Hukselende Vingers

Categorie: ontspanning

Kinderen en festivals

Boerenrock is (ik weiger ‘was’ te zeggen) een kindvriendelijk festival. Kinderen tot 12 jaar hebben gratis toegang tot het festivalterrein en op zondag is er een heuse familiedag. We besloten om met onze kroost naar de familiedag te gaan. Er stonden leuke namen op de affiche en onze kinders hebben nog nooit een festivalletje gedaan. Ze zijn nu 7 – 5 – 4 jaar dus dat wordt wel eens tijd 😉

De organisatie voorzag ruim voldoende springkastelen in alle kleuren en maten. Daarnaast was er een ruim aanbod van animatie voor klein en groot. Er waren demo’s van Twist vzw voor zij die zot zijn van dansen en circustoestanden, er was grime en nog vanalles. Perfect dus!

Telkens we in de festivaltent met de kinderen naar een optreden gingen kijken, deden ze elk flink hun gehoorbeschermers op. Want ook dat hoorde er een beetje bij: je leert je kinderen van kleins af hoe ze moeten omgaan met muziek en andere dingen die een festival te bieden heeft. Laat ons even zwijgen over de gratis condooms die uitgedeeld werden, mijn moederhart is daar nog niet aan toe.

Tijdens het eerste optreden, de Crazy Disco Show met Zohra, keken ze nog wat aarzelend toe wat er allemaal gebeurde op het podium. Bij Radio Guga begonnen ze al wat los te komen. Radio Guga moet ik trouwens eens met de ladies gaan zien, zonder fout. Milk Inc bleef een zwarte vlek. Een mens moet nu eenmaal eten en dat doen we niet in de festivaltent maar in open lucht. Na het eten mochten de kinders nog wat spelen tot 2 Fabiola begon. Daarna was het tijd om naar huis te gaan.

Allemaal waren ze het meest onder de indruk van 2 Fabiola. De ene had vooral de zangeres gezien, de ander had enkel oog voor al die lichtjes. Festivals vinden ze wel leuk, vertrouwden ze me toe toen ik hen naar bed mag. Want dan mag je frietjes eten mama!

Het viel me wel op (zowel op zaterdag toen De Wederhelft en ik op het festivalterrein vertoefden als op zondag) dat relatief weinig mensen het nut inzien van gehoorbescherming. Ik ben geen fan van Joke Schauvliege maar ik vind het wel belangrijk dat je zelf de nodige voorzorgsmaatregelen neemt om tinnitus te voorkomen. Of dat je dat op zijn minst toch doet bij je kinderen. De organisatie stelde gratis oordopjes ter beschikking voor de volwassenen. Bij de promostand van CM kon je gratis hoofdtelefoons voor kinderen ontlenen mits een waarborg van 20 €. En toch liep daar behoorlijk veel klein en groot volk rond met blote oortjes. Ik begrijp dat niet goed.

Los daarvan: Boerenrock was boenk er op! 25 jaar bestaan ze dit jaar en voor mijn part mogen ze er nog minstens 25 jaar bij doen. Boerenrock is één van de weinige kleinere festivals die groots zijn in de gemoedelijke sfeer die er heerst. De affiches waren altijd top en dat was dit jaar zeker ook het geval. Als je The Levellers nog niet live aan het werk zag, raad ik je aan om dat zeker eens te doen! Uiteraard ook dikke duimen voor de andere namen op de affiche, ze konden me allemaal bekoren 🙂

Dit jaar kreeg ik de eer om Boerenrock te beleven als vip en ik kan je zeggen: dat is een aanrader. Je hebt enkele voordelen die andere bezoekers niet hebben maar je wordt er toch niet in de adelstand verheven. Zo heb ik het graag, een vip is ook maar een mens. Geen voorgeselecteerde plaatsen bij de optredens. Nee, je gaat tussen de rest staan en je amuseert je te pletter omdat je zo midden in de ambiance zit in plaats van op je verhoogje. En je drank, die betaal je netjes zelf. Faire regeling. Het blijft uiteindelijk een festival en geen exclusief event. BOERENrock, de naam zegt het 🙂 Dominic en co: ik zou graag volgend jaar nog eens terugkomen. En mijn bloedjes van kinderen ook *hoop doet leven*

25 augustus 2014
Knutselen: beestjes maken

Een herfstdag als deze is perfect voor een knutselmiddagje. Miss H koos er voor om nog eens kruipdiertjes te maken… Ziehier ter inspiratie:

