Hukselende Vingers

Categorie: ontspanning

Summer Jam

Met Triple Trouble in de auto staat er geregeld kindermuziek op. Ze beginnen (eindelijk) het gekweel van de Studio 100 – helden te ontgroeien. Sorry Gert. Gisteren stond één of ander album op met leuke liedjes voor kinderen. Eéntje er van was dit:

Net voordien hoorden ze één of andere cover van The Dalton Sisters. Met mijn vingers in mijn oren onderging ik deze aanslag op mijn trommelvliezen. Zij vonden het een übergeweldig nummer. Eindelijk was het gedaan, nu was het mijn tijd om gelukkig te zijn. En toen kwam het…

‘Mamàà, mogen we iets anders horen?’

– ‘Neenee mannekes, luister hier maar eens naar. Mama vindt dat een mooi liedje.’

De dochter van 6 die net kan lezen bekeek de display aandachtig. Het kind stond ergens op de laatste rij in haar neus te peuteren toen de diplomatie werd uitgedeeld.

‘Sèèèèg mama, daar staat 2003, dan is dat wel een oud liedje hoor!!!!! Wij waren toen nog niet eens geboren, weet je dat wel?’

Paf! Daar vloog mijn happy modus door het raam naar buiten. Ze maakte plaats voor een depressie. Nostalgie naar vroeger nam de overmacht. Dit is het, ik word oud. Dit liedje werd meer dan 10 jaar geleden geboren. Voor mij leek het alsof ik het enkele zomers geleden nog vrolijk mee kweelde. In de auto, raampje open, trendy zonnebril op mijn snoet en dan maar balken als de besten. Die van Idool hadden me toen nog niet ontdekt.

10 jaar geleden… Toen was er nog geen Wederhelft, geen Triple Trouble, een andere job, geen bijberoep, enz. Gewoon ik in mijn appartementje, mijn thuis. En wat genoot ik daar van!

Voor alle duidelijkheid: ik ben héél gelukkig met de verrijkingen in mijn leven die er nadien kwamen maar een mens mag al eens nostalgisch terugblikken hè 🙂

5 februari 2015
MANdolinMAN & We Banjo 3 @ 30CC Leuven Schouwburg

Het avondje wijverij (vriendinnentijd, kwetteravond, noem het hoe je wil), ging deze keer door in Leuven. Op uitnodiging van muzikale duizendpoot Andries Boone bezochten we dit concert. Totaal onvoorbereid, helemaal klaar om ons muzikaal eens te laten verrassen, kochten we 3 tickets voor de eerste rij. De eerste rij in de stadsschouwburg, da’s met je neus letterlijk tegen het podium zitten. Ideaal dus om dit dubbelconcert over ons te laten komen.

De eerste set werd gespeeld door MANdolinMAN. Het is een vierkoppige band die enkel snaarinstrumenten bespeelt. En hoe! Een meerwaarde op hun muzikale samenspel, was de duiding die Andries in zijn heel eigen stijl gaf bij sommige nummers. Als je de ogen sloot, waande je je meteen in een spiegeltent op de houten dansvloer met de zoon van de boer van 3 straten verder die verlegen kwam vragen of je met hem een dansje wilde placeren. Ik leerde er over de mazurka en ik moet zeggen: ik kan hem smaken.Deze mannen waren goed op elkaar ingespeeld. Ze wilden hun publiek ook muzikaal verwennen. Dat deden ze bijvoorbeeld door hun instrumenten geregeld bij te stemmen. Het zit hem in de details.

Na MANdolinMAN kwam We Banjo 3: vier Ieren waarvan er 2 de banjo bespelen. Perfect logisch dus. Wat een energie straalden die mannen uit! Dat sloeg meteen over op de zaal. Vanaf de eerste noot heerste hier de typische sfeer die je bij dergelijke optredens krijgt. Vorig jaar ontdekte ik dat fenomeen tijdens een live show van The Levellers op Boerenrock. Zij spelen de commerciële variant van wat We Banjo 3 brengt. Kenners gaan het waarschijnlijk niet met me eens zijn, maar da’s nu eenmaal mijn gevoel toen ik hen hoorde. Op dat moment is het spijtig dat je in een zaal bent waar er enkel zitplaatsen zijn. Positieve vibes en vrolijkheid vloeiden uit de snaren. Ik miste een moshpit.

