Hukselende Vingers

Blog

  • De 5 G’s

    Ik volg met veel interesse deze blog. Het brein achter efficado is Joeri Billast: een jonge ondernemer met een plan. En met talent. Zijn verstand zit trouwens ook niet in zijn achterzak. Hij betaalt me trouwens niet om hem hier te bestoefen 😉 Enkele maanden geleden contacteerde hij me omdat hij met een project bezig was. Ik mocht met hem samenwerken. Op zich is dat niks speciaals maar voor mij was dat een erg aangename samenwerking.

    Joeri en ik blijken veel met elkaar gemeen te hebben. We hebben allebei een gezin, een carrière (ik heb er eigenlijk meerdere), een passie voor netwerken, een doel voor ogen én we hebben nog tijd voor een hobby. Geregeld krijg ik, net als hij, van mensen de vraag wanneer ik slaap en hoeveel uren een dag in mijn tijdsbeleving telt. Wel: ook voor mij zijn er 24 uren in een dag. Minstens 7 uren daarvan breng ik door in mijn bed. Omdat een goede nachtrust belangrijk is. De andere 17 uren worden telkens zo efficiënt mogelijk ingevuld.

    Al doende leert men. Niet alleen op school maar altijd en overal. Gaandeweg leerde ik efficiënt werken. Efficiënt leven. Ik probeer dat ook mijn kinders bij te brengen, hoe klein ze ook zijn. Wie de blog van efficado volgt en het e-book van Joeri leest, kan zich ook bekwamen in deze discipline.

    Vandaag vond ik in de brievenbus een dikke, bruine enveloppe van efficado. Ze bevatte dit:

    IMG_0346

     

    Om uw brein wat uit te dagen, heb ik de foto op deze manier gepost 🙂 Uit dit boek leid ik af dat Joeri zijn skills van geen vreemden heeft. Ik wil hem graag bedanken voor deze leuke attentie. Dit boek zal van de eerste tot de laatste letter door mijn eigenste stel ogen gescand en gearchiveerd worden. Wie op zoek is naar tips en tricks om efficiënter door het leven te gaan, kan ik ten zeerste een bezoekje aan de website van efficado aanraden. Of kom eens bij mij op  de koffie, misschien kan ik je wel wat nuttige tips geven 😉

  • Paddenstoelen

    De oudste leert in het eerste leerjaar over paddenstoelen. Aan tafel levert dat volgende conversatie op:

    De Koter: ‘Wie heeft hier al eens een paddenstoel aangeraakt?’

    De papa fier: ‘Ikke!’ (paddenstoelen aanraken is heldenwerk)

    De Koter steekt zijn hand omhoog en zijn wijsvingertje wiegt van links naar rechts en weer terug.

    ‘Nééééé papa, dat mag jij niet doen! Paddenstoelen zijn gif en je mag daar nooit aan komen heeft meester Bart gezegd.’ Meester Bart is de held van onze oudste.

    De zus van 4 kan het niet laten zich te moeien in het gesprek. ‘Jamaar, als het een rode paddenstoel is met witte stippen, dan wonen daar toch kaboutertjes in?’

    En dan steekt mijn slecht brein de kop op. ‘Zal ik eens iets vertellen jongen?’

    Leergierig als hij is volgt er meteen, zonder nadenken ‘Ja mama!’ Tsss, hij zou beter moeten weten…

    Ach ja, we gaan er voor. ‘Soms hè, als je in de Colruyt champignons koopt, en je luistert héél goed, dan hoor je in de koeltoog kaboutertjes wenen omdat je hun huisje afpakt.’

    ‘Echt mama? Maar ik hoor dat nooit want in de Colruyt is veel lawaai.’

    Ik laat hem even nadenken. Yep, hij snapt’em. ‘Dus mama, in de Colruyt maken ze voor express lawaai zodat wij de kaboutertjes niet horen wenen?’

    – ‘Zo is dat jongen.’

