Hukselende Vingers

Categorie: actua

  • Open landbouwbedrijvendag Diest/Scherpenheuvel-Zichem

    Open landbouwbedrijvendag Diest/Scherpenheuvel-Zichem

    U leest het goed: enkele landbouwbedrijven uit Diest en Scherpenheuvel-Zichem zetten vandaag hun deuren open voor het grote publiek. Het ging meerbepaald om:

    – appels en peren: Distelmans, Dorpveldstraat 260, Webbekom
    – paprika: Vermeiren Tom, Broekstraat 53, Molenstede
    – miniwitloof – Bruyninckx bvba, Schuttersveldstraat 7, Messelbroek
    – aardbeien – Weckx André, Frans Smeyersstraat 128, Scherpenheuvel

    IMG_20150531_175656

    Wij hebben er een dagvullend programma van gemaakt en bezochten met de kinderen elk van deze bedrijven. Zo leren ze welke weg groenten en fruit afleggen voor ze op ons bord terecht komen.

    Telkens was de ontvangst hartelijk. Er waren hapjes en drankjes, hier en daar zelfs animatie voor de kinderen. Vooral de rondleidingen door mensen van het bedrijf waren de moeite waard.

    Je hoorde hen spreken met passie voor hun bedrijf, met respect voor hun product. Een boer is niet langer een man die bij het krieken van de dag op zijn veld staat en met de kippen mee op stok gaat. Neen, het zijn tegenwoordig echte bedrijven die gebruik maken van moderne technieken. Ondanks deze modernisering, blijft de landbouw een arbeidsintensief proces.

    Uit gesprekken met de deelnemende landbouwers onthoud ik dat de meesten een kern van vaste personeelsleden hebben, aangevuld met jobstudenten en seizoensarbeiders voor de piekmomenten. Uiteraard is voor deze mensen de omzet belangrijk maar toch hoor je bij elk van hen een groeiend bewustzijn rond de milieuproblematiek. Allen zijn ze bezig met hemelwaterrecuperatie, biologische bestrijding van ongedierte, warmte-opslag en natuurlijke bestuiving van de planten als het geen zelfbestuivers zijn.

    De keuze is voor ons snel gemaakt. Onze paprika’s bijvoorbeeld, kopen we vanaf nu bij onze straatgenoten. Verser dan dat kan je ze niet hebben want enkele minuten na de pluk kan je ze al mee naar huis nemen. Veel beter toch dan de ingevoerde exemplaren in de supermarkt? En dan zwijgen we nog over de prijsverschillen ten opzichte van de winkels. Support your local farmer met andere woorden 🙂

     

  • Feest van de Arbeid

    Morgen is het zo ver: 1 mei dient zich alweer aan. In onze contreien is die dag beter bekend als de dag waarop we het Feest van de Arbeid vieren. Voor velen is het gewoon een extra verlofdag. Jeuj, we kunnen het gras maaien en shit, de winkels zijn dicht. Niet meer, niet minder. Maar als je er eens over nadenkt, heeft de benaming van die feestdag een ironische bijklank.

    Het Feest van de Arbeid is namelijk een uitvinding van het socialistische front. U weet wel, die kliek met rode jassen die sinds vorig jaar om de haverklap het land tracht plat te leggen met stakingen. Zij verhinderen werkwilligen om hun job uit te oefenen. Daar krijgen ze via de stakingskas ook een beloning voor. Het Feest van de Arbeid wordt dus gevierd door zij die een groot probleem hebben met … arbeid. Het debat over de verhoging van de pensioenleeftijd, als werkloze langer beschikbaar blijven voor de arbeidsmarkt, de indexsprong: daar hebben ze geen oren naar. Lastenverlagingen voor werkgevers, de verhoging van het nettoloon voor werknemers en andere maatregelen die de huidige regering nam ten voordele van de beroepsbevolking: men lijkt er Oost-Indisch doof voor.

    Vanuit hun ideologie probeer ik dat te begrijpen. Het Feest van de Arbeid is voor hen immers niet het feest van ‘jippie, ik ben gezond en kan me verdienstelijk maken in de maatschappij in ruil voor een loon en sociale contacten’. Neen, het Feest van de Arbeid is eerder een rondje werkgever-bashen en politiek gekronkel. In het verleden ging dat in sommige contreien gepaard met bloed en geweld. En als je de ontstaansgeschiedenis bekijkt van het Feest van de Arbeid, dan vraag je je af wat er niet klopt.

