Blog

  • ’t Is keus!

    ’t Is keus!

    Nog enkele dagen en ’t is zover: dan kiezen we opnieuw voor lokale en provinciale bestuurders.
    Al enkele jaren ben ik ondervoorzitter van Open Diest, voorheen bekend als Open VLD Diest. In de aanloop naar de vorige gemeenteraadsverkiezingen besloten we om af te stappen van de ideologische verzuiling op lokaal niveau.
    Open VLD Diest werd Open Diest. We verwelkomden kandidaten die zich niet wilden binden aan een traditionele partij maar die wel geloofden in een positief politiek project voor onze stad, vertrekkend vanuit een liberaal gedachtengoed.

    En dat werkte! Vanuit de oppositie werden we in oktober 2018 plots de grootste partij van de stad! Een duidelijk signaal van de kiezer dat we niet konden negeren. Dus hebben we 6 jaar lang hard gewerkt om ons politiek project verder uit te rollen. We bleven in ons bestuur nieuwe mensen aantrekken. Sommigen met lidkaart, sommigen zonder. Vanuit die open visie gingen we in dialoog met verschillende ervaren politici in onze stad. Langzaam groeide het idee om ons project verder uit te rollen. Begin 2024 konden we bekend maken dat we bij de collega’s van Vooruit een geëngageerde partner vonden die net zoals Open Diest gelooft in lokale politiek over de partijgrenzen heen: Iedereen Diest was geboren!

    Bij de bekendmaking van Iedereen Diest kregen we te maken met weerstand, ook in eigen rangen. We namen de tijd om te luisteren naar de verzuchtingen, te motiveren waarom we ons stadsproject verder uitrollen met de collega’s van Vooruit. Langzaam keerde het tij. De weerstand nam af en we hoorden steeds meer positieve geluiden. Samen met onze partijbesturen en onze kandidaten schreven we een uitgebreid partijprogramma. Een programma dat laat zien dat we samen stad willen maken met elke Diestenaar, dat we geloven in ieders sterktes en talenten en dat we niemand achterlaten in ons beleid.

    In mei promoveerde ik van ondervoorzitter van open Diest naar waarnemend voorzitter van de partij. Het project Iedereen Diest laten slagen werd voor mij plots een belangrijk punt. Ik faal niet graag. Samen met Christophe De Graef, Carina Jankowski en enkele vertrouwelingen kon ik een kieslijst samenstellen voor Iedereen Diest met daarop 27 sterke figuren. Sommigen komen uit Open Diest, sommigen zijn getrouwen van Vooruit en nog anderen kozen resoluut voor Iedereen Diest, als een positief project voor onze stad. Het werd onze taak om deze mensen te verbinden in een gemeenschappelijk en positief project voor onze stad. Dit alles vanuit een progressief  en liberaal gedachtengoed. Groot was de tevredenheid toen de voorgestelde kandidatenlijst door de partijbesturen van Open Diest en Vooruit met een zeer ruime meerderheid werd goedgekeurd!

    Met ons programma en onze kandidaten hebben we elke dag keihard gewerkt. We hebben folders gebust, we hebben huisbezoeken gedaan, we hebben borden gezet, we waren op post als er iets te doen was in Diest of in de deelgemeenten. Net zoals we dat al jaar en dag doen. We hebben veel gedaan, teveel om op te noemen. En we hebben dat met drive gedaan. Niet omdat we postjespakkers zijn. Wel omdat we geloven in de kracht van een stad als Diest met haar prachtige deelgemeenten. De afgelopen jaren werd Diest echt wel op de kaart gezet. En daar willen we graag verder aan werken. Voor u, samen met u.

    Als voorzitter van Open Diest kan ik met fierheid zeggen dat de 27 Iedereen Diest – kandidaten goesting hebben om het beste te maken van deze stad en haar gemeenten. Dat ze dat doen vanuit een positieve ingesteldheid en dat ze het belangrijk vinden zich ten dienste te stellen van de inwoners, ondernemers, bezoekers, enz van onze stad. Zij worden hierin gesteund door ervaren mandatarissen die graag hun kennis, hun ervaring, hun netwerk met dit nieuw bloed delen. Want samenwerken wérkt!