    🙂

  • I’m having a friend for dinner

    Vandaag bestond ons gezin uit 4 koters in plaats van de gebruikelijke 3 stuks. Nummer 4 is 6 jaar oud en arriveerde hier om 8 u vanochtend. Nummer 4 is enig kind. Schrik contrast met dit kroostrijke gezin. Alles is gelukkig allemaal vlot verlopen. Er zijn in elk geval geen gewonden gevallen. Nummer 4 is nogal ne felle. Enkele zaken die we van vandaag onthouden in een notendop:

    1. De katten appreciëren het niet als er zo vroeg op de dag vreemd volk arriveert.

    Wilma trok zich naar goede gewoonte terug op onze slaapkamer. Gonzo wilde duidelijk een statement maken. If looks could kill dan was nummer 4 na een vijftal minuten naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Hij zou er niet mee spelen zoals met een speelgoedmuisje. Nee, dit hatelijke wezen moest een snelle en extreem pijnlijke dood sterven. In Gonzo’s gedachten dan toch. Gelukkig bleef het bij vieze blikken. Nummer 4 had het niet door dus Gonzo raakte meer en meer gefrustreerd. Hij had zijn ’thing’ niet meer. Tijd voor plan B dus. Vies naar mij beginnen kijken, verscholen achter zijn etensbak. Ostentatief met zijn voorpoten in zijn drinkbak wroeten en dan zoveel mogelijk pootafdrukken in de keuken achter laten. En in de gang. En op de trap naar boven. Eens hij merkt dat het geen indruk maakt, begint hij met plan C. Te pas en te onpas grellig in de weg gaan zitten, weigeren aan de kant te gaan en vooral ook: vies kijken. Gelukkig geraakt hij niet verder en is er geen plan D. Hij gaf het op en is tegen de middag begonnen aan zijn siësta. Hij onderneemt een laatste poging om nummer 4 buiten te werken door… vies te kijken. Het wordt hem allemaal te veel als nummer 4 hem vrolijk streelt. Helaas had ik op dat moment geen fototoestel bij de hand 🙂 Na het vertrek van nummer 4 veranderde hij terug in zijn luie zelve en kwam hij toch maar wat knuffeltjes en aaitjes halen bij ons in de zetel. 3 kwartier heeft hij zich gewassen om toch maar vakkundig alle sporen van nummer 4 van zijn begeerlijke lijf te verwijderen.

     

    2. Ook kinderen hebben ambitie

    Nummer 4 mag samen met mijn oudste mee gaan kijken naar de dansles van de zus. Het is niet pedagogisch verantwoord om een stel zesjarigen alleen thuis te laten. Terwijl de zus de ziel uit haar lijf danst op de tonen van Piet Piraat en consoorten, gaan de jongens op verkenning. Ze volgen het geluid en komen terecht bij zaal 6. Zaal 6 is zoiets als de hemel voor mannen. Afgetrainde, bezwete vrouwenlijven in strakke pakjes die ritmisch bewegen op de muziek. Hell, dit was een les Zumba! Ik gunde hen hun pleziertje, liet ze stiekem kijken vanuit het deurgat. Jong geleerd… Als je kan kiezen tussen kijken naar een stel wiebelende kleuters of zaal 6 dan is de keuze voor ieder mens met testosteron snel gemaakt. En ze deden lustig mee. Shaken alsof het niks was, de bijhorende gebaren van de instructrice imiteren, het ging allemaal vanzelf.

    In de auto praatten ze over hun toekomst. Nummer 4 heeft daar duidelijk al goed over nagedacht.

    ‘Ik ga later ginjeur worden want dan kan ik snel een Pors kopen!’

    Die van mij: ‘En ik ga later koning worden want dan verdien ik nog meer dan jij!’

