Categorie: ontspanning

  • Een nieuwe voordeur

    De soulmate wordt vandaag 40 jaar en dat vraagt om een feestje. De afgelopen weken werd er achter haar rug druk gebeld, gemaild en vergaderd. Er moest immers vanalles geregeld worden: het huis versieren, zorgen voor een gepast cadeautje en nog van dat. Dat de soulmate momenteel tijdelijk aan een rolstoel gekluisterd zit en dus ALTIJD thuis is, vergemakkelijkt de zaken niet.

    40 jaar worden betekent ook een nieuwe voordeur krijgen. Triple Trouble mocht met andere woorden een leuk cadeautje knutselen. Dat moest ik hen geen 2 keer vragen. Geef toe, je krijgt niet elke dag de kans om een deur te bekladden met al wat je in de kasten vindt! Ik denk dat ze wel aangenaam verrast was door dit cadeautje, 100% handwerk en authentiek! 🙂

    IMG_0861 IMG_0863 IMG_0864

  • Uw medemens geeft om u.

    Vandaag was een échte vrijdag de 13e zoals een vrijdag de 13e hoort te zijn. Ongeluk en rampspoed kwam over mij. Al bij al heb ik van elke tegenslag iets leuks kunnen maken tot tevredenheid van het gezelschap waarin ik vertoefde. Op weg naar huis volgde de druppel. Die ene druppel die de emmer doet overlopen. De moed zakte in mijn schoenen. Op zich om iets onnozels maar het was er even teveel aan.

    Toen ik richting huis wilde vertrekken, bleek mijn fiets andere plannen te hebben. Mijn vernuft vermoedde dat de ketting er af lag. Dus ter hoogte van het ziekenhuis stopte ik om het spel te onderzoeken. Nergens zag ik waar de ketting verkeerd lag. Dat kan aan mij liggen want ik ben niet bepaald technisch aangelegd. Bon, even een berichtje sturen naar het gezin dat ik wat later thuis zou zijn. Met mijn fiets aan de hand vatte ik mijn tocht naar huis aan.

    Enkele meters verder passeerde ik 2 mannen op een bankje. Zij waren duidelijk patiënt in het ziekenhuis en hadden me geobserveerd terwijl ik mijn fiets onderzocht. Eén van hen stond recht. Hij zag er belabberd uit. Zijn ogen zaten wat dieper in hun kassen, hij keek vermoeid. Aan zijn arm bengelde een infuus. Ter hoogte van zijn nek zat een dik verband. Die man maakte mijn dag helemaal goed. Hij zei namelijk ‘juffrouw’ tegen me 🙂

    De schat bood zijn hulp aan. Ik schaamde me rot dat een halve dode mijn fiets per se wilde oplappen. Stamelend probeerde ik hem duidelijk te maken dat hij rustig mocht blijven zitten, te voet is de weg naar huis even lang als met de fiets. Hij glimlachte eens en bekeek mijn ketting. De staander waar het infuus aan bengelde, zat in de weg. Dat enerveerde hem een beetje. Maar hij leek blij dat hij zich eens nuttig kon maken tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis. Dus moest ik hem laten doen. Ook al wrong dat vanbinnen. Maar voor hem betekende het veel op dat moment.

    Het probleem bleek te zitten in mijn versnellingen. De tandwielen gingen niet akkoord met wat de versnellingen bestelden. Korte tijd later was het probleem opgelost. Op mijn kleinste verzet kon ik toch nog naar huis fietsen. Moest hij niet aan draadjes en onder verbanden zitten, dan was ik rond zijn nek gevlogen! Als iemand van jullie weet over wie ik het heb: bedank die man dan een 5001e keer van me alsjeblieft! Terwijl hij zich terug recht zette, probeerde ik de naam op zijn armbandje te lezen maar hij was te snel weg.

    Om maar te zeggen: niet elke medemens is egocentrisch en ongeïnteresseerd. Er bestaan wel degelijk brave, behulpzame mensen. Als je zelf het goede voorbeeld geeft, dan zal je merken dat anderen jou ook met alle plezier helpen als het nodig is.

  • Knutselen met wc-rolletjes

    Met wc-rolletjes kan je 1001 dingen doen. Ik inspireer me vaak hier. Voor vaderdag (en opadag) lieten we ons nog eens gaan.