1. Benodigdheden (niet op de foto: pijperagers)

2. Ontwerp een beest voor uw immer lieve en onschuldige koter

3. Kliederen maar!

4. Niet vergeten dat sommige kriebelbeestjes vleugels hebben. Mét motiefjes uiteraard.

5. Ogen hebben ze naar het schijnt ook nodig. Kan je ook maken van papier – maché.

6. Zo ziet dat er uit als het af is…

17 augustus 2014
Wild in de tuin

Ons stulpje bevindt zich in een bosrijke omgeving. Dat zorgt er voor dat we taferelen te zien krijgen waar we in onze stadswoning enkel van konden dromen. Zoals vanochtend bijvoorbeeld.

Gonzo, onze immer alerte kater *kuch*, zat gespannen naar buiten te kijken. We wisten niet meteen wat hij nu weer op zich had. Toen zag De Wederhelft het plots…

Zoef de Haas die onze tuin dagelijks een bezoekje brengt, was er weer. Zoef is een gelovige haas. ‘En op de zevende dag zult gij rusten sprak God’ en zo geschiedde het. Zoef vleide zich neer in onze tuin en deed een dutje. In het midden van de goal van onze kinderen nog wel. De droom van elke jager! Je bent lomp of je bent Zoef.

Geruime tijd later opende hij verdwaasd zijn oogjes, keek eens rond en bleef nog wat snoezelen. ’t Is zondag… Vervolgens rekte hij zich eens goed uit net zoals onze katten dat doen en hop! Weg was hij. Als een hazewind doorkruiste hij de tuin. Zoef mag zich gelukkig prijzen dat wij dierenliefhebbers zijn. Als we haas willen eten, kopen we die wel in de winkel in plaats van hem zelf neer te knallen 😉

Met ons fototoestel konden we helaas geen scherpere foto’s nemen.

17 augustus 2014
U vraagt zich af wat een kenau is?

Ik zal het u vertellen. Met enkele voorbeelden uiteraard. Vanmiddag ging ik winkelen. Als er geen kinderen bij zijn die aan mijn mouwen lopen te trekken, vind ik dat ontspannend. Zo ook vandaag. Tot ik binnenwandelde bij Hunkemöller… Mijn arendsogen scanden in een mum van tijd de winkel. Gris, grabbel en pluk: 4 beha’s bengelden aan mijn hand op weg naar de paskamer. Wat ik daar zag, deed mijn tikker op hol slaan.

Pashokje 1: een oudere dame, mollig gebouwd, past badpakken aan de lopende band. De lopende band is haar echtgenoot die continu af en aan draaft met flashy badpakken om mevrouw te plezieren. Zijn baggy trousers laten net iets te veel van het goede zien. Het zweet parelt van zijn voorhoofd, zijn bril schuift steeds weer naar het topje van zijn neus. Zij beveelt hem wat hij weg mag brengen en wat er in de plaats moet komen. Haar stem verraadt dat ze ooit veel rookte en houdt van een glas wijn. Of porto, ik laat dat in het midden. Stiekem vindt mijnheer dat hij vandaag een geweldige job heeft. Hij kan het niet laten binnen te kijken in elk pashokje dat hij passeert om me vervolgens met rode kaakjes en het gezicht naar de grond voorbij te lopen, weer de winkel in op jacht naar badpakken voor mevrouw.

Pashokje 2: een puberende dochter, niet van de magerste. Kleine broer staat als een lijfwacht voor het pashokje. Tot grote frustratie van de zus zijn zijn armen net niet lang genoeg om het gordijn van het pashokje van muur tot muur te knellen. De kleine is blij met zijn taak. Terwijl hij het gordijn tegen de muren probeert te duwen, kan hij stiekem in het pashokje rechts van hem kijken. Links zit de oudere dame, daar is hij niet erg in geïnteresseerd. Mama loopt zich de benen vanonder het lijf om ondergoed in de winkel te gaan zoeken voor de dochter. Licht geweld wordt daar niet bij geschuwd. Ik zie haar passeren met slipjes waar ik samen met mijn dochter in zou passen. ‘Alstublieft’ en ‘dank u wel’ staat niet in het woordenboek van de dochter. Rologen en mompelen kan ze als geen ander. Mama begint het stilaan op haar heupen te krijgen, broer is al aan het nadenken over hoe hij aan papa gaat vertellen wat hij allemaal zag in het andere pashokje zonder dat zus het hoort.

