Categorie: actua

  • ’t Is keus!

    ’t Is keus!

    Nog enkele dagen en ’t is zover: dan kiezen we opnieuw voor lokale en provinciale bestuurders.
    Al enkele jaren ben ik ondervoorzitter van Open Diest, voorheen bekend als Open VLD Diest. In de aanloop naar de vorige gemeenteraadsverkiezingen besloten we om af te stappen van de ideologische verzuiling op lokaal niveau.
    Open VLD Diest werd Open Diest. We verwelkomden kandidaten die zich niet wilden binden aan een traditionele partij maar die wel geloofden in een positief politiek project voor onze stad, vertrekkend vanuit een liberaal gedachtengoed.

    En dat werkte! Vanuit de oppositie werden we in oktober 2018 plots de grootste partij van de stad! Een duidelijk signaal van de kiezer dat we niet konden negeren. Dus hebben we 6 jaar lang hard gewerkt om ons politiek project verder uit te rollen. We bleven in ons bestuur nieuwe mensen aantrekken. Sommigen met lidkaart, sommigen zonder. Vanuit die open visie gingen we in dialoog met verschillende ervaren politici in onze stad. Langzaam groeide het idee om ons project verder uit te rollen. Begin 2024 konden we bekend maken dat we bij de collega’s van Vooruit een geëngageerde partner vonden die net zoals Open Diest gelooft in lokale politiek over de partijgrenzen heen: Iedereen Diest was geboren!

    Bij de bekendmaking van Iedereen Diest kregen we te maken met weerstand, ook in eigen rangen. We namen de tijd om te luisteren naar de verzuchtingen, te motiveren waarom we ons stadsproject verder uitrollen met de collega’s van Vooruit. Langzaam keerde het tij. De weerstand nam af en we hoorden steeds meer positieve geluiden. Samen met onze partijbesturen en onze kandidaten schreven we een uitgebreid partijprogramma. Een programma dat laat zien dat we samen stad willen maken met elke Diestenaar, dat we geloven in ieders sterktes en talenten en dat we niemand achterlaten in ons beleid.

    In mei promoveerde ik van ondervoorzitter van open Diest naar waarnemend voorzitter van de partij. Het project Iedereen Diest laten slagen werd voor mij plots een belangrijk punt. Ik faal niet graag. Samen met Christophe De Graef, Carina Jankowski en enkele vertrouwelingen kon ik een kieslijst samenstellen voor Iedereen Diest met daarop 27 sterke figuren. Sommigen komen uit Open Diest, sommigen zijn getrouwen van Vooruit en nog anderen kozen resoluut voor Iedereen Diest, als een positief project voor onze stad. Het werd onze taak om deze mensen te verbinden in een gemeenschappelijk en positief project voor onze stad. Dit alles vanuit een progressief  en liberaal gedachtengoed. Groot was de tevredenheid toen de voorgestelde kandidatenlijst door de partijbesturen van Open Diest en Vooruit met een zeer ruime meerderheid werd goedgekeurd!

    Met ons programma en onze kandidaten hebben we elke dag keihard gewerkt. We hebben folders gebust, we hebben huisbezoeken gedaan, we hebben borden gezet, we waren op post als er iets te doen was in Diest of in de deelgemeenten. Net zoals we dat al jaar en dag doen. We hebben veel gedaan, teveel om op te noemen. En we hebben dat met drive gedaan. Niet omdat we postjespakkers zijn. Wel omdat we geloven in de kracht van een stad als Diest met haar prachtige deelgemeenten. De afgelopen jaren werd Diest echt wel op de kaart gezet. En daar willen we graag verder aan werken. Voor u, samen met u.

    Als voorzitter van Open Diest kan ik met fierheid zeggen dat de 27 Iedereen Diest – kandidaten goesting hebben om het beste te maken van deze stad en haar gemeenten. Dat ze dat doen vanuit een positieve ingesteldheid en dat ze het belangrijk vinden zich ten dienste te stellen van de inwoners, ondernemers, bezoekers, enz van onze stad. Zij worden hierin gesteund door ervaren mandatarissen die graag hun kennis, hun ervaring, hun netwerk met dit nieuw bloed delen. Want samenwerken wérkt!

    Gaan stemmen is niet verplicht maar wel ten zeerste aan te raden. Komende zondag tussen 8u en 13u kan jij mee bepalen wie de komende 6 jaren Diest zal besturen.