    Raketman kreeg de eenvoudigste opdracht: een zombie maken.

    Benodigdheden:

    een wc-rolletje, witte plakkaatverf, wiebeloogjes (of gekleurd papier), verband (wc-papier of crêpepapier kan ook), plakband, veel geduld

    To do:

    1. wc-rolletje wit verven en laten drogen (ongeduldige mama’s kunnen hiervoor de haardroger inschakelen)

    IMG_0843

    2. Wiebeloogjes kleven. Plan B: uit gekleurd papier 2 kleine rondjes knippen en daar met witte verf een stipje in zetten.

    IMG_0845

    3. Verband rond het wc-rolletje draaien. Opgelet: niet over de oogjes! Bovenaan wat instoppen, vastkleven met plakband en klaar!

    IMG_0847

    De zus waagde zich aan een stropdas.

    Benodigdheden:

    een wc-rolletje, gekleurd papier, lijm, stickers/kleurpotloden/decoratiemateriaal, een elastiekje of touwtje

    To do:

    1. Rol het wc-rolletje in gekleurd papier en plak goed vast.

    IMG_0844 IMG_0846

    2. Teken een stropdas op gekleurd papier en knip uit.

    3. Stropdas versieren.

    4. Stropdas aan wc-rolletje kleven.

    IMG_0848

    5. Elastiekje of touw door het wc-rolletje rijgen. Klaar!

    IMG_0854

    De oudste (en minst geduldige) maakte een vlinder.

    Benodigdheden:

    een wc-rolletje, verf + penseel, wiebeloogjes, pijpenragers (ik kende het woord niet tot vandaag), papier + kleurpotloden

    To do:

    1. Verf het wc-rolletje in een kleur naar keuze: dit wordt het lijfje van de vlinder. Laten drogen of de haardroger nog eens bovenhalen.

    IMG_0850

    2. Knip de vleugels uit en kleur of versier ze.

    IMG_0851

    3. Plak de wiebeloogjes op het lijfje en niet de pijpenragers (voelsprieten) vast.

    IMG_0852

    4. Maak aan de zijkanten van het lijfje 2 gleuven voor de vleugels. Wie dat wil kan ook eens zot doen en onderaan het lijfje een staart knippen in het wc-rolletje.

    5. Vleugels in de gleuven schuiven en op de vouwlijn vastplakken: klaar! Optie: klein gaatje maken en een touwtje door rijgen zodat je de vlinder kan omhoog hangen (ophangen is nogal morbide hè).

    IMG_0853

    Veel plezier 😉

     

  • Knutselen: blaasmonsters

    Ik ben geen handige mama. Indertijd haalde ik voor plastische opvoeding met veel moeite 50% op mijn rapport. Toch wil ik af en toe samen met mijn kinderen kunnen knutselen. Daarom af en toe wat tips voor onhandige mama’s…

    Wat heb je nodig om blaasmonsters te maken?

    Een stenen vloer

    Rietjes

    Een groot blad papier (bv de plannen van je huis, sorry mijnheer de architect)

    Verf + potjes om de verf in te doen

    water

    stiften

    2 zotte kinders

    IMG_0795

    Aan de slag:

    Doe in elk potje een scheut verf en leng een beetje aan met water. Aanlengen op zijn Hollands want anders kan je met de verf niks meer aanvangen. Zuinig doen dus.

    Verzamel de kinderen rond het blad. Om oorlogen te vermijden, deel je het blad best op in vakken.

    Giet in elk vak telkens 2 kleuren verf. Niet te gul gieten of je monster is eigenlijk maar een vlek. De kleuren zullen zich een beetje mengen. (noem het gerust special effects)

    Laat je kinderen met een rietje zachtjes over de verfvlekken blazen. De kleuren zullen zich verder mengen en er ontstaan tentakels, staarten, vleugels enzoverder.

    IMG_0796

    Laat de kunstwerken drogen. Onze veranda is daar op een zonnige lentedag ideaal voor.

    Als alles goed opgedroogd is, knip je de blaasmonsters uit en kleef je ze op een gekleurd blad. Niet verplicht, ik vind het gewoon leuker.

