Hukselende Vingers

Auteur: An Baraitre

  • Knutselen: herfstimpressie

    Knutselen: herfstimpressie

    2 dagen heeft onze dochter aan haar project gewerkt: een herfstimpressie in 3D door Miss H! Deze keer ging ik mijn inspiratie niet halen bij mijnheer Google. Neen, we verzonnen zelf iets. En we zijn er nog fier op ook 🙂

    Dochterlief maakte deze week met de klas een boswandeling. Ze bracht een zakje herfst mee naar huis: kleurige bladeren, kastanjes, takken, … Dat kan je toch niet zomaar weg gooien mijn gedacht. Dus we gingen aan de slag.

    Benodigdheden:

    karton (dient als ondergrond)

    lege rol wc-papier

    verf in herfstkleuren: zwart, bruin (maken we zelf met rood en groen), rood, oranje, geel

    penselen, verfrollertje, kommetje water

    lijm

    herfstmateriaal

    gekleurd zand en trechtertje

     

    Dag 1:

    Maak je herfstgrond klaar. Met de verfroller kan je het karton snel bruin verven. Even laten drogen. Daarna met een penseel vegen aanbrengen (groen, rood, oranje, …). best allemaal lichte vegen in ongeveer dezelfde richting. Dat geeft het mooiste effect.

    IMG_1389

    Met datzelfde verfrollertje kan je ook het wc-rolletje bruin verven. Dat doet dienst als boomstam.

    IMG_1390

    Dag 2:

    Je kan nog wat vegen op je ondergrond aanbrengen. Plak de boomstam op de bosgrond. Voorzie die van een kruin (afgevallen bladeren en takjes).

    Je kan de stam versieren met mooie blaadjes, een pluimpje, …

    De andere dingen kan je bij op de ondergrond plakken. Eventueel voorzie je enkele blaadjes van een kleurtje verf. De dochter vond het mooi om bijvoorbeeld de dennenappel met gekleurd zand te versieren.

    Uiteindelijk krijg je dit:

    IMG_1391 IMG_1392

    Meer moet dat niet zijn 🙂

  • Wellness

    Dit betekent het volgens tinternet:

    Wellness is een samenvoeging van ‘wellbeing’- je goed voelen – en van ‘fitness’- actief bezig zijn met je lichaam. Letterlijk vertaald betekent het Engelse woord wellness niets meer of minder dan gezondheid.

    De Wederhelft en ik maken af en toe bewust tijd vrij voor wellness. Met ons hectische leven moeten we soms op de rem gaan staan. Dan nemen we op het werk een snipperdagje en trekken we bijvoorbeeld naar La Nostra Vita. 5 jaar bestaat de zaak deze maand en  ik hoop dat ze er nog veel keren 5 jaar zullen bij doen!

    Arriveren bij La Nostra Vita voelt voor ons altijd een beetje aan als thuis komen. De zaak bevindt zich op een boogscheut van ons stulpje en heel het concept straalt rust uit. Je wordt er warm onthaald en in een ontspannen sfeer laad je je batterijen weer op. Wij gaan bewust enkel op de zgn. naaktdagen naar La Nostra Vita. Het is er dan naar ons gevoel rustiger dan op de badkledingdagen. De smartphone gaat uit of blijft soms zelfs gewoon thuis. Het is zalig om af en toe eens even van de aardbol te verdwijnen voor de buitenwereld. Hoewel ik op die momenten altijd vurig hoop dat er niks met de kinderen gebeurt want niemand kan ons dan bereiken. Wij zeggen namelijk nooit op voorhand wanneer we zo een wellnessdagje inplannen.