    0-1

     

    3. De overgang is smeerlapperij.

    Eender welke overgang, deze uitspraak klopt altijd. Mijn oudste gaat wekelijks naar de scouts dus nummer 4 mocht vandaag een keertje mee gaan. Hij kende dat niet en zag het niet echt zitten. Het alternatief was een namiddag bij ons zijn zonder zijn beste vriend in de buurt. Hij ging dan toch maar mee. Ze trokken hun oude kleren aan en vertrokken. Vandaag was een belangrijke scouts-dag want er was… De Overgang! Een gedeelte van de Kapoentjes is vandaag Welpje geworden en dat gaat gepaard met allerlei smerige rituelen. Je kan het best vergelijken met een studentendoop maar dan zonder bier. Hoop ik. Vervang bier door hot-dogs en je bent er. Om 17 u ging ik hen benieuwd oppikken. Daar stonden ze dan, de ene al smeriger dan de andere. Gelukkig had mijn oudste vuilbakkleren aan. In hun haar ontdekte ik sporen van choco, ei, bloem, ketchup. De rest viel niet meer te identificeren. Oh boy, hier gaat de mama van nummer 4 niet blij mee zijn… Ik sop hen gauw in de douche en moffel de kleren stilletjes weg. Misschien verzwijg ik maar best dat hij sokken aanheeft van ons Heleen waar in glittersteentjes ‘Love’ op staat geschreven :\

    Fris gewassen en gestreken doen ze nog een poging om wat te spelen maar de kaarsjes zijn uit. Dus mogen ze tv kijken tot etenstijd. Allebei hebben ze knalrode oren wat betekent dat hun vermoeidheidsindicator tilt slaat. Na het eten en na het vertrek van nummer 4 mogen onze 3 musketiers nog even tv kijken en dan gaan ze uitgeteld naar bed. Morgen is er weer een dag…

  • Langs Diestse wegen komt men wat tegen

    Met deze titel zou ik een artikel van 120 bladzijden kunnen schrijven. Voorlopig beperk ik me tot één aspect dat me hoe langer hoe meer op de zenuwen werkt. En ik smijt het hier op tinternet omdat velen met mij zich ergeren. Waaraan? Hieraan: de Dongelstraat in Kaggevinne.

    Voor zij die het niet weten: de Dongelstraat verbindt de Zichemseweg met de Diestersteenweg. Net zoals de Smodderpotstraat. Beide straten zijn dun bevolkt en worden voor wat betreft de infrastructuur wat aan hun lot over gelaten. Er zijn durvers die zich graag tegen hoge snelheid wagen aan het betere bochtenwerk in de Dongelstraat. Ik heb me daar ooit ook aan bezondigd.Wie nu tegen de toegestane vijftig kilometer per uur door de Dongelstraat wil scheuren, kan er nadien nog eens langs rijden om alle verloren auto-onderdelen te verzamelen en naar de garage te bollen.

    De tand des tijds heeft namelijk een duivels pact gesloten met Jupiter. Het wegdek ligt er lamentabel bij. Hoe langer het stadsbestuur een oogje dicht knijpt voor deze straat van miserie, hoe harder de tand des tijds toeslaat. Regen, sneeuw, vrachtverkeer, landbouwvoertuigen, … stuk voor stuk doen ze geen goed aan dit geasfalteerde weggetje.

    Ik heb begrip voor de precaire financiële situatie waarin onze stad zich bevindt. En ik geloof dat er in het stadhuis geen ezel (het beest) staat die geld schijt. Maar is het zo veel gevraagd om de Dongelstraat een beetje op te lappen? Het mag voor mij in eerste instantie zelfs op zijn Belgisch zijn met een klodder asfalt hier en een klodder daar. Maar maak die straat terug veilig aub.

  • Woordjes leren…

    Vanavond zat ik met mijn 3 nakomelingen gezellig aan tafel. De pot schafte brol uit de oven met saus, dat scoort altijd. Ze waren nogal happy toen ze de schotel zagen staan. Dat uit zich dan in druk gedrag. Als er nu iets is wat ik niet kan verdragen aan tafel… Yep.

