Hukselende Vingers

Blog

  • Hoe verkoop ik mijn huis?

    Uit de hand! Wij kozen er bewust voor om ons huis zelf te verkopen in plaats van deze opdracht uit te besteden aan een immobiliënkantoor. Zelf ken je je huis het beste dus kan je het ook als beste verkopen. Je weet perfect wat de sterke troeven zijn van jouw nestje en welke ambetantigheden je best niet geheim houdt. Wij hebben makkelijk praten met ons huis dat volledig in orde is, ik weet het. Maar ook vervallen krotten kan je soms zelf met meer passie verkopen dan een makelaar, gewoon omdat je er zelf in gewoond hebt of omdat je er een band mee had/hebt. Hierbij bied ik mijn excuses aan aan de makelaars in mijn kennissenkring, neem het niet persoonlijk op alsjeblieft 😉

    Op maandag 29 juli 2013 zetten wij ’s ochtends ons huis officieel te koop. Voorafgaandelijk ruimden we goed op en namen we foto’s van onze woning. We zorgden er ook voor dat het ‘dossier’ volledig was tegen die datum: EPC, keuring elektriciteit, bodemattest, … We hebben veel gratis reclame gemaakt via sociale media. Vrienden en kennissen hebben ons zoekertje gretig gedeeld op Facebook en Twitter, ik ben hen daar oprecht dankbaar voor. Die aanpak boezemt namelijk vertrouwen in.

    Als iemand een zoekertje van een ander deelt, zal je al eerder geneigd zijn om het eens te bekijken. Je bereikt op deze manier gratis een massa mensen. Mensen die misschien niet alle zoekertjessites bekijken. Hun aandacht wordt wel op jouw zoekertje gevestigd omdat een kennis plots een zoekertje deelt. Als die kennis de verkopers wil helpen om hun huis te verkopen, betekent dat waarschijnlijk dat hij het verhaal achter het zoekertje kent. Minder kans op een miskoop dus want de ‘deler’ wil zich niet belachelijk maken bij zijn vrienden of volgers. Je hebt op die manier ook een aanknopingspunt om de verkoper op te bellen voor informatie: je hebt een gemeenschappelijke vriend.

    Daarnaast plaatsten we ons zoekertje op een vijftal zoekertjessites. We kozen voor de meest bekende exemplaren (Kapaza, Zimmo, …). Ook daar werd het zoekertje vaak bekeken. Uiteraard mag je niet te verlegen zijn om je echte naam en contactgegevens te vermelden bij het zoekertje. Als laatste hingen we een affiche aan ons keukenraam. Waar wij wonen, passeert weinig doorgaand verkeer maar we deden het toch maar. Ook dat werkte. Mensen stopten met de fiets of de wagen om het telefoonnummer op te schrijven, ze belden aan voor meer informatie.

    IMG_0287

     

    Vandaag, 2 weken later, werd de compromis ondertekend. Ons huis is verkocht! Veel (gratis) reclame maken heeft zeker goed geholpen. De hulp van onze vrienden op Facebook en Twitter heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Voor elke rondleiding werd er opgeruimd en gepoetst en zorgden we dat de kandidaten alle hoekjes en kantjes goed konden bekijken. We namen ook de tijd voor de rondleidingen. Elke kandidaat wist bij het buitengaan ook dat hij ons altijd mocht contacteren voor een volgend bezoek of als er nog vragen waren.

    Vrijdag, 4 dagen nadat het spel online ging dus, kwam er een eerste bod binnen. We bepaalden op voorhand 3 dingen: welk bedrag moeten we zeker krijgen om uit de kosten te geraken, wat zou een goed bedrag zijn na onderhandeling en vanaf welk bedrag doen we zelfs niet moeilijk. Het eerste bod zat al meteen in de laatste categorie. Wij blij dus. Enkele dagen later werd er echter een hoger bod uitgebracht door een andere kandidaat. Wij opteren voor fairplay dus iemand die een bod uitbrengt, mag ook weten wat wij daarmee doen. Bij het vernemen van dit nieuws deed de eerste kandidaat een tegenbod en zo ging het even verder. Uiteindelijk hebben we zelf besloten dat het goed geweest was. Wij konden ons vinden in de prijs die men toen wilde betalen en we wilden niet mensen tegen elkaar uitspelen met het risico hen allebei te verliezen.

