Hukselende Vingers

Auteur: An Baraitre

  • Een kinderhand…

    Afgelopen weekend was er kermis in de stad. Morgen is er nog een familiedag en dan breken de foorkramers hun hebben en houden op om in colonne naar de volgende stad te trekken. Door de tropische hitte van de afgelopen dagen, zijn we pas vanavond voor het eerst naar de kermis geweest met de kinderen. Het was er aangenaam druk, niet dat je over de koppen kon lopen maar ook niet dat je er hallo-echoooooooooo kon doen.

    We willen onze kinderen bijbrengen dat ze in het leven elke dag keuzes moeten maken. Ze kunnen dus niet zomaar alles doen wat ze zien of willen op de kermis. Met 3 kinderen zou dat een kostelijke grap zijn. Ze mochten elk 2 dingen kiezen die ze wilden doen en nadien gingen we smoutebollen eten. Hun keuzes waren knap.

    Eerst kozen ze voor een teamactiviteit en gingen ze samen in de vliegertjes. Gezien de actualiteit geeft dat een beetje een wrang gevoel. Eens de molen in gang gezet werd, straalden ze alle drie. We hoorden hen gieren en genieten, naar elkaar roepen en tips geven om beter te kunnen vliegen. Telkens ze passeerden, zwaaide er wel eentje van hen. Zalig toch!

    Nadien koos Raketman voor een ritje op de paardenmolen. Hij koos voor een Amerikaanse limousine en reed als een echte met 1 arm op het portier. Een lichte ontgoocheling maakte zich van hem meester omdat er net tijdens zijn ritje niet met de flosj gezwaaid werd. Dat was echter gauw vergeten. Hij vond het toch wel heel leuk zo, die paardenmolen.

    Grote broer en zus gingen net zoals vorig jaar met mij voor een ritje in de rups. Als dat beest op topsnelheid was, gierden ze het uit van de kriebels in hun buik. Het verschil tussen de 2 kwam nog eens duidelijk naar boven. Waar de grootste stilletjes zei dat hij bij de topsnelheid toch een klein beetje bang was, lag dat bij zijn jongere zus net iets anders. Toen ik haar wilde tegenhouden zodat ze niet zou wegschuiven, riep ze ferm ‘Nee mama, je moet dat niet doen, ik kan dat zelf wel!’. Schaterend genoot ze van de wilde rit op de rups.

    Nadien aten we samen smoutebollen, zaten we met zijn allen onder de bloemsuiker en wandelden we met übergelukkige kinderen terug naar de auto. Aan het schietkraam bleven ze even staan kijken hoe 2 meisjes probeerden een mooie prijs te schieten. Het viel me op dat onze jongens onbewust exact dezelfde houding aannamen om dat tafereel te observeren. Hoe mooi kan het leven zijn in al zijn eenvoud…

  • Recept: zuiderse zomersalade

    Recept: zuiderse zomersalade

    Gebaseerd op een recept van Colruyt maar met een eigen touch…

    Heerlijk frisse maaltijdsalade voor tropische dagen…

    Wat smijten we bij elkaar?

    400 g gebakken varkensgebraad (het type dat ge tussen uw boterhammen plakt)

    250 g oesterzwammen (1 bakje dus)

    150 g veldsla/jonge sla

    350 g spirelli (pasta dus)

    zongedroogde tomaten (ik gebruikte +/- 150 g)

    zonnebloemolie

    olijfolie

    kokosolie

    balsamico-azijn

    gedroogde basilicum

    verse basilicum

    luzernescheuten

    dennenpitten

    peper en zout

     

    Hoe maakt ge dat klaar?

    Snij de oesterzwammen in reepjes. verhit wat kokosolie in een braadpan. Bak de reepjes oesterzwam en kruid met peper en zout.

    Giet de volledige inhoud van je pan in een kom. Voeg 5 eetlepels zonnebloemolie en 3 eetlepels balsamico-azijn toe. Kruiden met peper, zout en gedroogde basilicum + laten afkoelen.

    Snij de sneetjes varkensgebraad in reepjes. Kap bij de oesterzwammen en laat enkele uurtjes marineren in de koelkast.

    Kook de pasta, laat uitlekken en afkoelen (koud water helpt om het proces wat te versnellen).

