Hukselende Vingers

Auteur: An Baraitre

  • De eerste eerstecommunicant

    De eerste eerstecommunicant

    De oudste koter van het nest deed afgelopen zondag zijn eerste communie. Als ouder beleef je zoiets heel apart. De afgelopen weken zag je de stress in dat kinderlijfje sluipen. Naarstig oefende hij op tekstjes en liedjes. Chique kleren en bijpassende schoenen werden gekocht, catering werd geregeld, planningen werden opgesteld. Dit moest zijn dag worden. Hij staat centraal.

    Vorige week werd er na school druk gerepeteerd in de kerk. De kerk waar ik indertijd ook rotzenuwachtig stond toen ik mijn eerste communie en later mijn vormsel deed. De kerk waar ik het jawoord gaf aan mijn kalf daags na een positieve zwangerschapstest. Het deed me wat om mijn kereltje daar te zien staan. Ook al was het maar een repetitie, mijn gemoed liep vol. Thuis heb ik meteen een zakdoekje in mijn handtas gestopt voor de grote dag.

    Zondagochtend. Communiedag. 76 kinderen maken zich klaar om naar de kerk te trekken. Om 6 u ’s ochtends stonden 3 ukkies al te trippelen in het deurgat met hun cadeautjes voor moederdag. Iets later hebben we onszelf dan maar uit bed gehesen. Op ons gemak (hoewel…) maakten we ons klaar. Elke junior kreeg zijn zondagse kleren aan en weg waren we.

    Ouders en inwonende gezinsleden hadden gelukkig voorbehouden plaatsen in de kerk. Met 76 communicanten was dat geen overbodige luxe. De Wederhelft en ik trachtten de 2 resterende koters van het nest een beetje rustig te houden in de kerk. Plots was het grote moment er: de communicanten kwamen binnen. Iedereen veerde recht en applaudiseerde. Ik zag er niks van omdat het water behoorlijk hoog stond achter mijn brilglazen :$

    Het werd een heel mooie viering op kindermaat. Ondanks de grootte van de groep, kwam elk kind aan bod. Na de viering troepten alle kerkgangers samen op het marktplein. De deken schatte dat er +/- 800 aanwezigen waren. De kerk was te klein, het marktplein nadien ook.

    We maakten er een mooie dag van. Niks protserig, niks poepsjiek. Gewoon een gezellig samenzijn met de familie, lekker eten en leuke animatie voor klein en groot. ’s Avonds keek een uitgeputte zoon me aan met blinkende oogjes. Hij had duidelijk de dag van zijn leven beleefd.

    IMG_20150510_105241

  • Binnenkat wordt buitenkat

    Binnenkat wordt buitenkat

    Wij hebben 2 katten, Gonzo en Wilma. De ene is een lamme goedzak, de andere een traumakatje. Sinds ze bij ons wonen, zijn ze niet meer buiten geweest. Ze leken de behoefte ook niet echt te hebben. De afgelopen weken is Gonzo enkele keren buiten geglipt. Daardoor kreeg hij de smaak te pakken. Met de verbouwingen in het vooruitzicht, leek ons dit een goed moment om hem te leren buiten te gaan en liefst ook terug te komen.

    Stap 1: laat uw kat chippen! Te weinig katteneigenaars doen dit. Een eerlijke vinder kan zo eenvoudig achterhalen wie het ongeruste baasje is van de kat die hij vond. Gonzo kreeg aanvullend een halsbandje om met onze adresgegevens. Het enerverende belletje dat er aan hangt, gaat eerdaags mysterieus verdwijnen.

    Gonzo4

    Stap anderhalf: probeer zelf ontspannen te blijven als de kat op verkenning gaat. Geef hem wat ruimte en vrijheid. Geniet van zijn verschrikte blik als er een vogeltje over vliegt. Zwijg wijselijk als hij gras begint te eten, die haarbal komt er misschien buiten al uit in plaats van op uw tapijt. Wij stuurden de kat richting de tuin omdat er langs de straatkant nogal wat snelheidsduivels passeren. Kwestie van niet meteen brokjes roadkill te moeten begraven.