    Eens omgekleed (allez ja, uitgekleed), pendelen we tussen het stoombad, de verschillende sauna’s, de jacuzzi en uiteraard de taverne. De regels van de sauna (opwarmen, afkoelen, rusten en hydrateren) passen we netjes toe. Vroeger had ik na een dagje sauna gegarandeerd last van migraine. Sinds ik zorg voor een geleidelijke afkoeling na de sauna in plaats van een koude douche, heb ik daar geen last meer van. Ter info: ze hebben daar nog vanalles, bijvoorbeeld een infraroodcabine en een floating-capsule. Maar omdat ik hier geen boek aan het schrijven ben beperk ik het een beetje 😉

    De opgietsessies in La Nostra Vita zijn trouwens een echte aanrader! La Nostra Vita heeft een team van vrijwillige opgietmeesters maar vandaag kwam de chef in hoogsteigen persoon een opgiet doen. En hij deed dat goed 🙂 Naar goede gewoonte zat ik weer te sukkelen met de ijsblokjes die uitgedeeld werden.  Maar ik heb ze wel nodig om de opgietsessie goed door te komen. En naar goede gewoonte zat ik me weer de hele tijd af te vragen of opgietmeesters zijn zoals de Schotten: dagen ze iets onder dat handdoekje of niet? Tijdens de vorige opgiet die we bij La Nostra Vita meemaakten was de laatste geur munt vermengd met kersen om het effect van de munt te verzachten. Zalig was dat. Nieuw ook, voor mij toch. Vandaag werd de munt an sich opgegoten als laatste geur. Het is een héél verschil. Een intense beleving was het wel, vooral voor de ogen, neus en mond. Ik kreeg een heel apart gevoel 🙂 Vandaag was de alpengeur nieuw voor mij. Maar ook deze is me goed bevallen.

    Tegen de avond waren we voldoende ontspannen om er terug in te vliegen. Een kwartiertje na ons vertrek, was er al een deeltje van de opgeladen batterijen terug verschwunden: kinderen oppikken, eten, taxi spelen voor de hobby’s van de kroost, huishouden doen, … Maar wat we gehad hebben, pakken ze ons alvast niet meer af…

  • Renovatie: Bob De Bouwer

    De afgelopen weken hebben we druk onderhandeld. We zijn offertes aan het vergelijken voor elektriciteit, sanitair en ventilatie. We kozen voor zelfbouwpakketten (met hopelijk goede begeleiding). Onder andere Selfmatic en Brainbox werden gecontacteerd. Beiden gaven ons héél veel informatie en een gedetailleerde offerte. Waarvoor dank 🙂

    Van zulke mannen moet je trouwens over veel zaken nadenken. Hoeveel stopcontacten heb je nodig? Hoeveel lichtpunten? Welke radiatoren wil je? Kleur, formaat, type? Waar gaan we ze hangen? Hoe geraken we met buizen en kabels van punt A bij punt B? De ventilatie: C of D? Vraag me niet wat het verschil is, daar heb ik afgehaakt. Het had een invloed op de ramen. Wat voor ketel willen we? Oh en een zonneboiler, daar al eens over nagedacht? De vragenlijst is eindeloos.

    Zolang er gepraat wordt over de kleur van de radiatoren en de stopcontacten, ben ik nog mee. Maar als De Wederhelft begint over de aarding, de stoppenkast, de bekabeling, de ventilatieschacht en zo van die dingen, dan zegt mijn hersenpan ’tuuuuuuuuuuuuuuuuut’ :s Toch vind ik dat ik een zinvolle inbreng in dit onderdeel van de verbouwingen gehad heb 🙂

    Op het internet vonden we interessante informatie voor de financiering van de verwarming en de zonneboiler. Je kan bij IGO (FRGE) een lening afsluiten voor energiebesparende maatregelen. Hier betaal je slechts 2% interest op. We overwegen dit ernstig omdat we zo meer middelen kunnen reserveren voor de rest van de verbouwingen. Uiteindelijk is een rentevoet van 2% zeer interessant. Op een looptijd van 5 jaar, zouden we voor het te ontlenen bedrag (maximaal 10.000 euro) een goeie 500 euro aan interesten betaald hebben. Het overwegen waard dus.

    Wat betreft de keuken en het buitenschrijnwerk moeten we nog enkele zaken bekijken. Da’s momenteel nog niet zo dringend. Onze prioriteit nu is een aannemer vast te leggen voor de nieuwbouw. Dan kunnen we ook de afbraak van de stal inplannen. Voor de kelder onder de nieuwbouw moeten we rekening houden met een onvoorziene kost. Iets met een onderschoeiing tegen het bestaande gedeelte. Vermoedelijk zullen we kiezen voor een gemetste kelder in plaats van een gegoten betonkelder. Maar ook dat ligt nog niet 100% vast.