    Vorig jaar hadden we in het najaar meer dan 5 Feesten van de Arbeid waarbij het land gegijzeld werd. Op 22 april jongstleden was er dan een soort generale repetitie voor het huidige Feest van de Arbeid. De ACOD wilde zich nog eens laten horen…

    Wel beste socialisten, vier jullie Feest van de Arbeid maar met optochten en toespraken. Voer voor mijn part actie. Maar doe het dan niet meer op de andere dagen van het jaar. Laat de overige 364 dagen werkende mensen werken. Want met het geld dat ze daarmee verdienen, vieren ze hun eigen Feest van de Arbeid. Wanneer zij het willen, met wie ze dat willen en hoe ze het zelf willen.

    Voor ik de toorn des duivels over me krijg: neem deze tekst niet te letterlijk. Ik ben blij dat er organisaties zijn die opkomen voor werkende mensen. Maar zoals alles: liefst met mate. Of hoe een mens de stress van zich af schrijft na een zware dag 😉

  • Bpost experimenteert met avondlevering pakketten

    Dit las ik vandaag op de website van Express:

    Het postbedrijf Bpost lanceert midden dit jaar een proefproject voor de levering van pakketten na de traditionele kantooruren. Dat heeft een woordvoerder van het bedrijf bekend gemaakt. Bpost levert nu al zendingen op zaterdag en experimenteert ook met een distributie op zondag.

    Het experiment kadert in de inspanningen van het bedrijf om zijn positie op de snelgroeiende en concurrentiële pakketmarkt te versterken. De leveringen zullen gebeuren tussen zes uur en negen uur in de avond. Voor de service worden geen extra arbeidskrachten aangetrokken. De bedeling zal met eigen personeel gebeuren. Het is niet duidelijk hoeveel werknemers bij de nieuwe dienst betrokken zijn.

    De vakbonden kanten zich niet tegen het proefproject en zeggen vragende partij te zijn voor nieuwe inkomstenbronnen. Ook wordt erop gewezen dat de dienst met vrijwilligers wordt opgezet. Bovendien maken de vakbonden duidelijk de bedeling tijdens de avonduren te verkiezen boven leveringen op zondag. 

    Zulk een initiatief kan ik alleen maar toejuichen. Het doet me des te meer plezier dat zelfs de vakbonden dit mee ondersteunen. En al helemaal goed wordt het dat Bpost dit met eigen personeel kan realiseren zonder bijkomende aanwervingen. De werkende medemens zal er blij mee zijn dat ie niet langer op zaterdag naar het postkantoor moet hollen omdat er een berichtje van de postbode in de brievenbus stak. Idem voor ondernemers en zelfstandigen die lange werkdagen hebben.

    Toch kan ik het niet laten me de bedenking te maken: waarom doen ze dit nu pas? Concurrenten leveren al sinds jaar en dag ook buiten de kantooruren hun pakketjes af. Waarom dan zo lang talmen om met zulk een goed initiatief te starten?

    In ieder geval: de dikke duim van de dag gaat vandaag naar Bpost!

  • Liberalen zijn gelukkige mensen…

    … Toch als ik dit artikel mag geloven.

    Graag deel ik enkele passages uit het artikel met jullie:

    Progressieven bleken volgens de onderzoekers niet alleen vaak een positiever woordgebruik te hanteren, maar zouden ook op beeldmateriaal meer een oprechte lach laten blijven dan hun conservatieve collega’s.

    Het onderzoek toonde aan dat progressieven vaker beroep deden op een positieve taalgebruik,” merkt Sean Wojcik op. “Bovendien bleken progressieven op foto’s vaker een lach te vertonen dan hun conservatieve collega’s. Aan de rimpels rond ogen kon ook worden afgeleid dat de lach bij progressieven vaak oprechter is dan bij conservatieven.