    Gaan stemmen is niet verplicht maar wel ten zeerste aan te raden. Komende zondag tussen 8u en 13u kan jij mee bepalen wie de komende 6 jaren Diest zal besturen.

     

     

     

  • Gesprekken op de achterbank

    Gesprekken op de achterbank

    Ze blijven bijzonder… Deze week pikte ik 2 pubers en een kakelnestje op na een dag speelpleinwerking. Op weg naar huis leerde ik weer wat bij.

    Even duiden: wij gaan graag naar de welness. De zonen hebben de eer en het genoegen om dit met hun moeder te doen. Puberdochter, ook gekend als Kwebbel, mag op haar vaders zenuwen werken in de sauna. Zo blijft iedereen relax ^^

    En toen hoorde ik het volgende:

    Kwebbel: ‘Mama, wanneer gaan wij eens naar de sauna?’

    Raketman: ‘Dat gaat niet, jij bent papa zijn kind!’

    Kwebbel: ‘Maar papa is defect (nvdr: ziek) dus dan moet mama wel met mij gaan hè!’

    _________________________________________

    Een tijdje geleden pikte ik diezelfde combinatie van kinderen op na een ander dagje speelpleinwerking. De pubers, volop bezig met hun imago enal:

    ‘Euh ja mama, wij hebben gezegd dat wij eigenlijk geen broer en zus zijn en dat wij andere ouders hebben. Mijn mama heet Katrien en zijn mama heet Annelies.’

    Dat vraagt toch wel om een zoete wraak in mijn hoofd. Dus ’s anderendaags pik ik mijn schatjes van pubers op en terwijl ik aangewandeld kom, roep ik luid genoeg de namen van mijn kinderen gevolgd door ‘JULLIE BIOLOGISCHE MOEDER IS HIER’. Zelden zoveel schaamte op een kindergezichtje gezien als toen 🙂

  • De zijlijnmensen

    De zijlijnmensen

    Iedereen kent ze wel: de zijlijnmensen. Ze zien en horen dingen, vormen hun mening die ze delen met iedereen die het wel of niet wil horen. Ik geef toe dat ik me er soms ook aan bezondig maar er zijn er die hier werkelijk een way of life van maken. Op sociale media zie je dat heel duidelijk. Ze hebben maar een half woord nodig om hun ongezouten mening over een onderwerp met de wereld te delen. Als je met hen in gesprek gaat, strand je vaak al snel. Het is gemakkelijk om vanaf de zijlijn te staan roepen. Maar als je echt iets zinnig wil betekenen, dan denk je mee, doe je verbetervoorstellen, overdenk je wat je ziet om een genuanceerde opinie te vormen. Pro en contra, weet je wel?

    Ik deel een observatie met jullie, denk er over wat je wilt 😉

     

    Waar je gaat

    Wat je doet

    Waar je staat

    Waarom je boet

     

    Ze hebben het gezien

    Denken het te weten

    Vergroten het maal tien

    Willen niet vergeten

     

    De zijlijnmensen zijn alom

    De zijlijnmensen hebben tijd

    Ze kennen geen waarom

    Geen nuance, enkel nijd

     

    Hun spiegel doet het niet

    Ze zijn het rolmodel

    Tot je eens terugschiet

    Dan doet ie het plots wel.

  • Mijn vriend verdriet

    Mijn vriend verdriet

    Na jaren heb ik nog eens geprobeerd een gedichtje neer te pennen. Soms heeft het iets therapeutisch. ’t Is niet geweldig maar misschien heeft iemand er iets aan. Dus gooi ik het maar op tinternet…

    Het gaat over onze angst voor verdriet. We duwen het weg en als het er is dan vechten we er tegen. We willen het niet, vinden er niks goeds aan.

    Maar eigenlijk hoort verdriet gewoon bij ons leven. In al zijn vormen en intensiteiten. Hoe kan je waarderen wie je bent en wat je hebt als je nooit ervaart hoe het kan zijn als je gelukjes voor je neus  weggemaaid worden?