     

     

     

  • Dag van de Verpleging

    Dag van de Verpleging

    12 mei… Dag van de Verpleging. Ze hebben het imago van te zagen en te klagen voor meer loon en meer vrije dagen. Terecht of onterecht, da’s niet aan mij om over te oordelen. Ik kan alleen maar zeggen wat ik zie, al zolang ik het me kan herinneren.
    Ze zorgen voor je oma, voor je buurman, voor de vieze man op straat die jij met de nek aankijkt. Ze dollen met je kind zodat het niet bang is voor de operatie die gaat komen, ze zijn bezorgd om jou als je je doodzieke partner in het ziekenhuis komt bezoeken. Ze geven prikjes, ze wassen een oudere die zo langer zelfstandig thuis kan wonen, ze redden je leven, ze luisteren naar je verhaal, ze staan klaar op de meest onmogelijke uren en doen wat ze kunnen voor ‘hun’ patiënten. Ze maken geen onderscheid, iedereen verdient een goede zorg.
    En toen kwam Covid19 en deden ze nog meer, nu al meer dan een jaar lang. En ze blijven het doen, je hoort ze amper klagen.
    Ook in de vaccinatiecentra zie ik ze dagdagelijks aan de slag, gemotiveerd en geëngageerd. Vastbesloten om iedereen zo snel mogelijk gevaccineerd te krijgen zodat het ‘normale’ leven terug naar voren komt. En de zorg eindelijk op adem kan komen.
    Ik sta er bij en word er stil van en kan alleen maar elke dag opnieuw zeggen: ‘dank je wel’.

  • Verjaren in Coronatijden

    Gisteren kwam er weer een jaartje bij op mijn teller. Alweer een jaar ouder maar vooral ook wijzer. Voor een blondje is dat mooi meegenomen. De ganse dag werd ik overspoeld door wensen. Indrukwekkend, het geeft een mens een warm gevoel. Het gevoel dat je wel iets waard bent, dat je wel degelijk vrienden hebt, dat we nog wel in een warme samenleving leven. Het deed me superveel deugd. Nog steeds want terwijl ik dit schrijf, ben ik nog aan het nagenieten. Daarom: dank je aan iedereen die gisteren aan me dacht, echt waar.

    Toch had ik de ganse dag een dubbel gevoel. Het bleef tegen beter weten in wachten op de wensen die niet meer zouden komen. Elk jaar op 16 oktober belde mijn oma me tussen 19u en 19u30 om me een gelukkige verjaardag te wensen. Meestal waren dat korte telefoontjes omdat we rond dat tijdstip bezig waren onze kroost klaar te krijgen voor bad en bed. Dit jaar bleef het stil. Voor het eerst kwam er geen telefoontje van haar. De ganse dag heb ik aan haar gedacht.

    Je kan dan zeggen: ‘Maar ze is toch al een half jaar geleden overleden, dan zou je daar toch al moeten over zijn?’ Neen, zo werkt het niet. Er staat geen einddatum op rouwen. De ene dag gaat het goed, de andere dag slaat het je ongemeen hard in je gezicht. En dat kan soms door de kleinste dingen zijn. Een geur, een flard van een herinnering die door je hoofd schiet, iets wat je kinderen zeggen en dat je met haar wil delen. Dan besef je weer: ze is er niet meer, ze zal er nooit meer zijn. En dan komt ook het schuldgevoel: had ik nog maar dit voor haar gedaan, had ik maar wat vaker op bezoek gegaan, had ik maar dit of dat. Ook de frustratie om hoe ze haar laatste dagen, na haar positieve Covid19 – test, moest beleven. Helemaal alleen in een ziekenhuiskamer, goed wetende dat ze er waarschijnlijk niet meer levend uit zou komen. Want dat wist ze, dat was het eerste wat ze me zei toen ik haar belde na haar opname. Helemaal alleen lag ze te wachten op de dood. Afscheid nemen was moeilijk, ook na haar overlijden.

    En we zijn niet alleen hè. Meer dan 10.000 coronadoden staan er inmiddels op de teller. Meer dan 10.000 keer zorgt dat voor gans verstoorde rouwprocessen. En het voedt alleen maar mijn frustratie ten aanzien van de non-believers, de mensen die zich verzetten tegen de maatregelen. Ik kan alleen maar vragen om ze toch na te leven. Niet per se voor jezelf, maar minstens voor de risicogroepen in je omgeving.