Na hun performance volgden nog enkele liedjes van beide groepen samen. Meteen zag je het verschil tussen de Belgen en de Ieren. Elk van hen speelde een knap muzikaal spel maar het performen zat meer bij We Banjo 3 dan bij onze MANdolinMAN. Nevertheless werd hun samenspel erg gesmaakt. De spontaneïteit op het podium om een keer te freewheelen, elk met zijn instrument onder het motto ‘we zien wel waar we uitkomen’, dat is wat een artiest van een muziekspeler onderscheidt.

Als je ooit de kans hebt om MANdolinMAN of We Banjo 3 live aan het werk te zien, grijp ze dan. Je zal waarschijnlijk geen enkel liedje kunnen mee zingen, maar je zal one hell of an evening hebben!

En voor de amateurs zoals ik die nog nooit een voet binnen zetten in de Leuvense Stadsschouwburg: da’s een prachtig gebouw! Mooie zaal en jongens, wat een prachtige bar!

11 januari 2015
Creatief: haken

Het was geleden sinds mijn tijd bij de nonnekes in de lagere school. Toen was handwerk nog een verplicht vak in de meisjesschool. Mijn slechtste punten scoorde ik op handwerk, jaar na jaar. De handwerkmama’s die in de klas kwamen helpen, zorgden er voor dat ik toch nog net boven de helft eindigde met mijn punten. Toch was het al een tijdje aan het kriebelen om terug met garen aan de slag te gaan.

Breien is voor mij te complex, daar begin ik niet aan. Dus werd het haken. Haken is een beetje zoals fietsen: ook al heb je het meer dan 20 jaar niet meer gedaan, je verleert het niet. De Wederhelft gaf me een toepasselijk kerstcadeau:

Wijselijk besloot ik te beginnen met iets simpels: een sjaal. Een kindersjaal. Met 125 m garen kan je blijkbaar ongeveer een halve sjaal haken. Ook dat moet ik nog leren: inschatten hoeveel garen ik nodig heb voor ik aan een zot project begin. Soit, voor de zoon haakte ik een sjaal met ingebouwde airco. Waarschijnlijk zal er hier en daar wel een foutje in het haakpatroon zitten maar je m’en fou. Het kind is tevreden met zijn zelfgemaakte sjaal. Voor zijn exemplaar koos ik een vrij losse steek omdat hij het nogal snel te warm heeft. Dit is het resultaat:

Nu ben ik bezig aan een sjaal voor dochterlief. Voor haar koos ik een vaste steek zodat ze een lekker warme sjaal heeft. Hier gaat ongetwijfeld meer dan anderhalve bol garen in kruipen. Dit kunstwerkje zal ook meer tijd vergen maar we hebben het er voor over.

Met een beetje geluk kan ik nadien beginnen aan een zalige sjaal voor mezelf 🙂

Haken werkt voor mij ontspannend. Liefst zet ik me op de grond met mijn rug tegen de verwarming en de radio zacht. Zo heb ik niet te snel last van een stijve nek tijdens het haken. Enige nadeel dan is dat ik elke avond opnieuw met 2 gefrustreerde katten voor mijn neus zit omdat ze niet aan die draadjes mogen komen 🙂

Na de sjaals ga ik uitzoeken hoe ik patronen moet lezen zodat ik aan figuurtjes kan beginnen. Laat ons hopen dat het me lukt…

31 december 2014
Knutselen: theelichthoudertjes

Vooruitziend als we zijn, viel vandaag op 24 december 2014 onze euro dat we nog geen tafeldecoratie voor het kerstdiner hebben. Hoog tijd dus voor wat kinderarbeid!

Benodigdheden:

lege en uitgewassen glazen potjes

85 verschillende kleurtjes nagellak (minder mag ook)

nagellakremover en huishoudpapier voor de smodderpotjes

decoratiesteentjes

theelichtjes

Werkwijze:

Laat je kind de potjes versieren door ze aan te stippen met de nagellak. Grotere kinderen kunnen werken met motiefjes, de kleinsten kunnen ad random hun potje onder kliederen.

De nagellak laten drogen, nadien de potjes vullen met een bodempje decoratiesteentjes.

Tot slot in elk potje nog een theelichtje zetten en klaar!

24 december 2014
Gymgala 2014

Dankzij een wedstrijd van sponsor Delhaize, won ik 2 tickets voor een bezoek aan het Gymgala 2014. Vandaag was de Lotto Arena dus the place to be voor mijn oudste zoon en ikzelf. We waren beiden onder de indruk van wat we allemaal zagen. Atleten in alle maten en gewichten, piepjong en jong, lieten zien wat ze in huis hadden. Het was de moeite!