    Voor de vinaigrette: meng 3 eetlepels olijfolie met 1 eetlepel balsamico-azijn. kruid met peper en zout. Eventueel kan je aan de vinaigrette ook de olie van de zongedroogde tomaten toevoegen.

    Dennenpitjes kort laten kleuren in een pan zonder olie toe te voegen.

    Neem een mooie glazen schaal.

    Meng de sla met de spirelli en doe er de vinaigrette bij. Goed mengen.

    Vervolgens een laagje luzerne.

    De kom met varkensgebraad en oesterzwammen gelijkmatig verdelen over de salade. Versieren met dennenpitten, reepjes zongedroogde tomaten en verse basilicumblaadjes.

     

    En dan?

    Opeten begot! Je kan de salade serveren met grissini maar het vult op zich voldoende om als maaltijd te dienen.

    zuiderse zomersalade

  • Instant happiness

    Vandaag vatte ik het plan op om met de kindjes op restaurant te gaan.  Tegen de middag, toen mijn grijze massa voor de helft was weggesmolten bij de tropische temperaturen, was ik alternatieven aan het zoeken. Een godsgeschenk werd me in de schoot geworpen… Op Facebook werd een oproep gelanceerd voor een pop-up picknick in ons Diesterse pareltje in de binnenstad: Park Cerckel. Zalig! Onder een boom bij het moeras (‘Mama, Shrek woont hier! Hoe cool is dat!!!!’) genoten we van de sfeer en onze knabbeltjes.

    Vol blijdschap vergat ik even dat de muizen hier dood vallen. Ik vulde een tas met véél drank en knabbelhapjes en vertrok met de kroost om te gaan picknicken. Een hittegolf is niet bevorderlijk voor de eetlust van kinderen dus knabbelhapjes waren dik in orde. Ik koos voor druiven, olijven, worteltjes, koeken, stokjeskaas en appelen. Allemaal dingen die ze tijdens het spelen gauw in hun mond kunnen stoppen. De knabbelhapjes werden vlot gedeeld met de andere kindjes. Want zo een picknick, da’s ook een beetje ruilhandel doen. Van elkaars potjes proeven en delen met anderen zonder bijbedoelingen. Gewoon omdat je dat leuk vindt. Ja, mensen kunnen tegenwoordig nog zo zijn.

    Zulke dingen maken mij nu eens vrolijk zie. Op de wilde boef ergens naartoe vliegen voor een gezellig samenzijn en om nieuwe mensen te leren kennen. Zonder knabbelhapjes maar met een voldaan gevoel keerden we terug naar huis. Love and peace 😉

    De picknick was ook een mijlpaal voor Raketman: hij kreeg er zijn eerste wespensteek. Op zijn vingertje dan nog. We hielden er ijs op en een watje met azijn. Voor het slapengaan kreeg hij nog een kwak Neurofen. Hopelijk is het morgen beter…

  • Van weten naar doen

    Van weten naar doen

    Dat boek van Ken Blanchard ben ik momenteel aan het lezen. Het passeerde in één van de tig nieuwsbrieven die ik op het werk ontvang. De subtitel trok mijn aandacht: ‘Hoe je kennis en ambities ook echt realiseert’. Als vormingsambtenaar (in hoofdberoep) intrigeert me dat al jaren. Hoe verhoog je de ROI (return on investment) van vorming?

    Wanneer collega’s een vorming gaan volgen, wordt daar op het werk aandacht aan besteed. Tijdens een volgend teamoverleg wordt de korte inhoud uit de doeken gedaan. Of ze lopen informeel bij elkaar langs om één en ander te vragen. De verkregen informatie dient beschikbaar te zijn voor de collega’s die daar een belang bij hebben.

    Toch blijft vorming een heikel punt. Niet alleen bij ons hoor. Elke organisatie worstelt er wel mee in meerdere of mindere mate. Wanneer iemand intrinsiek gemotiveerd is om deze of gene vorming te gaan volgen, is de output duidelijk waarneembaar. Die persoon komt nadien spontaan vertellen wat goed en minder goed was aan de vorming. In zijn of haar gedrag merk je ook dat er een symbiose is tussen de aangereikte theorie en de omzetting naar de praktijk. Helaas betreft het hier een minderheid.

    De ROI van vorming is ook moeilijk te meten. Waar hou je rekening mee? De loonkost? Duurtijd van de afwezigheid inclusief of exclusief verplaatsing? Verplaatsingsonkosten? Wat neem je op in de berekening van de loonkost en wat niet? Wat als ze dan ook nog eens overuren presteren door op vorming te gaan? Zo kan ik met gemak nog een tiental vragen opsommen.