    Voor alle duidelijkheid: gisteren was een leuke dag voor me en ik heb er van genoten. Met mijn gezin in mijn bubbel. Met kleine en grote verwennerijtjes voor mezelf. Volgend jaar, als ik 40 word, kan het wel wat lastiger zijn 😉

  • 2018, tijd voor wereldvrede

    Het gebeurt niet vaak maar vandaag was het zover. Ik was geshockeerd. Geschrokken, sprakeloos. Na het werk reed ik zoals gewoonlijk naar de buitenschoolse opvang om de kinderen op te pikken. Door het stadscentrum reden we naar huis. Voor de kenners: wij rijden door de Diestse Leuvensestraat, langs het politiekantoor en zo richting ons stulpje.

    In die Leuvensestraat passeer ik met mijn auto, 3 alerte lageschoolkinderen incluis, een vrouw en kind die samen fietsen. Ze hinderen niemand, houden zich aan de verkeersregels. Zij houdt zoals elke moeder haar kind beschermend in de gaten, blijft goed in de buurt en let op alle mogelijke gevaren die in de avondspits in deze smalle, drukke straat op de loer liggen. De kleine fietst zoals elke kleine jongen alsof zijn leven ervan afhangt want ‘het is bergop’. Mooi tafereeltje. Iets verder komt uit de tegengestelde richting, dus vanaf het politiekantoor en de bushaltes, een jonge gast de straat naar beneden gewandeld. Hij heeft een beetje een stuurs opzicht bedenk ik me wanneer ik hem nader. Ach ja, iedereen heeft wel eens een mindere dag, God weet wat hem net overkomen is.

    En dan gebeurt het. Terwijl ik de fietsers passeer, is die jonge gast nog op enkele meters afstand. Hij kijkt de dame en haar kind aan, lijkt zich niks van de anderen in de straat aan te trekken, zegt helemaal niets maar… brengt de Hitlergroet. Anno 2018, 7 decennia nadat de Tweede Wereldoorlog eindigde. Ik wist niet wat ik zag. De vrouw ongetwijfeld ook niet. Of ze negeerde hem, of ze heeft het niet opgemerkt. Ik hoop dat het dat laatste is. Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik was kwaad, verontwaardigd, teleurgesteld in mijn medemens. Mijn kinderen leken niks gezien te hebben. Ik kon alleen maar een verbouwereerd ‘Pardon??’ stamelen.

    Moet dat nu echt? Moet je echt en plein public je medemens zo schofferen? Waarom doet die gast zoiets, wat wil hij daarmee bereiken? Mocht ik alleen in de auto gezeten hebben, was ik gestopt en had ik het hem gevraagd.

  • Allerheiligen: choose life.

    Allerheiligen: choose life.

    Gisteren Halloween, vandaag Allerheiligen, morgen Allerzielen… De driedaagse van de doden is vandaag halverwege. Het Gezin heeft geen feestdagen nodig om zijn dierbaren te herdenken. We doen dat het ganse jaar door. We gaan in deze periode bewust niet naar het kerkhof, dat doen we op andere momenten. Natuurlijk staan we rond Allerheiligen eens extra stil bij zij die ons ontvallen zijn. Het lijstje groeit helaas elk jaar.

    Maar tegelijk gebruiken we deze periode om onze nog levende dierbaren extra aan te halen. Daar hebben ze nu meer aan dan wanneer ze er niet meer zijn. Met onze kinderen gingen we naar de jaarmarkt, speelden we buiten met diabolo’s en deden we samen huishoudelijke klusjes. We aten verse appel/rozijnencake en genoten van huisbereide warme chocomelk met échte chocolade en marshmallows. En wat we te weinig doen: we keken eens met zijn allen naar een film, lekker languit in de zetel onder een dekentje. Peter en de Draak (de originele!) entertainden ons.

    img_20161101_192723

    Maar we namen ook de tijd om even te reflecteren. Met een klein gebaar en een grote symboliek. Want ook al zijn ze er niet meer, het lichtje van onze special ones schijnt altijd ergens. Niet in het minst in ons hart. Ongeacht hoe lang het geleden is dat ze ons verlieten.

    img_20161101_193951

  • Zelfstandige in bijberoep

    Zelfstandige in bijberoep

    18 februari 2011. Na maanden van denken en overleggen met De Wederhelft spring ik op de trein naar Leuven. Met grote ogen stap ik binnen in het ondernemersloket. Ik, al jaar en dag ambtenaar. In een ondernemersloket. Voor velen lijkt het een contradictio in terminis. Maar de combinatie bestaat en ze werkt.