    Bod aanvaard dus. Onze notaris stelde een compromis op. De notaris van de koper deed enkele aanvullingen en vandaag hebben alle betrokken partijen hun handtekening gezet. Nu is het wachten op het verlijden van de akte. Dat zal ten laatste op 14 oktober gebeuren. Leuk leuk want ik ben jarig op 16 oktober 🙂

  • Wat eten we vandaag?

    Mijn loslopend DNA staat nogal bekend om zijn gezonde eetlust. Elk van mijn kindjes is gezegend met 7 magen en een sterfput. Mijn man en ik krijgen op die manier veel voldoening van onze hobby: kokerellen. Echt, de kinderen hier eten graag en meestal ook veel. Toch zijn ze alledrie gezegend met een sprinkhaanfiguur. Hopelijk blijft dat zo.

    De kinderen zijn veel met eten en gezonde voeding bezig. Ik vind het goed dat daar al in de kleuterschool wat aandacht aan besteed wordt. Wij koken hier gevarieerd dus op dat vlak zitten we wel goed. Triple Trouble eet graag groente, fruit, dode beesten, legoblokjes, stickers, …

    En toch zit ik hier een blogje te schrijven dus u voelt het al aankomen… ergens zal er toch iets zijn. Juist ja.

    De vraag waar elke ouder wel eens stuiptrekkingen van krijgt: ‘Mamàààààààààà, wat gaan we vandaag eten?’ U kent het? Ik hoor het per kind zo ongeveer 10 keer per dag. Ze hebben ook al variaties gevonden zoals daar zijn:

    ‘Mamààààà, wat gaan we vanavond eten?’

    ‘Mamààààààà, wat gaan we vanavond als middag eten?’ (die hebben ze geproduceerd voor de wederhelft)

    ‘Mamàààààà, wat gaan we morgen eten?’

    Of zoals enkele dagen geleden weerklonk uit de mond van de kleinste: ‘Mamàààà, wat gaan we eten als het Kerstmis is?’

    Geduldig als ik ben, probeer ik altijd waarheidsgetrouw te antwoorden. Maar soms wordt het ook mij te veel. Zo was ik vorige week Fien de krokodil aan het koken, bleek die toch niet veranderd te zijn in een broccoli toen ik het deksel van de kookpot haalde zeker…

    Vandaag kruiste dit mijn pad:

    IMG_0285

    U raadt het ongetwijfeld al: morgen eten we gegrilde gnoe in versgemaakte smurfensaus!

  • Als een goed huisvader…

    Vorige week zetten wij ons huis te koop. Wij hebben een knap huis. Echt, ik woon hier dolgraag. Dit jaar hadden wij enkele renovatiewerkzaamheden gepland. De grootste daarvan waren de afwerking van de buitentrap naar de voordeur en de renovatie van de voorgevel. Enkele weken geleden werd de trap onder handen genomen. Er kwam een mooie tegel op, er kwamen plintjes tegen en het geheel werd netjes afgewerkt. Wij blij.

    Toen kochten we een ander huis. Wat doe je anders tijdens de solden hè… Veel mensen zouden dan geen energie meer stoppen in hun huidige woonst en zich focussen op hun nieuwe nest. Wij kunnen dat niet. Wij willen dat dit huisje in orde is en blijft zodat de toekomstige eigenaar er even graag zal wonen als wijzelf. Dus wij hielden woord.

