Hukselende Vingers

Categorie: ontspanning

De zijlijnmensen

Iedereen kent ze wel: de zijlijnmensen. Ze zien en horen dingen, vormen hun mening die ze delen met iedereen die het wel of niet wil horen. Ik geef toe dat ik me er soms ook aan bezondig maar er zijn er die hier werkelijk een way of life van maken. Op sociale media zie je dat heel duidelijk. Ze hebben maar een half woord nodig om hun ongezouten mening over een onderwerp met de wereld te delen. Als je met hen in gesprek gaat, strand je vaak al snel. Het is gemakkelijk om vanaf de zijlijn te staan roepen. Maar als je echt iets zinnig wil betekenen, dan denk je mee, doe je verbetervoorstellen, overdenk je wat je ziet om een genuanceerde opinie te vormen. Pro en contra, weet je wel?

Ik deel een observatie met jullie, denk er over wat je wilt 😉

Waar je gaat

Wat je doet

Waar je staat

Waarom je boet

Ze hebben het gezien

Denken het te weten

Vergroten het maal tien

Willen niet vergeten

De zijlijnmensen zijn alom

De zijlijnmensen hebben tijd

Ze kennen geen waarom

Geen nuance, enkel nijd

Hun spiegel doet het niet

Ze zijn het rolmodel

Tot je eens terugschiet

Dan doet ie het plots wel.

20 mei 2023
Mijn vriend verdriet

Na jaren heb ik nog eens geprobeerd een gedichtje neer te pennen. Soms heeft het iets therapeutisch. ’t Is niet geweldig maar misschien heeft iemand er iets aan. Dus gooi ik het maar op tinternet…

Het gaat over onze angst voor verdriet. We duwen het weg en als het er is dan vechten we er tegen. We willen het niet, vinden er niks goeds aan.

Maar eigenlijk hoort verdriet gewoon bij ons leven. In al zijn vormen en intensiteiten. Hoe kan je waarderen wie je bent en wat je hebt als je nooit ervaart hoe het kan zijn als je gelukjes voor je neus weggemaaid worden?

Hier komt ie dan…

Mijn vriend verdriet

Aankloppen doet hij niet

Geen deur of muur houdt hem tegen

Geen hagel, wind, sneeuw of regen

Ijskoud kan hij zijn, bijzonder kil

Triest omdat niemand hem wil

Ik leerde hem te omarmen

Me aan zijn kilte te verwarmen

Want hoe hard en rauw hij ook kan zijn

Hij brengt niet enkel pijn

Als hij komt heeft hij altijd een koffertje mee

Met daarin een doosje of twee

Dan knielt hij naast me en houdt zich stil

Wacht tot ik hem omarmen wil

Soms blijft hij een uur, soms een week

Rustig wacht hij tot ik hem smeek

Om te gaan zo ver als kan, het liefst voor lang

Zijn doosje troost houdt hij teder naast mijn wang

Want mijn vriend verdriet wil voor me zorgen

Niet alleen vandaag maar ook morgen

Hij leert me plaatsen en beleven

Hij leert me om mezelf geven

Ook al maakt hij veel stuk

Zonder verdriet is er geen geluk

Dus als hij passeert, laat hem binnen

Je hart kan er alleen maar bij winnen

Kleine gelukjes worden groot

Nadat mijn vriend verdriet ze in zijn armen sloot.

10 februari 2023
Face without a smile

Some crappy text I once wrote for a friend…

Face without a smile

Never hear you laugh

Always see you cry

Face without a smile

Take the hit and go

Don’t look back

He’ll say no

He fooled you once again

Kind words and pretty eyes

That’s all it took to live your lies

Once again he stepped on your heart

Made you think love isn’t your part

Face without a smile

Never hear you laugh

Always see you cry

Face without a smile

Leave it all behind

He’s a waste of time

His wish is no longer your command

The sad sad story has come to an end

Let tears of joy conquer your sorrow

Life wil be so much brighter tomorrow

Let him go without a fight

Your heart will feel it’s right

Face without a smile

Never hear you laugh

Always see you cry

Face without a smile

Strive for what you deserve

It’ll take some nerve

Along the way

Then claim the prey

Let him feel sorry

No need to worry

His regrets are too late

Meeting your real love was just faith

Face without a smile

Never hear you laugh

Always see you cry

Face without a smile

Don’t accept the horror

Of remaining second best

Live with trial and error

And ignore the rest

Then justice will be done

‘cause your face deserves a smile.