    IMG_20140530_162314

    De kinderen kunnen dan met stiften aan de slag: ogen tekenen (het moeten er niet per se 2 zijn), staarten, vleugels, tentakels, … Al wat een monster volgens hen moet hebben, is juist.

    IMG_0814

  • Even geduld aub

    De Wederhelft en ik appreciëren stand-up comedy en bij uitbreiding degelijk cabaretwerk. Dit seizoen zagen we de shows van onder andere Nigel Williams, Xander de Rycke en Henk Rijckaert. Afgelopen weekend gingen we internationaal. We volgen de betere Nederlandse komieken ook al geruime tijd. Vooral op tv en dvd dan. Vorig jaar trokken we naar Gorinchem voor Bert Visscher. Nu bolden we naar Amsterdam voor Jochem Myjer.

    Laat dat nu net een artiest zijn waar ik veel respect voor heb. We hebben zijn shows op dvd maar zagen hem nooit live aan het werk. Vlaanderen heeft genoeg talent om de zalen mee te vullen en dan schiet Nederland er helaas aan over. Als Mozes niet naar de berg wil komen, gaat de berg naar Mozes. Wij naar Amsterdam dus. In een (alweer) uitverkochte Carré gaf Jochem naar goede gewoonte het beste van zichzelf. Helaas konden we nadien niet in de foyer blijven plakken omdat onze wagen 3 kwartier na het einde van de voorstelling uit de parkeergarage geflikkerd zou worden.

    Voor wie hem niet kent: hier leest u alles over deze olijke krullenbol. Wat Jochem volgens mij typeert, is zijn ADHD en hoe hij daar mee weet om te gaan. ADHD maakt hem tot wie hij is en hij weet daar een positief verhaal van te maken. De man in de straat heeft vaak zijn oordeel klaar als ie ADHD hoort, maar Jochem bewijst met glans het tegendeel. Ook ADHD’ers kunnen slagen in het leven, een stabiel gezin vormen en hun talenten ontplooien. Als deze mensen de juiste kansen krijgen, bewijzen ze graag dat ADHD ook een positief verhaal kan brengen.

    In zijn typische stijl stuiterde hij over het podium en overlaadde hij het publiek met prikkels. Hij kwebbelde en imiteerde er op los en voorzag af en toe een rustpunt door een liedje in te bouwen (nu ja, rustpunt… ‘Ik hoor het niet’ was niet bepaald een soft emoliedje). Maar het gaf het publiek de kans om even op adem te komen, om een hoge dosis Jochem te verwerken. Hij kwam me wel wat nerveus over. Je zou voor minder als je in de prachtigste zaal van het land je ding mag doen voor een lading enthousiastelingen. Voor wie Jochem niet kent: ‘Een beetje geduld aub’ is zijn eerste show na ‘het moment’. Het moment dateert van 2011: toen werd een tumor ontdekt in zijn ruggenmerg. Zijn leven hing aan een zijden draadje. Hij heeft gevochten om te overleven en te revalideren. En dat is hem gelukt ook want hij stààt er weer! Respect man, eeuwig respect.

    In deze show lijkt Jochem heel de ervaring van 2011 en de revalidatie van zich af te schrijven om ze een plaats te geven in zijn leven. Het is bewonderenswaardig dat hij ongeschonden uit dit avontuur kwam. Weinigen in een gelijkaardige situatie kunnen dat zeggen. Zijn doorzettingsvermogen en positieve ingesteldheid zullen hier ongetwijfeld een heel belangrijke rol in gespeeld hebben. Erg aangrijpend was de slotscène van zijn show. Het blijft voor hem precies ook confronterend om deze scène zonder trillende stem te spelen.

    Jochem, deze show vind ik de beste die ik tot nu toe van je zag! Wat niet wegneemt dat ik in het verleden al dubbel lag met je shows 🙂 Een beetje geduld aub is echter 100% Jochem. Niet alleen qua stijl maar vooral inhoudelijk. Je geeft jezelf bloot op één van de kwetsbaarste momenten in je leven. Je maakt duidelijk dat achter de lolbroek een man zit met een klein hartje. Hiermee inspireer je ongetwijfeld veel mensen die het moeilijk hebben. Je geeft hen hoop voor de toekomst en kracht om te vechten. Je bent zowaar een voorbeeld voor velen!