    Ik zou hier laagbijdegrondse dingen kunnen bij schrijven over mensen die een ander gedachtengoed aanhangen, maar ik verlaag me daar niet toe. Ik vind dit artikel wel goed passen bij waar Open VLD voor staat. Een optimistische partij die met een positieve blik kijkt naar de toekomst. Goesting is hier een sleutelwoord.

    We moeten durven geloven en investeren in een groei-economie. Daarmee bedoel ik niet een economie die draait op slaven zoals sommigen het voorstellen in de media. Er zijn mensen waarbij wat activering geen kwaad kan maar er zijn er ook die verdiend met rust gelaten mogen worden. Ik blijf pleiten voor een activeringsbeleid dat ruimte laat voor maatwerk. Geen holle slogans die bij de ene helft van de bevolking kwaad bloed zetten en bij de andere helft voor nog meer wrevel en stigma’s creëren. Neen. Een gericht beleid dat ruimte laat voor een individuele aanpak.

    Wie niet kan werken, zij het om medische of andere gegronde redenen, die moet dat niet doen. En die moet daar zeker niet te pas en te onpas met zijn neus op gedrukt worden. Maar wie niet wil werken, mag niet van de maatschappij verwachten dat zij daar voor opdraait. Mensen moeten durven zelf verantwoordelijk te zijn voor de keuzes die ze bewust maken. En mensen moeten kunnen aanvaarden dat sommige keuzes minder plezante gevolgen hebben.

    Om nog even terug te komen op het artikel: je moet durven open staan voor veranderingen in plaats van angstvallig vast te houden aan (oude) patronen. Je leven is veel aangenamer als je verwonderd kan zijn, als je durft te zeggen ‘We weten niet waar we gaan uitkomen als we dit proberen, maar we geven het een kans.’ Zelf deed ik dat bijvoorbeeld een goeie 4 jaar geleden. Ik startte met een bijberoep. Een jaar heb ik lopen twijfelen voor ik de stap zette. En nu zeg ik: ‘Dit was een goede beslissing, had ik het maar eerder gedaan.’

    Zorg dat je op termijn niet met spijt terugkijkt naar gemiste kansen. Maar grijp ze als ze voor je neus bengelen. Het zal je leven verrijken en een boost geven aan je geluksgevoel. Ook al krijg je er volgens het artikel lachrimpels van, laat dat je niet tegenhouden. Tegenwoordig hebben ze daar Botox voor 😉

  • Suite Française

    Deze week kreeg ik de kans om Suite Française in avant-première te zien. Vrouwelijk België kent deze film waarschijnlijk als ‘de Hollywoodfilm van Matthias – lekker ding – Schoenaerts’. Voor mij was het de film die was gebaseerd op de dagboeken van Irène Némirovsky (jaja, ik heb de naam moeten opzoeken), een dame die overleed in een concentratiekamp tijdens de Tweede Wereldoorlog.

    Suite Française schetst een minder bekend beeld van de oorlog. Deze film barst niet van dood en verderf noch van spectaculaire bombardementen met de bijhorende special effects. Suite Française vertelt het verhaal van burgers, arm en rijk, die ondanks de oorlog hun dagelijkse leven trachten verder te zetten. Het verhaal van de vijand die na de Franse overgave gehuisvest moest worden.

    In de film zitten enkele straffe citaten die doorheen de film bekrachtigd worden. ‘Individuele acties betekenen niets’ bijvoorbeeld. Of hoe je het ware gelaat van de mens pas kent als je een oorlog start (de juiste formulering ontgaat me).  Als je er over gaat nadenken, hebben deze uitspraken ook in de hedendaagse maatschappij een erg actuele waarde. De filmmakers tonen ook dat de Duitse soldaten in wezen ook maar gewoon mensen van vlees en bloed waren die meedraaiden, al dan niet volgens hun eigen wens, in de goed geoliede oorlogsmachine van de Führer.

    Suite Française is een beklijvende film die je aan het denken zet. Hoe moet Lucille zich niet gevoeld hebben toen ze de waarheid vernam over haar echtgenoot, over het rad dat haar al enkele jaren voor ogen gedraaid werd door quasi iedereen in haar omgeving. Wat gaat er door je heen als je de vijand moet huisvesten, wetende dat je zoon zijn leven riskeert aan het front om deze figuren terug te drijven?  Bruno von Falk moet zijn vrouw al vier jaar missen door de oorlog en het ziet er niet naar uit dat ze elkaar snel zullen terug zien.