    Hoe meet je bovendien de meerwaarde van de vorming? Hoe meet je een duurzame gedragsverandering? Dat gaat dan niet alleen over de deelnemer maar ook over de collega’s die diezelfde informatie nodig hebben in de dagelijkse uitoefening van hun job.

    Anyway, ik dwaal af. Het boek van Blanchard is best wel interessant om lezen. Vooral ook omdat hij uitvoerig beschrijft hoe je er voor kan zorgen dat iets wat je leert ook daadwerkelijk blijft hangen in je grijze massa. Zonder dat je er als lezer erg in hebt, zitten zijn tips subtiel verwerkt in de structuur van zijn boek. De gespreide herhaling bijvoorbeeld, past hij heel knap toe. Zonder dat het irriteert of vervelend wordt.

    Ga je af en toe op vorming en zou je graag hebben dat je een week later nog weet wat je daar geleerd hebt? Met dit boek kan je daar proberen voor te zorgen.

    boek

  • Recept: koekjestaart

    Recept: koekjestaart

    Simpel om te maken en altijd prijs bij kinderen! ze worden je grootste fans als je dit op tafel zet 🙂

    Ik gebruik al enkele jaren het recept dat ik van een collega kreeg. Voel je vrij om er wat aan te sleutelen. Je maakt de koekjestaart zo hoog, lang en breed als je zelf wil. Met dit recept maak ik er eentje van 4 koekjes lang en 3 koekjes breed in +/- 4 lagen.

     

    Ingrediënten

    250 gr suiker

    250 cl melk

    250 gr smeerboter (ik gebruik Planta, met Alpro Soja heb ik het nog niet geprobeerd)

    3 soeplepels vanillepuddingpoeder

    koffie-extract

    petit-beurre koekjes

     

    Voorbereiding:

    Suiker en vanillepuddingpoeder mengen, aan de kook brengen met de melk. Goed blijven roeren. Na 1 à 2 minuten koken het boeltje laten afkoelen. geregeld roeren zodat er zich geen vel kan vormen op je pudding.

    De boter in en kom doen maar niet laten smelten. Zorg wel dat je boter op kamertemperatuur is. De afgekoelde pudding geleidelijk aan onder de boter mengen tot je een gladde massa krijgt. Koffie-extract toevoegen naar smaak. Et voilà: een variant op crème au beurre die nooit mislukt.

    Koffie zetten (ik gebruik meestal een filter).

    Suikerwater maken: veel suiker met een beetje water aan de kook brengen en laten inkoken. Niet te lang want dan krijg je caramel.

    Koffie en suikerwater mengen, een scheutje Amaretto of Triple Sec toevoegen (naar smaak).

    Het echte werk:

    Elk koekje kort in het koffie/suikermengsel soppen en op je presenteervorm leggen.

    Als je een laag klaar hebt: besmeren met crème au beurre.

    IMG_1024

    Zo verder stapelen tot de gewenste hoogte. let wel: hoe hoger je de koekjestaart maakt, hoe zwaarder die is bij het opeten.

    Als je voldoende lagen hebt: de overschot van je crème au beurre gebruiken om alles dicht te metsen: bovenkant en zijkanten bestrijken met de crème au beurre.

    Afwerken naar keuze met bijvoorbeeld hagelslag en even laten opstijven in de koelkast.

    IMG_1025

    Dit recept is niet geschikt voor de diëtende medemens.

    Kinderen kliederen graag mee.

    Koekjestaart is de dag nadien altijd lekkerder dus et niet alles meteen op…

  • Recepten delen

    Recepten delen

    Via mijn hoofdberoep krijg ik maandelijks maaltijdcheques van Edenred. Dat is het vroegere Accor. Edenred heeft een aantal interessante zijsprongen voor haar aangeslotenen. Van bij de opstart ben ik fan van hun Bénéficio Club. Daar vind je massa’s voordelen, netjes gesorteerd in categorieën. Een minder bekend initiatief dat Edenred sponsort is het FOOD – programma: Fighting Obesity through Offer and Demand.

