Hukselende Vingers

Categorie: actua

  • Een kinderhand…

    Afgelopen weekend was er kermis in de stad. Morgen is er nog een familiedag en dan breken de foorkramers hun hebben en houden op om in colonne naar de volgende stad te trekken. Door de tropische hitte van de afgelopen dagen, zijn we pas vanavond voor het eerst naar de kermis geweest met de kinderen. Het was er aangenaam druk, niet dat je over de koppen kon lopen maar ook niet dat je er hallo-echoooooooooo kon doen.

    We willen onze kinderen bijbrengen dat ze in het leven elke dag keuzes moeten maken. Ze kunnen dus niet zomaar alles doen wat ze zien of willen op de kermis. Met 3 kinderen zou dat een kostelijke grap zijn. Ze mochten elk 2 dingen kiezen die ze wilden doen en nadien gingen we smoutebollen eten. Hun keuzes waren knap.

    Eerst kozen ze voor een teamactiviteit en gingen ze samen in de vliegertjes. Gezien de actualiteit geeft dat een beetje een wrang gevoel. Eens de molen in gang gezet werd, straalden ze alle drie. We hoorden hen gieren en genieten, naar elkaar roepen en tips geven om beter te kunnen vliegen. Telkens ze passeerden, zwaaide er wel eentje van hen. Zalig toch!

    Nadien koos Raketman voor een ritje op de paardenmolen. Hij koos voor een Amerikaanse limousine en reed als een echte met 1 arm op het portier. Een lichte ontgoocheling maakte zich van hem meester omdat er net tijdens zijn ritje niet met de flosj gezwaaid werd. Dat was echter gauw vergeten. Hij vond het toch wel heel leuk zo, die paardenmolen.

    Grote broer en zus gingen net zoals vorig jaar met mij voor een ritje in de rups. Als dat beest op topsnelheid was, gierden ze het uit van de kriebels in hun buik. Het verschil tussen de 2 kwam nog eens duidelijk naar boven. Waar de grootste stilletjes zei dat hij bij de topsnelheid toch een klein beetje bang was, lag dat bij zijn jongere zus net iets anders. Toen ik haar wilde tegenhouden zodat ze niet zou wegschuiven, riep ze ferm ‘Nee mama, je moet dat niet doen, ik kan dat zelf wel!’. Schaterend genoot ze van de wilde rit op de rups.

    Nadien aten we samen smoutebollen, zaten we met zijn allen onder de bloemsuiker en wandelden we met übergelukkige kinderen terug naar de auto. Aan het schietkraam bleven ze even staan kijken hoe 2 meisjes probeerden een mooie prijs te schieten. Het viel me op dat onze jongens onbewust exact dezelfde houding aannamen om dat tafereel te observeren. Hoe mooi kan het leven zijn in al zijn eenvoud…

  • In Flanders Fields…

    In Flanders Fields…

    IMG_20140630_074738

    Dit boekje leende ik van een collega. Ik nam me voor het tijdens mijn verlof in juli te lezen. Zoals gewoonlijk kon ik het niet laten stiekem al eens te piepen naar de inhoud. Met het verwachte resultaat: 2 dagen later is het helemaal uitgelezen. Dit boek is een aanrader voor mensen die zich interesseren aan de Eerste Wereldoorlog. Voor wie niet oplette in de geschiedenisles: die begon in 1914 en eindigde in 1918. 100 jaar geleden begon het allemaal. Aanleiding was de moord op aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk op 28 juni 2014.

    Velen kennen de eerste regels van het wereldbekende gedicht van de hand van John McCrae. In dit boekje lees je zijn verhaal. Wie was die man en waarom schreef hij dit gedicht? Nu ik het boekje gelezen heb, begrijp ik het gedicht en de symboliek die er achter zit veel beter. Voor bepaalde lezers van deze blog: er staan ook veel prentjes en foto’s in het boek 😉

     

    hier nog even het bewuste gedicht:

     

    In Flanders fields the poppies blow
    Between the crosses, row on row
    That mark our place; and in the sky
    The larks, still bravely singing, fly
    Scarce heard amid the guns below.
    We are the dead. Short days ago
    We lived, felt dawn, saw sunset glow
    Loved, and were loved, and now we lie
    In Flanders fields.
    Take up our quarrel with the foe:
    To you from failing hands we throw
    The torch; be yours to hold it high.
    If ye break faith with us who die
    We shall not sleep, though poppies grow
    In Flanders fields.