    Eerst vraag ik de oudste vriendelijk om het wat kalmer aan te doen. Dat pakte niet. De boodschap ging er langs zijn ene oor in en dampte er langs de andere kant meteen weer uit. Ondertussen hadden de 2 anderen de kriebels al overgenomen. Beuh! Poging 2 om de rust te laten weerkeren dus.

    ‘Robin, doe nu eens een beetje rustig want we zitten aan tafel!’

    – ‘Jamaar mama, ik doe toch rustig?’

    ‘Nee jongen, je doet ambetant.’

    Voilà, de boodschap is duidelijk. Het gedrag stopt.

    En dan plots doemt links van mij een zacht stemmetje op. Daar zit de jongste met zijn tomaatrode mond en neus (tomatensaus en kleuters, da’s altijd lachen) en met zijn grote, blauwe kijkers. Naarstig kauwend op zijn gehakt trekt hij aan mijn mouw en vraagt stilletjes:

    ‘Mamààààà, wat is ambelantant?’

     

  • De neus van Gonzo

    Donderdag ging ik voor mijn stagiaire een bloemetje kopen. Ze liep haar laatste dagen stage bij ons en we waren heel tevreden over haar. Ze is een sympathieke dame met veel competenties die goed ontwikkeld zijn. We gaan haar missen! Terwijl de bloementist een knap herfstboeketje in elkaar flanste, viel mijn lodderig oog op peperplantjes. 3 euro per stuk, da’s geen geld! Ik deed mezelf een exemplaar cadeau. Deze zomer probeerde ik immers zelf rode pepertjes te kweken maar van dat experiment heb ik maar weinig rendement gezien. Nu heb ik een kant-en-klaar plantje dus er kan niet veel meer mis gaan denk ik dan.

    Ik behandelde het plantje met zorg. Ik reed zelfs voorzichtig naar huis zodat de arme duts niet omver zou vallen in de auto. Thuis gekomen kreeg ie meteen een ereplaats op de vensterbank. Kijk buren en voorbijgangers, ik heb groene vingers *kuch* Al snel kreeg Gonzo de nieuwe aanwinst in het vizier. Zoals ik al eerder schreef, beschikt hij niet echt over een goed ontwikkelde reukzin. Dartel plofte hij op het aanrecht. Vervolgens sloop hij achter de orchidee door om zo bij het peperplantje te arriveren.

    IMG_0326

    ‘Whoehoeoeoe new omnoms!’ Als een zot begon hij aan het plantje te knagen. Eerst sjiekte hij op enkele blaadjes, vervolgens begon hij nietsvermoedend aan de pepertjes. Ik voelde rook uit zijn oren komen. Hij sjiekte lustig verder. Negeerde mijn waarschuwingen compleet. Vermoedelijk heeft zijn neus geen alarm geslagen zoals dat bij andere katten wel gebeurt. Van miserie jaag ik hem van de vensterbank af.

    Hij zit me in de keuken wat verontwaardigd aan te staren. Likkebaardend kijkt hij terug naar het plantje. ‘Vergeet het Gonzo, je komt er niet meer aan maat!’ Hij schakelt over op uitdaagmodus. ‘Ah nee? Watch me!’ Hij springt op het aanrecht en vliegt er na een reprimande terug vanaf. En dan begint het… Schok, schok, schok, splat! Hoppa, daar liggen de blaadjes van de peperplant en een half pepertje. Dat deed deugd aan zijn gezicht te zien.

    Ik verdun wat melk in een schaaltje om zijn ingewanden terug wat tot rust te laten komen. Nu zal hij zijn lesje wel geleerd hebben. En effectief, de rest van de avond komt hij niet meer in de buurt van de plant. Da’s nu eens de eerste keer dat hij iets leert uit zijn fouten. Denk ik. ’s Anderendaags kom ik thuis van het werk en zit hij alweer aan zijn teergeliefde peperplantje te knagen. Ofwel is hij lomp, ofwel is hij een hete duivel…

  • Kleine wasjes, grote wasjes

    Raketman (3 jaar oud) heeft zich weer van zijn beste kant laten zien vandaag. Hij is het kind uit ons kroost waar je nooit gerust bij kan zijn. Constant scant hij zijn omgeving op zoek naar gelegenheden om een varkensstreek uit te halen. Ook al wonen we in Diest, hij is een rasechte Witte van Zichem. Inclusief wit kopke en helblauwe kijkers.