    5 jaar als bijberoeper vlogen voorbij. 5 jaren die mijn leven een nieuwe dimensie gaven waar ik nog elke seconde van geniet. 5 jaren waarin ik veel mensen ontmoette met grote en kleine vragen. Soms eenmalig, soms kwamen ze terug, soms blijven ze jaren plakken.

    Elk van deze klanten heeft er voor gezorgd dat ik kon groeien in mijn bijberoep. Ook de mensen en bedrijven waar ik een offerte voor maakte die uiteindelijk niet weerhouden werd. Gelukkig vormt deze groep slechts een kleine minderheid. Maar ze lieten me wel telkens kritisch nadenken.

    Iedereen die me de afgelopen jaren op de één of andere manier gesteund heeft, aangemoedigd heeft, bij de hand nam als ik het even niet zag zitten, wie me hielp het licht te zien tijdens één van de vele bijscholingen die ik volgde, wie bijsprong in het huishouden wanneer we door de bomen het bos niet meer zagen of wie welke rol dan ook van betekenis gespeeld heeft in het verhaal van mijn bijberoep: dank u. Oprecht en gemeend. Zonder jullie zou ik niet staan waar ik nu sta. Zonder jullie zou mijn geesteskind niet kunnen blijven groeien.

    Dit verhaal is – bij leven en welzijn – nog lang niet ten einde. Integendeel. Wordt vervolgd met veel goesting 🙂

    favicon icon-raster-5jaar

  • Werelddag van verzet tegen extreme armoede

    Werelddag van verzet tegen extreme armoede

    Elk jaar op 17 oktober is het de werelddag van verzet tegen extreme armoede. Dit initiatief ontstond in 1987 in Parijs. Ook in ons Belgenland worden op 17 oktober verschillende initiatieven in de kijker gezet. Veel OCMW’s hangen dan bijvoorbeeld geknoopte lakens uit de ramen.

    Deze week woonde ik een voorstelling bij van Erik Vlaminck. Hij is een begenadigd schrijver met werkervaring in de psychiatrie en de thuislozenzorg. De man is niet te beroerd om politieke standpunten in te nemen. Erik is de auteur van de bekende en beruchte ‘Brieven van Dikke Freddy’. In deze voorstelling las hij enkele van deze brieven voor en vertelde hij deels het verhaal dat hij schetst in ‘De schande en de keerzijde’, een werk dat hij samen met Jos Geysels schreef.

    IMG_20151017_205040

    Erik startte zijn voorstelling met een schets van een generatiegenoot en diens leven enkele decennia geleden. Aandachtig luisterde ik en herkende ik. Toen hoorde ik hem zeggen: ‘Elke dag zat is ook een geregeld leven’ en ik wist meteen wiens beeld de rest van de avond door mijn hoofd zou spoken. Ik volgde de rest van de voorstelling aandachtig maar betrapte mezelf geregeld op afdwalingen. Er waren veel parallellen met een voorstelling die ik in het verleden zag van Marleen Merckx: ‘Leven in een krabbenmand’.

    Het begon me op de zenuwen te werken hoe er alweer een stereotiep beeld geschetst wordt van ‘de arme’. Zal ik eens iets zeggen? De arme bestaat niet. Als je armoede een gezicht wil geven, kies dan niet voor het gezicht dat de bevolking liever met de nek aankijkt. Kies een keer voor het minder bekende gezicht. Bijvoorbeeld het gezicht van een gefailleerde zelfstandige, een ernstig zieke alleenstaande vrouw die niet rond komt, een meerderjarige die het ouderlijk huis ontvlucht om met de hulp van het OCMW zijn toekomstkansen wat te verbeteren, een werkloos gezinshoofd dat zijn kinderen niet elke dag een warme maaltijd kan geven, een dakloze jongere, een inwijkeling die hoopt hier een leven te kunnen leiden zonder traumatiserende ervaringen, tweeverdieners die door 1 tegenslag hun huis te koop moeten zetten, …

    Let wel: ik vind het een goede zaak dat mensen zoals Erik en Marleen armoede onder de aandacht van de medemens brengen, dat ze armoede een gezicht geven. Maar waarom zie ik in deze voorstellingen telkens weer de arme die arm werd door een ongelukkige jeugd, geweld, alcohol en zijn eigen schuld?