    Hopelijk zien we je ooit eens in een Vlaamse zaal aan het werk. Waar het ook mag zijn, we zullen zorgen dat we dat kunnen meemaken!

  • Bruggenbouwer

    Feestdagen op donderdag zijn verleidelijk. Met 1 dagje verlof ben je meteen 4 dagen thuis. Ikke zelfs 5 want de woensdag is mijn vaste vrije dag. Toch ben ik niet echt een bruggenbouwer. Als het op verlengde weekends aan komt hè 😉

    Werken op een gedoodverfde brugdag biedt niks dan voordelen:

    – Er is veel minder verkeer dus je kan later naar het werk vertrekken. Bon, op dit vlak heb ik geen recht van spreken want ik werk op 6 km van de deur. Mààr: doordat de kroost morgen niet naar school moet, kan ik met de fiets naar het werk! Dat bespaart me een half uurtje steppen voor tv ’s avonds. De berg strijk knipoogt tevreden bij dit vooruitzicht.

    – Iedereen denkt dat je er niet bent omdat je de brug maakt. Maar je bent er wel. Hà! Dat betekent dat je weinig gestoord wordt door telefoon en e-mail. Zo heb je de tijd om eens goed door te werken. Enkele dossiers die blijven aanslepen, krijgen morgen mijn volledige aandacht.

    – Veel van je collega’s en/of bazen zijn er niet OMDAT ZE DE BRUG MAKEN. Samen met enkele andere slimmeriken heb je het kot dus quasi voor jullie alleen. Dat opent perspectieven in de  richting van een bureaustoelenrace of gewoon een babbeltje om de collegialiteit op peil te houden. Ook dat is HRM: dagelijks proberen te werken aan de sfeer en de organisatiecultuur. Soms zit dat in héél kleine dingen.

    – Bij zonnig weer kan de middagpauze gerust wat uitlopen binnen de perken van de glijtijden. Ideaal dus voor een terrasje of een korte wandeling om een fris hoofd te halen.

    – Na 1 dagje werken, volgt een beloning in de vorm va2 2 vrije dagen die men ook wel wieieieieiekennnnntttt durft te noemen. Hoe cool is dat?! 1 dag werken, 2 dagen thuis!

  • De multifunctionele zandbak

    ’t Is zover! Hij is klaar! De Wederhelft heeft een ganse week geploeterd met de hulp van de Koters (nu ja, hulp…) en nu is ie helemaal klaar. Met deksel enal 🙂

    Miss H doet niet liever dan een aanloop van 20 m nemen om dan head first in de zandbak te duiken. Elke keer opnieuw moet ik dan denken aan de rode vos die ik in een aflevering van Scheire en de Schepping een muis onder de sneeuw zag vangen.

    Raketman vind het geweldig om te rollebollen in het zand. En iedereen moet in zijn vreugde delen. Binnen de kortste keren resulteert dat in een Miss H of Robin die met een zandsmoel huilend binnen gestrompeld komen.

    Robin betrapte ik dan weer toen hij als een hond in de zandbak stond, met zijn handen was hij een put aan het graven. Het zand vloog achter hem tot 2 m boven zijn poep. Als het niet meer was.

    Kort samengevat: Triple Trouble is tevreden nu ze terug een zandbak hebben. Ze kunnen een halve meter diep graven eer ze op beton stoten. Ze graven en ploeteren dat het een lieve lust is, vaak zelfs zonder ruzie te maken. Het doet hen deugd dat ze meer ruimte hebben dan vroeger, ook in de zandbak. Zo een schelp is echt wel te klein voor drie kinders.

    Ondertussen heb ik hen ook al geleerd dat een zandbak voor andere doeleinden gebruikt kan worden. Zo hielden ze gisteren een wedstrijd verspringen. Om maar iets te zeggen 🙂 Volgend plan is om af en toe stiekem iets te gaan ingraven in de zandbak en hen er niets van te zeggen. En dan maar in mijn vuistje lachen als hun snoetjes vol verwondering een ontdekking doen…

    Een dikke duim voor De Wederhelft is hier toch wel op zijn plaats. Hoe die man bergen werk verzette om de kinders blij te maken, chapeau. Het spitten was een hele klus, net als het plaatsen van de betonwanden en de betondallen onderaan. Zijn rug zal het ongetwijfeld geweten hebben… Hij mag terecht fier zijn op de vruchten van zijn arbeid!

