Hukselende Vingers

Auteur: An Baraitre

  • Renovatie: aansluiting aardgas

    Renovatie: aansluiting aardgas

    Ons huis heeft nog geen aansluiting op het aardgasnet. Toen de straat enkele jaren geleden heraangelegd werd, wilde de vorige eigenaar niet weten van gas in huis. Wij gaan dit nu wel voorzien. Mààr… Vooraleer Eandis aan de slag gaat, moeten wij wat voorbereidend werk doen. Eandis vraagt om een werkput van 1 m³ te voorzien op de plaats waar de gasleiding moet binnen komen. De sleuf tot aan de straat (in dit geval 12 m lang, ook een meter diep) moet je ook zelf uitgraven.

    Graven: da’s hier in Molenstede gemakkelijker gezegd dan gedaan. De kleigrond waar ons huis op staat, werkt niet echt mee. De Wederhelft heeft zich deze zomer al een ongeluk geschupt. Beenderen, stenen, conservenblikken en beton kruisten zijn pad. Bovendien is kleigrond een zware grond om los te werken en in een kruiwagen te smijten met je spade. Tijd dus voor plan B:

    IMG_1228

    De gast die dit graafmachientje kwam leveren wist al snel welk vlees hij in de kuip had. Hij gaf De Wederhelft een korte uitleg over de bediening van dat ding. 1 ding legde hij echter niet uit. Raketman vond het als eerste: de claxon. Verrast draaide de kerel zich om en zei ‘Tiens, ik wist niet dat dit kon. Da’s de eerste keer op al die jaren dat die claxon werkt terwijl de sleutel niet in het contact steekt.’ Wij kijken eigenlijk niet eens verbaasd op. Zoiets kan er maar eentje ontdekken 😉

  • U vraagt zich af wat een kenau is?

    U vraagt zich af wat een kenau is?

    Ik zal het u vertellen. Met enkele voorbeelden uiteraard. Vanmiddag ging ik winkelen. Als er geen kinderen bij zijn die aan mijn mouwen lopen te trekken, vind ik dat ontspannend. Zo ook vandaag. Tot ik binnenwandelde bij Hunkemöller… Mijn arendsogen scanden in een mum van tijd de winkel. Gris, grabbel en pluk: 4 beha’s bengelden aan mijn hand op weg naar de paskamer. Wat ik daar zag, deed mijn tikker op hol slaan.

    Pashokje 1: een oudere dame, mollig gebouwd, past badpakken aan de lopende band. De lopende band is haar echtgenoot die continu af en aan draaft met flashy badpakken om mevrouw te plezieren. Zijn baggy trousers laten net iets te veel van het goede zien. Het zweet parelt van zijn voorhoofd, zijn bril schuift steeds weer naar het topje van zijn neus. Zij beveelt hem wat hij weg mag brengen en wat er in de plaats moet komen. Haar stem verraadt dat ze ooit veel rookte en houdt van een glas wijn. Of porto, ik laat dat in het midden. Stiekem vindt mijnheer dat hij vandaag een geweldige job heeft. Hij kan het niet laten binnen te kijken in elk pashokje dat hij passeert om me vervolgens met rode kaakjes en het gezicht naar de grond voorbij te lopen, weer de winkel in op jacht naar badpakken voor mevrouw.

    Pashokje 2: een puberende dochter, niet van de magerste. Kleine broer staat als een lijfwacht voor het pashokje. Tot grote frustratie van de zus zijn zijn armen net niet lang genoeg om het gordijn van het pashokje van muur tot muur te knellen. De kleine is blij met zijn taak. Terwijl hij het gordijn tegen de muren probeert te duwen, kan hij stiekem in het pashokje rechts van hem kijken. Links zit de oudere dame, daar is hij niet erg in geïnteresseerd. Mama loopt zich de benen vanonder het lijf om ondergoed in de winkel te gaan zoeken voor de dochter. Licht geweld wordt daar niet bij geschuwd. Ik zie haar passeren met slipjes waar ik samen met mijn dochter in zou passen. ‘Alstublieft’ en ‘dank u wel’ staat niet in het woordenboek van de dochter. Rologen en mompelen kan ze als geen ander. Mama begint het stilaan op haar heupen te krijgen, broer is al aan het nadenken over hoe hij aan papa gaat vertellen wat hij allemaal zag in het andere pashokje zonder dat zus het hoort.