  • Boterhammen in het park

    Nope, niet de zomerlunches in het park in Brussel. Steeds meer scholen vragen aan ouders een vergoeding voor de middagbewaking. Ze vinden dat een logische evolutie. Op vraag van de vakbonden werd het middagtoezicht in het verleden uit het takenpakket van leerkrachten geschrapt. Er zijn ook steeds meer kindjes die ’s middags in de school blijven om te eten. De leerkrachten moeten dus op vrijwillige basis op meer kinderen letten dan vroeger.

    Respect

    Met die laatste zin kan ik akkoord gaan. Het voorgaande ligt wat moeilijker. Als ik kijk naar de school waar Triple Trouble hun broek verslijt, kan ik alleen maar zeggen: respect. Respect voor wat het team van de kleuterschool en lagere school dag in dag uit doet. Vanaf 7u45 is er gratis voorschoolse bewaking door een leerkracht. ’s Middags eten de kindjes onder het toeziend oog van een leerkracht hun boterhammen op. Gratis (hopelijk blijft dat zo). Om 15u15 zit de schooldag er op maar de kinderen kunnen onder het toeziend oog van enkele keerkrachten tot 16 u spelen op school voor ze naar huis of naar de opvang gaan. Gratis.

    Inzet

    Tijdens de schooluren halen ze het onderste uit de kan om de kinderen op een leuke manier één en ander bij te leren. Gisteren tijdens het eindeschooljaarsfeest van de kleuterschool leek het alsof de leerkrachten de tijd van hun leven hadden toen ze voor de kinderen een toneelstukje opvoerden tot groot jolijt van veel ouders. De juffen zijn heel aanspreekbaar voor vragen en bemerkingen van ouders. Ze kijken je niet buiten als je voor of na school nog gauw iets wil vragen. Nee, ze nemen met de glimlach de tijd om naar je te luisteren. Elke dag opnieuw. Een afspraak maken na schooltijd is geen enkel probleem.

    Juiste oplossing?

    Ik begrijp dat er ergens te lande leerkrachten zijn die vinden dat de verhouding niet klopt. Dat er veel van hen verwacht wordt in verhouding tot het loon dat ze krijgen. Maar is de boterhammentaks dan de juiste oplossing? Hiermee straft het beleid weer maar eens de werkende medemens. ’t Is niet dat wij de keuze hebben om onze kinderen ’s middags voor een half uur van school te halen en ze dan weer terug te brengen. Da’s niet te combineren met onze job.

    Tweeverdieners

    Je kan zeggen dat we dan maar schoolpoortmama of -papa moeten worden. En er meteen de gekende vooroordelen tegenaan gooien over 2 auto’s, reizen, villa’s en weet ik veel wat nog allemaal. Wel, om eerlijk te zijn: voor veel tweeverdieners is dat bullshit. Wij hebben een mooi inkomen als tweeverdiener, dat zal ik niet ontkennen. Maar wij kunnen daar geen zotte dingen mee doen. Wij investeren in ons huis zodat onze kinderen daar later de vruchten van plukken. Daarnaast investeren wij in de gezondheid van ons gezin. Als de kinderen ziek zijn, moeten we de dokter en medicatie kunnen betalen. 2 keer per jaar gaan wij met zijn vijven naar de tandarts voor een periodiek nazicht.

    Elk van onze kinderen heeft een hobby omdat we dat belangrijk vinden voor hun sociale ontwikkeling. De ene gaat naar de scouts, de ander dansen, enz. Dat kost geen stukken van mensen maar de sollen moeten er wel liggen. Wat we maandelijks kunnen sparen, investeren we weer in ons huis en in onze kinderen. En zo is de cirkel rond.