    IMG_0717 IMG_0722 IMG_0724 IMG_0729

     

  • Daar kraait geen haan meer naar.

    Sinds we in Molenstede wonen, ben ik een halve ornitholoog geworden. In Diest werd onze tuin druk bezocht door kleine, koddige en hyperactieve tjiepvogeltjes. Hier zitten we met the real stuff: grote zwarte loebassen die half de buurt bij elkaar krijsen als ze hun bek open trekken. In grote getale strijken ze neer op ons gazon. Vermoedelijk op zoek naar konijntjes en katten om levend te verorberen. De macho’s. Volgens De Wederhelft zijn het kraaien.

    Het mag zijn wat het wilt, volgens mijn deskundigheid zijn het vooral beesten die mentaal niet in orde zijn. Ik vertel u even waarom. Aan ons huis plakt voorlopig nog een stal. Een kraaienkoppeltje koos net deze plaats uit om een nestje te maken voor hun nageslacht. Ganse dagen vliegen ze druk af en aan met takken, afval, papiertjes en groensel. Het lijkt hier vaak een aanvliegroute voor Zaventem, zo druk zeg.

    Wat die clevere vogels nog steeds niet doorhebben, is dat tussen het dak en de gevel van de stal een spleet is. Met andere woorden: alle rotzooi die ze gebruiken voor hun nest… belandt gewoon op de grond in de stal. Om toch enige voldoening van hun werk te hebben (dat ei zal beginnen duwen zeker,mei nadert met rasse schreden), hebben ze al enkele stokjes achter de regenpijp gefriemeld. Rond de stal liggen dagelijks massa’s takken en rommel met dank aan de familie Kraai. Soms verliezen ze een deel van hun lading tijdens het landen, soms proppen ze het gewoon verkeerd weg en is de zwaartekracht hen te slim af.

    Ze lijken maar niet te begrijpen waarom ondanks hun wekenlange noeste arbeid dat nest geen vorm krijgt. Maar opgeven staat duidelijk niet in hun woordenboek. Elke dag opnieuw beginnen ze vol goede moed. Dat is nu al enkele weken, misschien zelfs maanden bezig. Ik toon u even waarom wij onderhand licht gefrustreerd beginnen te worden 🙂

    IMG_0647

    IMG_0649

     

     

     

  • Rijkdom koop je niet

    Sinds enkele weken kijk ik naar The Sky is The Limit. Meer dan kijken mag je bij dat programma niet doen. Voor het begint, leg ik mijn verstand even naast me op tafel want anders erger ik me groen en blauw. Dat niet alleen, ik zou ook overlopen van medelijden met de rijkaards. Dit programma bevestigt nu eens perfect de heersende clichés over de gegoeden der maatschappij.

    Materieel komen ze niks te kort. Integendeel. Wie het breed heeft, laat het bij voorkeur breed hangen volgens dit programma. Maar als maatschappelijk assistent kijk ik los door de façade. Ik zie mensen die niks te kort komen. Ik respecteer hen omwille van wat ze bereikt hebben in het leven. Ze zullen er ongetwijfeld voor geknokt en gezwoegd hebben. Echt, chapeau. Mààr…

    Ik zie ook rijke mensen die per se een verhaal willen ophangen dat zegt ‘kijk hoe ik gelukkig ik ben want ik heb een villa, een sjieke auto en dure kleren’. Hun ogen zeggen echter ‘Is het dit nu? Ik heb een oppervlakkige relatie met een leeghoofd in een mooie verpakking maar wat heb ik daar aan? Ik heb een zwembad, een sauna, 20 paarden, een gevulde dressing zo groot als een appartement maar met wie kan ik dit delen? Ik ben bang om vrienden te maken want ik weet niet of ze oprecht mijn vriend willen zijn of dat ze andere bedoelingen hebben. Ik zit alleen in mijn sauna en heb niemand om een babbeltje mee te slagen. Ik heb zodanig veel prullerij gekocht dat ik mezelf sociaal isoleer. Ik hoef niet meer op café te gaan, naar de bioscoop of de sauna want ik heb al die dingen thuis.’