    Deze namiddag ging ik de 3 stuks halen in de buitenschoolse opvang. Ze waren allen buiten aan het spelen. Mooi, dat valt mee. Dan kan ik ze vlot verzamelen en zijn we op tijd thuis want er staat nog één en ander op de planning. En dan begint het…

    Eerst de dochter: ‘Mamààààààààà, ik moet nog pipi doen.’

    – ‘Ga dan hier nog gauw meisje zodat de auto proper blijft.’

    En ze gaat flink naar het toilet. Da’s een vrijgeleide voor de jongste om spontaan ook supermegadringend pipi te moeten doen. Hij snelt haar achterna. Als hij klaar is, loop ik al terug naar binnen om de boekentassen te verzamelen. Grote vergissing. Raketman blijft precies toch wel wat lang achter op het toilet. Ik besluit eens te gaan kijken. Als de onschuld zelve staat hij flink zijn kleine handjes te wassen… in het urinoir van de jongens! Hij drukt telkens opnieuw op de spoelknop om zijn handen nat te maken en plonst er dan vrolijk mee in het plasje water terwijl dat wegloopt. Het arme kind lijkt zich van geen kwaad bewust. Met grote, verbaasde ogen bekijkt hij mijn verschrikt gelaat dat wit en rood uitslaat.

    Ik til hem op, laat hem zo ongeveer een halve meter voor me bengelen en wandel zo met hem naar de keuken van het personeel om daar zijn handen eens goed met zeep te schrobben. Vanaf het toilet tot aan de keuken was een druppelspoor van zijn nog natte handjes. Ondertussen leg ik hem uit dat hij zijn handjes niet in het urinoir mag wassen. Hij had het echt niet door, de stakkerd. Terwijl ik een handdoek neem om zijn handjes af te drogen, heeft hij ze al lang aan zijn nieuwe Plop-hemd afgedroogd. Zucht.

    Thuis gaat alles even goed. Denk ik. Hij amuseert zich netjes met broer en zus. Er wordt al eens geduwd en getrokken maar kom. Er zijn al ergere dagen geweest. Samen bouwen ze een kasteel met Duplo. Perfect, ondertussen kan ik in de keuken het eten klaar maken. Dit gaat veel te vlot.

    Pas na kleuterbedtijd merk ik dat ik terecht sceptisch was. De afstandsbediening van de tv is on-vind-baar. Raketman wilde me die daarstraks komen geven. Ik zei toen dat er vandaag geen tv was en zag hem er terug mee richting tv wandelen. Waarom ging ik er toch van uit dat hij dat ding netjes terug op zijn plaats zou leggen… Dit was nu eens de kat bij de melk zetten. Ik heb plat op mijn buik gelegen om onder de zetels en kasten te kijken, ik heb het Duplo-kasteel vakkundig gedemonteerd en terug opgebouwd, ik heb heel het verdomde kot afgezocht om die afstandsbediening terug te vinden! En waar lag ze? Natuurlijk op een plaats waarvan je denkt ‘Nah, daar moet ik niet zoeken, daar kan hij toch nog niet aan.’

    Kinderen, je beleeft er iets mee 🙂

  • De lakens uitdelen

    Wat hebben katten toch met propere lakens? Hetzelfde als wij waarschijnlijk. Maar toch. Nog voor wij kunnen genieten van de heerlijke geur en de frisheid van propere lakens op ons bed, zijn Gonzo en Wilma ons al lang voor geweest.

    Dader nummer 1:

    IMG_0157

    Gonzo

    Eigenwijze, razend knappe kater.