    Dure grap

    Als wij voor onze 3 kinderen de boterhammentaks mogen gaan betalen, betekent dat een ferme hap uit het gezinsbudget. Als dat zo is, het zij zo. We gaan er geen ruzie over maken. Maar dat neemt niet weg dat ik het een spijtige zaak vind dat dit in sommige scholen al langer blijkt te bestaan. Hoe zit het met mensen die de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen? Geldt voor hen een sociaal tarief? Welk effect heeft de invoering van deze taks op de uitval? Daarmee bedoel ik dan schoolplichtige kinderen die niet op school zitten wanneer ze er moeten zijn? Is daar al ergens een onderzoek naar gedaan?

    Ik schiet het idee niet af, maar ik heb er wel enkele bedenkingen bij. Dat wilde ik maar even kwijt.

     

  • Verkiezingen voor kinderen

    Vanochtend maakten we een zalige lentewandeling richting stembureau. Voor het eerst in mijn leven mocht ik gaan stemmen in Molenstede. Onderweg legden we Triple Trouble uit wat we daar gingen doen. Ze zijn nu 7 jaar, 5 jaar en 4 jaar oud. Een tijd geleden wilden ze weten wat dat nu eigenlijk allemaal is: België, Diest, Molenstede, Vlaanderen, … Ik probeerde toen op kindermaat uit te leggen hoe dat allemaal in elkaar zit. Ze hebben dat vrij goed begrepen.

    Ik ben wel fier en blij dat ze zich interesseren aan de maatschappij waarin ze opgroeien en hoe die nu juist in elkaar zit. Dus krijgen ze de uitleg waar ze recht op hebben. Ik had anderhalve kilometer de tijd om hen uit te leggen waarom we moeten kiezen wie het voor het zeggen gaat hebben in Vlaanderen, België en Europa de volgende jaren. Hun hersenen fungeerden als sponsjes voor al die nieuwe kennis en al dat stof tot nadenken.

    Gedurende de dag werden we in vlagen bestookt met vragen als ze weer ergens aan dachten. Het schoolfeest met de obligate dansjes was een welkome afleiding. Voor ons was het een mentale rustpauze. Weer thuis zetten we de televisie aan om de binnenlopende resultaten op te volgen. Ondertussen hielden we de kinderen in de gaten die zich rot amuseerden op hun trampoline. Na het eten keken ze nog even mee naar tv. Naar de marathonuitzending over de verkiezingen.

    Ondertussen sloegen ze ons weer met de ene na de andere vraag om de oren. De oudste was verontwaardigd dat hij al naar bed moest terwijl we nog niet weten wie er gewonnen heeft. Toch maar even verduidelijken dat het zo simpel allemaal niet is. De winnaar moet nog kiezen wie mag meedoen in de regering. Die moet daar de volgende dagen over nadenken en dan met die mensen bellen en babbelen.

    Nu ben ik vooral benieuwd wat ze morgen nog van het hele verhaal zullen weten en hoe ze dat op school gaan vertellen 🙂

  • Keuzes maken

    Gisteren zag ik het toneelstuk ‘Brasserie’ in Leuven. Ik was onder de indruk. In al zijn eenvoud bracht het een erg krachtige boodschap over. En dit op een heel luchtige manier. 2 mensen stonden op het podium en vertelden een verhaal over keuzes. Hoe keuzes je leven beïnvloeden. Hoe moeilijk het soms is om een keuze te maken. Soms is een keuze een sprong in het duister. Je weet niet waar je keuze toe zal leiden. Of hoe je keuze je kan doen lijden.

    Kies je links of rechts? Of denk je dat je geen keuze maakt door rechtdoor te gaan? Ook niet kiezen is een keuze. Ga je altijd rechtdoor en negeer je de zijwegen of durf je onbekende terreinen te verkennen? Kies je voor zekerheid of neem je een risico dat mogelijks je situatie kan verbeteren?

    Zie je naast de pro’s ook de contra’s van je keuze? Denk je daar goed over na alvorens te kiezen? Evalueer je de keuzes die je tot nu toe maakte in je leven? Wat leer je daar uit? Wat zit goed en waar kon het beter anders gelopen zijn? Zijn er keuzes waar je spijt van hebt? Durf je die ‘verkeerde’ keuzes te beschouwen als leerervaringen zodat je ze positief kan aanwenden in je leven?