    Maar wat met het kuddegevoel van de mens? We zijn nog altijd sociale wezens die anderen om ons nodig hebben. Er zijn einzelgängers die het tegendeel bewijzen. Maar de meerderheid van de mensen heeft sociale interactie nodig. Geef mij dan maar wat minder centen op de spaarboek. Ik ga liever op café, naar een festival, naar een publieke sauna.

    Mijn kinderen kan je nog blij maken met een dode mus. Ze hebben ondanks hun prille leeftijd een goed besef van de waarde van geld en de waarden die in het leven belangrijk zijn. Ik kan gelukkig zijn om niks. De zon die op mijn rug schijnt maakt me blij. Zelfs als mijn huid niet bedekt is door een tuniekje van Chanel. Mijn kinderen die in het gras proberen een vogel te besluipen, dat tovert een glimlach op mijn gezicht.

    En toch… Toch ga ik vanavond weer naar The Sky is The Limit kijken. Ik zet de bokaal voor mijn verstand alvast klaar 😉

  • An Anders – the making of…

    Ik ben geen mens van goede voornemens. Toch maakte ik er dit jaar eentje: vanaf 2014 zou ik eens gaan werken aan mijn zelfbeeld. En wie me kent die weet dat ik me altijd probeer te houden aan mijn woord. En als ik iets doe dan doe ik het ook meteen fatsoenlijk. Een interessante uitdaging kruiste op het juiste moment mijn pad voor dit project.

    Een hobbyfotograaf uit Diest was via Facebook op zoek naar modellen. Nu moet je weten dat ik hevig allergisch reageer op fototoestellen. Ik krijg dan paarse ogen, huiduitslag en vreemde tics. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het poseren. En als er iets is waar De Wederhelft een hekel aan heeft, dan is het dat er zo weinig foto’s van mij bestaan. Deze oproep was dus de ideale gelegenheid om me enerzijds te houden aan mijn voornemen en anderzijds om De Wederhelft een plezier te doen.

    In januari sprak ik met de fotograaf af. Eerst ging ik naar de kapper. Joeri van Hair Planet is een kei in zijn vak: mijn haar zat perfect en de make-up was ook boenk er op. ‘Wow, kan ik zo mooi zijn’ dacht ik toen ik in de spiegel keek. Ik werd er helemaal vrolijk van. Misschien moet ik dit maar eens meer doen.

    Nadien trok ik met een goede vriendin naar de plaats van afspraak. Haar vroeg ik mee om mijn handje vast te houden. Want ja, ik kan nogal verlegen zijn. En zij weet perfect wat ze moet zeggen of doen om me op mijn gemak te stellen. Wij dus de studio in. Een goeie 3 uur lang poseerde ik in verschillende outfits, in verschillende poses en met verschillende belichtingstoestanden. High key en low key: het heeft voor mij nog weinig geheimen 😉

    20140115-IMG_0062 20140115-IMG_0230

     

    De fotograaf van dienst, Daniel, is een man met een engelengeduld. Hij deed erg zijn best om het me comfortabel te maken. Hij speelde ook goed in op dingen die ik zei of deed. Van mijn vriendin maakte hij ook enkele knappe foto’s. Hij maakte ook enkele foto’s van ons tweetjes. Ik ben hem daar erg dankbaar voor, het is voor mij een leuke herinnering aan een dag die me een klik bezorgde. Aan de foto’s merk je niet dat dit voor mij een hele opgave was. Ik kijk op deze ervaring terug met een goed gevoel.

    Niet dat ik sta te springen om wekelijks een fotoshoot te doen. Maar ik heb al een grote stap in de goede richting gezet. Soms vind ik het nog steeds moeilijk mezelf te aanvaarden zoals ik ben (uiterlijk en innerlijk) maar het beheerst mijn leven niet meer. Voor het uiterlijke aspect hebben Daniel en Joeri hier een belangrijke rol in gespeeld. Bedankt daarvoor mannen!

    En De Wederhelft? Die kreeg met Valentijn een voorraad foto’s die hem de volgende 15 jaar geen recht op zagen geeft…