    Hier komt ie dan…

     

    Mijn vriend verdriet

    Aankloppen doet hij niet

    Geen deur of muur houdt hem tegen

    Geen hagel, wind, sneeuw of regen

     

    Ijskoud kan hij zijn, bijzonder kil

    Triest omdat niemand hem wil

    Ik leerde hem te omarmen

    Me aan zijn kilte te verwarmen

    Want hoe hard en rauw hij ook kan zijn

    Hij brengt niet enkel pijn

     

    Als hij komt heeft hij altijd een koffertje mee

    Met daarin een doosje of twee

    Dan knielt hij naast me en houdt zich stil

    Wacht tot ik hem omarmen wil

     

    Soms blijft hij een uur, soms een week

    Rustig wacht hij tot ik hem smeek

    Om te gaan zo ver als kan, het liefst voor lang

    Zijn doosje troost houdt hij teder naast mijn wang

     

    Want mijn vriend verdriet wil voor me zorgen

    Niet alleen vandaag maar ook morgen

    Hij leert me plaatsen en beleven

    Hij leert me om mezelf geven

     

    Ook al maakt hij veel stuk

    Zonder verdriet is er geen geluk

    Dus als hij passeert, laat hem binnen

    Je hart kan er alleen maar bij winnen

    Kleine gelukjes worden groot

    Nadat mijn vriend verdriet ze in zijn armen sloot.

  • Red flag!

    Red flag!

    Gevaar betekent dat. Groot gevaar. Of in dit gezin: loempigheid. Maar om anderen te behoeden om dezelfde fouten te maken dacht ik… Ik maak een sensibilisatietekstje. Uit het leven gegrepen dus. Een must read voor ouders van pubers die het world wide web verkennen. En dat doen ze allemaal.

    Is de nieuwsgierigheid geprikkeld? Dan deel ik graag wat we met onze puber aan de hand hadden vorige week. Ze is alvast door de grond aan het zakken van schaamte ^^

    Sinds dit jaar circuleren hier in huis 3 extra laptops met dank aan minister Ben Weyts. Onze kinderen gaan met de laptop naar school omdat de minister gezegd heeft dat dat een strak plan is. De minister had misschien ook kunnen nadenken over hoe hij dit grootse project ging uitrollen. Hij had met zijn team kunnen nadenken over  wat die kinderen mogelijks met die laptop kunnen doen. Ongebreideld surfen bijvoorbeeld. Heel nuttig voor kinderen met een grote leerhonger zoals mijn exemplaren.

    Maar een gevaar voor onschuldige bloedjes van kinderen (*kuch*) die altijd klaar staan om een ander te helpen. Ook in de klas.

    Plots krijg ik op het werk een bericht van de puber in kwestie. Dat ze haar laptop moet gaan afgeven op het secretariaat omdat er virussen in geslopen zijn. Frons van mijn kant dus ik pols even hoe dat kan. Dat ze misschien wel wat ‘vage’ dingen opgezocht heeft… Dubbele frons in mijn rimpels dus ik vraag uitleg. En dan krijg ik een spraakbericht want da’s hip tegenwoordig. Echt, als je iemand iets wil vertellen, dan kan je toch gewoon bellen of is dat te simpel?

    ’s Avonds hebben we het dan in riel laajf over wat er nu eigenlijk gebeurd was met die laptop. Echt, ik verzin het niet.

    ‘Ja mama, de jongen die naast me zat in de klas wou iets weten maar hij durfde dat niet opzoeken dus heb ik dat voor hem gedaan.’

    – ‘Wat heb je dan precies opgezocht?’

    ‘2 dingen maar: Hoeveel kost een slaaf en hoeveel kost een huurmoordenaar?’

    Ik doe mijn best om rustig te blijven en vraag wat haar zoektocht opgeleverd heeft.

    ‘Ja awel, dat valt eigenlijk goed mee hoor mama. Een slaaf heb je al voor 90 dollar per maand en een huurmoordenaar dat begint vanaf 1500 euro. Da’s nog goed te doen hè?’

    Mijn hartslag is toch al wel gestegen ondertussen maar ik blijf uiterlijk rustig en beheerst:

    – ‘Dus je hebt dat opgezocht en geklikt op de links die je zoekresultaten opgeleverd hebben? Dan zal daar het virus mee binnen gekomen zijn. Nog effe ter info mijn kind: slavernij dat doen we hier in Europa officieel al een tijdje niet meer. Wat die huurmoordenaars betreft: kan je er niet eerst eens over praten vooraleer je iemand uit de weg laat ruimen?’

    Maar toen werd ik toch ook wel curieus… ‘En waar vind je die slaven dan?’