    Beeld het je eens in? Wat doet dat met een mens? Hoe ga je daar mee om?

    In 1940 was er nog geen Facebook, geen smartphone. Je wist dus niet hoe het je gezinsleden verging als je gezin uit elkaar gerukt werd. Soms wist je niet eens waar je partner of kinderen zich bevonden, of ze überhaupt nog leefden. En toch mag dat niet aan je knagen want dan ben je niet geconcentreerd. Dan ben je met andere woorden een vogel voor de kat aan het front.

    Het hele verhaal ga ik hier niet verklappen, maar ik wil jullie zeker de trailer niet onthouden:

     

  • Tewerkstellingsmaatregelen

    Onlangs schreef ik dit. Kort samengevat was het een warme oproep aan N-VA om te luisteren naar het professionele middenveld in de sociale sector.

    Vandaag stel ik tevreden vast dat bij onze ministers in het verre Brussel hun oren niet in hun broekzakken zitten. De VVSG publiceerde namelijk dit bericht. Nu kunnen de OCMW’s op zijn minst in 2015 gerust zijn wat de subsidie voor tewerkstellingen in het kader van artikel 60 § 7 van de organieke wet op de OCMW’s betreft. Deze tewerkstellingsvorm is namelijk een essentiële begeleidingsmaatregel in het activeren van leefloners. En is dat niet net wat de regering wil? Mensen activeren?

    Mijn geluk was echter van korte duur. De nieuwe regering is bijzonder snel met haar plannen om zich van de gesco’s (gesubsidieerde contractuelen) te ontdoen. Binnen de openbare sector sluimeren al jaren geruchten ‘dat ze de gesco’s gaan afschaffen’ maar nu lijkt men de eerste stappen in die richting te zetten. Vanaf 1 april 2015 beginnen ze met een regularisatieoperatie. Dat staat vandaag te lezen op www.werk.be. Vandaag is het 13 november 2014. De meeste lokale besturen finaliseren op dit moment hun budgetten voor 2015 en de komende jaren, rekening houdend met de doelstellingen die ze in het kader van de BBC bepaalden.

    En nu komt het bericht dat al vanaf volgend jaar gesnoeid zal worden in de subsidie van de gesco’s, bij veel besturen een omvangrijke personeelsgroep. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat hier geen sociale drama’s van komen. Als er minder inkomsten komen dan verwacht, betekent dat meestal dat er ook gesnoeid moet worden in de uitgaven. En wat is nu net de grootste kostenpost voor veel besturen? Juist ja, personeel.

     

    Wordt vervolgd…

  • De opwarming van de aarde

    Af en toe kijk ik met de kinderen naar het journaal. Het is belangrijk dat ze langzaamaan een wereldbeeld vormen en wat op de hoogte zijn van de actualiteit. De 2 oudsten zitten nu respectievelijk in het tweede en het eerste leerjaar. Vorige week zag de oudste op het nieuws een stukje over de opwarming van de aarde en hoe het op dat vlak 5 over twaalf is voor onze wereld. We hebben daar toen wat over gepraat maar daarna hoorde ik er niets meer van.

    Tot gisterenochtend. 7u30 op mijn nuchtere maag in de auto op weg naar school… Denk er aan, het kind is 7 jaar.

    ‘Zeg mama, da’s wel erg hè, die opwarming van onze aarde? Want daardoor smelt het ijs op de Noordpool en dan komt al dat water in de zee dus dan gaat ons land overstromen!’

    ‘Maar mama, als ze weten dat dat gaat gebeuren, waarom maken ze dan zo geen muren zoals we in Nederland zagen?’ We bezochten afgelopen zomer Neeltje Jans…

    ‘Zeg mama, maar ze kunnen toch ook superveel handdoeken op het strand leggen, dan slorpen die al dat water toch op?’ Hmpf, dat betwijfel ik eerlijk gezegd.

    ‘Of weet je mama, als we nu gewoon de zon een beetje stiller zetten, dan wordt het hier op de aarde toch niet zo warm?’ Ik licht even toe dat de zon geen knopje heeft waar we op kunnen duwen en dat ze dat in het nieuws ook niet bedoelden met de opwarming van de aarde.