4 april 2016
Science for kids

Een eenvoudig en leuk proefje voor kleuters. Ideaal voor een druilerige vakantiedag…

Benodigdheden:

een bord

melk

vloeibare kleurstof (verschillende kleuren)

afwasmiddel

tandenstoker

Hoe gaat het in zijn werk?

Vul het bord met melk.

Laat enkele druppels kleurstof van elke kleur in de melk vallen.

Doe een beetje afwasmiddel in een klein schaaltje (een bodempje volstaat).

Rol het uiteinde van een tandenstoker door het afwasmiddel. Zet de tandenstoker tegen de melk in het bord. Je ziet nu normaalgezien de kleuren bewegen. Het wasmiddel breekt de oppervlaktespanning van de melk en verdrijft het vet in de melk waardoor het begint te bewegen…. Herhaal naar hartelust 🙂

30 maart 2016
Zelfstandige in bijberoep

18 februari 2011. Na maanden van denken en overleggen met De Wederhelft spring ik op de trein naar Leuven. Met grote ogen stap ik binnen in het ondernemersloket. Ik, al jaar en dag ambtenaar. In een ondernemersloket. Voor velen lijkt het een contradictio in terminis. Maar de combinatie bestaat en ze werkt.

5 jaar als bijberoeper vlogen voorbij. 5 jaren die mijn leven een nieuwe dimensie gaven waar ik nog elke seconde van geniet. 5 jaren waarin ik veel mensen ontmoette met grote en kleine vragen. Soms eenmalig, soms kwamen ze terug, soms blijven ze jaren plakken.

Elk van deze klanten heeft er voor gezorgd dat ik kon groeien in mijn bijberoep. Ook de mensen en bedrijven waar ik een offerte voor maakte die uiteindelijk niet weerhouden werd. Gelukkig vormt deze groep slechts een kleine minderheid. Maar ze lieten me wel telkens kritisch nadenken.

Iedereen die me de afgelopen jaren op de één of andere manier gesteund heeft, aangemoedigd heeft, bij de hand nam als ik het even niet zag zitten, wie me hielp het licht te zien tijdens één van de vele bijscholingen die ik volgde, wie bijsprong in het huishouden wanneer we door de bomen het bos niet meer zagen of wie welke rol dan ook van betekenis gespeeld heeft in het verhaal van mijn bijberoep: dank u. Oprecht en gemeend. Zonder jullie zou ik niet staan waar ik nu sta. Zonder jullie zou mijn geesteskind niet kunnen blijven groeien.

Dit verhaal is – bij leven en welzijn – nog lang niet ten einde. Integendeel. Wordt vervolgd met veel goesting 🙂

18 februari 2016
Moederlijke dilemma’s

Van zodra de zon zich laat zien, doen onze kinderen niets liever dan buiten spelen. We hebben een grote tuin en wonen naast een doodlopend straatje. Dat straatje staat in verbinding met een woonwijk waar enkel plaatselijk verkeer komt. Vorig jaar mochten de kinderen met hun rollend materieel rond ons huis rijden en in het doodlopend straatje. Achteraan is er een rond punt waar ze kunnen gaan draaien om zo terug tot thuis te bollen. Op die manier hadden ze voldoende bewegingsvrijheid en bleven ze toch in mijn vizier.

Dit jaar willen ze wat verder op verkenning gaan. Met hun step, fietsjes en al de rest met wielen, cruisen ze door de woonwijk. Meestal met zijn tweetjes of drietjes maar soms ook alleen. Ze gaan dan links en rechts eens buurten, dat komen ze wel eerlijk vertellen. Daar komt dan het dilemma… Hoe vrij laat je je kinderen dezer dagen buiten spelen? Waar trek je de grens?