Pashokje 3: nog een puberende dochter, noem haar gerust volslank. Afgaand op het gegrom en gesnauw, zit ze al veel te lang in het pashokje. De kreet ‘EN IK MOET PIPI DOEN!’ bevestigt mijn vermoeden. Moeder schaamt zich rot. Excuseert zich bij de verkoopster en zoekt steun bij iedereen die haar maar wil helpen om haar prinsesje blij te maken. Wie zich in de buurt van de pashokjes bevindt, weet ondertussen dat deze norse juffrouw beha-maat 95E heeft. In mijn jonge jaren waren we als 15-jarige al blij met een A-cup :s Niks is goed voor deze helleveeg en dat zullen mama en de verkoopsters geweten hebben. Uiteindelijk stapt ze met een lang gezicht en 1 beha terug naar buiten. 25 andere beha’s gooit ze op het tafeltje van de winkeljuffrouw om weer in de rekken gehangen te worden.

De man van pashokje 1 lijkt hetzelfde te denken als ik. Hij poogt meermaals contact te zoeken met een glimlach die zegt ‘Hey, hebt ge dat nu gezien?’ of ‘Amai, da’s ook ni min hè!’. Ik glimlach beleefdheidshalve terug en verplaats mijn gezichtsveld naar de winkel. Plots komt het besef dat ook ik een dochter heb. Een klein lief meisje van 5. Een fashionista wel. Ook zij zal ooit gaan puberen. Na vandaag weet ik het zeker: als het zo ver is, dan mag De Wederhelft met haar lingerie gaan shoppen want anders komt het niet goed 😉

11 augustus 2014
Daguitstap Zeeland

Elk jaar in de zomervakantie organiseren wij een dagje teambuilding voor ons gezin. Dat is een dag waar we allemaal 100% van genieten. Dit jaar trokken we naar Zeeland. De kinderen wilden nog eens naar zee gaan. Zelf heb ik een allergie aan de Belgische kust in het zomerseizoen dus we staken de grens over.

Neeltje Jans

We reden naar de Oosterscheldekering. Daar legden we de kinderen uit waarom de deltawerken in Nederland er gekomen zijn. Ze waren onder indruk van het bouwwerk. In de loop van de dag volgden er véééél vragen over dat gebeuren. Ze hebben daar in Zeeland trouwens veel windturbines staan. Daar hangt een bordje bij met informatie over hoe goed die turbines zijn voor het milieu. En dat ze onschadelijk zijn voor mens en dier. Bij de eerste windturbine lag een zeemeeuw die een stukje lichaam miste, te rotten. Wrééd accident moet dat geweest zijn. Bij de volgende turbine ligt… een vleugel van één of andere vogel. Zonder vogel. Vermoedelijk ook gebotst met de windturbine. Ik kan een opmerking niet onderdrukken 😉 Onze kleinste is trouwens bang van die turbines. Hij liep er telkens in een wijde boog rond of kroop achter me en sloop er zo mee onderdoor. Uiteindelijk moest ik hem oppakken, wilde ik voorbij een windturbine geraken met mijn voltallig gezin.

Noordzee

Genoeg geleerd, tijd voor pret op het strand nu! We hijsen de 3 stuks in hun zwemkledij en smeren hen goed in met zonnecrème. Ze hebben de tijd van hun leven! Garnalen en krabben vangen, krabben in papa’s teen laten bijten, schelpjes zoeken en vooral… genieten van elkaar en fijn samen spelen. Ik aanschouw het tafereel even van op een afstand. Hoe mooi kan het leven zijn. Hoe eenvoudig kan geluk zijn als je het maar wil zien. We zetten onze tocht verder naar de vloedlijn.

Raketman bouwt een kasteel. Behoedzaam maakt hij enkele torentjes. Net als hij zich omdraait om zijn emmertje weer met zand te vullen, rolt een golf over zijn kunstwerk: 1 torentje overleeft het niet. Hij draait zich om en kijkt me bedenkelijk aan. Ik pleit onschuldig en steek het op de zee. Als een woeste boer loopt hij met zijn schop in zijn hand achter de zee aan en slaat enkele keren flink op het water, luid mopperend. Ik lig dubbel van het lachen!