    ‘Ah nee, da’s waar! Dat komt van die broeikasgassen hè mama! Van die dinges, hoe heet dat weer? Met benzine en steenkool en zo.’ Fossiele brandstoffen jongen. ‘Ah ja, ik wist het woord niet meer. Maar omdat wij allemaal heel veel met de auto rijden op de wereld, zijn er te veel van die gassen hè mama!’ Mjah, het kind heeft een punt. Toch maar even aanvullen dat ook de industrie hier een belangrijke rol speelt.

    ‘Maar mama… Als wij nu zorgen dat het een beetje kouder wordt op de aarde, dan is het toch niet zo erg dat die opwarmt?’ Zo had ik het nog niet bekeken.

    Om maar te zeggen… Ze zien een reportage van enkele minuten tijdens het journaal en enkele dagen later heeft hun grijze massa daar heel wat mee gedaan. Naar mijn mening zaten in zijn betoog enkele verrassende perspectieven om naar het probleem te kijken. Als de groten der aarde eens wat meer out of the box en los van hun bankrekening zouden willen brainstormen, dan is er misschien nog iets mogelijk om de desastreuze gevolgen van global warming te beperken. Mijn zoon van 7 jaar is kandidaat om het hele proces mee te begeleiden 🙂

  • De Vlaamse arbeidsmarkt…

    Joepie, de werkloosheid is gedaald! De crisis is voorbij! Wat hebben we ons toch met zijn allen aangesteld de afgelopen jaren! Dat is althans wat minister Peeters (CD&V) ons wil doen geloven. De naakte cijfers kloppen ongetwijfeld. Maar wie een beetje verder graaft en kritisch leest, ontdekt de keerzijde van de medaille.

    Zesde staatshervorming

    Wat is er de afgelopen jaren gebeurd? De werkloosheidswetgeving werd grondig hervormd. Daar begint Vlaanderen stilaan de vruchten van te plukken. Statistisch gezien dan. Vlaanderen staat hier niet gelijk aan ‘de Vlaming’. Vlaanderen is hier vooral de Vlaamse overheid. Want sinds de zesde staatshervorming mag elk gewest een beetje meer zelf regelen. Op www.belgium.be lezen we dit:

    De hoofdbrok van de zesde staatshervorming is de overdracht van bevoegdheden van de federale staat naar de gemeenschappen en gewesten. Die overdracht vertaalt zich in een lange lijst, waar onder andere materies als gezinsbijslag, gezondheidszorg, arbeidsmarkt, verkeersveiligheid, de huurwet, de rijopleiding, de technische keuring, de justitiehuizen en fiscale uitgaven (hypothecaire lening) deel van uitmaken.

    Vlaanderen maakte gretig gebruik van de mogelijkheid om deze bevoegdheden wat aan te passen. De gezinsbijslag werd hervormd, de hypothecaire lening werd aangepakt en de materie ‘arbeidsmarkt’ werd eens stevig door elkaar geschud.

    Gevolgen arbeidsmarkt

    Wat heeft het ene nu met het andere te maken? De werkloosheidsuitkering werd degressief en beperkt in de tijd. Allemaal goed en wel, dit kan een zinvolle maatregel zijn. Maar dan moet die passen in een ruimer beleid omtrent de aanpak van werkloosheid. Laat het werken aan hen die dat kunnen. Laat de anderen gerust. Wit/zwart-maatregelen werken niet. Ik pleit al langer voor activering op maat. Wat zien we nu bijvoorbeeld gebeuren?

    Duizenden jongeren zullen vanaf januari geen werkloosheidsuitkering meer ontvangen. Dat werd ruim op voorhand aangekondigd wat een goede zaak is. Maar wat gaan die jongeren doen? Leefloon aanvragen bij het OCMW. Ah toevallig, da’s een federale bevoegdheid. Da’s een problematiek die mooi afgewimpeld werd, Vlaanderen. Pronk gerust verder met uw lage werkloosheidscijfers en laat ‘de federalen’ in Brussel het maar oplossen.