    Minder begoede medemensen worden in het dagelijkse leven al genoeg gestigmatiseerd. Ze leven permanent met schaamte, stress en andere onfrisse gevoelens. Men, de maatschappij dus, geeft hen zo al vaak genoeg het gevoel een outsider te zijn. Terwijl ze dat als de pest kunnen missen. Niemand kiest voor een leven in armoede. Net zoals niemand kiest om zijn of haar gezin achter te laten en in een ander land, duizenden kilometers verder, om voorbereidingen te treffen voor een nieuw leven. Als het enigszins kan met datzelfde gezin dat ze moesten achterlaten in hun vlucht.

    Niemand wil moeten kiezen tussen eten kopen voor de kinderen of de huur betalen. Niemand wil kiezen tussen een doktersbezoek voor zijn aanhoudende koorts of medicatie voor de chronisch zieke partner. Niemand wil zijn kinderen de jaarlijkse schoolreis ontzeggen. Niemand stuurt zijn kinderen voor de lol met een lege brooddoos naar school. Niemand gaat naar Poverello of de voedselbanken omdat ie niet graag in de supermarkt winkelt.

    Laat ons daar eens wat vaker bij stil staan. En laat ons alert zijn op signalen in onze omgeving. (Kans)armen proberen hun problemen zo lang mogelijk voor hun omgeving te verstoppen. Terwijl soms maar een klein beetje hulp kan voorkomen dat ze in een vicieuze cirkel terecht komen. Laat ons terug luisteren naar onze medemens en laat er ons zijn voor elkaar. Beter een goede buur dan…

  • Gesjoemel van Vinci Park in Diest?

    Gesjoemel van Vinci Park in Diest?

    Er is al veel inkt gevloeid over het betalend parkeren in Diest. Of je nu voor of tegen bent, het is er. Het stadsbestuur werkt voor het beheer van en de controle op het betalend parkeren samen met Vinci Park. Vinci Park wordt hier royaal voor vergoed. Maar blijkbaar is dat nog niet genoeg.

    Er scheelt namelijk iets met de parkeerautomaat op de Graanmarkt. Misschien ook wel met de andere automaten, dat heb ik niet getest. Omdat ik mijn smartphone niet op zak had, moest ik nog eens lekker ouderwets met kleingeld naar de parkeerautomaat lopen voor een ticket.

    Op de parkeerautomaat staat dat je minimaal 0,10 € moet betalen. Fair lijkt me.

    IMG_20150829_111029

    Ik steek een muntstuk van 10 cent in de automaat en druk op de groene knop om een ticket te krijgen. Volgende melding verschijnt:

    IMG_20150829_111051

    Het ding drukt geen ticket af. Pas wanneer ik nog 0,10 € extra betaal, drukt ie een parkeerticket af. Eigenlijk is de minimale kost voor het parkeren dus 0,20 € in plaats van 0,10 €.

    Als dit klopt, waarom staat het dan verkeerd aangeduid op de automaten? Zo is het makkelijk geld verdienen… Ik denk dat mensen die in Diest parkeren al ruim voldoende betalen om hun auto ergens kwijt te kunnen. Vinci wordt ook goed vergoed voor het beheer van het betalend parkeren. Vanwaar dan dit euvel? Wordt hier gesjoemeld of scheelt er iets met de automaat?

    nvdr:het blijkt om een misverstand te gaan. Ik dacht dat bij ingave van 10 cent, ik mocht parkeren gedurende 15 minuten (eerste kwartier is gratis in Diest) + het krediet van die 10 cent. Dat blijkt niet zo te zijn volgens enkele Diestenaren. Als je 10 cent in de automaat steekt, mag je voor minder dan 15 minuten parkeren en kan je dus beter een gratis ticket nemen. Als je langer dan 15 minuten wil parkeren, vervalt het gratis kwartier volgens hen.

  • Zet je een studentenjob op je cv?

