Onze verhuis naar Molenstede opent voor de kroost heel wat perspectieven. De grote tuin is er daar eentje van. We investeerden in een degelijke trampoline van Berg. Ze staat er nu enkele weken. De kinderen vinden het geweldig! Ik bewonder hun energie want na enkele minuten mee springen ben ik al buiten adem.
Na 1 week oefenen deed onze jongste van 4 vlotjes dit:
Vandaag lukte de schroef hem al aardig. Wat gaan we met dat baasje nog beleven 😉
Met wc-rolletjes kan je 1001 dingen doen. Ik inspireer me vaak hier. Voor vaderdag (en opadag) lieten we ons nog eens gaan.
Raketman kreeg de eenvoudigste opdracht: een zombie maken.
Benodigdheden:
een wc-rolletje, witte plakkaatverf, wiebeloogjes (of gekleurd papier), verband (wc-papier of crêpepapier kan ook), plakband, veel geduld
To do:
1. wc-rolletje wit verven en laten drogen (ongeduldige mama’s kunnen hiervoor de haardroger inschakelen)
2. Wiebeloogjes kleven. Plan B: uit gekleurd papier 2 kleine rondjes knippen en daar met witte verf een stipje in zetten.
3. Verband rond het wc-rolletje draaien. Opgelet: niet over de oogjes! Bovenaan wat instoppen, vastkleven met plakband en klaar!
De zus waagde zich aan een stropdas.
Benodigdheden:
een wc-rolletje, gekleurd papier, lijm, stickers/kleurpotloden/decoratiemateriaal, een elastiekje of touwtje
To do:
1. Rol het wc-rolletje in gekleurd papier en plak goed vast.
2. Teken een stropdas op gekleurd papier en knip uit.
3. Stropdas versieren.
4. Stropdas aan wc-rolletje kleven.
5. Elastiekje of touw door het wc-rolletje rijgen. Klaar!
De oudste (en minst geduldige) maakte een vlinder.
Benodigdheden:
een wc-rolletje, verf + penseel, wiebeloogjes, pijpenragers (ik kende het woord niet tot vandaag), papier + kleurpotloden
To do:
1. Verf het wc-rolletje in een kleur naar keuze: dit wordt het lijfje van de vlinder. Laten drogen of de haardroger nog eens bovenhalen.
2. Knip de vleugels uit en kleur of versier ze.
3. Plak de wiebeloogjes op het lijfje en niet de pijpenragers (voelsprieten) vast.
4. Maak aan de zijkanten van het lijfje 2 gleuven voor de vleugels. Wie dat wil kan ook eens zot doen en onderaan het lijfje een staart knippen in het wc-rolletje.
5. Vleugels in de gleuven schuiven en op de vouwlijn vastplakken: klaar! Optie: klein gaatje maken en een touwtje door rijgen zodat je de vlinder kan omhoog hangen (ophangen is nogal morbide hè).
Veel plezier 😉
Iedere ouder twijfelt al eens aan zichzelf. Soms stel je jezelf in vraag. Doe ik het wel goed? Geef ik mijn kinderen genoeg aandacht? Mopper ik niet te vaak? Zien ze me graag? Ben ik een goede moeder? Ook als ik niet dagelijks op Facebook 3 statussen en 55 foto’s van mijn übervrolijke kinderen post? Ook als ik niet elke dag een verhaaltje voor het slapengaan voorlees? Als ik niet dagelijks met hen knutsel en dans omdat ik bezig ben met het eten, de badjes en de bedjes? Zouden ze me dat kwalijk nemen? Hoe denken ze eigenlijk over me?
Op zulke momenten doet het deugd als iemand je een hart onder de riem steekt. Als een andere niet-perfecte ouder vertelt over zijn of haar flaters. Of over zijn of haar zwakke momenten. Het doet je beseffen dat je niet de enige bent die maar gewoon een mens is. Dat het niet erg is dat je al eens een mindere dag hebt. Zolang je daar open over communiceert met je kinderen, kunnen ze dat wel een beetje plaatsen. Die anekdotes van anderen, die bemoedigende schouderklopjes, die begripvolle blikken als je met tranen in je ogen vertelt dat je even niet meer wist van welk hout pijlen te maken… Die doen je beseffen dat je kinderen het nog niet zo slecht hebben. Dat er kinderen zijn die blij zouden zijn als ze alleen maar geen bedverhaaltje krijgen.