    GTB Vlaanderen

    ‘Brasserie’ werd gemaakt op vraag van GTB (Gespecialiseerde trajectbepaling en – begeleiding). Daar waren ze van mening dat ze met dit concept meer mensen op de juiste manier bereiken dan met een congres. Wel, ze hebben overschot van gelijk! De boodschap komt over en blijft hangen. Bij het verlaten van de zaal weet je dat trajectbegeleiding een positief verhaal kan zijn. Een verhaal waarin keuzes belangrijk zijn. Een verhaal ook waarin een trajectbegeleider zijn cliënt niet veroordeelt maar diens eerder gemaakte keuzes respecteert. En ook samen met de cliënt die keuzes analyseert om samen met hem de weg voor de toekomst uit te stippelen.

    Vaak is dat een verhaal van vallen en opstaan. En het zijn zeker niet allemaal succesverhalen. En profiteurs zullen er ook wel tussen zitten. Ik ben ze alleen nog niet tegen gekomen. In mijn hoofdberoep bij het OCMW geven wij kandidaten van GTB graag de kans om bij ons wat werkervaring op te doen tijdens een stage. Keer op keer zijn dat boeiende ervaringen waar wij als werkgever ook uit leren. Zelf ken ik in mijn omgeving mensen die begeleid worden door GTB. Wel ik kan u zeggen: zij zijn vragende partij voor een kans in onze maatschappij. Hetzij op de reguliere arbeidsmarkt, hetzij in een ander segment van de samenleving (bv vrijwilligerswerk). Het spijtige is dat ze moeten knokken om die kans te krijgen en dat het dan vaak nog niet lukt. Beeld je eens in wat die continue afwijzing doet met iemands zelfbeeld?

    Visie

    Wie mij kent, weet dat ik het respect voor de individuele keuzevrijheid enorm belangrijk vind. Ik geef mijn kinderen dat ook mee, hoe klein ze ook zijn. Iets waar je zelf voor kiest, doe je met meer passie dan iets wat je opgedrongen wordt. Soms heb je wat sturing nodig of iemand die je door het bos de bomen helpt te zien maar kiezen zou je uiteindelijk zelf moeten doen. Ook als dat niet evident is. Ook als je dat je een beetje angst inboezemt. Mensen zijn niet geholpen met betutteling.

    Wie mij kent, weet dat ik ook fan ben van activering. Let wel: ik ben daar niet radicaal in. Activering is een noodzaak voor zij die kunnen werken maar het niet willen. Wie valabele redenen heeft, zij het medische of andere, die kan rekenen op mijn begrip. Wie niet kiest voor bijvoorbeeld de werkloosheidsval of de leefloonval, die verdient een schouderklopje. Laat de vervangingsinkomsten en de leeflonen aan hen die ze echt nodig hebben. Het zal onze sociale zekerheid een stukje betaalbaarder maken.

    Want ook dat is soms een keuze: ga ik werken voor die 100 euro per maand dat het  me meer oplevert terwijl ik opvang moet zoeken, verplaatsingskosten moet maken, enz of kies ik voor een vervangingsinkomen waarbij ik geen sociale zekerheidsrechten opbouw. Waarom kies ik voor het ene of het andere?

     

  • VDAB heeft feedback van werkgevers nodig

    Vandaag las ik een artikel waar ik bijna appelblauwzeegroen van uitsloeg. Dit is het. Anno 2014 gaan de ogen van de VDAB open. Ze hebben de feedback nodig van werkgevers die sollicitanten over de vloer krijgen die door de VDAB begeleid worden. Sta me toe een sarcastische lach te onderdrukken. Nee, toch maar niet. Ik ga even schaterlachend over de grond rollen.