    Wat gaan veel OCMW’s willen doen met die jongeren? Hen tewerkstellen, hen kansen geven op de arbeidsmarkt. OCMW’s doen dit in het kader van artikel 60 § 7 van de organieke wet op de OCMW’s. Hiervoor krijgen ze jaarlijks een toelage. Je raadt het nooit: ook die subsidie werd sinds de zesde staatshervorming verminderd. Maar da’s nog niet genoeg. Nee, vanaf 1 januari 2015 valt deze subsidie waarschijnlijk volledig weg. De federale overheid is niet bevoegd om een regeling uit te werken vanaf 1 januari 2015 en het kabinet van minister Homans laat niet uitschijnen dat ze naarstig aan het werk zijn om een eigen subsidieregeling voor de OCMW’s te ontwerpen.

    Wat met de cliënten die momenteel tewerkgesteld zijn in het kader van dit artikel van de wet en nog tot ergens in 2015 of nog langer zullen moeten werken? Wat met de cliënten die staan te popelen om een kans te krijgen op de arbeidsmarkt en daar wat hulp van het OCMW bij nodig hebben? Het weerkerende antwoord van de NVA: ‘OCMW’s, trek uw plan.’

    Nood aan omvattend beleid

    In het nieuwe federale regeerakkoord wordt voorzien dat langdurig werklozen gemeenschapsdienst gaan verrichten. Toen Rik Daems dit voorstelde, werd dat op hoongelach onthaald. Nu ziet men de waarde in van dergelijke maatregel. Maar het is een losse flodder, Vlaanderen. Je hebt de publieke opinie gesust door te stellen dat al die doppers zich maar eens nuttig moeten maken maar au fond fiets je vlotjes rond de kern van het probleem.

    Ernstig zieken die niet kunnen werken en moeite hebben om rond te komen, krijgen het nog moeilijker en zullen afzakken naar het OCMW. Langdurig werklozen die elke dag opnieuw een paar keer het deksel op de neus krijgen als ze gaan solliciteren, moeten gaan aankloppen bij het OCMW. Het OCMW wordt echter vleugellam gemaakt. Er wordt gesnoeid in subsidies en budgetten maar tegelijkertijd moeten de OCMW’s wel meer verwerken. Met hetzelfde personeelsbestand, als het even kan nog liever met minder personeel in dienst.

    Het Vlaams regeerakkoord voorziet dat OCMW’s zullen geïntegreerd worden in de gemeentelijke werking. Dat kan een goede zaak zijn. Ik spreek me daar niet over uit. Maar door de OCMW’s nu al in hun zakken te zitten, gaat het probleem van de inactieven niet opgelost geraken, integendeel. Nogmaals, mensen die niet in de mogelijkheid zijn om een job te zoeken en uit te oefenen, moet je gerust laten.

    Een alleenstaande vrouw met 3 kinderen die lijdt aan fibromyalgie (hà, dat erkennen we niet want wij vinden dat geen echte ziekte!), zal heus niet van de ene dag op de andere fluitend uit bed springen om een job te gaan zoeken als ze hoort dat haar werkloosheidsuitkering geschrapt zal worden. Nee, die vrouw duw je nog dieper in de put waar ze al in zit, fysiek en mentaal. Het is maar een voorbeeld, uit het leven gegrepen.

    Vlaanderen, minister Homans, luister naar al die partners uit het werkveld die staan te springen om met u in dialoog te gaan. De VVSG, de OCMW’s, en zoveel anderen die dagelijks werken met de doelgroep waar u bevoegd voor bent. Blijf niet Oost-Indisch doof maar laat ons een constructieve dialoog aangaan. U kan stoefen met lage werkloosheidscijfers, maar wat zijn die waard als het aantal leefloners en langdurig zieken de pan uit swingt? Juist, het is dan niet uw probleem maar dat van uw federale collega’s in Brussel. Maar au fond blijft het probleem van de armoede wel bestaan.

  • Open Bedrijvendag

    Open Bedrijvendag

    Vandaag dus. Helaas kon ik zelf niet op verkenning gaan door andere verplichtingen. De Wederhelft trok met 2/3 van ons kroost naar het vroegere Concentra in Paal-Beringen. Ze drukken daar 70 titels waaronder Steps, Het Belang van Limburg, Gazet van Antwerpen (de frut) en nog een hoop ander publicitair en/of informatief papierwerk.