    Pashokje 3: nog een puberende dochter, noem haar gerust volslank. Afgaand op het gegrom en gesnauw, zit ze al veel te lang in het pashokje. De kreet ‘EN IK MOET PIPI DOEN!’ bevestigt mijn vermoeden. Moeder schaamt zich rot. Excuseert zich bij de verkoopster en zoekt steun bij iedereen die haar maar wil helpen om haar prinsesje blij te maken. Wie zich in de buurt van de pashokjes bevindt, weet ondertussen dat deze norse juffrouw beha-maat 95E heeft. In mijn jonge jaren waren we als 15-jarige al blij met een A-cup :s Niks is goed voor deze helleveeg en dat zullen mama en de verkoopsters geweten hebben. Uiteindelijk stapt ze met een lang gezicht en 1 beha terug naar buiten. 25 andere beha’s gooit ze op het tafeltje van de winkeljuffrouw om weer in de rekken gehangen te worden.

    De man van pashokje 1 lijkt hetzelfde te denken als ik. Hij poogt meermaals contact te zoeken met een glimlach die zegt ‘Hey, hebt ge dat nu gezien?’ of ‘Amai, da’s ook ni min hè!’. Ik glimlach beleefdheidshalve terug en verplaats mijn gezichtsveld naar de winkel. Plots komt het besef dat ook ik een dochter heb. Een klein lief meisje van 5. Een fashionista wel. Ook zij zal ooit gaan puberen. Na vandaag weet ik het zeker: als het zo ver is, dan mag De Wederhelft met haar lingerie gaan shoppen want anders komt het niet goed 😉

  • Gastronomisch dineren

    Gastronomisch dineren

    Gisterenavond waren we kinderloos. De ideale gelegenheid dus om onszelf eens te trakteren op een etentje. ’s Middags belden we naar Couvert Couvert, daar hadden ze nog een tafeltje vrij voor ons om te dineren. Ondanks dat het een doordeweekse avond was, zat het restaurant beneden vol. Het publiek is heel divers: van de opgedirkte oudere zakenman met vrouw tot het jonge koppeltje dat hun zwangerschap komt vieren. Van Burberry tot H&M, van Audi tot Skoda. Iedereen is welkom. Couvert Couvert is een gastronomisch restaurant in Heverlee, niet ver van de autosnelweg. Het pand is sober maar knap ingericht met classy accenten. De houders van de theelichtjes bijvoorbeeld zijn echt wel knap. Net als de accessoires van Pieter Stockmans. Sober en toch trendy.

     

    We kozen voor het seizoensmenu. Omdat we toch een zee van tijd hadden (er zat geen babysit te wachten), kozen we voor 7 gangen. Daar kwamen vooraf nog enkele bonushapjes bij om ons aperitief wat te verrijken. (Tip: vraag geen Baileys, ze hebben het er niet. De rode porto is een alternatief waar je geen spijt van zal hebben). Het aperitief van het huis is wat droog maar best wel ok. Couvert Couvert gebruikt kwalitatieve producten, vaak uit eigen tuin. Ze hebben een kruidentuin om u tegen te zeggen. Je vindt er kruiden en eetbare bloemen waarvan je bij God niet weet waar je ze zelf zou moeten gaan zoeken. Vooral de paarse shiso is me bijgebleven. Saus wordt aan tafel toegevoegd om het bord helemaal tot zijn recht te laten komen. Telkens was de presentatie zeer verzorgd.
    We hebben héél lekker gegeten, alleen het dessert was iets minder onze dada. Maar dat deed niks af aan het geheel van de avond. Van dit restaurant gaan we nog horen. Ideaal voor een zakenlunch, goede ligging van het pand, kwalitatief en klantvriendelijk personeel en bovenal: uitstekende gerechten! Om het eens met typische bewoordingen te zeggen: een verfijnde keuken 😉
    De sommelier en de bediening waren dik in orde, echt niks op aan te merken. Vriendelijk, beleefd en vooral: ze weten wat ze serveren. Toen ik uitleg vroeg over iets wat op mijn bord lag, moest de garçon niet eerst naar de keuken lopen om zich te informeren. Nope, het antwoord vloeide er uit met de nodige duiding. Na het menu dronken we nog een koffie en een thee als afsluiter. Ook daar kregen we weer enkele zoete bonushapjes.
    We gingen naar huis met een perfect gevoel. 7 gangen, dat klinkt als een vreetfestijn maar toch heb je geen dempig gevoel. De gerechten zijn niet te ‘zwaar’ en je krijgt adempauzes tussendoor. Alles bij elkaar genomen, zaten we ongeveer 3,5 uur aan tafel. Dat was wat we nodig hadden om eens goed te kunnen bijpraten.