    Afgelopen week ging de aannemer aan de slag. De crepie werd hersteld, enkele andere prulletjes werden afgewerkt en de voorgevel kreeg 2 likjes waterafstotende verf. De crepie kan nu dus tegen een stootje. Hier hangt namelijk een minerale crepie tegen de gevel en die bleek niet echt bestand tegen Belgisch weer en Belgische winters. Her en der waren lelijke vlekken en barsten zichtbaar. Nu dus niet meer. Volgens de buren is het uitzicht een hele verbetering en we kunnen hen eerlijk gezegd geen ongelijk geven.

    Oordeelt u zelf maar…

    IMG_0276

  • An idiot abroad

    Kennen jullie Karl Pilkington? De titel van dit tekstje slaat op hem. Ik ben fan! An idiot abroad is een reeks van reisdocumentaires, geregisseerd door Ricky Gervais. Wie? Een Britse lolbroek met tijd en geld. Karl Pilkington is de hedendaagse Onslow: zijn interesses reiken niet verder dan de inhoud van zijn koelkast en de afstandsbediening van het televisietoestel. Toch slaagde hij er in een misses Pilkington aan de haak te slagen.

    Karl weet dat de aarde rond is maar veel meer als dat wil hij van de wereld niet weten. Hij wordt door Ricky naar alle uithoeken van de aardkloot gestuurd. Hij brengt dan op zijn manier verslag uit van zijn belevenissen en indrukken daar. Geregeld zorgt Ricky vanuit Engeland voor enkele verrassingen op locatie.

    Ik ben er nog steeds niet uit of Karl nu écht zo is of dat het een gespeeld typetje is. Maar in beide gevallen ben ik fan. Hij laat ons de wereld zien op een aparte manier. Ik hoor hem aan locals vragen stellen die ik me ook stel als ik de beelden zie. Ik zie hem dingen doen waarvan ik denk ‘groot gelijk maat’. Kortom, hij is een gewone man (al dan niet gespeeld) zoals u en ik die zorgt dat onze prangende vragen beantwoord worden.

    Hier zie je wat ik bedoel…

     

  • Een gezonde geest in een gezond lichaam

    Een tijdje geleden startte ik met mijn ‘New way of life’. Vastberaden was ik om een klein beetje ballast te droppen. Neen, ik vind mezelf niet te dik. Ik zaag wel geregeld over mijn gewicht en mijn figuur maar da’s omdat ik een vrouw ben en die doen dat nu eenmaal. Dagelijks volg ik via een grafiek in Excel de evolutie op van dit project.

    Tot mijn grote tevredenheid kan ik melden dat ik ondertussen (wat een woord is dat toch) al een goeie 3 kilogram dumpte! Neen, het vet spuit er niet uit zoals bij de Londense riolen maar dat was ook niet mijn doelstelling. Ik wilde op een duurzame manier wat gewicht verliezen, zonder honger te lijden en door toch lekker te blijven eten. De rest van de gezinsleden mag er immers geen hinder van ondervinden. Dus ik vind 3 kilogram op een goeie 2 maanden zeker niet slecht. Zeker als je weet dat ik nog quasi dagelijks met de lepel in de pot Nutella zit en dat ik op het werk een permanente voorraad Mignonettes heb liggen.

    Allicht zal stress flink hebben bijgedragen aan dit resultaat. We zijn hier namelijk druk bezig met immo-toestanden. Een huis gekocht, je eigen huis te koop zetten en de hele rimram die daar bij komt kijken… Vervolgens een verhuis plannen, een renovatie plannen en van die dingen. Beuh, allemaal heel leuk maar toch ook een verkorting van mijn leven. Als weegschaal blijf ik over alles twijfelen tot ik er helemaal tilt van slaag en in de Baileys duik. En mezelf er dan op betrap dat ik tegen de voorraad conservenblikken in de kelder sta te praten.