    Langzaam maar zeker komen we er. We hebben een meer gedetailleerde studie gemaakt van de premies waar we voor in aanmerking komen. Nu maar hopen dat de regering er daar niet te veel van afschaft. De hervorming van de Vlaamse renovatiepremie is toch wel een klein streepje door de rekening: je krijgt je geld nog wel, maar je moet er langer op wachten. In ons budget houden we nog geen rekening met wat we recupereren via premies, zo kan het alleen maar meevallen eens we bezig zijn. Verbouwers stoten niet zelden op onverwachte kosten en op deze manier creëren we daar een buffer(tje) voor.

  • Open Bedrijvendag

    Open Bedrijvendag

    Vandaag dus. Helaas kon ik zelf niet op verkenning gaan door andere verplichtingen. De Wederhelft trok met 2/3 van ons kroost naar het vroegere Concentra in Paal-Beringen. Ze drukken daar 70 titels waaronder Steps, Het Belang van Limburg, Gazet van Antwerpen (de frut) en nog een hoop ander publicitair en/of informatief papierwerk.

    De kinders kwamen tevreden thuis. Niet alleen omdat ze enkele gadgets konden scoren, maar ook omdat ze het heel interessant vonden. Het was best wel spectaculair om te zien welke weg die kranten afleggen doorheen de drukkerij, hoe groot de rollen papier zijn waar op gedrukt wordt, enz.

    Een enthousiaste maar doelgerichte ondervraging leerde me dat ze goed opletten tijdens de rondleiding. Die weten weer wat vertellen morgen op de speelplaats 😉

    IMG_1347 IMG_1353 IMG_1355 IMG_1358

     

     

  • Wie durft beweren dat katten kieskeurig zijn?

    Gonzo, de eigenzinnige huiskater, was de laatste dagen niet in zijn gewone doen. ’s Ochtends komt hij me normaal wakker maken voor zijn brokjes. ’s Avonds rond 22 u krijgt hij ook eten. Wat maakt dat hij elke dag vanaf 21 u nerveus begint te trippelen of me gewoon minutenlang dwaas komt aanstaren. Niet de afgelopen week. ’s Ochtends liet hij me slapen (waarvoor dank) en bekeek hij zijn etensbak niet nadat ik die vulde. Hij ging liever op de vensterbank zitten om te staren naar het rolluik.

    Het viel me op dat de katten meer water drinken dan gewoonlijk. Hun bakjes moeten tussendoor al eens bijgevuld worden. In de kattenbak ontdekte ik dat één van de katten een darmflora heeft die niet ok lijkt te zijn. Voor de plastische mensen onder ons: de kleur, niet de consistentie 😉 Gonzo bleek ten opzichte van vorig jaar ook 300 gram lichter te zijn. Da’s vreemd want hij krijgt dezelfde voeding als gewoonlijk en is niet plots meer gaan bewegen. Omdat het toch tijd was voor zijn jaarlijks onderzoek, besloot ik Gonzo bij zijn nekvel te grabbelen en met hem naar de dierenarts te rijden.

    Net zoals elk jaar, kon ik onderweg terugkeren omdat ik zijn gezondheidsboekje thuis vergat. Dat resulteerde in nog luider geklaag vanuit de kattenbox. Ik heb trouwens een voordeel ontdekt van een wagen met automatische versnellingsbak: ik kon het kopje van Gonzo strelen terwijl ik reed. Dat zorgde voor véél minder gemiauw onderweg. Wel keek hij me geregeld aan met een blik die me vertelde dat het maar goed was dat hij netjes was opgeborgen in zijn transportbox. In de wachtzaal zet ik mijnheer (in zijn box) even neer. Zit ie met zijn snoet pal voor een Duitse herder. Alweer luid gemiauw en een dodelijke blik in mijn richting.