    Tonijn uit de Middellandse Zee met groene boontjes, abrikoos en koffie
    ____________________________________________________________________________
    Noordzeekrab met tomaat en Oost – Indische kers
    ____________________________________________________________________________
    Vis volgens marktaanbod, artisjok, “bouchot” mosselen en chorizo
    ____________________________________________________________________________
    Langoustines, couscous, komkommer en koriander
    ____________________________________________________________________________
    Eend uit Challans met perzik en purpere shiso
    ____________________________________________________________________________
    Keuze uit de kaasplank (supplement van 18 € / 23 € )
    ____________________________________________________________________________
    Peer, braambes en ijzerkruid
    ____________________________________________________________________________
    Tomaat “Green Zebra”, framboos en roomijs van anijs en venkel

     

    Couvert

  • Renovatie: het plezante luik

    Kiezen, kiezen en nog eens kiezen. En dan bang wachten tot er in een offerte centen op je keuze geplakt worden 😉

    We begonnen de dag met een bezoek aan Ixina. Voor ons zijn de keuken en de badkamer het belangrijkste onderdeel van ons project. We kozen voor een ruime en comfortabele keuken. Dit is een ruimte waar we met ons gezin veel tijd in doorbrengen. De Wederhelft en ik koken allebei graag en de kinderen helpen graag. We werden zeer goed ontvangen bij Ixina. Doordat we al een vrij goed beeld hebben van wat we willen, verliep het gesprek vlot. We kozen kleurtjes, materialen, elektro, enz. Nu is het wachten op de ontwerpen die ze ons gaan bezorgen. Er was 1 must: een kookeiland. Ik las veel pro en contra over deze dingen maar wij zouden er toch graag eentje hebben. Het was leuk te horen dat we goed nagedacht hadden over ons concept, dat er dingen in zaten waar veel mensen niet bij stilstaan. de ervaring leert…

    Vervolgens wandelden we binnen in de baksteenwinkel. Ongelooflijk hoeveel verschillende soorten baksteen er bestaan! Tegenwoordig bestaat er een heel assortiment aan kleuren en formaten, binnen elke kleur heb je dan nog eens enkele opties (gesmoord, gevlamd, reliëf, vlak, enz). Pfwiejoew! Voor het stukje nieuwbouw kozen we een zwarte baksteen. Maar echt zwartzwart. We kregen enkele referentieadressen om wat huizen te bekijken die in die steen opgetrokken zijn. Dat bevestigde voor ons dat we de goede keuze maakten. Aan de hand van de richtprijzen kunnen we nu ook beter de offertes van aannemers beoordelen. Zo vonden we in 1 offerte bijvoorbeeld een rekenfout twv +/- 3500 euro. Als we zelf eens niet naar bakstenen gaan kijken waren, hadden we het niet eens geweten…

    Alsof dat nog niet genoeg was, ontfermden we ons ook nog over de ramen en deuren. Die zullen van aluminium zijn. Donker ook, zowel in het nieuw te bouwen gedeelte van ons huis als in het bestaand gedeelte. Maar dan begint het weer hè: de opties… Kip of draai? Verzonken dinges of niet? Rolluiken? Glastype? Oh en de schuifdeur: monorail of iets anders? Ook daar is het nu vol spanning wachten op de offerte die we gaan krijgen.

    Tegen het eind van de dag hadden we allebei een punthoofd. Ik weet waar we vanavond op restaurant over gaan babbelen 😉

  • Ben je van de trap gevallen?

    Ja, en het betekent niet dat ik naar de kapper geweest ben! Gisteren gleed ik van de keldertrap. ’t Is te zeggen… interpreteer ‘glijden’ niet te elegant. Het ging eerder van boem, baf, knotsenbol en onderweg nog proberen te redden wat er te redden valt. Gelukkig zat ons bezoek buiten nietsvermoedend te babbelen. Het was voor mij een opluchting dat niemand me in mijn fancy zomerjurkje zag liggen tussen de flessen frisdrank en de aardappelen.