    Anyway… Wie op zoek is naar tips over duurzaam afvallen zonder al te grote culinaire kunstgrepen, mag het me altijd laten weten. Ik deel mijn tips graag met jullie voor wat het waard is.

  • De dubbele functie van oordopjes

    De dubbele functie van oordopjes

    Gisteren bezochten we de Brusselse Heizel. Het Koning Boudewijnstadion was the place to be voor liefhebbers van muziek en entertainment. Na 7 jaar bracht Robbie Williams namelijk opnieuw een bezoek aan ons land. In 2006 was het een fantastische show, daarom wilden we er nu graag opnieuw bij zijn. We kochten zelfs tickets voor de golden circle. Goeie plaatsen gegarandeerd dus. Die tickets zijn aan de dure kant dus je zou denken dat niet zomaar de eerste de beste schlemiel je daar voor de voeten loopt. Niet dus.

    De aftrap voor het voorprogramma werd gegeven door DJ Daddy K. ‘Wie?’ hoor ik u denken. Wel, wij dachten hetzelfde. We gaven het een kans maar al snel hadden we door dat het toch niet je dat was. Onze lokale held, DJ Oscar, geeft meer waar voor minder geld. DJ Daddy K liet uitschijnen dat hij druk bezig was met mixen, scratchen, enz. In realiteit speelde hij gewoon een mixtape, inclusief opgenomen bindteksten, af. Komaan gast! Je krijgt de kans voor een goed gevuld Koning Boudewijnstadion te spelen en je kan niet beter als dàt? Hij lag dus al snel in mijn onderste schuif.

    Aan mij merk je dat trouwens meteen, ik ben een eerlijk publiek. Meezingen zat er niet in, daarvoor wisselde hij te snel tussen de tracks. De goesting om met mijn voet mee te tappen op het ritme van de muziek, laat staan om wat met mijn poep te wiebelen, was ver zoek. Ik heb het optreden beleefd uitgezeten. Mààr… DJ Daddy K heeft ook fans. Terug naar de schlemielen dus…

    De Wederhelft stond naast een wandelende tic-tac. Ter gelegenheid van haar daguitstap naar dit stadion had ze 1 zinnetje van buiten geleerd: ‘Ik kan niks zien!’. Tussen 2 optredens was er plots lichte paniek: tic-tac on the move! Ze besloot een poging te wagen om wat naar voren te kruipen voor een beter zicht. Dat werd door de andere toeschouwers niet geapprecieerd dus de rest van het optreden stond ze braafjes naast die van ons. Naast mij stond een kruising tussen Barbie en een herkauwende kameel. Zet een kameel een blonde pruik op, duw een kauwgom in zijn bek, voorzie hem van een knalroze topje en teensletsen et voilà… mijn buurmeisje tijdens de show.

    Zij was de fan van DJ Daddy K. Haar partner stond er bij en keek er niet-begrijpend naar. Toen kreeg ze ons in de mot. Wij stonden daar maar te staan. Met onze oordopjes. Dat viel ons trouwens op, hoe weinig mensen hun gehoor beschermden. Wij gebruiken ze ter bescherming van ons gehoor maar in dit geval fungeerden ze vooral als geluidsdemper voor de bagger van DJ Daddy K. Barbie is het type dat denkt dat een mens geen hol meer verstaat als ie oordopjes draagt. Mijn fantasie kreeg gelijk, ze had een – hoe kan het ook anders – Antwerps accent.

    Ze steekt daar een hele litanie af tegen haar partner over ons. Ze wil zelfs een foto van ons maken als bewijs dat er mensen zijn die ook tegen hun goesting naar een optreden gaan. Intern had ik de slappe lach, uitwendig bleef ik cool. Dan begint ze haar aanhang te jennen: ‘Komoan schàt, koept strak diene laaif-CD van de Robbie mor è want gij lot oaw geld toch geejere rolle!’ De man keek wat geambeteerd en mompelde iets. Zij ging terug helemaal op in DJ Daddy K. Haar 2 hersencellen waren nog aan het ruziën over hun taakverdeling: gaan we vandaag zindelijk zijn of kiezen we voor eten met bestek? Neuh, ’t is voor ons ook warm, we spelen van hersendoodje.