Vlissingen

Een tijdje later rijden we door naar Vlissingen voor een boottocht van een goeie 2 uur door de haven van Vlissingen. Benieuwd hoe de kroost dat gaat ervaren want we hebben nog niet getest of ze zeebenen hebben. Alles gaat goed tot we voorbij de sluis zijn. Terwijl de sluis zich achter ons sluit en we voor en naast ons héél veel water zien, komt de kleinste aan mijn mouw trekken. ‘Mama, ik wil terug naar de auto gaan.’ Lap. Nog 2 uren te gaan… Gelukkig kan ik hem afleiden (bedankt, bruinvis om even te passeren) en vinden ze de rondvaat en de uitleg van de gids (een echte zeebonk) wel de moeite. Het laatste half uurtje was er wel te veel aan voor de kroost. We liepen wat vertraging op door het verkeer in de haven waardoor de rondvaart een goeie 3 uur duurde. Beurtelings kwamen ze op schoot gekropen om te knuffelen.

We beloonden hen terug aan wal met Mc Donalds. Door dat uur vertraging zagen we het niet zitten om nog een restaurantje te gaan zoeken waar we met 3 vermoeide kinders welkom waren. Ze konden na het eten nog even ravotten. Dat staat zeker garant voor een rustige rit naar huis… Niet dus. Ze bleven allen wakker tot we thuis de oprit opreden. In de auto was het één gekwetter en getater. Ik leid daar uit af dat ze een superdagje hadden. De dikke knuffels en pretoogjes die ik kreeg en zag toen ik hen naar bed bracht, bevestigden dat 🙂

Kort samengevat: Zeeland is een aanrader voor mensen die graag rust hebben als ze naar zee gaan. Kind en dier zijn er welkom, het is er niet druk en niet toeristisch ontploft. Geen kraampjes met rotzooi, geen overbevolking. Je hebt er de ruimte om met je gezelschap te ravotten op het strand zonder elke halve meter iemand ondersteboven te lopen.

Tip: kies je voor een zomerse boottocht dan neem je best voldoende zonnecrème mee. Ik smeerde me ’s middags in met factor 50. De boottocht startte om 15u30. ’s Avonds had ik voor sommige lichaamsdelen Flamigel nodig in plaats van aftersun :s Gelukkig waren de kinderen wel nog voldoende beschermd!

2 augustus 2014
Instant happiness

Vandaag vatte ik het plan op om met de kindjes op restaurant te gaan. Tegen de middag, toen mijn grijze massa voor de helft was weggesmolten bij de tropische temperaturen, was ik alternatieven aan het zoeken. Een godsgeschenk werd me in de schoot geworpen… Op Facebook werd een oproep gelanceerd voor een pop-up picknick in ons Diesterse pareltje in de binnenstad: Park Cerckel. Zalig! Onder een boom bij het moeras (‘Mama, Shrek woont hier! Hoe cool is dat!!!!’) genoten we van de sfeer en onze knabbeltjes.

Vol blijdschap vergat ik even dat de muizen hier dood vallen. Ik vulde een tas met véél drank en knabbelhapjes en vertrok met de kroost om te gaan picknicken. Een hittegolf is niet bevorderlijk voor de eetlust van kinderen dus knabbelhapjes waren dik in orde. Ik koos voor druiven, olijven, worteltjes, koeken, stokjeskaas en appelen. Allemaal dingen die ze tijdens het spelen gauw in hun mond kunnen stoppen. De knabbelhapjes werden vlot gedeeld met de andere kindjes. Want zo een picknick, da’s ook een beetje ruilhandel doen. Van elkaars potjes proeven en delen met anderen zonder bijbedoelingen. Gewoon omdat je dat leuk vindt. Ja, mensen kunnen tegenwoordig nog zo zijn.

Zulke dingen maken mij nu eens vrolijk zie. Op de wilde boef ergens naartoe vliegen voor een gezellig samenzijn en om nieuwe mensen te leren kennen. Zonder knabbelhapjes maar met een voldaan gevoel keerden we terug naar huis. Love and peace 😉

De picknick was ook een mijlpaal voor Raketman: hij kreeg er zijn eerste wespensteek. Op zijn vingertje dan nog. We hielden er ijs op en een watje met azijn. Voor het slapengaan kreeg hij nog een kwak Neurofen. Hopelijk is het morgen beter…

17 juli 2014
De kleur van bloed

Dankzij de zoon heb ik weer iets bijgeleerd. Het kind las gisteren in de vakantie-opvang een stripverhaal van Kiekeboe: Het Witte Bloed. Allemaal goed en wel, niks aan de hand tot het tijd was voor bed. Tig keren kwam hij terug naar beneden om me vragen te stellen over wit bloed. Hij had zelfs gezien dat zijn arm, die op zijn hoofdkussen met zwarte kussenhoes lag, nogal wit was. Dat betekent zeker dat hij ook wit bloed heeft! Grote paniek en veel tranen!