    Op zich ben ik de dag gisteren nog vrij goed door gekomen. Er was wel een pijntje hier en een pijntje daar maar soit. 3 bevallingen zonder epidurale zijn net iets harder om te doorstaan. Tegen de avond begon één en ander wel wat beter voelbaar te worden.

    Een val van de trap is een aanrader voor mensen die zich bewust willen worden van hun eigen lichaam. Elke beweging vannacht zorgde er voor dat ik klaarwakker was. Vanochtend stond ik op met een assortiment aan pijntjes. Het ene was al wakkerder dan het andere. Bon, dan gaan we maar met de auto naar het werk in plaats van per fiets.

    Op het werk heb ik me vrij goed kunnen houden. Ik was erg moe en zo stijf als een plank. Normaal huppel ik op de trap en stap ik met een stevige tred door de gang, vandaag gin het iets meer op het gemakje. Mijn enkel blijft me wel zorgen baren. Ik denk dat de gewrichtsbanden licht geraakt zijn. Dat kan je hebben met hyperlakse gewrichten: je breekt niet snel iets maar je gewrichten zien af.

    Wat hebben we geleerd?

    Draag geen sierlijke zomerschoentjes met gladde zool als je een steile trap moet overwinnen.

    Dit huis krijgt een nieuwe keldertrap. Een stevig exemplaar met ruime treden.

    Eeuwig respect voor Sly Stallone, Jackie Chan, Bruce Willis en consoorten die de ochtend na de vechtpartij van hun leven fris uit bed springen en wat ochtendgymnastiek doen.

    Wilma, ons traumakatje, komt ’s nachts gemiddeld 8 keer aan ons bed kijken of we al wakker zijn. Groot was haar verbazing toen ik elke keer over haar bolletje wreef vannacht 🙂

  • Daguitstap Zeeland

    Daguitstap Zeeland

    Elk jaar in de zomervakantie organiseren wij een dagje teambuilding voor ons gezin. Dat is een dag waar we allemaal 100% van genieten. Dit jaar trokken we naar Zeeland. De kinderen wilden nog eens naar zee gaan. Zelf heb ik een allergie aan de Belgische kust in het zomerseizoen dus we staken de grens over.

    Neeltje Jans

    We reden naar de Oosterscheldekering. Daar legden we de kinderen uit waarom de deltawerken in Nederland er gekomen zijn. Ze waren onder indruk van het bouwwerk. In de loop van de dag volgden er véééél vragen over dat gebeuren. Ze hebben daar in Zeeland trouwens veel windturbines staan. Daar hangt een bordje bij met informatie over hoe goed die turbines zijn voor het milieu. En dat ze onschadelijk zijn voor mens en dier. Bij de eerste windturbine lag een zeemeeuw die een stukje lichaam miste, te rotten. Wrééd accident moet dat geweest zijn. Bij de volgende turbine ligt… een vleugel van één of andere vogel. Zonder vogel. Vermoedelijk ook gebotst met de windturbine. Ik kan een opmerking niet onderdrukken 😉 Onze kleinste is trouwens bang van die turbines. Hij liep er telkens in een wijde boog rond of kroop achter me en sloop er zo mee onderdoor. Uiteindelijk moest ik hem oppakken, wilde ik voorbij een windturbine geraken met mijn voltallig gezin.

    IMG_1087

    Noordzee

    Genoeg geleerd, tijd voor pret op het strand nu! We hijsen de 3 stuks in hun zwemkledij en smeren hen goed in met zonnecrème. Ze hebben de tijd van hun leven! Garnalen en krabben vangen, krabben in papa’s teen laten bijten, schelpjes zoeken en vooral… genieten van elkaar en fijn samen spelen. Ik aanschouw het tafereel even van op een afstand. Hoe mooi kan het leven zijn. Hoe eenvoudig kan geluk zijn als je het maar wil zien. We zetten onze tocht verder naar de vloedlijn.

    Raketman bouwt een kasteel. Behoedzaam maakt hij enkele torentjes. Net als hij zich omdraait om zijn emmertje weer met zand te vullen, rolt een golf over zijn kunstwerk: 1 torentje overleeft het niet. Hij draait zich om en kijkt me bedenkelijk aan. Ik pleit onschuldig en steek het op de zee. Als een woeste boer loopt hij met zijn schop in zijn hand achter de zee aan en slaat enkele keren flink op het water, luid mopperend. Ik lig dubbel van het lachen!