    Sollicitatiebewijzen

    Decennia lang is dit immers een grote bron van frustratie van personeelsverantwoordelijken overal te lande. Je schrijft een vacature uit, plaatst die gratis op de website van de VDAB en dan begint het. Je krijgt mails, telefoontjes en bureelbezoeken van hoooopen mensen. Er zitten oprecht geïnteresseerde kandidaten tussen, die helpen we met plezier verder. Helaas krijgen we vaak te horen ‘Ja, eigenlijk wil/kan ik hier niet komen werken hoor maar de VDAB heeft me gestuurd dus kunt u alstublieftdankuwel even een bewijsje geven dat ik hier gesolliciteerd heb?’ En weg zijn ze weer. Gerustgesteld dat ze weer een tijdje met rust gelaten worden want ze kunnen bewijzen van sollicitaties voorleggen. Zelfde verhaal voor werklozen die aan hun water voelen dat ze in de problemen dreigen te komen bij de RVA.

    Soms, maar lang niet altijd, eigenlijk meer niet dan wel, dus eigenlijk bijna nooit, stuurt de VDAB een formulier. Daar staat dan op wie ze naar ons doorverwezen om te solliciteren en dan vragen ze onze feedback. Als het me dan te hoog zit, neem ik de telefoon om een korte toelichting te geven bij mijn antwoorden. Wat je dan aan de andere kant van de lijn hoort, doet je niet bepaald zin krijgen om je energie nog langer in het invullen van dat formulier te stoppen.

    Databank werkzoekenden

    Nog een leuke is de databank van werkzoekenden die werkgevers gratis kunnen consulteren. Ik consulteer die soms als we knelpuntberoepvacatures ingevuld moeten krijgen. Het gaat hier dan vooral om verzorgenden en poetsvrouwen. Da’s zowaar nog leuker dan wat hierboven beschreven staat. Je zoekopdracht levert een aantal kandidaten op die voldoen aan de criteria die je opgaf. Dat kunnen zowel werkende als niet-werkende werkzoekenden zijn. Ze kunnen zichzelf online hebben ingeschreven of dat kan gebeurd zijn in samenspraak met een trajectbegeleider van bijvoorbeeld de VDAB.

    Je zou dan denken dat zoiets een garantie geeft op geïnteresseerde werkzoekenden die oprecht willen werken. Niets is minder waar. Of je krijgt ze niet aan de lijn. Of ze hebben een professioneel e-mailadres à la pijpthetwituitjeogen@hotmail.com (neen, dit verzin ik helaas niet). Of ze zijn Oost-Indisch doof als je de woorden ‘poetsdienst’ en ‘vacature’ gebruikt tijdens het gesprek. Of ze zeggen zonder boe of bah dat ze zich moesten laten inschrijven bij de VDAB maar dat ze liever met rust gelaten worden. En dat blijkt allemaal maar te kunnen en zonder gevolg te blijven.

    Vergeet de keerzijde niet

    Een werkgever wordt er niet bepaald vrolijk van. Helemaal moedeloos word je als je het omgekeerde mee maakt. Bij mijn vorige werkgever kwam een dame bij me langs. Ze was rond de 55 jaar. Die kunnen nog werken, da’s waar. Mààr… Deze mevrouw werd behandeld voor borstkanker. Dat heeft ze ook meegedeeld aan haar begeleidster bij de VDAB. Toch werd zij verplicht te komen solliciteren. Hier kon mijn verstand niet bij. Ik beloofde haar dat ik contact zou opnemen met de VDAB. Zo gezegd, zo gedaan. ‘Ja mevrouw, wij weten dat X ernstig ziek is maar dat belet haar niet om nu reeds op zoek te gaan naar een betrekking die zij na haar ziekteproces kan uitoefenen.’ Ik ga mijn antwoord op die mededeling censureren.

    Bezint eer ge begint

    Mijnheer Fons Leroy, ik heb niks tegen u. Integendeel. Het siert u dat u werkzoekenden beter wil begeleiden. Chapeau ook dat u controle en sanctionering een keertje kritisch wil bekijken. Maar alsjeblieft, consulteer eerst uw achterban (lees: uw personeel) vooraleer u zulke dingen zegt in de media. Veel collega’s van me hebben er vandaag een tros grijze haren bij gekregen. Kom gerust eens op de koffie, dan babbelen we er eens over.