    Eens binnen bij de dierenarts, doet Gonzo zijn hele klaagzang opnieuw. Maar het baat niet: hij moet op de weegschaal en krijgt zijn jaarlijkse inentingen. Again: blik op onweer. Na mijn uitleg besluit de dierenarts dat er best een bloedname gebeurt bij de kat. Ze gaat even de tondeuse halen om dat fatsoenlijk te kunnen doen. Bij het binnenkomen heeft ze versterking bij. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Gonzo is 100% pacifist en voorstander van geweldloze communicatie. Zijn ego lijdt er wel onder: die prachtige witte manen waar nu een vierkantje uit weggeschoren is… Het zal even duren voor hij me dat vergeeft.

    Gelukkig volgt er goed nieuws: geen kattendiabetes, alle ingewanden werken zoals ze horen te werken volgens de resultaten van de bloedanalyse. Gonzo bekijkt me smerig. Hij stinkt nog naar ether of iets dergelijks, zijn pels is wat vettig en hij voelt zich duidelijk verminkt. Wilma komt niet in zijn buurt. Vermoedelijk ligt die onder ons bed te schuddebuiken van het lachen.

    ’s Avonds vinden we de oorzaak van het probleem. We trekken een nieuwe zak brokjes open en alsof het een religieus wonder betrof, fleurt Gonzo helemaal op. Hij miauwt voor eten en vliegt op zijn etensbakje. ’s Anderendaags komt hij me ’s ochtends weer wakker maken. Hij was blijkbaar gewoon zijn brokjes beu… De ploert 😉

  • Als dat gebeurt…

    Mijn leven is… hoe zal ik het zeggen? Hectisch. Apart. Zeker niet de middenmoot. Soms is dat heel erg leuk, soms is dat bitter hard. Soms heb ik er geen moeite mee, soms wringt het. Goed nieuws komt in vlagen, slecht nieuws doet dat ook. En net dat slechte nieuws maakt vaak dingen los. Een mens heeft dat soms nodig om zijn geluk naar waarde te kunnen schatten. Voor dat besef ben ik erg dankbaar. Het hoeft trouwens niet groots te zijn. Gewoon de wetenschap dat je gezinsleden en jijzelf gezond zijn, dat je een dak boven je hoofd hebt en eten op je bord, dat je een job hebt die je graag doet, dat je in een land woont waar je als vrouw mag gaan werken, dat we onze mening mogen verkondigen zonder dat daar sancties aan verbonden worden, … Vult u zelf het lijstje maar aan.

    Vorige week was op verschillende vlakken tegelijk – hoe kan het ook anders – een loodzware week. Toen ik met iemand praatte over mijn week, viel haar mond open. ‘Allez zeg, wat jij opsomt is wel allemaal erg heavy’, zei ze. Een normaal mens heeft behoorlijk wat tijd nodig om dat allemaal te verwerken en te plaatsen. Ik kon alleen maar denken: ‘Story of my life.’

    Ik wil zeker niet beweren dat ik Superwoman ben. Ab-so-luut niet. Maar het leven heeft me al wel geleerd hoe ik een ruggengraat kan kweken. Hoe ik negatieve gebeurtenissen positief kan aanwenden. Hoe mijn persoonlijkheid daar positief door evolueert.

    Maar soms heb ik ook wel eens goesting om in een bolletje in de zetel te kruipen en met rust gelaten te worden. Want hoe sterk je ook bent, hoe sterk je ook kunt zijn voor anderen… Altijd blijf je een mens van vlees en bloed. Net dat maakt ons uniek. En net dat is wat ik vanavond ga doen.

  • Kinderen en suiker

    1 september betekende niet alleen de start van het nieuwe schooljaar. Ik voerde voor mijn kroost subtiel een andere levenswijze in. Vooral op het gebied van eten en drinken. Dit jaar zijn we al erg veel bezig geweest met gezonde voeding omwille van het pseudo-allergeenvrij dieet dat onze oudste moest volgen. We weten nu welke voedselallergieën hem plagen. We ontdekten ook dat onze kinderen gevoelig zijn aan suiker. Geef hen veel suiker en ze stuiteren een ganse dag rond en weten zich met zichzelf geen blijf. Dat zorgt geregeld voor spanningen en ambras.

    Na een info-avond over gezonde voeding, ben ik beginnen nadenken en eetpatronen analyseren. Ook verpakkingen van dingen die we vaak eten, bestudeerde ik aandachtig. Je zou er versteld van staan hoeveel suiker en vet er in kinderkoeken zit. En waarom moeten die individuele verpakkingen per se 3-4-5 koekjes bevatten voor 1 kind?