    IMG_1096

    Vlissingen

    Een tijdje later rijden we door naar Vlissingen voor een boottocht van een goeie 2 uur door de haven van Vlissingen. Benieuwd hoe de kroost dat gaat ervaren want we hebben nog niet getest of ze zeebenen hebben. Alles gaat goed tot we voorbij de sluis zijn. Terwijl de sluis zich achter ons sluit en we voor en naast ons héél veel water zien, komt de kleinste aan mijn mouw trekken. ‘Mama, ik wil terug naar de auto gaan.’ Lap. Nog 2 uren te gaan… Gelukkig kan ik hem afleiden (bedankt, bruinvis om even te passeren) en vinden ze de rondvaat en de uitleg van de gids (een echte zeebonk) wel de moeite. Het laatste half uurtje was er wel te veel aan voor de kroost. We liepen wat vertraging op door het verkeer in de haven waardoor de rondvaart een goeie 3 uur duurde. Beurtelings kwamen ze op schoot gekropen om te knuffelen.

    We beloonden hen terug aan wal met Mc Donalds. Door dat uur vertraging zagen we het niet zitten om nog een restaurantje te gaan zoeken waar we met 3 vermoeide kinders welkom waren. Ze konden na het eten nog even ravotten. Dat staat zeker garant voor een rustige rit naar huis… Niet dus. Ze bleven allen wakker tot we thuis de oprit opreden. In de auto was het één gekwetter en getater. Ik leid daar uit af dat ze een superdagje hadden. De dikke knuffels en pretoogjes die ik kreeg en zag toen ik hen naar bed bracht, bevestigden dat 🙂

    IMG_1128 IMG_1142

    Kort samengevat: Zeeland is een aanrader voor mensen die graag rust hebben als ze naar zee gaan. Kind en dier zijn er welkom, het is er niet druk en niet toeristisch ontploft. Geen kraampjes met rotzooi, geen overbevolking. Je hebt er de ruimte om met je gezelschap te ravotten op het strand zonder elke halve meter iemand ondersteboven te lopen.

    Tip: kies je voor een zomerse boottocht dan neem je best voldoende zonnecrème mee. Ik smeerde me ’s middags in met factor 50. De boottocht startte om 15u30. ’s Avonds had ik voor sommige lichaamsdelen Flamigel nodig in plaats van aftersun :s Gelukkig waren de kinderen wel nog voldoende beschermd!

  • Clevere kinderen: lusten en lasten.

    Voor lezers die me niet kennen: mijn kindjes zijn nu 7 jaar, 5 jaar en 4 jaar oud. Alle 3 zijn ze niet van gisteren, dat weten we al langer. Vandaag werd dat weer enkele keren duidelijk…

    De oudste

    Tijdens de zomermaanden fiets ik wat vaker naar het werk zodat Koning Auto ook een beetje vakantie heeft. Zo ook vandaag. Wist ik veel dat Mozes van plan was zijn truuk met water nog eens te herhalen maar dat hij daar een halve dag storm en regen voor nodig had. In Zichem, waar ik werk, hadden we regen tot het middaguur. Daarna kwam de zon er door. Toen het tijd werd om naar huis te gaan, kleurde de lucht grijs. Ik moest dus een tandje bijsteken wilde ik droog thuis geraken.

    Ik haalde het, zeiknat van het zweet. Maar behalve wat gedonder waren de weergoden me gunstig gezind. Man en kinders trokken wit weg en keken me aan alsof de heilige maagd Maria voor hen neerdaalde. Tja, ik kan dat effect hebben op mensen 😉 De oudste zoon vloog meteen rond me en liet me niet los, keek me niet meteen aan. Iets later zag ik 2 rode, vochtige oogjes ter hoogte van mijn middel tevoorschijn komen. Blijkt dat het hier stevig geonweerd had en dat de regen met bakken uit de lucht viel. Het was net 2 minuten gedaan toen ik arriveerde. Zoonlief was doodongerust. Hij was er van overtuigd dat ik van mijn fiets zou vliegen en op straat zou vallen en dan zou er een auto aankomen en dan en dan en dan… En ik zou helemaal nat geregend thuis komen en dan met die wind daarbij, ‘daar kan je wel ziek van worden hè mama!’.