Toch blijft het vaak bij me knagen. De twijfels over mijn capaciteiten als ouder. Mijn verleden speelt daar een belangrijke rol in. Ik spreek daar eigenlijk zelden over. Maar als je onverwacht op 1 dag van de ene verrassing in de andere valt, dan zweef je. Vandaag waren er oudercontacten voor Miss H (2e kleuterklas) en Raketman (1e kleuterklas). Bij beide juffen verliet ik met opgeheven hoofd het klaslokaal. Fier als een gieter was ik op mijn kinderen. En ook een beetje op mezelf. En nee, ik schaam me niet om dat te zeggen.
Als je dan van je oudste nog dit op onder je neus geduwd krijgt, schiet je gemoed helemaal vol 🙂
De Wederhelft kreeg voor Valentijn een rookoventje cadeau (van mij dus). In een tuincentrum kocht hij houtsnippers, rookmot (zagemeel) en gekruide pekel. Je kan dat ook gemakkelijk zelf maken. Met wat water, veel zout en een lading kruiden kom je al ver. Afgelopen weekend kon het experimenteren beginnen. En lekker dat het was! Wie niet zot is van gerookte voedingswaren (zalm, eendenborst, spek, ham, …) van de supermarkt, mag er niet van uit gaan dat ie sowieso geen gerookte beesten lust. Ambachtelijk gerookte vlees of vis heeft een heel andere smaak dan wat je in de supermarkt vindt.
Je kan kiezen tussen het koud of warm roken van je beest. De Wederhelft heeft een eendenborst warm gerookt (het vlees gaart dan ook) en zalm koud gerookt (vlees blijft dan rauw).
Hoe gaat het in zijn werk?
Allereerst: pekelen. Je kan nat of droog pekelen. Basically kies je of je je beest in zout water met kruiden gooit of dat je je beest inwrijft met pekel en kruiden zoals je bijvoorbeeld met een ham doet.
Vervolgens: Beest afspoelen en afdrogen.
Koud roken (bv zalm): op een rooster leggen of aan een rookhaak hangen en in de rookoven bevestigen. En dan moet je 4 à 7 u geduld hebben… Als je iets koud rookt, moet je wel opletten dat je je rookoventje niet in volle zon zet, de oven mag maximaal 15 à 20°C warm worden. In de oven plaats je een koude rookgenerator.
Warm roken (bv eend): eerst op 40 à 50°C een half uurtje laten drogen in de rookoven. Dan met houtskool de oven warm stoken tot +/- 80°C. Afhankelijk van dikte, grootte en vleessoort een uurtje of langer geduld hebben. Je beest is nu gaar, tijd om te beginnen roken: de rookoven laten afkoelen tot 60 à 70°C. Dit gaat vrij snel als je vochtige rooksnippers op de kolen gooit. De temperatuur houd je constant gedurende 1,5 tot 2 u. Dit doe je door kolen bij te gooien (warmer) of vochtige houtsnippers (rook creëren). Klaar!
Je kan eindeloos variëren met smaken en geuren. Afhankelijk van de houtsoort, de techniek (koud of warm roken) en de kruidenmengelingen die je gebruikt, zal je vlees een andere smaak hebben. Onze kinderen zijn er alvast dol op (en wij ook)!
Meer info over roken vind je hier.
Ik ben geen handige mama. Indertijd haalde ik voor plastische opvoeding met veel moeite 50% op mijn rapport. Toch wil ik af en toe samen met mijn kinderen kunnen knutselen. Daarom af en toe wat tips voor onhandige mama’s…
Wat heb je nodig om blaasmonsters te maken?