    Na DJ Daddy K was het de beurt aan Olly Murs. Leuke band, de zanger leek een beetje op Robbie Williams in zijn beginperiode. Toffe muziek zonder complexen en hoog entertainment-gehalte. Hoofdact mister Robbie fucking Williams was helemaal wat je van hem kon verwachten. Barbie bleef druk herkauwen tijdens deze 2 optredens. Wij, als liefhebbers van echte muziek in plaats van opgenomen toestanden die je afdreunt alsof je het allemaal live lapt, waren enthousiast! We klapten mee, wiebelden mee en vonden het allemaal goed. Zij stond er bij en keer er naar. Hersendode herkauwer. Ik kon het niet laten om enkele keren per ongeluk op haar tenen te springen met mijn classy festivalschoenen met spikes. Ze vond dat niet zo tof maar 1 hersencel droeg haar op te zwijgen.

    IMAG0067

     

  • Bloed geven neemt leven

    4 keer per jaar denk ik aan de zieke(lijke) medemens. Ik doneer dan een zakje van mijn fantastisch bloed aan het Rode Kruis. Ze zijn daar telkens heel blij mee. Ook al krijg ik als ambtenaar geen rustdag meer na een bloedgift, ik blijf mijn ding doen uit overtuiging. Het kan maar helpen als ik ooit voor de poorten van de hemel sta en er moet gedelibereerd worden.

    Vandaag was het weer zover. Een broeierig hete dag is niet bepaald iets wat je kan catalogeren onder ‘ideale omstandigheden voor bloedgift’. De bloeddruk van veel mensen is lager bij warm weer omdat de bloedvaten dan verwijden. Ook bij mij. Bijkomend aandachtspunt: elke keer opnieuw heb ik het snelheidsrecord ‘zakje vullen’, bloed spuit uit mijn aders alsof het niks is! Als je dan na je gift te hevig recht staat, kan je wel eens last krijgen met de zwaartekracht.

    Vandaag echter ging het niet vooruit. Ik had mezelf al onnozel geknepen in het balletje dat ze je geven en toch kwam er geen schot in de zaak. Plots begint dan nog die machine ellendig te doen omdat het niet vlot genoeg gaat. Dit is verdacht. Er komt een verpleegkundige kijken. Wat blijkt? Ze waren vergeten de beveiliging te breken. Eens dat gebeurd was, liep alles vlot door.

    Nadat ik verlost ben van de naald, wandel ik naar het babbeltafeltje om te bekomen bij een drankje en een koekje. En dan passeer je ze: de mensen die bleekjes hun eerste bloedgift aan het doen zijn en de mensen die voor pampes op een draagberrie liggen. Ik lach daar niet mee want ik heb het enkele jaren geleden ook meegemaakt.

    Daarom beste medemens: ik doe een warme oproep om uw goed hart te laten zien (liefst figuurlijk, laat het maar zitten in uw borstkas) en ook eens een keertje te gaan bloed geven. Je helpt er een ander mee, je komt eens onder de mensen, je krijgt gratis een korte check-up van je algemene gezondheid en je bloed wordt nagekeken. Wat heb je er bij te verliezen?

  • En zo geschiedde het…

    … dat wij plots een ander huis kochten. Een groter huis met een grotere tuin nog wel. We moeten wel één en ander slopen, terug opbouwen, renoveren, moderniseren maar soit. We kunnen er in wonen terwijl we Bob De Bouwer zijn gang laten gaan. Omdat we de lotto niet gewonnen hebben, zien we ons genoodzaakt ons huidige nest te koop te zetten. Toch wel een beetje met spijt in het hart want ik woon hier graag. maar écht keigraag!