    Ah je kan die gaan halen in Syrië, Afghanistan, India en ze somde nog enkele landen op… Ze had duidelijk een grondige research gedaan voor haar klasgenoot.

    ‘Jamaar mama dat is wel allemaal kei-interessant hè! Ik wist dat allemaal niet en we gaan naar school om te leren dus ik heb toch niks verkeerd gedaan? Ik heb dat trouwens nog al eens opgezocht een tijdje geleden hoor.’

    Goh, buiten dat er naast uw naam een red flag staat bij de staatsveiligheid omdat je herhaaldelijk zoekt naar slaven en huurmoordenaars, dat je virussen heb binnen gehaald via het netwerk van de school en zo van die dingen heb je niks verkeerd gedaan nee.

    Case closed, tot ze nog eens het lumineuze idee krijgt om iemand te helpen 😉

     

  • Kattenbelletje

    Kattenbelletje

    Hey bomma, bomsie, kungfubomsie,

    Sinds corona je wegnam, neem je de telefoon niet meer op dus schrijf ik je een verjaardagsbrief. Hoe gaat het met jou? Amuseer je je daarboven wat? Zet je het kot niet te vaak op stelten? De rijstpap nog niet beu gegeten met je gouden lepeltje?

    Ik kom jou en bompa af en toe nog bezoeken, weet je dat? Ook al is er geen graf, zelfs geen gedenksteen. Ik weet nog precies waar jullie assen uitgestrooid werden. Daar ga ik dan telkens even gehurkt zitten voor een babbeltje.

    Je weet dat je altijd bij me bent maar sinds kort nog net iets meer dan anders. Mijn puberende dochter wilde haarlak om haar blonde lokken wat in bedwang te houden. Zo gezegd, zo gedaan, ik kocht haarlak voor haar… En gebruikte die zaterdag stiekem zelf toen ik ’s avonds naar een etentje ging. In de badkamer sprayde ik er op los, denkend dat ik nu eindelijk eens met het kapsel van een filmster zou buiten komen.

    Iets overviel me waar ik de vinger niet op kon leggen. Ja, ’t was goeie haarlak en oh die rook eigenlijk wel lekker. Pas toen ik weer beneden kwam, sloeg het besef me vol in mijn gezicht. Ik kocht jouw haarlak. De geur katapulteerde me terug naar de jaren ’80 en ’90. De gouden bus die vroeger op je ladenkast bij de spiegel op je slaapkamer stond te blinken. De gouden bus die ik vroeger stiekem zelf gebruikte wanneer ik weer eens mocht komen logeren. De geur die ik rook als ik naast je zat in de kerk of in de kapel van het militair domein. Of als ik je tegen kwam op de markt. Toen je ons feliciteerde met ons huwelijk. Toen je me in de kraamkliniek kwam bezoeken en je achterkleinzoon in je armen nam. In zoveel kleine dagdagelijkse gebeurtenissen was die geur er telkens bij.

    Eerst deed het pijn, maar al snel kon ik niet anders dan glimlachen. Want nu was je echt bij mij, ik kon je ruiken. In de auto, in het restaurant, later thuis in de zetel. Heel de tijd hing je rond mijn hoofd. Bij elke beweging die ik maakte, ademde ik heel goed in en dacht aan jou. En dat allemaal dankzij een onnozele bus haarlak. Er stonden misschien 20 verschillende soorten haarlak in de winkel, maar onbewust kocht ik net die bus en geen andere.

    We vergeten je hier niet bomma, nu niet en nooit niet. En met plezier gebruik ik nu wat vaker haarlak…

    Verjaar gelukkig, vier’em goed. Dat doen wij hier ook. Met een pateeke. En braaf zijn daarboven hè, dat we geen klachten horen!

  • Shop lokaal met Koked

    Al jaren ben ik fan van #shoplokaal. Ik probeer bij mijn aankopen zoveel als mogelijk te kiezen voor lokale ondernemers. Maar door mijn drukke job ben ik ook fan van automaten: geldautomaten, drankautomaten, ticketautomaten, … Recent had ik op korte tijd 2 dingetjes aan de hand die me weer maar eens blij maakten met mijn hart voor #shoplokaal.