    Het heeft me wat tijd gekost om hem duidelijk te maken dat ik bij slecht weer gewoon wat langer werk of ergens onderweg een plaatsje zoek om te schuilen. Maar het gaf me wel een warm gevoel dat ze zo begaan zijn met hun mama…

     

    De jongste

    Etenstijd. Wok op het menu. Met babymaïskolfjes. Niet meteen de favoriete kost van Raketman. Hij moddert maar wat aan met zijn maaltijd en bestek. De Wederhelft ergert zich groen en blauw. Na een tijdje moppert hij: Jongen, als je nu niet flinker gaat eten dan mag je vandaag geen dessert!’ Raketman bekijkt hem eens met zijn puppy-ogen en zegt droogjes met uitgestreken gezicht:
    – ‘Da’s niks papa, er komen nog veel dagen hoor.    … Om vervolgens voort te rommelen in zijn bordje.

    Da’s er nu eens echt eentje die je moeilijk met iets kan straffen. Geen dessert vandaag? Bwah, morgen is er weer een dag. Vroeg naar bed? Oké, dan kan ik nog eens het Diesters kampioenschap verspringen doen in mijn slaapkamer. Op straf gaan zitten in de gang? Ideaal moment om even boven een plasje te gaan doen. Belonen en straffen volgens de Supernanny: het glijdt van hem af. Respect voor de kleine man, die gaat nog ver komen in het leven!

     

    De middelste

    Dochterlief zit momenteel samen met Hello Kitty bij de dokter om een wrat te vermoorden. Ongetwijfeld zal daar ook wel weer een stoot gebeurd zijn. 🙂

     

     

  • Update verbouwingen

    Update verbouwingen

    Het lijkt alsof we de afgelopen maanden geen slag gedaan hebben. Niets is minder waar. Achter de schermen werd er nagedacht, geteld, gewerkt, voorbereid en gebrainstormd. Eens we onze vergunning kregen van de stad, begonnen we met het opvragen van offertes. Dat klinkt simpel maar is het niet. We willen er een beetje de fatsoenlijke en betrouwbare aannemers tussenuit halen. Het kaf van het koren scheiden, weet je wel.

    Wij doen dus meer dan gewoon een mailtje sturen naar een aannemer. We checken referenties, informeren bij de architect naar zijn ervaring met deze of gene aannemer, gaan eens kijken naar een opgeleverd huis van die aannemer, enz. Bijkomend: als je 10 aannemers aanschrijft, reageren er hoop en al een stuk of 4. Die mannen hebben allemaal werk genoeg precies…

    We geven onszelf nog enkele weken en dan hakken we de knoop door voor de ruwbouw. Hopelijk kan de afbraak van het bijgebouw dan dit jaar nog gebeuren. Idealiter zou er ook dit jaar nog een aannemer starten met de kelder en ruwbouw maar ik vrees er een beetje voor.

    Daarnaast hebben we ook al een degelijke offerte voor zelfbouwpakketten voor elektriciteit, ventilatie en sanitair. Daar komt ook behoorlijk wat bij kijken.

    We gaan binnenkort met de plannen van de architect naar een keukenwinkel. De keuken en de badkamer zijn de dingen die voor mij toch wel heel belangrijk zijn in dit hele project. Comfort en kwaliteit staan voorop. Daar zal waarschijnlijk een prijskaartje aan vast hangen maar dit zijn ruimtes die in ons gezin erg intensief gebruikt worden.

    In de broeierige zomerzon die vorige week boven Molenstede hing, begon De Wederhelft al te graven voor Infrax. Bedoeling is dat die mannen hier een aansluiting op het gasnet komen leggen en daar moet je één en ander voor voorbereiden. Lees: uitgraven. Daar zijn we nog niet meteen mee klaar. In de grond blijkt vanalles te zitten dat er eigenlijk niet hoort te zitten. Bouwpuin bijvoorbeeld :\

    IMG_1035

  • Je zou voor minder paranoïde worden!

    Je zou voor minder paranoïde worden!