Het gebeuren werd aan elkaar getaterd door een wrapster van Ketnet. Voor de kinderen zat er een verhaallijn in over Gymbo en Gymba. Zo hielden ze hun aandacht een beetje bij het hele gebeuren. België heeft heel wat acrobatisch talent om fier op te zijn. Soms konden we amper de salto’s, schroeven en flikflaks tellen die ze op luttele seconden maakten alsof het niks was. Met dan nog een perfecte landing uiteraard.

Ook het toestelturnen was een streling voor het oog. Al stel ik me de vraag of de buitenlandse atleten zelf de muziek kozen voor hun act. Het kwam wat vreemd over om een Rus te zien trampolinespringen op Mega Mindy bijvoorbeeld. Toen het publiek begon te lachen, zag je dat hij zichzelf al springend afvroeg wat er in hemelsnaam gebeurde.

14 december 2014
How to make your child a Minion…

De 2 oudsten zijn er een weekendje tussenuit met de scouts. Het thema is deze keer ‘filmhelden’. De kinderen mochten verkleed als een filmheld naar het weekend gaan. Hier mogen ze zelf kiezen hoe ze zich willen verkleden. Je zou dan danken dat er kreten komen als ‘een cowboy!’, ‘een prinses!’, ‘een politie-agent!’… Niks ook.

De dochter liet het kiezen aan mij over. Dat was dus eenvoudig geregeld. We maakten met wat hulpstukken een knap elfje van haar. Zoonlief vertelde doodleuk dat hij zich wilde verkleden als Minion. Wel ja, waarom ook niet… De Wederhelft, fan van het genre, vond dit een geweldig idee 🙂 Voor de leken, dit is een Minion:

Ik wist het meteen: dit wordt een uitdaging! Te beginnen met de zoektocht naar een salopet. Bij deze nogmaals een grote merci aan de vriendinnen die Kringwinkels afschuimden en aan de nobele ziel die me uiteindelijk aan een salopet kon helpen. de Wederhelft zorgde er met veel geduld voor dat het logo van Gru er op getoverd werd. Vervolgens begon hij te knutselen aan de enige echte Minion-bril.

Ergens ver weggestoken vond ik een knalgele pet. Perfect! Even wat nerdy Minionhaar inplanten en hop: een Minion is geboren. Zeg nu zelf, dat ziet er toch goed uit hè 🙂

De Wederhelft wist te zeggen dat de andere scouts het een knappe outfit vonden. Zoon tevreden, wij tevreden. Het moet niet altijd gekochte prul zijn. Met een beetje creativiteit kan je best wel leuke dingen maken. Zelfs als je niet handig bent 🙂

21 november 2014
Als de Nacht…

Onlangs ontdekte ik de mannen van de Soundtrack van de Demerbroeken. In het idyllische Zichem strandden ze voor opnames voor een nieuw project. Het heette ‘Als de Nacht…’ Ik las in hun oproep voor figuranten alleen ‘gratis drank’ en schreef me met enkele vriendinnen in. Wij waren aangenaam verrast.

Niet alleen zijn Lennaert Maes en Andries Boone – de muzikanten achter de Soundtrack van de Demerbroeken – een streling voor het oog, die mannen kunnen ook nog eens muziek maken! Kleinkunst kan me altijd wel bekoren. Niet het genre van het Schlagerfestival maar wel de pure, eerlijke muziek met pakkende teksten. Teksten die je aan het denken zetten of net het lichtere werk dat een glimlach op je gezicht tovert. Lennaert speelt met woorden zoals alleen een goede songwriter dat kan. Andries legt muzikaal de juiste accenten om de teksten goed tot hun recht te laten komen.

Ondertussen zijn we enkele maanden verder en is hun CD klaar. Ze mogen er terecht fier op zijn. Deze CD is het sluitstuk van een trilogie rond erfgoed en oude volksverhalen. De urban legends van onze contreien als het ware. En weet je wat? Ze zijn zo kweetnigoemegabekend aan het worden dat zelfs De Standaard aandacht aan hen besteedt! Klik even op de link en beluister enkele fragmenten uit ‘Als de Nacht…’ Tip: schenk eerst een glas wijn in, kruip voor de haard en sluit je ogen nadat je op ‘Play’ drukte. Geniet 🙂

20 november 2014
Basket voor kleuters

Raketman gaat sinds dit jaar 2 maal per week basketten. Da’s helemaal zijn ding. Qua balgevoel en techniek en zo toch. Rebels als hij is, vormen luisteren en opletten al wel eens een aandachtspunt.