    De kroost krijgt nog steeds koekjes en sap maar we kijken wat meer toe op de dosering. Grenadine werd vervangen door suikervrije grenadine. We vonden al varianten met citroensmaak, perzikensmaak en nog enkele andere smaken. Dat krijgen ze in hun drinkbus, aangelengd met water, mee naar school. Op woensdag krijgen ze steevast een brikje melk mee en 2 dagen per week nemen ze water mee. Wanneer ze gaan sporten na school, krijgen ze water mee.

    Voor de speeltijden op school veranderde er ook wat. Voor de eerste speeltijd krijgen ze fruit of knabbelhapjes mee. Dat kunnen noten zijn, kerstomaatjes, olijven, komkommers, stukjes kaas, … Voor de tweede speeltijd krijgen ze al naargelang de soort 1 of 2 koekjes mee. Ofwel zijn het  typische kinderkoeken van Samson, Piet Piraat, enz ofwel zijn het koekjes van bijvoorbeeld Céréal.

    Andere dingen die ze graag eten, zijn al langer aangepast. Als ik bijvoorbeeld pudding maak met mijn vriend, dr. Oetker, dan doe ik dat met magere melk en 30% minder suiker. Meestal eten de kinderen daar hagelslag of chocoladevlokken bij dus ze merken er niks van. Appelmoes maak ik zelf met toevoeging van een beetje suiker. Soms ook gewoon zonder suiker. Zelfde verhaal als ik cake of koekjes bak. Bij pannenkoekenbeslag kan je zonder problemen minder suiker toevoegen omdat er meestal toch zoet beleg op gesmeerd wordt. Of we maken fruitpannenkoeken, ook altijd een succes!

    Grijs brood wordt geregeld vervangen door volkoren of meergranenbrood. Wit brood komt hier sowieso niet op tafel. Op vrijdag is het chocodag, de andere dagen eten ze beleg tussen hun boterhammen. In de brooddoos zitten soms ook knabbelhapjes verstopt.

    Conserven komen hier zelden op tafel. Gefrituurd spul af en toe maar niet wekelijks.

    Ongetwijfeld vergeet ik hier enkele dingen op te sommen. Maar na 1 maand valt het op dat ons huishouden rustiger is. De energie van onze kroost lijkt meer gedoseerd. Dat zorgt voor minder ruzie en spanningen. Wat dan weer goed is voor mijn bloeddruk 😉 De kinderen kunnen nu ook beter genieten van rustige activiteiten zoals puzzelen, lezen of een gezelschapsspelletje spelen. Ze zijn ook minder opvliegend. Ze voelen zich goed in hun vel en missen niks op culinair gebied.

    Ook de avondspits is nu een verademing. Waar ik vroeger vaak tig keer naar boven moest omdat ze bleven feesten en rel schoppen na bedtijd, gebeurt dat nu nog amper. Da’s voor iedereen leuker.

    Het is toch straf wat voeding met een mens doet eigenlijk. Enkele simpele ingrepen zorgen er thuis voor dat het er veel vreedzamer aan toe gaat. Vragen en tips over dit onderwerp zijn steeds welkom bij ondergetekende 😉

  • Eerste communie

    Het is zover! Dit schooljaar doet onze oudste nazaat zijn eerste communie. Daar kijkt hij al een jaar naar uit, nu is het eindelijk bijna zover. Voor alle duidelijkheid: wij dringen onze kinderen geen geloof of andere overtuigingen op. Wel hebben we hen laten dopen en doen ze eerste en plechtige communie. Nadien beslissen ze zelf wat ze willen doen. Die keuze maakten we omdat het niet evident is om als volwassene nog toe te treden tot de katholieke kerk. Wie zich als volwassene wil laten dopen, moet daar bijvoorbeeld behoorlijk wat voor over hebben.

    Voor wie het wil weten, Wikipedia legt mooi uit wat de eerste communie eigenlijk is:

    De eerste communie is in het christendom de feestelijke gelegenheid dat iemand voor het eerst nadert tot de eucharistie. De eerste communie maakt deel uit van de initiatiesacramenten (doopsel, eucharistie en vormsel) en dient voorafgegaan te worden van de eerste biecht.