Ik probeer de kinderen vrijheid en keuzevrijheid te geven. Ook al valt het me soms moeilijk om ze los te laten, ik doe een effort omdat het in hun belang is. Het stoort me niet dat ze hier op de wijk wat rondrijden. Hoegenaamd niet. Ook al zie ik hen niet. Omdat ik weet dat dit een veilige en rustige buurt is. Omdat ik weet hoe ik vroeger zelf was. En dan begint de mallemolen in mijn hoofd.

Zouden de andere buren er ook zo over denken? Vinden die het niet vervelend dat onze kroost daar fietst en stept? Verdragen de mensen dat tegenwoordig nog? Als je de actualiteit mag geloven, moet je kinderen onder een glazen stolpje zetten na schooltijd en dan liefst nog eentje met geluidsdemping. Spelen en kabaal maken moeten ze maar op school of in de hobbyclub doen.

Wel, De Wederhelft en ik doen daar niet aan mee. Onze kinderen moeten onbezorgd kind kunnen zijn. Ze spelen, ravotten en gieren het uit. ’s Avonds komen ze pompaf en met zwarte handen en voeten naar binnen. Zo hoort het. Natuurlijk kijken ze ook al eens wat tv of spelen ze een spelletje op de computer maar het merendeel van de tijd zijn ze kind. Spelen ze onbezorgd buiten, maken ze zich vuil en experimenteren ze met hun speelgoed, met takken en bladeren, met wat ze tegenkomen (nee, geen drugs, sigaretten of alcohol voor zover ik weet 🙂 ). Ik weiger te geloven dat deze maatschappij verdorven is. Laat ons hopen dat de mensen wel nog verdraagzaam zijn en spelende kinderen in hun straat tolereren. Hoe kunnen kinderen anders onbezorgd opgroeien en leren omgaan met vrijheden? Apetrots was ik toen ze vanavond uit zichzelf op tijd naar huis kwamen om aan tafel te schuiven, netjes hun fietsjes in de garage parkeerden en flink naar binnen kwamen.

9 maart 2015
Suite Française

Deze week kreeg ik de kans om Suite Française in avant-première te zien. Vrouwelijk België kent deze film waarschijnlijk als ‘de Hollywoodfilm van Matthias – lekker ding – Schoenaerts’. Voor mij was het de film die was gebaseerd op de dagboeken van Irène Némirovsky (jaja, ik heb de naam moeten opzoeken), een dame die overleed in een concentratiekamp tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Suite Française schetst een minder bekend beeld van de oorlog. Deze film barst niet van dood en verderf noch van spectaculaire bombardementen met de bijhorende special effects. Suite Française vertelt het verhaal van burgers, arm en rijk, die ondanks de oorlog hun dagelijkse leven trachten verder te zetten. Het verhaal van de vijand die na de Franse overgave gehuisvest moest worden.

In de film zitten enkele straffe citaten die doorheen de film bekrachtigd worden. ‘Individuele acties betekenen niets’ bijvoorbeeld. Of hoe je het ware gelaat van de mens pas kent als je een oorlog start (de juiste formulering ontgaat me). Als je er over gaat nadenken, hebben deze uitspraken ook in de hedendaagse maatschappij een erg actuele waarde. De filmmakers tonen ook dat de Duitse soldaten in wezen ook maar gewoon mensen van vlees en bloed waren die meedraaiden, al dan niet volgens hun eigen wens, in de goed geoliede oorlogsmachine van de Führer.

Suite Française is een beklijvende film die je aan het denken zet. Hoe moet Lucille zich niet gevoeld hebben toen ze de waarheid vernam over haar echtgenoot, over het rad dat haar al enkele jaren voor ogen gedraaid werd door quasi iedereen in haar omgeving. Wat gaat er door je heen als je de vijand moet huisvesten, wetende dat je zoon zijn leven riskeert aan het front om deze figuren terug te drijven? Bruno von Falk moet zijn vrouw al vier jaar missen door de oorlog en het ziet er niet naar uit dat ze elkaar snel zullen terug zien.

Beeld het je eens in? Wat doet dat met een mens? Hoe ga je daar mee om?