    Stond niet op de eerste rij toen het verstand werd uitgedeeld.

    Stond ook niet op de eerste rij toen de reukzin werd uitgedeeld.

    Heeft een talent. Vermoeden we.

     

    Dader 2:

    IMG_0128

    Beeldige kattin, gemaakt van overschotjes kat.

    Is veel te clever.

    Denkt soms dat ze een hond is.

    Likt en kwijlt dat het een lieve lust is. (dit klinkt fout)

     

    Vandaag was het weer zover. Voormiddag verversten we de lakens. Na de middag ging ik boven iets halen en daar lag Gonzo op het bed van de dochter. Hij observeerde me scherp vanuit zijn ooghoek, hoopte dat ik hem niet zou zien liggen op die felroze dekbedovertrek. Hij krijgt me in de mot en draait zich in een nog kleiner bolletje. Ik zie hem denken ‘als ik jou niet zie, zie jij mij ook niet’. Verkeerd gedacht makker. Ik stap de kamer in en leg hem elders. Nog voor ik me omgedraaid heb, ligt hij al terug waar hij lag.

    ‘Gonzo, potverdikke toch! Je weet goed genoeg dat je niet tegen het hoofdkussen van Heleen mag gaan liggen.’

    – ‘Pf, zij gaat ook in mijn zetel zitten om tv te kijken.’

    Ik krijg het hem maar niet afgeleerd. Eigenwijs mormel. Ik geef hem een donderpreek. Hij bekijkt me niet. Ik zeg zijn naam. Hij draait zijn hoofd naar me toe maar bekijkt me nog steeds niet. Hij weet het immers goed genoeg.

    Normaalgezien leg ik Hello Kitty altijd tactisch op het hoofdkussen van Heleen zodat Gonzo er niet kan gaan liggen. Geregeld zie ik ’s avonds diezelfde Hello Kitty in het midden van de kamer liggen. Hij duwt die dus niet gewoon uit bed. Nee hoor, hij geeft dat pluche onding een mep waar het vier dagen niet goed van is. Kwestie van een statement te maken.

    Ik wandel door naar de master bedroom. Daar ligt Wilma te blinken. Een hoopje kat op een kingsize bed. Ze weet niet goed wat ze moet doen: fight or flight. Dus blijft ze gewoon liggen met haar poten in de startblokken. Mijn bewegingen worden nauwgezet geobserveerd. 1 misstap en ze hangt in de gordijnen. Wilma is een traumakatje, dat gaat er niet meer uit gaan denk ik. Ik ga bij haar op bed zitten. En dan doet ze haar Wilma-ding: mijn hand aflikken en kwijlen dat het een lieve lust is. Terwijl ze zich recht zet, zie ik de druppels kwijl naar beneden vallen. Achterlijke zwaartekracht! Recht op de lakens! Ze komt een beetje flodderen en gaat dan terug liggen. Vervolgens begint ze te miepen. Wilma miauwt immers niet, zij miept. In alle mogelijke toonaarden.

    Ach ja, zolang ze alleen maar in bed liggen als er geen mensen in liggen, vind ik het eigenlijk niet zo erg. Alleen het hoofdkussen is verboden terrein. Hoe ik Gonzo kan laten inzien dat hij daar maar beter rekening mee houdt, is me een raadsel.

    IMG_9940

  • Dansen is gevaarlijk!

    Vandaag hield de dansschool waar dochterlief binnenkort naartoe gestuurd wordt een opendeurdag. Tof tof, mooi weer, voldoende randanimatie, veel volk en demonstraties van wat ze allemaal aanbieden. Daar zou ze haar hartje nogal eens kunnen ophalen! Wij samen er naartoe. Het was zo een moeder-dochtermoment, weet je wel. Papa’s kunnen daar weinig gaan zoeken. Die interesseren zich niet in al die ranke dennen die daar met hun poep staan te wiebelen.