Mijn wandelend metertje weet echter hoe hij dat diplomatisch kan verzachten. Hij doet dan gewoon dit:

Vandaag kon ik hem nog eens zelf in actie zien. Ik moest weer erg veel moeite doen om mijn gezicht in de plooi te houden toen ik mijn stuiterballetje observeerde. De trainingen voor de kleinsten worden door 2 trainers gegeven. Bekwame jongelingen die dat heel goed aanpakken. Maar als ze ook maar één nanoseconde niet opletten, hebben ze prijs. Dan ziet Raketman zijn kans om een stoot uit te halen.

Zijn groepje was een Smurfenspel aan het spelen. De kinderen moeten dan tussen kegels door dribbelen en terwijl probeert Gargamel (een trainer) hun bal af te pakken. Heel leuk om te zien. Ondertussen begonnen op de andere helft van het terrein de groten (14-16 jaar) zich al wat op te warmen in afwachting van hun training. Gargamel was even afgeleid door enkele smurfen en hop! Raketman gaf een duwtje tegen zijn bal zodat die ‘per ongeluk’ op het andere stuk van het terrein terecht kwam.

Da’s een geldige reden om even de lijn over te steken. Zonder bal immers geen training. Terwijl hij zijn bal onschuldig ging terug halen, speelden de smurfjes en Gargamel rustig verder. Niks aan de hand. Dachten zij. Op de achtergrond zag ik vanuit mijn ooghoeken hoe Raketman de bal afpakte van de lange wappers die aan het opwarmen waren. Die gasten hadden er eerst geen erg in. Toen wilden ze hun bal terug. En onze kleine begon prompt verdedigend te spelen. Hij dribbelde tussen de giganten door en liet zich niet onbetuigd. Tot Gargamel hem terug floot.

Flink keerde hij terug naar de Smurfen en speelde vrolijk verder mee. Zijn glimlach verraadde dat hij nog aan het nagenieten was. Dat matchke had hij toch maar weer gehad, dat konden ze hem niet meer afpakken 🙂

17 oktober 2014
Wellness

Dit betekent het volgens tinternet:

Wellness is een samenvoeging van ‘wellbeing’- je goed voelen – en van ‘fitness’- actief bezig zijn met je lichaam. Letterlijk vertaald betekent het Engelse woord wellness niets meer of minder dan gezondheid.

De Wederhelft en ik maken af en toe bewust tijd vrij voor wellness. Met ons hectische leven moeten we soms op de rem gaan staan. Dan nemen we op het werk een snipperdagje en trekken we bijvoorbeeld naar La Nostra Vita. 5 jaar bestaat de zaak deze maand en ik hoop dat ze er nog veel keren 5 jaar zullen bij doen!

Arriveren bij La Nostra Vita voelt voor ons altijd een beetje aan als thuis komen. De zaak bevindt zich op een boogscheut van ons stulpje en heel het concept straalt rust uit. Je wordt er warm onthaald en in een ontspannen sfeer laad je je batterijen weer op. Wij gaan bewust enkel op de zgn. naaktdagen naar La Nostra Vita. Het is er dan naar ons gevoel rustiger dan op de badkledingdagen. De smartphone gaat uit of blijft soms zelfs gewoon thuis. Het is zalig om af en toe eens even van de aardbol te verdwijnen voor de buitenwereld. Hoewel ik op die momenten altijd vurig hoop dat er niks met de kinderen gebeurt want niemand kan ons dan bereiken. Wij zeggen namelijk nooit op voorhand wanneer we zo een wellnessdagje inplannen.