In 1940 was er nog geen Facebook, geen smartphone. Je wist dus niet hoe het je gezinsleden verging als je gezin uit elkaar gerukt werd. Soms wist je niet eens waar je partner of kinderen zich bevonden, of ze überhaupt nog leefden. En toch mag dat niet aan je knagen want dan ben je niet geconcentreerd. Dan ben je met andere woorden een vogel voor de kat aan het front.

Het hele verhaal ga ik hier niet verklappen, maar ik wil jullie zeker de trailer niet onthouden:

6 maart 2015
Knutselen: schaap

Op de foto ziet het er wat miserabel uit, maar het is wel een koddig beestje…

Benodigdheden:

1 wc-rolletje

witte watten

knutsellijm

1 zwarte pijpenrager (blijft een koddig woord)

2 wiebeloogjes

1 vel dik wit papier

zwart crêpepapier

Werkwijze:

Knip de pijpenrager in 2 en plooi er 4 pootjes voor het schaap van. Onderaan het wc-rolletje vastnieten.

Rest van het rolletje insmeren met knutsellijm en dan bedekken met de watten.

Vervolgens van het crêpepapier een bolletje maken, die in een uiteinde van het rolletje proppen.

Daar de wiebeloogjes op kleven.

Als laatste 2 hangoortjes uitknippen en die aan weerszijden van het hoofd plakken.

18 februari 2015
Knutselen: snoepkommetjes

Ideetje gevonden via de website van Het Nieuwsblad: getest en goed bevonden.

Benodigdheden:

Ovenschaaltjes

Beetje olie en een borsteltje (ik gebruikte zonnebloemolie en dat werkte perfect)

Strijkparels, véél strijkparels

Werkwijze:

1. Neem een vuurvast kommetje of ovenschaaltje en wrijf het in met een laagje olie.
2. Strooi strijkparels in het kommetje en schud er wat mee, net zoals je een ingeboterde cakevorm zou bebloemen. Op die manier blijven overal parels plakken aan de binnenkant van het kommetje. Gaatjes vul je met de hand verder op. (Vooral dat laatste duurt wel eventjes)

3. Verwarm de oven voor op 200°C. Zet het kommetje ongeveer 10 minuten in de oven en kijk hoe de parels beginnen te smelten. Blijf wel altijd in de buurt van de oven!

4. Als alle parels gesmolten zijn, haal je het kommetje uit de oven. Laat afkoelen en ontvorm. Voila, een perfect feestelijk snoeppotje.

Het resultaat is niet superstevig maar het is wel een fleurig schaaltje. je kiest zelf hoe groot het is, afhankelijk van het kommetje dat je als basisvorm gebruikt. Als het baksel afgekoeld is, komen de snoepkommetjes vlot uit de schaaltjes. Voor de praktisch ingestelde mama’s: de kommetjes zijn ongeschonden: geen kleuren die er in dringen of niks. Daar zorgt de olie voor. Nog even met een doekje de restjes olie wegvegen en de snoepkommetjes zijn klaar voor gebruik!

16 februari 2015
Knutselen: macaronischaap

Het is eens wat anders. Dit schaap lijkt tenminste op Shaun The Sheep (als je de juiste kleuren gebruikt). Ik vond dit idee op Pinterest.

Benodigdheden:

zwarte verf

penseel + verfborstel

bierviltje

macaroni

2 houten wasknijpers

knutsellijm

zwart tekenpapier

wit potlood

wiebeloogjes

Werkwijze:

Wasknijpers zwart verven. Macaroni op bierviltje kleven maar plaats laten voor de pootjes.

Macaroni beschilderen, er mag een dikke laag verf op.

Ondertussen het hoofd tekenen op zwart tekenpapier en uitknippen. Wiebeloogjes vast kleven, neus en mond er op tekenen met wit potlood. Niet vergeten tussen de oren enkele krullen macaroni te kleven en die ook te verven.

Hoofd op lijf plakken en klaar!

Bij gebrek aan witte verf koos onze dochter voor groen ‘Want dan heb ik een misselijk schaap mama’ 🙂

8 februari 2015