    In de Katholieke Kerk nemen de kinderen doorgaans deel aan de eerste communie wanneer ze tot de jaren van verstand zijn gekomen (ongeveer 7 tot 8 jaar). Dit gebeurt na een voorbereidingstijd, waarbij de kinderen op school of op de parochie catechese krijgen, bijvoorbeeld over Kerk, sacramenten, over Jezus en de eucharistie. Men kan natuurlijk ook op latere leeftijd voor het eerst tot de eucharistie naderen. Tot 1910 was het gebruikelijk geweest dat jongens en meisjes op hun twaalfde hun Eerste Heilige Communie deden. Paus Pius X vervroegde de leeftijd in het decreet Quam singulari. In Vlaanderen doen kinderen tegenwoordig hun eerste communie (afhankelijk van de regio) in het eerste of tweede leerjaar van de lagere school.

    Kern en hoogtepunt van de eerste communie is de feestelijke H. Mis. Doorgaans worden de eerste communicanten nauw betrokken bij de liturgie, bijvoorbeeld in de intredeprocessie, in een preek in vraag en antwoord, in zang, of in het aandragen van de gaven.

    Vooral in het zuiden van Nederland en in België wordt naar aanleiding van de eerste communie een familiefeest gevierd.

    De tweede alinea deed me sarcastisch glimlachen. Ik ken veel mensen die indertijd hun eerste communie deden maar ik steek er mijn hand niet voor in het vuur dat ze ooit tot de jaren van verstand kwamen 🙂

    De school gaf vandaag een briefje mee waar we op mogen aanduiden of onze zoon zijn communie doet en zo ja, in welke parochie. Vroeger kon je dat precies niet zelf kiezen of ben ik mis? In Molenstede wordt er blijkbaar geen eerste communie gedaan dus we moeten sowieso uitwijken.

    Het werk kan nu beginnen: nadenken over een outfit voor zoonlief en voor de rest van het gezin (ik zie de oogjes van onze vijfjarige fashionista al blinken), nadenken over een feest, catering, logistiek, enz. In een zaal of thuis? Zelf kokerellen of een traiteur aan het werk zetten? Iets speciaals qua animatie voorzien of niet? Het is een grote dag voor onze man dus het mag wel een beetje een feest zijn dat anders is dan anders. In die periode is hij ook jarig maar dat vieren we apart.

    We weten dus weer wat doen. Misschien maak ik van dit project best en draaiboek. De volgende jaren zijn immers goed gevuld met eerste communies en vormsels. Dat heb je met 3 kindjes die qua leeftijd dicht bij elkaar zitten 😉

  • Renovatie: buitenschrijnwerk

    In september doet precies bijna elke ramen- en deurenboer allerlei acties en opendeurdagen. Wij maken daar graag gebruik van 🙂

    Tijdens de zomermaanden bezochten we enkele kanshebbers om de opdracht voor het buitenschrijnwerk aan te gunnen. We maakten een selectie op basis van aanbevelingen van de architect, informatie van kennissen en collega’s en tinternet. Elke kanshebber bezochten we persoonlijk. Telkens namen we plannen van de architect en meetstaten en van dat spul mee. Dat zorgt er voor dat we nu eenvoudig een vergelijking kunnen maken van de offertes.

    Met een beetje chance wordt over een week of 2 de knoop doorgehakt en het contract getekend. Maar eerst moet er nog over enkele dingen onderhandeld worden. Er kruipt veel tijd in de bezoeken aan aannemers en het vergelijken van offertes maar we merken hoe langer hoe meer dat het wel rendeert. We gaan die tactiek dus blijven gebruiken. Het is niet onze bedoeling om bij elke aannemer het onderste uit de kan te halen. Wel vinden we een goede verhouding tussen prijs en kwaliteit belangrijk.