    Natuurlijk! Volgens een onderzoek van de UGent ben je als werkzoekende soms slechter af als je je studentenjobs op je cv vermeldt. Lees er hier meer over. Ik begrijp die onderzoekers hun conclusies eigenlijk niet goed.

     

    Volgens de onderzoekers kunnen twee economische theorieën de resultaten verklaren.

    “Enerzijds kan het uitoefenen van studentenarbeid zowel een positieve als een negatieve invloed hebben op het menselijk kapitaal van jobkandidaten. Tijd spenderen als jobstudent kan nuttige (hard en soft) skills opleveren, maar kan tegelijk ook een drempel zijn om het maximum uit de studies te halen”, aldus Stijn Baert van de UGent.

    “Anderzijds kunnen werkgevers studentenarbeid (mis)interpreteren als een signaal voor kenmerken die op basis van een schriftelijke sollicitatie onbekend zijn: werkgerichtheid en werkijver enerzijds en een desinteresse in de studies en lagere sociaal-economische afkomst anderzijds.”

    “Op basis van ons onderzoek is het duidelijk dat de positieve (werkijver, juiste vaardigheden, …) en negatieve aspecten (desinteresse in de studies, lagere sociaal-economische afkomst, …) van studentenarbeid elkaar in het begin van het sollicitatieproces globaal in evenwicht houden. Voor sommige beroepen nemen de negatieve aspecten blijkbaar wel de bovenhand.”

     

    Desinteresse in de studies

    Mag ik als simpele ziel zeggen dat dit quatsch is? Er zijn verschillende categorieën van jobstudenten: zij die vakantiewerk doen omdat het moet van de ouders, zij die noodgedwongen bijverdienen om hun studies te kunnen betalen, zij die werkervaring willen opdoen in hun studiegebied, … Ik ken geen enkele student die vakantiewerk gaat doen om niet te hoeven blokken voor zijn examens. Werken doe je op die leeftijd niet zo gauw voor je plezier. Neen, je wil sparen of schulden vermijden, je denkt vooruit en beseft dat je zonder geld weinig kan doen in het leven, je wil netwerken, je wil iets betekenen. Stellen dat studentenwerk een desinteresse in de studies aantoont, is hetzelfde als zeggen dat de zon schijnt omdat de evenaar door Dumbo zijn achterwerk loopt. Causaal verband: nul.

    Als ik op mijn eigen studentenjobs terug kijk, kan ik zelfs zeggen dat ze me hielpen in mijn studies. De mens en de maatschappij waren 3 jaar lang mijn studieobject tijdens de opleiding maatschappelijk werk (optie personeelswerk voor de volledigheid). Waar kan je dat beter observeren dan in een winkel en in de horeca?  Elk weekend opnieuw kon ik de theorie toetsen aan de praktijk, met anderen discussiëren over theorie X of Y. In het zesde middelbaar moest ik een eindwerk maken voor psychologie. Ik scoorde 80%. Alle info die ik nodig had kreeg ik via mijn studentenjob. Het bespaarde me opzoekingswerk wat me meer tijd gaf om een inhoudelijk sterk dossier neer te zetten als bleuke van 17 jaar. Nog groen achter mijn oren enal. Thuis was ook geen internet voorhanden en over mijn onderwerp bestond weinig literatuur in de bib. Ik ben nog steeds die mensen dankbaar die me aan relevante informatie hielpen. Bij het lezen van mijn werkje werden nogal wenkbrauwen gefronst, het ging de leraarskamer rond en werd gretig gelezen. In de jaren ’90 waren erectiestoornissen nog een groot taboe in een katholieke school.  Well, somebody had to be the first one 😉

    Sociaal-economische afkomst

    Nog zo een dijenkletser: studentenarbeid wijst op een lage sociaal-economische afkomst? Excuse me? Hebben de heren en dames onderzoekers een keertje de profielen gecheckt van jobstudenten over gans Vlaanderen? Ook kinderen van ‘de middenklasse’ steken de handen uit de mouwen. Ze doen het misschien met een ander doel dan de jongeren uit die zogenaamde lage sociaal-economische laag van de bevolking (definitie?) maar ze doen het wel. De ene spaart voor Werchter of een reisje naar Ibiza, de ander spaart voor het inschrijvingsgeld aan de unief of voor kledij.

    Dus?