    Op de bijhorende website van FOOD vind je veel interessante informatie. Onlangs las ik in de nieuwsbrief van Edenred een oproep voor recepten die konden dienen voor de blog van Ideal Meal. Dat moet je mij geen 2 keer vragen! Met plezier stuurde ik enkele recepten door. Met de bronvermelding en met de variaties die wij er zelf in aanbrachten. Gezonde voeding is nu eenmaal iets wat ons interesseert.

    Als bedankje van Edenred vond ik vandaag dit in de bus:

    edenred

    Dank je wel Edenred! Dit boekje ga ik met bijzondere aandacht bekijken. Je kan hier binnenkort lezen welke recepten we uitprobeerden en hoe dat meeviel 🙂

     

  • 2 emmertjes water halen…

    Niet normaal hoe de regen de godganse dag met bakken uit de lucht viel vandaag! Om 18 u was ik nog niet eens tot aan de brievenbus geraakt. Geen 5 minuten was het even droog buiten. Om maar te zeggen: er is behoorlijk wat water ter aarde nedergedaald de afgelopen uren. Gelukkig is het nu al bijna een uur niet meer zo hard aan het regenen. Zo wat muggenpis ja, maar kom. Daar klagen we niet over.

    Hoewel… Ik ging net iets uit de kelder halen en stond met mijn voeten in het water. Beuh! Deze namiddag was er nog niks aan de hand en nu was de keldervloer bekleed met een laagje water! Gelukkig hebben we ervaring met vochtige kelders. We huurden ooit een knap huis met een erg natte kelder. Opstijgend vocht was daar dagelijkse kost. Alles staat hier dus sowieso op rekken. Het enige wat reddeloos verloren is, is een pak Kellog’s Special K Puur. Tot zover mijn eetplan.

    Maar het is ferm balen. Alles uit de kelder halen of verplaatsen van de ene naar de andere kelder, vervolgens de waterstofzuiger zijn ding laten doen en dan de boel netjes terug zetten. Meteen stelde ik mijn prioriteiten: ik ontfermde me over de koekjesvoorraad in de kelder terwijl De Wederhelft zijn voorraad bier en sterke drank begon veilig te stellen. Ja, wij vullen elkaar goed aan. Het is echter om moedeloos van te worden. De ene kelder is nog niet volledig gestofzuigd of de andere wordt al terug nat door het grondwater. Langs alle kanten probeert het ons huis binnen te dringen.

    Het zou ons verblijden moesten de weergoden ons enkele dagen ontzien zodat het water wat kan wegtrekken. Ik heb geen zin om elke paar uren de ganse kelder gaan droog te trekken…

     

  • Recept: havermoutpap

    Dit is een succes sinds het pseudo-allergeenvrij dieet van onze oudste. Neem dit als ontbijt en je kan er tegen tot ’s middags zonder tussendoortje. Bovendien kan je eindeloos variëren met toevoegingen. Hier volgt ons recept met enkele varianten:

    Basis: 80 gram havermout en een halve liter (magere) melk samen op een zacht vuur aan de kook brengen. Constant roeren want anders plakt de havermout tegen de bodem van je pan.

    Recept 1: meng onder de warme havermoutpap 1 banaan in schijfjes en een halve appel in kleine blokjes. Voor zoetebekken kan er ook een eetlepel honing bij.

    Recept 2: meng onder de warme havermoutpap enkele gedroogde abrikozen (in reepjes gesneden) en wat amandelen.

    Recept 3: meng onder de warme havermoutpap ontdooide rode vruchtenmix en een klein beetje suiker.

     

    Opgelet: havermoutpap eet je best meteen als het nog bloedheet is. Als het begint af te koelen, verandert het in een brij die er niet echt appetijtelijk uit ziet.

    Havermout is goed voor de werking van je darmen. Let er wel op dat je voldoende vocht inneemt gedurende de dag als je vezelrijk eet. Anders vervalt het goede effect van de havermout.