    De kinders kwamen tevreden thuis. Niet alleen omdat ze enkele gadgets konden scoren, maar ook omdat ze het heel interessant vonden. Het was best wel spectaculair om te zien welke weg die kranten afleggen doorheen de drukkerij, hoe groot de rollen papier zijn waar op gedrukt wordt, enz.

    Een enthousiaste maar doelgerichte ondervraging leerde me dat ze goed opletten tijdens de rondleiding. Die weten weer wat vertellen morgen op de speelplaats 😉

    IMG_1347 IMG_1353 IMG_1355 IMG_1358

     

     

  • Eerst een job en dan de rest

    Vandaag trok dit artikel mijn aandacht. De auteur stelt dat Britse twintigers allereerst een deftige job willen vinden voor ze beginnen denken aan een huwelijk of een eigen nest. Dat lijkt me ergens maar logisch ook. Trouwen kost geld en een huis krijg je ook niet gratis bij aankoop van een fles afwasmiddel. De Wederhelft en ik zijn beiden van het principe ‘als je er het geld niet voor hebt, dan doe je het niet’. Voor de aankoop van ons huis en de nakende verbouwingen hebben we wel een som geld geleend. Maar voor allerlei verwennerijtjes zoals nieuwe meubelen of een exotische vakantie gaan wij geen lening aan. Mits wat creatief denken vind je altijd wel leuke alternatieven.

    Op het werk zie ik dagelijks genoeg mensen die deze les pas leerden nadat ze in een diepe financiële put terecht kwamen. En da’s spijtig. Soms kunnen ze er namelijk helemaal niks aan doen. Je zal maar eens je werk verliezen of langdurig ziek worden terwijl je een hoge leninglast hebt. Je zit snel in de miserie maar het duurt vaak jaren eer je er weer bovenop bent. En dan zwijg ik nog over de psychologische impact en andere vervelende bijkomstigheden.

    Misschien ben ik van de oude stempel maar ik vind het belangrijk om deze waarden mee te geven aan mijn kinderen. Ze leren nu (al) sparen voor iets wat ze graag hebben, dat water en elektriciteit centjes kost en dat voor niks de zon op gaat.

    Soms levert dat wel vertederende taferelen op. Bijvoorbeeld toen de waterleiding hier beschadigd raakte tijdens graafwerken. Ze zagen al dat water dat maar blééf komen en maakten zich meteen zorgen om de centjes die letterlijk de lucht in vlogen. ‘Mama, maar als wij dat allemaal moeten betalen, dan mag je centjes uit onze spaarpot halen hoor!’

    Toch vond ik het een beetje vreemd om te lezen dat een job prioriteit nummer één is bij Britse twintigers. In onze maatschappij lijkt dat soms anders. Zonder iedereen over dezelfde kam te scheren hoor. Vaak zie je toch jongeren die geen haast hebben om werk te zoeken. Zeker niet als het aangenaam vertoeven is in Hotel Mama. Toch zie je dat deze jongeren dikwijls een eigen wagen hebben, geregeld eens stevig de bloemetjes buiten zetten en op de koop toe nog minstens één leuke reis per jaar maken. Hoe financieren die dat? Ooit moet dat geld toch eens op geraken? Wat gaan ze dan doen?

    Ik heb een diep respect voor zij die de moeilijke weg kiezen. De jongeren die hard werken (of ondernemen!) voor hun geld om de doelen in hun leven te kunnen bereiken. Ze leren omgaan met geld en dat bespaart hen later veel miserie. Ze geven blijk van competenties waar een werkgever alleen maar blij mee kan zijn. Ze moeten ook niet eeuwig ‘dank u’ blijven zeggen tegen hun sponsors. Op zich is er niks mis met sponsors tenzij je er van profiteert. Mijn gedacht hè maar wie ben ik…

    Anyway… Nee, ik denk niet dat onze jeugd een verloren generatie is. Ik zie dagelijks genoeg bewijzen van het tegendeel. Maar zoals gewoonlijk zijn het enkele rotte appels die de hele mand bederven.