    Wat het buitenschrijnwerk betreft, moeten we zelf nog een aantal dingen bekijken. Sowieso zal het buitenschrijnwerk een gefaseerd project zijn. In het bestaande woongedeelte zijn een aantal ruimtes voorzien van vernieuwde ramen (2007). Ze zijn van wit PVC, niet bepaald een streling voor het oog, maar het is zonde om die ramen nu al bij het afval te zwieren. Voordeel is dat de ramen in de voorgevel volledig vernieuwd zijn. In die gevel zal in eerste instantie dus enkel de voordeur vervangen worden. En die zal niet wit zijn 🙂

    De andere ramen in het bestaande woongedeelte, grotendeels een houten raamkozijn met enkele beglazing, worden wel vervangen in de eerste fase. Het zal een stevig verschil maken in de verwarmingskosten van ons stulpje.

    Voor de geïnteresseerden: we kozen voor donker aluminium en glas met U-waarde 1,0.

  • Eerst een job en dan de rest

    Vandaag trok dit artikel mijn aandacht. De auteur stelt dat Britse twintigers allereerst een deftige job willen vinden voor ze beginnen denken aan een huwelijk of een eigen nest. Dat lijkt me ergens maar logisch ook. Trouwen kost geld en een huis krijg je ook niet gratis bij aankoop van een fles afwasmiddel. De Wederhelft en ik zijn beiden van het principe ‘als je er het geld niet voor hebt, dan doe je het niet’. Voor de aankoop van ons huis en de nakende verbouwingen hebben we wel een som geld geleend. Maar voor allerlei verwennerijtjes zoals nieuwe meubelen of een exotische vakantie gaan wij geen lening aan. Mits wat creatief denken vind je altijd wel leuke alternatieven.

    Op het werk zie ik dagelijks genoeg mensen die deze les pas leerden nadat ze in een diepe financiële put terecht kwamen. En da’s spijtig. Soms kunnen ze er namelijk helemaal niks aan doen. Je zal maar eens je werk verliezen of langdurig ziek worden terwijl je een hoge leninglast hebt. Je zit snel in de miserie maar het duurt vaak jaren eer je er weer bovenop bent. En dan zwijg ik nog over de psychologische impact en andere vervelende bijkomstigheden.

    Misschien ben ik van de oude stempel maar ik vind het belangrijk om deze waarden mee te geven aan mijn kinderen. Ze leren nu (al) sparen voor iets wat ze graag hebben, dat water en elektriciteit centjes kost en dat voor niks de zon op gaat.

    Soms levert dat wel vertederende taferelen op. Bijvoorbeeld toen de waterleiding hier beschadigd raakte tijdens graafwerken. Ze zagen al dat water dat maar blééf komen en maakten zich meteen zorgen om de centjes die letterlijk de lucht in vlogen. ‘Mama, maar als wij dat allemaal moeten betalen, dan mag je centjes uit onze spaarpot halen hoor!’

    Toch vond ik het een beetje vreemd om te lezen dat een job prioriteit nummer één is bij Britse twintigers. In onze maatschappij lijkt dat soms anders. Zonder iedereen over dezelfde kam te scheren hoor. Vaak zie je toch jongeren die geen haast hebben om werk te zoeken. Zeker niet als het aangenaam vertoeven is in Hotel Mama. Toch zie je dat deze jongeren dikwijls een eigen wagen hebben, geregeld eens stevig de bloemetjes buiten zetten en op de koop toe nog minstens één leuke reis per jaar maken. Hoe financieren die dat? Ooit moet dat geld toch eens op geraken? Wat gaan ze dan doen?

    Ik heb een diep respect voor zij die de moeilijke weg kiezen. De jongeren die hard werken (of ondernemen!) voor hun geld om de doelen in hun leven te kunnen bereiken. Ze leren omgaan met geld en dat bespaart hen later veel miserie. Ze geven blijk van competenties waar een werkgever alleen maar blij mee kan zijn. Ze moeten ook niet eeuwig ‘dank u’ blijven zeggen tegen hun sponsors. Op zich is er niks mis met sponsors tenzij je er van profiteert. Mijn gedacht hè maar wie ben ik…

    Anyway… Nee, ik denk niet dat onze jeugd een verloren generatie is. Ik zie dagelijks genoeg bewijzen van het tegendeel. Maar zoals gewoonlijk zijn het enkele rotte appels die de hele mand bederven.