Ondanks zijn 7 levensjaren kroop hij maar wat graag op mijn schoot om even tot rust te komen. Hij heeft wel degelijk rood bloed. ‘Kijk maar eens naar de aders op je hand, die zien blauw. Dat betekent dat er rood bloed in zit.’ (kinderlogica is op dat moment een vergiftigd geschenk) ‘Misschien bestaan er dieren met wit bloed, maar dat weten we niet. Alleszins zullen ze zich niet in onze buurt bevinden.’ Nog wat huilbuien later leerde ik hem een trucje om het witte bloed uit zijn hoofd te krijgen.

Dat werkte wonderwel zodat hij ergens tussen 21u en 22u in slaap viel. Zijn eerste vraag vanochtend: ‘Mama, heb je al opgezocht of er dieren bestaan met wit bloed?’ Marcel Kiekeboe, ik vervloek u! Wikipedia leerde ons dat ijsvissen die leven onder zeer lage temperaturen wit bloed hebben. Een zuurstofdragende stof blijkt niet nodig te zijn aangezien er al genoeg zuurstof opgelost kan worden in het bloedplasma.

Er bestaan zelfs beesten met roze, groen of zelfs blauw bloed. Dit had ik allemaal niet geweten als zoonlief dat stripverhaal van Kiekeboe niet gelezen had. Ouders, laat je kind gerust stripverhalen lezen. Onrechtstreeks steek je er zelf ook nog wat van op. Morgen vraag ik in de opvang wel dat ze zoonlief een album van Jommeke in zijn handen duwen als hij wat wil lezen 😉

2 juli 2014
In Flanders Fields…

Dit boekje leende ik van een collega. Ik nam me voor het tijdens mijn verlof in juli te lezen. Zoals gewoonlijk kon ik het niet laten stiekem al eens te piepen naar de inhoud. Met het verwachte resultaat: 2 dagen later is het helemaal uitgelezen. Dit boek is een aanrader voor mensen die zich interesseren aan de Eerste Wereldoorlog. Voor wie niet oplette in de geschiedenisles: die begon in 1914 en eindigde in 1918. 100 jaar geleden begon het allemaal. Aanleiding was de moord op aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk op 28 juni 2014.

Velen kennen de eerste regels van het wereldbekende gedicht van de hand van John McCrae. In dit boekje lees je zijn verhaal. Wie was die man en waarom schreef hij dit gedicht? Nu ik het boekje gelezen heb, begrijp ik het gedicht en de symboliek die er achter zit veel beter. Voor bepaalde lezers van deze blog: er staan ook veel prentjes en foto’s in het boek 😉

hier nog even het bewuste gedicht:

In Flanders fields the poppies blow

Between the crosses, row on row

That mark our place; and in the sky

The larks, still bravely singing, fly

Scarce heard amid the guns below.

We are the dead. Short days ago

We lived, felt dawn, saw sunset glow

Loved, and were loved, and now we lie

In Flanders fields.

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

30 juni 2014
Den ottomatiek

De Wederhelft kreeg vorige week een andere firmawagen. Met pijn in het hart nam ik afscheid van zijn Golf. Dat was nu eens een autootje naar mijn hart. Klein en vinnig was ie. Ik kon er zelfs mee parkeren zonder al te veel brokken!

De opvolger is wat groter. Hij moet mijn hart nog veroveren. Eén ding belemmert dat nog een beetje: hij heeft een automatische versnellingsbak. Aarzelend reed ik zaterdag een stukje mee als passagier. Argwanend bekeek ik het handen- en voetenspel van De Wederhelft terwijl hij reed. Het leek een beetje op België – Rusland: er gebeurde amper iets.