    Voor de volledigheid: ik ben niet afkomstig van de bourgeoisie en volgens dit onderzoek vertoonde ik vanaf mijn 12 jaar een desinteresse in mijn studies (ja, in de jaren ’90 kon je toen nog ergens achter hoek en kant een centje bijverdienen onder de minimumleeftijd). Hoe komt het dan dat ik telkens afstudeerde met onderscheiding en daags na mijn studies al aan het werk was tot op heden zonder ook maar 1 dag werkloos te zijn? Terwijl ik voltijds werkte, volgde ik na mijn bachelor nog een opleiding die gelijkgesteld wordt met iets graduaatsachtigs en enkele jaren (en kinderen) later volgde ik dan nog eens een jaar avondonderwijs.

    Waarom schrijf ik dit allemaal? Omdat ik niet de enige ben. Veel jongeren en volwassenen combineren hun studies met weekendwerk, vakantiewerk, vrijwilligerswerk, … Dat vormt hen net tot wie ze zijn. Het helpt hen hun competenties te ontwikkelen. Competenties waar ze later in een werkomgeving op beoordeeld worden. Op dat moment plukt een werkgever de vruchten van de inzet van die jongeren. Geef hen dus niet het etiket van marginale luiaard (jaja, ’t is wat cru, ik weet het). Geef hen kansen en waardeer hen omwille van hun werkgoesting en engagement. Zij hoeven niet achtergesteld te worden tijdens selecties omdat ze godbetert geleerd hebben om te werken voor hun centen.

     

  • Pensioenen lokale besturen

    Vandaag organiseerde de Vereniging van Vlaamse Steden en Gemeenten (zeg maar de VVSG) een studiedag over dit thema. In hoofdberoep ben ik personeelsdeskundige bij een OCMW. Ik was dus erg blij toen onze secretaris voorstelde dat ik er samen met hem naartoe zou gaan.

    De aanbevelingen van de Pensioencommissie 2020-2040 kwamen uitgebreid aan bod. Da’s niet moeilijk als je bekijkt wie de sprekers waren:

    – Mark Suykens, algemeen directeur VVSG

    – Daniel Bacquelaine, minister van Pensioenen

    – Ria Janvier, gewoon hoogleraar Universiteit Antwerpen en lid van de ‘Commissie pensioenhervorming 2020-2040’

    – Johan Janssens, administrateur-generaal Pensioensdienst voor de Overheidssector

    – Saskia Lommelen Esofac

    – Kris Rutten, Ethias

    – Peter Vinck, Belfius Insurance

    – Marijke De Lange, stafmedewerker personeel VVSG

    – Jan Verschooten, ondervoorzitter studiecommissie vergrijzing en adjunct-commissaris Planbureau

    En als afsluiter:

    Debat onder leiding van Guy Tegenbos (De Standaard): Waarheen met de pensioenen van de lokale besturen?


    Pascal Van Derstraeten, adviseur overheidspensioenen van het kabinet minister van Pensioenen Bacquelaine

    Ria Janvier, gewoon hoogleraar Universiteit Antwerpen en lid van de ‘Commissie pensioenhervorming’

    Mil Luyten, ACOD (namens het gemeenschappelijk vakbondsfront)

    Mark Suykens, algemeen directeur VVSG

     

    5 stappen om de overheidspensioenen betaalbaar te houden

    De minister lichtte toe hoe volgens hem de overheidspensioenen betaalbaar zouden moeten blijven voor de lokale besturen. Enkele van de aangehaalde maatregelen zijn al in voege of zijn bijna doorheen de mallemolen die koninklijke besluiten produceert:

    1. Invoering van een gemengd pensioen bij de overheid

    Wie als statutair ambtenaar op pensioen gesteld wordt, ziet zijn ganse loopbaan als ambtenaar statutair gevaloriseerd worden in de pensioenberekening. Inclusief prestaties geleverd in contractueel dienstverband. De minister stelt voor om hier een einde aan te maken. Prestaties geleverd in contractueel dienstverband, geven recht op een pensioen in de regeling van de privé-sector. Zo moeten ook geen bijdragen van de RVP (Rijksdienst voor Pensioenen) overgeheveld worden naar de PDOS (Pensioendienst voor de Overheidssector). Een herziening van het juridisch kader rond de tweede pensioenpijler dringt zich op om dit mogelijk te maken.