    Op een zondag viel mijn frank dat we geen brood meer in huis hadden voor het ontbijt op maandagochtend. Natuurlijk realiseer je je zoiets pas als de bakker geniet van zijn zondagnamiddag. Geen bakker meer open. Dus ik rijd naar een broodautomaat. Een resem muntstukken verdwijnt in de automaat, ik geef mijn keuze in en… er gebeurt niks. Beetje staan sukkelen maar niets hielp. Op naar de volgende broodautomaat. Daar kon ik met de bankkaart betalen, keihandig! Volgens de display werd mijn betaling geregistreerd en kwam mijn brood er zo dadelijk aan. Er gebeurde niks. Weer beetje gesukkeld, weer zonder resultaat. Ondertussen was ik al 6 euro armer en had ik nog geen brood. Uiteindelijk toch nog aan eten geraakt dankzij de Turkse supermarkt. Helden!

    Thuis gekomen stuur ik een mailtje naar beide verdelers van de automaten. Jaja, ik had er aan gedacht de gegevens te noteren. De bakkers in kwestie kunnen er niks aan doen dus ik wilde hen er niet mee lastig vallen. Beide verdelers een beleefd bericht gestuurd. Nooit reactie gehad. Geld kwijt dus. Niet dat we daar arm van worden maar het gaat me om het principe. Hierdoor ben ik niet geneigd nog eens langs die automaten te passeren voor een brood waardoor de inkomsten van de lokale handelaar dalen. Heel spijtige zaak. Als ik er geraak tijdens de openingsuren, ga ik natuurlijk wel nog mijn brood halen bij de bakkers in kwestie. Maar hun automaten verdienen aan mij geen cent meer.

    Afgelopen weekend zaten we tegen onze verwachting in zonder vlees voor het avondeten. Weer op een moment dat de winkels gesloten waren natuurlijk. Geen probleem, we rijden even naar de automaten van Koked in Diest. Vlezekes kiezen, betalen met de kaart en wachten tot het luikje open gaat. Er zat maar 1 pakketje in in plaats van de 2 die ik bestelde en betaalde. Doeme toch. Terug thuis, we schrijven zondagavond, een berichtje ingesproken op het antwoordapparaat van de lokale ondernemer wiens automaat haperde. 10 minuten later kreeg ik al een telefoontje terug. Samen ontdekten we de oorzaak van het probleem (lang verhaal, iets met een plastieken haakje dat voor de scanner kwam waardoor de automaat dacht dat er een vlezeke passeerde). Hij verontschuldigde zich daarvoor, bedankte me voor de melding en ’s anderendaags stond het geld al terug op mijn rekening. Chapeau, da’s tenminste klantvriendelijk ondernemen!

    https://koked.be/

  • Dag van de Verpleging

    Dag van de Verpleging

    12 mei… Dag van de Verpleging. Ze hebben het imago van te zagen en te klagen voor meer loon en meer vrije dagen. Terecht of onterecht, da’s niet aan mij om over te oordelen. Ik kan alleen maar zeggen wat ik zie, al zolang ik het me kan herinneren.
    Ze zorgen voor je oma, voor je buurman, voor de vieze man op straat die jij met de nek aankijkt. Ze dollen met je kind zodat het niet bang is voor de operatie die gaat komen, ze zijn bezorgd om jou als je je doodzieke partner in het ziekenhuis komt bezoeken. Ze geven prikjes, ze wassen een oudere die zo langer zelfstandig thuis kan wonen, ze redden je leven, ze luisteren naar je verhaal, ze staan klaar op de meest onmogelijke uren en doen wat ze kunnen voor ‘hun’ patiënten. Ze maken geen onderscheid, iedereen verdient een goede zorg.
    En toen kwam Covid19 en deden ze nog meer, nu al meer dan een jaar lang. En ze blijven het doen, je hoort ze amper klagen.
    Ook in de vaccinatiecentra zie ik ze dagdagelijks aan de slag, gemotiveerd en geëngageerd. Vastbesloten om iedereen zo snel mogelijk gevaccineerd te krijgen zodat het ‘normale’ leven terug naar voren komt. En de zorg eindelijk op adem kan komen.
    Ik sta er bij en word er stil van en kan alleen maar elke dag opnieuw zeggen: ‘dank je wel’.

  • Corona, 1 jaar later.