Een stenen vloer
Rietjes
Een groot blad papier (bv de plannen van je huis, sorry mijnheer de architect)
Verf + potjes om de verf in te doen
water
stiften
2 zotte kinders
Aan de slag:
Doe in elk potje een scheut verf en leng een beetje aan met water. Aanlengen op zijn Hollands want anders kan je met de verf niks meer aanvangen. Zuinig doen dus.
Verzamel de kinderen rond het blad. Om oorlogen te vermijden, deel je het blad best op in vakken.
Giet in elk vak telkens 2 kleuren verf. Niet te gul gieten of je monster is eigenlijk maar een vlek. De kleuren zullen zich een beetje mengen. (noem het gerust special effects)
Laat je kinderen met een rietje zachtjes over de verfvlekken blazen. De kleuren zullen zich verder mengen en er ontstaan tentakels, staarten, vleugels enzoverder.
Laat de kunstwerken drogen. Onze veranda is daar op een zonnige lentedag ideaal voor.
Als alles goed opgedroogd is, knip je de blaasmonsters uit en kleef je ze op een gekleurd blad. Niet verplicht, ik vind het gewoon leuker.
De kinderen kunnen dan met stiften aan de slag: ogen tekenen (het moeten er niet per se 2 zijn), staarten, vleugels, tentakels, … Al wat een monster volgens hen moet hebben, is juist.
Deze week verbroederde mijnheer Spetterpoep met Miss H. Het arme kind sche*t de rand van haar g*t af zoals ze dat hier zeggen. Gisteren begon ze er wat door te komen. Eten en drinken verteerde normaal en bleef terug wat langer intern. So far so good. Tot vanochtend.
Normaalgezien spurten onze 3 Koters ’s ochtends om ter snelst naar de master bedroom. Ze slingeren dan van de luchter naar de gordijnen om dan vanaf de kast op het bed te springen. Bij wijze van spreken. Onze hevigste, Raketman, spant de kroon. Vanochtend kwam hij met zijn knuffelkoe onze kamer op geslenterd. Verdacht… met zijn grote blauwe kijkers keek hij me zo zielig als mogelijk aan en zei dat hij buikpijn had. Ok, da’s niet onlogisch, hij zal dan de volgende zijn met buikloop.
Mààr… Logica is in ons gezin ver te zoeken. Al zeker als het op medische toestanden aankomt. Eens beneden begon Raketman te rillen. Hij had nochthans geen koorts. Korte tijd later klonk het allemaal wat ritmischer omdat hij ook begon te klappertanden. Da’s vreemd. Buiten was het al 20°C onder een hemelsblauwe lucht. De stakkerd bevroor haast van de koude. Met 2 verschillende thermometers maten we zijn temperatuur om zeker te zijn dat het juist was.
35,6°C bleef het. Da’s wat aan de lage kant me dunkt. Zo dacht de dokter van wacht (ah ja, zoiets plannen we in het weekend of op een feestdag) er ook over. In de loop van de dag evolueerde alles gunstig. Hij at goed, dronk goed, speelde wat en had geen last meer van de koude. Vanavond voor het slapengaan, zat hij al op 36,9°C. Da’s voor hem zelfs licht aan de hoge kant. Normaal schommelt zijn temperatuur rond de 36,3°C. Hopelijk heeft zijn lichaam de beestjes nu verslagen.
Te onthouden: als de temperatuur van je kind onder de 36°C zakt, raadpleeg je best een arts.
Ook dat hoort bij opgroeiende kinderen. Vandaag kregen ze popcorn als tussendoortje. Dat geeft wat energie om beter buiten te kunnen ravotten 🙂 De kleinste had toch wel die ene maïskorrel in de kom gevonden die niet transformeerde in een popcorndingetje zeker…
En wat doen we daar eigenlijk mee? Juist. We proberen dat in onze neus te stoppen. Plots komen broer en zus met groot alarm binnen gestoven. ‘Mamààààà, Jasper heeft een popcorntje in zijn neus gestoken en nu komt dat er niet meer uihuitttt!’ Enkele tellen later kwam Raketman aarzelend binnen getrippeld. Met een maïskorrel in zijn neus.