    Alles ging goed. Knappe locatie, tof volk daar. Dochterlief is nu 4. Ze heeft een (groot) hart voor mannen die minstens tien jaar ouder zijn als zijzelf. In het kleurpaleis ziet ze 2 gasten van zo rond de 20 kleuren alsof hun leven er van afhangt. Bleek dat ze in dat hoekje gedumpt waren door hun respectievelijke lieven met het bevel te kleuren. Dus dan doen ze dat. Wow! Ikke vol bewondering en de dochter al helemaal. Ze zet zich spontaan naast één van hen en begint ook te kleuren. En ze geraken aan de babbel. Uiteraard. De vamp. Waarom lukte mij dat vroeger nooit?

    Het klikt daar goed tussen ons Heleen en haar 2 mannen du ik ga haar alvast inschrijven voor de lessen kleuterexpressie. Bij terugkomst zijn ze daar in het kleurhoekje al dikke vrienden. Heleen (mijn mini-me) beveelt haar omgekeerde toyboy dat hij haar tekening tegen de muur moet hangen. Hij gehoorzaamt. Wat is dat toch met die mannen tegenwoordig? Watjes! Een half uurtje later hingen de kunstwerkjes van die gasten naast haar tekening te blinken. Zij vrolijk natuurlijk. Tijd voor het springkasteel. Bij Heleen weet je nooit wat je dan kan verwachten dankzij haar hyperlakse gewrichten. Wonderwel ging het vrij goed. Ze heeft wel enkele keren met haar bevallige snuit in het decor en tussen de schoenen gestoken maar voorts niks ergs. Ze kon haar evenwicht vrij goed behouden.

    Toen kreeg ik een ballonnenman in de mot. Geen vertegenwoordiger van Durex maar zo een echte artiest die leuke figuurtjes knutselt met … ballonnen. Even de boodschap doorbriefen en het springkasteel stroomt leeg. Ballonnenman kijkt bedenkelijk als hij een hele horde kleuters op zich afgestormd ziet komen. Hij overweegt te vluchten maar een vermanende blik van enkele vrouwen met een overdosis moederliefde houdt hem aan de grond genageld. Enkele tellen later is dochterlief tevreden met haar ballonnenhartje inclusief kussend koppeltje. Die gast heeft dat ferm geplooid!

    Hola, het is 3 uur, tijd voor de demonstraties! Na de kleuterdansjes zie ik in de zaal bekend volk zitten. We gaan nog even goeiedag zeggen voor we naar huis gaan. Terwijl start de demonstratie Linedance. U kent dat ongetwijfeld. Het is zo ongeveer de enige manier van dansen die ik met mijn gewrichten zonder accidenten zou kunnen beoefenen. Als je op een medische vragenlijst invult dat je Linedance doet, dan laten ze je meteen gerust. Het is even veilig als wandelen. En dan maak ik een kapitale fout. Ik kijk tijdens het gesprek even naar de demo Linedance… en zie een vrouw onzacht tegen de vlakte gaan. Linedance bleek plots Breakdance te zijn. Zo zag het er toch uit. Die dame bleef aanvankelijk levenloos liggen, draaide zich vervolgens op haar zij en bleef verder levenloos liggen. Ik snap het niet. Ze waren in een kringetje aan het stappen en toch slaagt zij er in om op één of andere manier haar evenwicht te verliezen.

    De dochter had het helaas ook gezien. Haar ogen vulden zich met angst en ramptoerisme. De show werd stilgelegd zodat men zich over het slachtoffer kon ontfermen. Ik vermoed dat ze afgevoerd werd met een ziekenwagen maar ik ben er niet op blijven wachten. Ik grabbelde dochterlief bij de hand en vertrok. Ik begrijp niet goed waarom de rest van de aanwezigen rustig bleven kijken op wat er allemaal gaande was. Het is voor die mevrouw al beschamend genoeg, verwijder je dan toch even tot de demonstraties terug beginnen…