    Ik deel hier graag met jullie de link naar het zoekertje. Ben je op zoek naar een leuke en instapklare woning of ken je iemand die iemand kent waarvan de overachternicht op zoek is naar een eigen woonst? Bezorg hen dan gerust dit zoekertje. Je krijgt mijn eeuwige oprechte dank als compensatie.

     

     

  • Niet zeuren over het weer!

    Het is me toch wat met ons Belgenvolkje hoor. In de winter is het te koud. Regent het nog in mei dan klaagt men dat er dit jaar geen zomer zal zijn en dat het veel te koud en te nat is voor de tijd van het jaar. Hel en duivel komen over ons als er tijdens de Ijsheiligen een druppel durft te vallen. Schijnt de zon in de zomer dan geraken we pas goed op dreef: jammeren van ’s ochtends tot ’s avonds dat we niet weten waar te kruipen voor de warmte, dat het toch geen doen is met die opwarming van de aarde, enz. Beste medemens: we leven in België, het land van de wisselvalligheden dus get used to it.

    Zelf ben ik hittebestendig maar verdraag ik de koudere weertypes niet zo goed. Daar is een perfect logische verklaring voor. Ik ben een gewezen prematuurtje en het enige blijvende letsel dat ik daar aan overhield, is een ontregelde interne thermostaat. Eigenlijk heb ik het bijna altijd fris. Deze dagen valt het natuurlijk wel goed mee dankzij de hittegolf die ons land ontdekte. Toch spring ik ’s avonds nog onder een lekker warme douche en draai ik me knus in mijn donsdeken wanneer het tijd is om te gaan slapen. U mag me gek verklaren.

    Maar voor mij biedt dit tropische weer een belangrijk voordeel: ik sukkel merkelijk minder met mijn gewrichten. Inderdaad, ik word later best een Benidorm Bastard. Sinds mijn tienerjaren ben ik gezegend met artrose, gevolg van mijn hyperlakse gewrichten. Warmte doet daar goed aan. Ik kon ondertussen zelfs stoppen met de kine. Ik was al 7 maanden 2 à 3 keer per week aan het gaan. Momenteel ben ik quasi pijnvrij, hopelijk blijft dat nog even zo.

    Wat mij betreft is deze hittegolf de goed-nieuws-show. Ik hoop voor u hetzelfde.

  • Suikerrock

    Deze week is Tienen naar jaarlijkse gewoonte helemaal in de ban van Suikerrock. Een festival voor jong en oud. Een gevestigde waarde in festivalland ook. Ooit gratis, nu pure afzetterij. Wil je op zaterdag het hoofdpodium bewonderen, dan mag je daar in voorverkoop 50 euro plus 4 euro reservatiekosten voor afdokken. Per persoon. Maar ik heb het er voor over. Suikerrock is naar mijn mening een charmant stadsgebeuren waar het nog gezelligheid troef is. Samen met Aarschot vormen Tienen en Diest de marginale driehoek dus af en toe moeten we onze confraters van de andere hoeken eens een bezoekje brengen. Eventueel ook wat marginalen uitwisselen 🙂

    Hopelijk zitten de weergoden wat mee. Een beetje zon is welkom maar 38° hoeft het nu echt niet te zijn. Regen of sneeuw valt bij voorkeur elders uit de lucht volgend weekend. Ik smeer alvast mijn benen in om een dagje kasseien te vreten. Da’s één van de weinige minpuntjes voor mensen zoals ik die wat sukkelen met hun gewrichten. Die hobbelige ondergrond waar je gans de dag op slentert, afgewisseld met wat op en neer springen en ter plaatse wiebelen op het ritme van de muziek. Maar we laten het niet aan ons hartje komen en kijken er alvast naar uit!

    Moesten er mensen uit de omgeving van Diest willen carpoolen: wij hebben nog vrije plaatsen in onze auto. Geef me een seintje en we spreken iets af.