Nu wil het toeval dat de stakkerd verkouden is. Zijn hoofd zit vol snot. Echt vast kon die korrel dus niet zitten. Ik zei hem dat ie eens ferm moest snuiten (zonder zakdoek) terwijl hij het andere neusgat dicht hield. Et voilà, daar bengelde een maïskorrel ter hoogte van zijn mond aan een groene sliert snot. Ik zag zijn tong al in die richting bewegen en kon nog net ‘NEEEEEEE’ roepen. En toen ademde hij in en was de maïskorrel weer verdwenen. Het leek wel een benjisprong voor zotte maïskorrels. Ik onthield uit mijn observatie dat je snot kan laten schuimen als je er wat druk op zet…
Bij de volgende poging hielden we een zakdoek in de aanslag zodat we de maïskorrel meteen konden verwijderen. Voor de geïnteresseerden: als je kind een voorwerp in de neus er niet uitgesnut/uitgesnoten (wat het ook mag wezen) krijgt, dan ga je best eens langs de huisarts of de dokter met wachtdienst.
Vanavond was zo een avond die moeders met hun dochter moeten door brengen. Onze vijfjarige had een generale repetitie voor haar dansshow binnenkort. Achter gesloten deuren repeteerden ze nog wel. Ondertussen zat ik buiten tot het eind van de repetitie met mijn vingers op een tafel te tappen. Ik was zo benieuwd hoe ze het zou doen, zo voor het eerst op een echt podium in een echte zaal. Da’s nog net iets anders dan het schoolfeest van de kleuterschool. Ik zal nog even moeten wachten om het te ontdekken. Ook haar outfits blijven een goed bewaard geheim. Het enige dat ze me toevertrouwde is dat roze gelakte nageltjes er wel mooi bij zouden passen.
Als beloning voor het (vermoedelijk) harde werk op de repetitie, gingen we samen iets eten. Belofte maakt schuld. Deskundig verstopte ze de snoepjes die ze nog gauw in haar mond propte voor ze buiten kwam. Voor een vijfjarige die een lange dag achter de rug heeft, gedroeg ze zich voortreffelijk in The Lodge. Ik vertrouwde haar toe dat mama en papa daar een feest gaven toen ze trouwden. Dat maakte haar avond al helemaal speciaal.
Proper speelde ze een kinderspaghetti en een broodje naar binnen. Als wij thuis spaghetti serveren, vind je die na het eten terug in de zone tussen haar hoofdharen en haar navel. Als ze een goeie dag heeft, geraakt ie soms tot tussen haar tenen. Nadien lurkte ze vlijtig aan haar Cola. Ze bleef netjes op haar stoel zitten. Mijn ogen vielen bijna uit hun kassen. Gezinsmaaltijden zijn hier vaak een combinatie van kabaal, rotzooi en eeuwig gekwebbel. Wat een contrast!
De Dochter kan er echt van genieten om al eens meisjesdingen met mama te doen. Vooral gaan shoppen en iets gaan eten zijn haar favorieten. We babbelen over vanalles: school, hobby’s, vriendjes, de broers, papa, …. Ze blinkt dan van contentement. Je zou voor minder als je constant tussen 2 broers zit. Daar moet je mee vechten en voetballen en zo. Miss H observeert de medemens al even graag als haar moeder. Dat levert leuke gesprekken op 🙂 Maar het voelt wel goed als je anderen knikkend ziet kijken met een blik die zegt ‘amai, da’s een flinke zeg’. Da’s leuk voor haar maar ook voor mij. Teken dat ze toch iets opsteken van onze opvoeding. Een mens zou er op den duur aan gaan twijfelen als er weer eens een schep puree door de lucht vliegt of een onderbroek aan de luchter hangt.