Eens omgekleed (allez ja, uitgekleed), pendelen we tussen het stoombad, de verschillende sauna’s, de jacuzzi en uiteraard de taverne. De regels van de sauna (opwarmen, afkoelen, rusten en hydrateren) passen we netjes toe. Vroeger had ik na een dagje sauna gegarandeerd last van migraine. Sinds ik zorg voor een geleidelijke afkoeling na de sauna in plaats van een koude douche, heb ik daar geen last meer van. Ter info: ze hebben daar nog vanalles, bijvoorbeeld een infraroodcabine en een floating-capsule. Maar omdat ik hier geen boek aan het schrijven ben beperk ik het een beetje 😉

De opgietsessies in La Nostra Vita zijn trouwens een echte aanrader! La Nostra Vita heeft een team van vrijwillige opgietmeesters maar vandaag kwam de chef in hoogsteigen persoon een opgiet doen. En hij deed dat goed 🙂 Naar goede gewoonte zat ik weer te sukkelen met de ijsblokjes die uitgedeeld werden. Maar ik heb ze wel nodig om de opgietsessie goed door te komen. En naar goede gewoonte zat ik me weer de hele tijd af te vragen of opgietmeesters zijn zoals de Schotten: dagen ze iets onder dat handdoekje of niet? Tijdens de vorige opgiet die we bij La Nostra Vita meemaakten was de laatste geur munt vermengd met kersen om het effect van de munt te verzachten. Zalig was dat. Nieuw ook, voor mij toch. Vandaag werd de munt an sich opgegoten als laatste geur. Het is een héél verschil. Een intense beleving was het wel, vooral voor de ogen, neus en mond. Ik kreeg een heel apart gevoel 🙂 Vandaag was de alpengeur nieuw voor mij. Maar ook deze is me goed bevallen.

Tegen de avond waren we voldoende ontspannen om er terug in te vliegen. Een kwartiertje na ons vertrek, was er al een deeltje van de opgeladen batterijen terug verschwunden: kinderen oppikken, eten, taxi spelen voor de hobby’s van de kroost, huishouden doen, … Maar wat we gehad hebben, pakken ze ons alvast niet meer af…

10 oktober 2014
Ga met je kroost op ontdekking.

Zo kan je de grote vakantie in schoonheid afsluiten. Onze namiddag begon met een bezoek aan de Citadel. Ooit de trots van Diest maar sinds het vertrek van de para’s een locatie waar veel over gediscussieerd wordt. Vandaag was daar gelukkig weinig van te merken. Mijn grootvader zaliger was een paracommando, dat zorgt er mee voor dat ik mijn kinderen dit stuk van defensie wil laten ontdekken. Net als vorig jaar bezochten we met open ogen en oren de Para Remember Day. We hielden halt bij een antieke ziekenwagen van het leger. Triple Trouble luisterde aandachtig naar de uitleg van een vrijwilliger met kennis van zaken. De arme man werd bestookt met een spervuur van vragen. Had ik Triple Trouble laten doen, ze waren met het ding naar huis gereden. Van elke schroef en van elk knopje weten ze nu waarom die in de ziekenwagen zit 🙂

Het viel me op dat er dit jaar precies minder volk aanwezig was ten opzichte van de voorbije jaren. Komaan Diest, keep the spirit alive! Oké, de sportmarkt is een schot in de roos maar laat toch de Citadel niet links liggen! Dit prachtige domein met zulk een rijke geschiedenis kreeg vandaag niet de aandacht dat het verdient. Het herfstweer zal allicht ook een rol gespeeld hebben.

Voor het eerst organiseerde men vandaag dus een Sportmarkt in het centrum van Diest. Dat vind ik nu eens een geweldig initiatief zie! Jong en oud kan er uitgebreid kennis maken met het ruime aanbod dat groot – Diest te bieden heeft op sportief vlak. Als ouder is het niet altijd even makkelijk om te weten welke sport jouw kind ligt. Deze sportmarkt is een ideale gelegenheid om een babbel te maken met de vele vrijwilligers die elke sportclub telt. Je ziet ook demonstraties of je krijgt de kans om even mee te doen.

Dochterlief mocht met haar dansgroep van vzw Twist optreden, haar broers keken goedkeurend toe. Ik bespeurde zelfs enige fierheid bij de jongens toen Miss H op het podium stond. Zijzelf was erg in haar nopjes omdat de broers mee kwamen supporteren. De kroost proefde van karate, volleybal, basket, circusschool en nog véél andere activiteiten.

Onze oudste liep al een ganse vakantie te twijfelen tussen de circusschool en taekwondo. Nu heeft hij met beide activiteiten kunnen kennismaken. Het zal ons ongetwijfeld helpen om samen met onze kinderen te kiezen waar ze zich volgend schooljaar na de schooluren op zullen toeleggen… Wat mij betreft mag dit elk jaar zo ergens eind augustus georganiseerd worden. Het zal veel ouders tijd besparen.

30 augustus 2014