  • Johnny White

    Voor alle duidelijkheid: ik ben geen fan van zijn muziek, noch van zijn levensstijl. In deze regio wordt hij wel wat opgevolgd want Johnny Wittevrouw is afkomstig van Scherpenheuvel. Volgens het Belang van Limburg overleed hij vandaag op 66-jarige leeftijd aan een hartaanval. Verloren hart, verloren droom krijgt nu een heel andere betekenis…

    Hij was volgens de berichten op tinternet een man van 12 stielen en 13 ongelukken: zanger, manager, horeacamens, politicus en volgens sommigen ook een louche figuur. Ik ken hem niet dus ik oordeel niet. Wat er ook van zij, hij rust nu. Danny Fabry krijgt nu de zware verantwoordelijkheid om de trots van Scherpenheuvel te worden in showbizzland 😉

    Aan de naasten van Johnny: veel sterkte, vindt bij elkaar de kracht om dit (onverwachte?) verlies te verwerken…

     

     

  • Eetplan – aflevering 2

    De Wederhelft nam verlof voor de kinderen tijdens de kerstvakantie. Wij verdelen de vakantieopvang hier zo een beetje. Dat betekent dat De Wederhelft ook 2 weken lang de heerlijkste maaltijden op tafel toverde. Al dit lekkers werd tijdens de feestdagen aangevuld met nog méér lekkers! En dat laat zich voelen… Vrijdag sloten we een Bourgondische kerstvakantie af met huisgemaakte smoutebollen. Niet dat ik vanaf nu Spartaans ga leven, maar er gaat hier op culinair vlak toch wel wat veranderen.

    Vanaf morgen vliegt de riem er terug op. Ik heb een app op mijn smartphone geïnstalleerd om de evolutie van mijn gewicht op te volgen. Daar kan ik voor mezelf ook doelstellingen en deadlines in bepalen. De grafiek toont me dan hoe erg het met mijn doorzettingsvermogen gesteld is. Voor mij mag er 2,5 à 3 kg Anneke minder op deze aardbol vertoeven.

    Morgen beginnen we de week met een eenvoudige maaltijd: aardappelen, groente en (mager) vlees. Als tussendoortjes voorzie ik mezelf van wat drinkyoghurt en enkele walnoten. Als ik om 14 uur nog niet gezondigd heb, dan mag ik een mignonette van Côte d’Or eten. Belonen en straffen…

  • Alles is relatief

    Terwijl iedereen barst van de goede voornemens, weet ik dat ik er beter niet aan begin. Als ik wil vermageren, dan kies ik daar het juiste moment voor. Wil ik meer gaan sporten, dan wacht ik tot mijn lichaam daar akkoord mee gaat. Moet ik wat minder hooi op mijn vork nemen? Misschien wel, ik zal er eens over denken. De feestdagen zijn gepasseerd. Ik ben er eigenlijk niet rouwig om. verschillende factoren zorgden er voor dat de feeststemming er dit jaar niet echt in zat bij ondergetekende.

    Tussen Kerstmis en Nieuwjaar slepen we ons van feestje naar feestje. Het ene al obligater dan het andere. We kussen mensen die we eigenlijk liever niet kussen. Met de glimlach maken we onze beste wensen over. En een goede gezondheid hè! In onszelf denken we soms ‘maar je mag even goed verrekken hoor’. Ik heb daar wat moeite mee. Maar soms kan je niet anders.

    Die feestjes brengen wel meer teweeg. Dagen na elkaar loop je rond met het knopje van je broek los omdat je weer maar eens teveel gegeten hebt. Tussen de sloten cava door drink je een glaasje water om je Dafalgan door te spoelen en vervolgens rustig verder te doen. Neem nog een hapje, er is genoeg voor iedereen. Wil je een amuse of een tapa? Of doen we eens vintagetoestanden en serveren we toastjes met zalm en krabsalade? Moeten er nog kroketten zijn? Oh, en laat ons het dessert niet vergeten! We hebben wel geen honger meer, maar we stoempen het er toch nog bij. De maagkrampen trekken na enkele uurtjes toch weer weg.

    Gaviscon en Buscopan vliegen als zoete broodjes over de toonbank. Het slaaptekort compenseren we met een siësta. Dat laat al het eten wat zakken. Double win. Komen we elkaar tegen in de stad, dan vertellen we wat we allemaal gegeten hebben. Vooral de hoeveelheden mogen niet ontbreken in dit relaas. Dit jaar is het niet anders.