Fier als een plastieken gieter reed ik met dochterlief naar huis.Daar stonden nog enkele pannenkoeken af te koelen. Ze hoefde maar lief naar papa te plimpen met haar ogen en er stond al een bord klaar. Daar lag een pannenkoek met choco die smeekte: ‘Heleen, eet mij op!’ Wat ze dan ook met veel smaak deed. Mijn dochter lijkt een bodemloos vat te zijn. Groeispurtje zegt u? Neuh 😉
Vanochtend maakten we een zalige lentewandeling richting stembureau. Voor het eerst in mijn leven mocht ik gaan stemmen in Molenstede. Onderweg legden we Triple Trouble uit wat we daar gingen doen. Ze zijn nu 7 jaar, 5 jaar en 4 jaar oud. Een tijd geleden wilden ze weten wat dat nu eigenlijk allemaal is: België, Diest, Molenstede, Vlaanderen, … Ik probeerde toen op kindermaat uit te leggen hoe dat allemaal in elkaar zit. Ze hebben dat vrij goed begrepen.
Ik ben wel fier en blij dat ze zich interesseren aan de maatschappij waarin ze opgroeien en hoe die nu juist in elkaar zit. Dus krijgen ze de uitleg waar ze recht op hebben. Ik had anderhalve kilometer de tijd om hen uit te leggen waarom we moeten kiezen wie het voor het zeggen gaat hebben in Vlaanderen, België en Europa de volgende jaren. Hun hersenen fungeerden als sponsjes voor al die nieuwe kennis en al dat stof tot nadenken.
Gedurende de dag werden we in vlagen bestookt met vragen als ze weer ergens aan dachten. Het schoolfeest met de obligate dansjes was een welkome afleiding. Voor ons was het een mentale rustpauze. Weer thuis zetten we de televisie aan om de binnenlopende resultaten op te volgen. Ondertussen hielden we de kinderen in de gaten die zich rot amuseerden op hun trampoline. Na het eten keken ze nog even mee naar tv. Naar de marathonuitzending over de verkiezingen.
Ondertussen sloegen ze ons weer met de ene na de andere vraag om de oren. De oudste was verontwaardigd dat hij al naar bed moest terwijl we nog niet weten wie er gewonnen heeft. Toch maar even verduidelijken dat het zo simpel allemaal niet is. De winnaar moet nog kiezen wie mag meedoen in de regering. Die moet daar de volgende dagen over nadenken en dan met die mensen bellen en babbelen.
Nu ben ik vooral benieuwd wat ze morgen nog van het hele verhaal zullen weten en hoe ze dat op school gaan vertellen 🙂
Dit huis heeft duidelijk iets tegen vogels. De allereerste keer dat we hier met onze sleutels arriveerden, pleegde een mus harakiri voor onze neus. Vervolgens kwam de familie kauw die in de stal een metershoog nest bouwde voor hun nazaten. Eens ze inzagen dat ze niet goed bezig waren, lieten ze de boel de boel en zochten andere oorden op. En toen kwam het goede nieuws!
In mei legt elke vogel een ei! Er bleek niet alleen het stort van de kauwen te zijn. Net onder het dak van de stal had een verliefd merelkoppeltje een nestje gemaakt. Onlangs hoorden we vrolijk gekwetter. Baby’s!!!!!! ’s Ochtends om 6 u waren ze al duchtig aan het tjilpen. Ging ik ’s avonds de stal in, dan waren ze nog steeds druk aan het babbelen. Daar wordt een mens op slag vrolijk van.
Vandaag werd onze trampoline geleverd, voorlopig zetten we die nog even in de stal tot we ze in de tuin gaan monteren. In het pikkedonker ging ik de poort van de stal sluiten na de levering. Ik stond met 1 voet niet stabiel. Da’s niet onlogisch want de stal is heu… een Biereco-stal van 50 à 60 jaar oud. Plots hoorde ik een schrille korte krijs gevolgd door ‘splat’. Het bleek de doodskreet van een babymereltje te zijn. Onder mijn schoen. Ik vond op de grond 5 dode babymereltjes. De vijfde is nu extra dood door mijn maatje 38. Ik was er echt niet goed van 🙁 Rond babymerel strekte zich een spoor van bloed en ingewanden…
Houden jullie mee 1 minuut stilte voor deze schattige beestjes die de dood vonden in mijn huis? Hoe moeten de mama en papa zich niet voelen, ze zijn hun kinders kwijt en weten vermoedelijk niet eens dat ze 5 meter lager morsdood liggen.