  • De kapoentjes gaan op kamp…

    De kapoentjes gaan op kamp…

    Vandaag brachten we met zijn allen zoonlief naar zijn eerste groot scoutskamp. Voor het eerst zal hij een ganse week van huis zijn. Ik vind het erger dan hijzelf vermoed ik. Hoewel, hij leefde er met een klein hartje naartoe. Op voorhand vloeiden er wat traantjes, en rezen er veel vragen in zijn knappe hoofdje. Dat hij me echt hard gaat missen als hij zo lang op kamp zal zijn. Of ze daar ook een douche hebben? En gaat het eten daar lekker zijn? Uiteraard kwamen de tranen en de vragen alleen als hij broer of zus nergens in de onmiddellijke omgeving bespeurde. De macho 🙂

    Samen pakten we zijn spulletjes bij elkaar. Hij vond mijn oplossing voor het gemis gelukkig oké: hij kreeg foto’s van mama, papa, broer en zus mee om naar te kijken als hij het moeilijk heeft. Natuurlijk gaan we ook een briefje naar onze oudste van het nest schrijven. Hij hees zich vanmiddag in zijn verkleedkleren, nam zijn bagage vast en hop, weg waren we. Naar het buitenland nog wel, alsof het allemaal nog niet spannend genoeg was voor onze held op sokken.

    Dankzij enkele fameuze wegomleidingen, zondagskoersen en wegen waar een GPS nog nooit van hoorde, arriveerden we fashionably late. We waren niet de allerlaatsten, Robin zou het ons nooit vergeven hebben. Dat heeft hij van zijn mama :$ De autorit was een hel. Robin was bloednerveus en dat straalde af op broer en zus. Gelukkig bereikten we onze bestemming zonder gewonden.

    De kroost keek met open mond en wijd opengesperde ogen naar het hele kampgebeuren. Meteen begonnen 6 TripleTrouble-oogjes te blinken toen ze de slaapzaal in de mot kregen. Wow, zoveel volk op 1 kamer, dat is een garantie voor feestjes na bedtijd! De omgeving scoorde ook bonuspunten: veel groen en veel plaats om te ravotten én… muziek buiten! Na een innig afscheid was het tijd om huiswaarts te keren.

    IMG_1006 IMG_1008

    Eens thuis gekomen begonnen broer en zus wat onwennig te worden. We stelden hen gerust dat wij een briefje naar Robin gaan schrijven en dat hij op zaterdag terug naar huis komt. Heleen, 5 jaar, begon meteen aan haar eigen brief. Daaruit bleek weer maar eens: haat en liefde ligt dicht bij elkaar 🙂

    IMG_1011Robin, zal je ons nog graag zien? Tot zaterdag!

  • De kleur van bloed

    Dankzij de zoon heb ik weer iets bijgeleerd. Het kind las gisteren in de vakantie-opvang een stripverhaal van Kiekeboe: Het Witte Bloed. Allemaal goed en wel, niks aan de hand tot het tijd was voor bed. Tig keren kwam hij terug naar beneden om me vragen te stellen over wit bloed. Hij had zelfs gezien dat zijn arm, die op zijn hoofdkussen met zwarte kussenhoes lag, nogal wit was. Dat betekent zeker dat hij ook wit bloed heeft! Grote paniek en veel tranen!

    Ondanks zijn 7 levensjaren kroop hij maar wat graag op mijn schoot om even tot rust te komen. Hij heeft wel degelijk rood bloed. ‘Kijk maar eens naar de aders op je hand, die zien blauw. Dat betekent dat er rood bloed in zit.’ (kinderlogica is op dat moment een vergiftigd geschenk) ‘Misschien bestaan er dieren met wit bloed, maar dat weten we niet. Alleszins zullen ze zich niet in onze buurt bevinden.’ Nog wat huilbuien later leerde ik hem een trucje om het witte bloed uit zijn hoofd te krijgen.

    Dat werkte wonderwel zodat hij ergens tussen 21u en 22u in slaap viel. Zijn eerste vraag vanochtend: ‘Mama, heb je al opgezocht of er dieren bestaan met wit bloed?’ Marcel Kiekeboe, ik vervloek u! Wikipedia leerde ons dat ijsvissen die leven onder zeer lage temperaturen wit bloed hebben. Een zuurstofdragende stof blijkt niet nodig te zijn aangezien er al genoeg zuurstof opgelost kan worden in het bloedplasma.

    Er bestaan zelfs beesten met roze, groen of zelfs blauw bloed. Dit had ik allemaal niet geweten als zoonlief dat stripverhaal van Kiekeboe niet gelezen had. Ouders, laat je kind gerust stripverhalen lezen. Onrechtstreeks steek je er zelf ook nog wat van op. Morgen vraag ik in de opvang wel dat ze zoonlief een album van Jommeke in zijn handen duwen als hij wat wil lezen 😉