    Het is niet mijn bedoeling hier een gans deprimerend artikel neer te pennen. Maar bedenk eens hoe relatief onze problemen zijn? Een indigestie oplopen door de feestdagen, niet weten wat je eerst moet eten omdat je zoveel keuze hebt, niet weten welk menu je je gasten gaat voorschotelen, … Dit alles verdwijnt in het niets bij het zien van deze foto. Ik botste er eerder toevallig op en kan het beeld niet van me afzetten. Hier klopt de stelling ‘een beeld zegt meer dan duizend woorden’. Durf jij nog zeggen dat je last hebt van je maag doordat je te veel gegeten hebt tijdens de feestdagen? Oh ja, ik las de update onderaan. Maar dit beeld is de realiteit voor zij die niet het geluk hebben om in de buurt van de beschaafde wereld in elkaar te stuiken.

     

     

  • De burger betaalt het gelag in Diest

    Afgelopen maandag was er een voor Diest historische gemeenteraadszitting. Veel gemeenten zijn dezer dagen naarstig op zoek naar inkomsten en besparingen op de uitgaven. In Diest is dat niet anders. Jarenlang werd er fors geïnvesteerd in prestigeprojecten waarvan de openlegging van de Demer en de vernieuwing van de stationsomgeving de meest bekende zijn. Nu is men wanhopig op zoek naar geld om de touwtjes aan elkaar te kunnen knopen. Is er een causaal verband?

    De meerderheid (DDS-SP.a) was tijdens deze zitting apetrots dat de aanvullende gemeentebelasting op de personenbelasting en de opcentiemen op de onroerende voorheffing niet stijgen ten opzichte van de afgelopen jaren. Het feit dat ze niet stijgen is op zich een goede zaak. Diest scoort immers al eerder hoog in vergelijking met andere steden van dezelfde omvang. Dat de 17 (!) volgende agendapunten van de gemeenteraad bijna allemaal belastingverhogingen bevatten, lijkt eerder bijzaak voor diezelfde meerderheid.

    De belastingdruk wordt met andere woorden voor elke Diestenaar gevoelig verhoogd. Elke Diestenaar betaalt mee voor de openlegging van de Demer die zogenaamd grotendeels gesubsidieerd wordt, voor de heraanleg van de stationsomgeving die al geruime tijd stil lijkt te liggen, voor de talloze studiebureaus die talloze opdrachten doen in opdracht van de stad waar je dan nadien niks meer van hoort en zo kan ik nog wel even door gaan.

    Bijna 60 personeelsleden (van stad en OCMW samen) worden zonder boe of bah op straat gezet. De voltallige meerderheid stemde hoofdelijk ‘ja’ over de goedkeuring van het nieuwe organogram waar de stadswachten niet langer deel van uitmaken. Vermoedelijk zal morgen tijdens de zitting van de OCMW-raad hetzelfde gebeuren wanneer het gaat over de privatisering van de thuiszorgdiensten. Bijna 60 gezinnen gaan ellendige feestdagen en een onzekere toekomst tegemoet. Veel cliënten van de thuiszorgdiensten verliezen hun broodnodige verzorgende of poetshulp. Natuurlijk kunnen zij overschakelen naar dienstencheques maar ze kunnen dat zeker niet allemaal betalen van hun pensioentje. En als ze moeten kiezen tussen thuishulp of eten en medicatie dan is hun keuze snel gemaakt.

    De partijen die de reputatie hebben op te komen voor het gezin en op te komen voor de werkende mens, laten zich van hun mooiste kant zien. Liever dan te snoeien in hun dure projecten, zetten ze hun achterban in de kou. Wat een schril contrast met de goednieuwsshow die vorig jaar in de aanloop naar de gemeentelijke verkiezingen gelanceerd werd. 1 jaar later komt de waarheid langzaam maar zeker aan het licht. Een tekort aan visie op lange termijn is mee de oorzaak van wat er nu allemaal gebeurt in Diest. Men had anders kunnen besparen en men had andere bronnen van inkomsten kunnen aanboren.

    Wordt ongetwijfeld nog vervolgd…