Zondag was het mijn beurt. Met knikkende knietjes offerde ik mezelf op om naar de bakker te rijden voor ons dagelijks brood. Terwijl ik heel hard mijn best deed om heelhuids op de plaats van bestemming te arriveren, betrapte ik mijn linkervoet en rechterhand op spastische trekken. Naderde ik een kruispunt of verkeerslichten, dan begonnen ze vreemde bewegingen te maken. Ik heb zelfs op mijn hand getikt om van het schakelding af te blijven. Niet evident.

Al bij al rijdt de nieuwe wagen wel vlotjes. ’t Zit in mijne kop. Ik ga moeten leren vlot de mentale switch te maken tussen rijden met mijn echte auto met echte versnellingen en rijden met de firmawagen waar ik amper iets in moet doen. Op de startknop drukken en sturen is zo wat het belangrijkste dat van mij verwacht wordt. De rest regelt ie zelf zo een beetje 😉

23 juni 2014
Rode Duivels vs mijn duivels

Onze kroost interesseert zich voor geen meter aan voetbal. Zelfs onze jongens niet. De Wederhelft en ik weten dat een bal rond is en hoe een voetbalveld er ongeveer uit moet zien. Dat vat het zo wat samen. Ooit mocht ik eens naar Anderlecht – RWDM gaan kijken. Na 90 minuten wist ik welke speler het strakste poepje had (Zetterberg) en wie gezegend was met een schattig snoetje. Meer had ik van de match niet gezien. Dat ze in de tweede helft in een andere goal moeten sjotten dan in de eerste helft, was me niet eens opgevallen. Het zal u dus niet verbazen dat wij het WK Voetbal in Brazilië niet echt volgen.

De school doet dat wel. Vorige week zat er een briefje in de boekentassen met de vraag om de kinders vandaag te kleden in zwart, geel en rood vanwege de wedstrijd die Hak en Schup Rode Duivels vanavond speelde tegen Algerije. Zo gezegd, zo gedaan. Na school taterden ze in overdrive dat we om 6 uur de tv moesten opzetten voor de Rode Duivels met een hele uitleg er bij. Zo gezegd, zo gedaan. Het heeft me iets geleerd: voetbal kijken met onze kinderen is keitof! Je lacht je een kriek!

Het begon al toen Stram en Stijf Rode Duivels nog maar op weg was naar het veld: ‘Kijk mama, dat zijn die mannetjes die op onze stickers staan! Hoe cool is dat!!!!’ Elke speler kreeg een ukkie aan de hand om mee het veld op te zeulen. Brazilië is een land waar kinderen het niet zo goed hebben, voornamelijk in de favela’s is het over-leven als ik goed geïnformeerd ben. Kinderarbeid zou er ook nog behoorlijk veel voorkomen. Ik verslikte me dan ook toen ik mijn onbezorgde kroost enthousiast hoorde roepen ‘Kijk mama, als je in Brazilië gaat sjotten dan krijg je daar een kindje!’ Gelukkig weten ze niet beter, onze luxepaardjes die niet weten wat armoede en dwangarbeid is.

Toch willen ze laten zien dat ze er iets van kennen. Door elke teckel (maakt het toch leuker zo, niet?) zwaar te veroordelen. Zelfs het lichtste vermoeden van een teckel of hèèènssss kon op ‘boe’ en ‘ooh da mag ni’ rekenen. De dochter, de helderste van allen, haalde zich de toorn van de broers op haar nek. Terwijl ze achteloos aan haar vingernageltjes zat te prutsen riep ze gespeeld enthousiast: ‘Yesss, de witten hebben de bal!!‘ Ze meende het, dacht dat ze een übersupporter was die een ticket richting VIP-tent van de Rode Duivels verdiende.

Grote broer (7 jaar zonder enige kennis van voetbal) draaide zich om, fronste diep en mopperde ‘Hoe, vindt gij het goed dat de Rode Duivels de bal niet hebben?!’ Groot alarm in het hoofd van de zus. Ze moest iets verzinnen om haar blond moment te camoufleren. ‘Ah nee, da mag ni hè, allez Duivels!!‘ Broer knikte tevreden en las verder in zijn boekje.

En zo ging het maar door. Twee keer 45 minuten hoorde ik de zotste commentaren. Ze zouden zo live in de studio kunnen om de match te becommentariëren, het zou de kijkcijfers ten goede komen. Spijtig genoeg heb ik ze niet allemaal kunnen noteren en heb ik een geheugen als een zeef. Wel onthoud ik dat onze Duivels wonnen met 2-1 tegen Algerije. Proficiat Duivels en op naar de volgende!

17 juni 2014