    2. Pensioen wordt berekend op basis van de wedde die de ambtenaar genoot gedurende de 10 jaar voorafgaand aan de oppensioenstelling.

    Vroeger gebeurde dit op basis van de wedde van de 5 jaren voorafgaand op de oppensioenstelling. Dit klinkt misschien zwaarwichtig maar eigenlijk heeft deze maatregel maar een beperkte invloed. Wie jong begint aan zijn carrière als ambtenaar zit, afhankelijk van de functionele loopbaan, gemiddeld na 25 à 27 jaar aan zijn loonplafond (behoudens bevorderingen). Men heeft dan grosso modo nog 20 jaar te gaan. Aan maximumtarief. Voor deze ambtenaren maakt de nieuwe maatregel dus geen enkel verschil.

    3. Leeftijd en loopbaanvoorwaarde voor de toegang tot het pensioen worden verstrengd

    We moeten met zijn allen langer werken. Ook de ambtenaren. In 2019 moet men minstens 63 jaar jong zijn én minstens 42 loopbaanjaren tellen om toegang te hebben tot het vervroegd pensioen. Dat betekent dat vervroegd pensioen nog enkel mogelijk is voor wie op zijn 21e als ambtenaar begon te werken zonder enige onderbreking.

    4. Afschaffing ziektepensioen

    Statutaire personeelsleden die door Medex definitief ongeschikt verklaard worden voor elke functie (die met andere woorden zelfs geen telefoon meer kunnen opnemen), worden vervroegd gepensioneerd. Dat kan op eender welke leeftijd gebeuren. Vaak hebben deze mensen slechts een schraal pensioen waar zij niet mee kunnen rond komen. De minister stelt voor om dit te vervangen door een uitkering via de Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (ZIV). Hiervoor moet behoorlijk wat wetgeving aangepast worden. Momenteel heeft een statutair ambtenaar immers geen recht op uitkeringen via het ziekenfonds omdat voor ambtenaren een specifieke regeling bestaat voor ziekte.

    5. Invoering van een puntensysteem

    Dit is een voorstel van de commissie 2020-2040. Hoe dat er in de praktijk uit moet gaan zien, is nog niet in detail bekend. Hogere lonen genereren meer punten, lagere lonen leveren minder punten op.

    Achterpoortje

    Zoals beschreven in stap 3 van het plan van de minister, wordt het moeilijker om vervroegd met pensioen te gaan als ambtenaar. Of dat had u gedacht. Dit is België… Een ambtenaar wordt ambtshalve met pensioen gesteld op het moment dat hij na zijn 60e verjaardag 365 kalenderdagen ziekteverlof voorgeschreven kreeg. En reken maar dat er dokters bestaan die mee durven werken aan dergelijke constructies.

    Betaalbaarheid

    Ambtenarenpensioenen zijn welvaartsvaste pensioen dankzij de indexeringen en herwaarderingen die van toepassing zijn. Dit maakt dat het, ondanks het beknibbelen van de regering Di Rupo en de huidige regering, nog steeds dure pensioenen zijn. Waar velen los aan voorbij gaan, is dat de lokale besturen zelf instaan voor de betaalbaarheid van hun pensioenen. Als enigen in dit land. Overige pensioenstelsels (sector privé, sector zelfstandigen, politie, …) krijgen hier en daar wat geld toegestopt van andere overheden. Dit is voor de lokale besturen niet langer houdbaar.

    Maar hoe kan er een financiële injectie komen ten gunste van de lokale besturen om hun pensioenlasten te kunnen dragen? Als we zien dat 25% van de BTW-inkomsten in dit land doorgesluisd worden naar de sociale zekerheid, aldus mevrouw Janvier, waarom kan hier dan niet een deeltje van overgemaakt worden aan de lokale besturen? De jaarlijkse stijging van de gemeentelijke bijdrage met 3,5% gaat quasi volledig naar de financiering van de pensioenen.

    Ik beperk me tot het bovenstaande maar er kan uiteraard veel meer over de pensioenproblematiek over de verschillende stelsels heen gezegd worden. Zoals ik het vandaag hoorde verwoorden: de vergrijzing van de bevolking zorgt voor een verkaling van de budgetten. Hoe kunnen we onze pensioenen (en bij uitbreiding onze ganse sociale zekerheid) betaalbaar houden? Wie graag eens van gedachten wisselt, mag gerust een berichtje achterlaten.