    In de auto onderging ik een spervuur aan vragen. ‘Ze gaan die mevrouw verzorgen liefje, ze heeft een pijntje aan haar rug.’ ‘Nee hoor, dansen is niet gevaarlijk, jij gaat dat daar keigoed doen.’ Het eerste wat ze aan een benieuwde papa vertelde bij thuiskomst was natuurlijk de valpartij. Zucht, dit vergt dus tijd. We kunnen haar gedachten vrij snel afleiden. Als ze een uurtje later wat tv mogen kijken, staat ze al recht in de zetel. ‘Ah ja mama, zo kan ik leren dansen hè (en mezelf bewonderen in het televisiescherm)!’

    Gaan dansen mag ze, maar met Linedance moet ze wachten tot ze 65 is. Dan wil ik er eens over nadenken of ze dat mag gaan doen.

  • Grazende bizon

    Het oudste kroostlid is 6 jaar. Perfecte leeftijd om hem naar de scouts te sturen. Hij mag er starten als kapoentje. Vandaag was zijn eerste try-out. Met veel vragen en gefronste wenkbrauwen gingen we samen naar de scouts. Hij zag er al meteen bekende kindjes maar dat bleek niet genoeg om zijn enthousiasme een duwtje in de rug te geven. Eens een leidster hem mee naar de groep nam en vertelde wat ze allemaal gingen doen, was hij vertrokken. Ik wandelde terug naar huis, aftellend naar 17 u om te kijken welk gezicht hij dan zou trekken.

    3 uren lang zou hij vandaag bij de scouts vertoeven. Ravotten, lekker gek doen, spelen… Onbezorgd kind zijn! Een half uurtje later merkte ik thuis dat het begon te regenen. Oeioei, ze zullen met die pagaddertjes toch wel even gaan schuilen dan? Gaat hij het tegen die vreemde leiding durven zeggen als hij pipi moet doen? Zullen ze genoeg tijd en aandacht hebben om al die nieuwe kindjes wat op hun gemak te stellen? Gaat hij het leuk vinden?

    17 u… Ik arriveer netjes op tijd aan de scoutsterreinen. Mijn zoon is nergens te bekennen. Lichte paniek. Die kukels hebben mijn zoon toch niet kwijt gedaan hè?! Even aan de leiding vragen, of ze ergens een verstopplaatsje hebben voor kindjes. ‘Robin? Die is op de berg aan het spelen mevrouw.’ De berg? Argwanend kijk ik naar een metershoge muur bestaande uit modder, onkruid en stenen. U denkt juist. Daar lag een vettig varkentje zich te amuseren.

    Hij was dolenthousiast! Onze oudste blijkt een echte scout te zijn. Ikke blij, de peter fier en zoonlief ongeduldig want hij kan pas volgende zaterdag terug naar de scouts. Op weg naar huis bekijk ik hem eens. Zijn sandalen waren zwart toen ik ze in de winkel kocht. Nu hebben ze een trendy roestkleur. Zijn korte broek heeft ter hoogte van zijn achterwerk behoorlijk wat zand gevreten. Zijn benen en voeten doen vermoeden dat zijn roots in Kenia liggen. Zelfs in zijn haar bespeur ik hier en daar een klein beetje modder. Ferm, mijn zoon die normaal zijn handen niet graag vuil maakt heeft er geen problemen mee om de rest van zijn lichaam supervuil te maken 🙂

    Ik heb vandaag veel geleerd. Het voornaamste is dat ik vanaf nu elke zaterdag om 17 u 15 mijn zoon in bad kan soppen om de korsten vuil wat te laten weken. Vanaf nu werken we met 2 garderobes: eentje voor de scouts en eentje voor de rest. Hij gaat dat daar goed doen, ik heb daar het volste vertrouwen in. Dan neem ik die badjes en die garderobes er met alle plezier bij. Bedankt aan de leiding voor hun inzet en gedrevenheid om zoveel kinderen elke week een leuke namiddag te bezorgen!