    1 jaar geleden is het al. 12 maanden. 365 dagen. 365 dagen dat ik elke dag terugdenk aan het telefoongesprek dat ik met je voerde. Ons laatste echte gesprek. Je was al van de dienst spoedgevallen verhuisd naar de afdeling. Ik herinner me nog de rilling en het slechte gevoel toen je zei: ‘An, het gaat niet meer. Het bobijntje is af, ik ben naar hier gekomen om te sterven.’
    Ik probeerde je moed in te praten maar voelde dat het je menens was.
    Maandenlang had je net zoals wij dagelijks naar het nieuws gekeken. Naar de cijfers. Naar de overlijdens. Naar de berichten over hoe gevaarlijk dit virus is voor oudere mensen. Je wist heel goed wat je te wachten stond. Je lijf wilde niet meer mee maar je verstand was nog bij de pinken.
    Door de zware belasting op onze gezondheidszorg in deze periode, temidden van de eerste lockdown, was een bed op intensieve zorgen voor jou geen optie. Met je verstand begrijp je waarom zoiets gezegd wordt, maar het komt hard binnen.
    We mochten je niet bezoeken en begrepen dat ook. Maar hoe neem je afscheid van iemand die zoveel voor je betekend heeft vanop afstand? Wat zeg je dan? Wat doe je dan? Ik had er veel voor over om naast je bed te zitten. Al was het maar om bij je te zijn. We hebben nog geskyped. Samen met de verpleegkundige van dienst was er nog tijd voor een lach en een kwinkslag. Dat is het laatste beeld dat ik van je heb. Jij met je zuurstofmasker die naar me zwaait. Kort daarna ging het steeds sneller bergaf. Het geeft me troost dat de verpleging vertelde da je de foto van ons gezin en de tekening van de kinderen die ik aan de deur van de afdeling kwam afgeven, nog gezien hebt. Dat is zowat het enige wat me troost biedt.
    1 week heb je daar gelegen, helemaal alleen in dat bed. Omringd met de best mogelijke zorgen van verpleegkundigen met een groot hart. Maar weg van ons. Je lag te wachten op het einde.
    Mocht je je afvragen waarom ik dag en nacht bezig ben met mijn job als HR-manager voor de vaccinatiecentra: hierom. Er zijn zoveel mensen die een verhaal hebben als dat van mijn bomsie. Nu kan ik er mee helpen voor zorgen dat de cijfers naar beneden gaan. Dat minder mensen helemaal alleen moeten sterven. Dat naasten geen afscheid kunnen nemen van een geliefde. Daar heb ik veel voor over. Het is mijn manier om mijn frustratie en opgekropte rouw om te zetten in iets positief. Ik doe het voor jou, bomma. Uit mijn hart verdwijn je nooit.

  • Goedemorgen -morgen, goedendag

    Goedemorgen -morgen, goedendag

    Zondag 3 januari. De laatste dag van de kerstvakantie. Een zondag dus uitslaapdag. Zelf ben ik al even wakker en geniet ik vanuit mijn bed van de rust en de stilte in huis. Niet evident wanneer je een groot gezin hebt. De katten patrouilleren chagrijnig op de gang, wachtend op hun ontbijt. Buiten slaapt alles nog, zelfs de vogels geven geen kik. Onze 4 kinderen zijn nog in een diepe slaap verzonken…
    Yeah right. Onze driejarige slaapt wegens verbouwingen nog bij ons op de kamer. Rond 9u vond ze dat het welletjes geweest was. Muisstil kwam haar hoofd als een periscoop naar boven. Ze observeerde haar omgeving en zag dat ik wakker was. Normaal neemt ze dan haar bedknuffel en kruipt bij me om nog even te snoezelen.
    Vandaag niet. Ze scande De Wederhelft die naast me lag te slapen. Voorzichtig nam ze haar tut uit haar mond, zette zich goed recht in haar bed, mikte… en raakte doel! Haar tut gooide ze met een welgemikte worp vol op het hoofd van De Wederhelft.
    Hij schrok wakker, zij keek me gniffelend aan met een voldane blik. Mooie Meid heeft gevoel voor richting… Dat heeft ze niet van mij. Daarna kroop ze überschattig op ons bed om te komen knuffelen. Iemand wist dat het tijd was om goede punten te scoren 🙂