    Eerder deze maand ging ik in verlof met 1 doelstelling voor ogen: een boek lezen. Ik kocht een boek over de Slachter van Bergen, een Belgische seriemoordenaar uit het tijdperk van Dutroux. Hij werd nooit gevat. Leeft hij nog? Zal hij nog terug aan het moorden gaan? Zit hij voor andere feiten in de gevangenis? Is het een hij of een zij? Als hij nog leeft, waar verblijft hij dan tegenwoordig? Niemand die het weet…

    IMG_1022

    Het boek leest heel vlot. De auteur stelt terecht enkele kritische vragen met betrekking tot het onderzoek. Dit zijn dingen die me erg interesseren. Alles wat te maken heeft met justitie, politie-onderzoeken, de drijfveren van misdadigers, enz.: het houdt me bezig. Terwijl ik het boek las, betrapte ik mezelf er vaak op dat het me niet los liet. Wandelde ik met mijn zoon naar de stad, dan betrapte ik mezelf er enkele keren op dat ik argwanend keek naar plastic zakken die ik her en der in de natuur zag liggen. Elk stukje zwerfvuil was verdacht!

    Het is nu een week geleden dat ik dit boek las. De Slachter van Bergen spookt soms nog door mijn gedachten. ‘Laat het los An, hoe groot is de kans’ fluister ik mezelf dan toe. En dan vind je op een mooie zomerdag dit in de tuin:

    IMG_1038

    Een duivenvleugel, vakkundig van de rest van het lichaam gescheiden. Met chirurgische precisie. Waar de rest van de duif zich bevindt, weet niemand. Welk monster dit in onze tuin dumpte: onbekend. Ik verdenk er de Engsbergse Condor van mijn broer van dat ie even ontsnapt is. Had deze in een vuilniszak gestoken, dan had ik gegarandeerd heel de buurt bij elkaar gekrijst! De Wederhelft vermoedt dat een kat de folteraar van dienst is. Wat denken jullie?

    Tweede beklijvende vondst die me meteen deed denken aan de Slachter van Molenstede:

    IMG_1039 IMG_1040

    Beenderen die we vonden toen we een put begonnen graven in een ander stuk van de tuin voor de aansluiting van het aardgas. Het stuk bot dat we vonden, is ongeveer 7 cm lang. We hebben er geen idee van wie of wat dit vroeger in zijn lijf had zitten. Een koe? Een geit? Een sukkelaar die hier niet mocht zijn? Wie zal het zeggen… Wordt hopelijk niet meer vervolgd want hier staan nog serieuze graafwerken op de planning omwille van de verbouwingen van ons huis :s

     

     

     

     

     

  • Make that the cat wise

    Make that the cat wise

    We hebben met zijn allen liggen puffen en zweten de afgelopen dagen. Tropisch warm was het hier. Voor een koukleum als ondergetekende is dit een zalige zomer. Ik kom buiten in speelse zomerjurkjes zonder dat het kippenvel over mijn lijf loopt! De katten des huizes zijn echter niet hittebestendig.

    Wilma, een overschotjeskat die bestaat uit alle kleuren van de regenboog, zoekt overdag koele en donkere plekjes op. De ene keer ligt ze languit onder bed, de andere keer ploft ze neer op de frisse tegels van de keukenvloer. ’s Avonds sloft ze naar haar teergeliefde krabpaal in de veranda om haar dag te overpeinzen.

    IMG_0965

    Gonzo, een warmte-absorberende hoofdzakelijk zwarte kat met het IQ van een dakpan, heeft zo zijn eigen manieren om met de warmte om te gaan. Of hij ligt te maffen op onze laptops waar hij telkens opnieuw met zijn klikken en zijn klakken vanaf vliegt (om vervolgens neer te ploffen waar we hem op de grond zetten). Of hij ligt te ronken op de schoenen van de kinderen in de veranda bij temperaturen van boven de 50° C.

    IMG_0954 IMG_0955

    Ik maak geregeld ijsblokjes om in het drinkwater van de katten te doen. Als ik die in hun waterbakjes leg, krijg ik de smerigste blikken toegesmeten van de vierpoters des huizes. Gonzo haalt zijn neus op en draait zich om. Wilma bekijkt die ijsschots onderzoekend, tikt er eens met haar poot tegen en stuift dan naar boven.

    Om maar te zeggen: je kan nooit voor iedereen goed doen. Iedereen heeft zo zijn eigen manieren om met deze Belgische zomer om te gaan 😉