    Stap 2: zorg dat uw kat met honger buiten gaat. Blijf ook goed in de buurt. Na een kwartiertje tracht je hem terug binnen te lokken met eten. Onze kat snapte er niks van.Hij was rustig de tuin aan het verkennen toen hij plots links en rechts etensbakjes hoorde rammelen. Zijn brein ging over op testbeeld en hij produceerde enkel nog een klaaglijke miauw. Dus nam ik hem onder de arm en ging met hem naar binnen. Eens binnen: meteen uw kattenbeest belonen met eten!

    Gonzo2 Gonzo3

    Stap 3: herhaal de vorige stappen gedurende enkele dagen. Laat het hele proces telkens wat langer duren.

    Onze dochter heeft trouwens een vrij goed beeld van wat poezen buiten doen 🙂

    Gonzo1

  • Feest van de Arbeid

    Morgen is het zo ver: 1 mei dient zich alweer aan. In onze contreien is die dag beter bekend als de dag waarop we het Feest van de Arbeid vieren. Voor velen is het gewoon een extra verlofdag. Jeuj, we kunnen het gras maaien en shit, de winkels zijn dicht. Niet meer, niet minder. Maar als je er eens over nadenkt, heeft de benaming van die feestdag een ironische bijklank.

    Het Feest van de Arbeid is namelijk een uitvinding van het socialistische front. U weet wel, die kliek met rode jassen die sinds vorig jaar om de haverklap het land tracht plat te leggen met stakingen. Zij verhinderen werkwilligen om hun job uit te oefenen. Daar krijgen ze via de stakingskas ook een beloning voor. Het Feest van de Arbeid wordt dus gevierd door zij die een groot probleem hebben met … arbeid. Het debat over de verhoging van de pensioenleeftijd, als werkloze langer beschikbaar blijven voor de arbeidsmarkt, de indexsprong: daar hebben ze geen oren naar. Lastenverlagingen voor werkgevers, de verhoging van het nettoloon voor werknemers en andere maatregelen die de huidige regering nam ten voordele van de beroepsbevolking: men lijkt er Oost-Indisch doof voor.

    Vanuit hun ideologie probeer ik dat te begrijpen. Het Feest van de Arbeid is voor hen immers niet het feest van ‘jippie, ik ben gezond en kan me verdienstelijk maken in de maatschappij in ruil voor een loon en sociale contacten’. Neen, het Feest van de Arbeid is eerder een rondje werkgever-bashen en politiek gekronkel. In het verleden ging dat in sommige contreien gepaard met bloed en geweld. En als je de ontstaansgeschiedenis bekijkt van het Feest van de Arbeid, dan vraag je je af wat er niet klopt.

    Vorig jaar hadden we in het najaar meer dan 5 Feesten van de Arbeid waarbij het land gegijzeld werd. Op 22 april jongstleden was er dan een soort generale repetitie voor het huidige Feest van de Arbeid. De ACOD wilde zich nog eens laten horen…

    Wel beste socialisten, vier jullie Feest van de Arbeid maar met optochten en toespraken. Voer voor mijn part actie. Maar doe het dan niet meer op de andere dagen van het jaar. Laat de overige 364 dagen werkende mensen werken. Want met het geld dat ze daarmee verdienen, vieren ze hun eigen Feest van de Arbeid. Wanneer zij het willen, met wie ze dat willen en hoe ze het zelf willen.

    Voor ik de toorn des duivels over me krijg: neem deze tekst niet te letterlijk. Ik ben blij dat er organisaties zijn die opkomen voor werkende mensen. Maar zoals alles: liefst met mate. Of hoe een mens de stress van zich af schrijft na een zware dag 😉

  • Het mysterie van de brievenbus

    Wat voelde ik me vandaag toch weer een ontaarde moeder… Vanaf dat de kinderen terug buiten spelen, vond ik geregeld gras en mos in onze brievenbus. Enkele keren betrapte ik hen op heterdaad toen ze lustig steentjes in de brievenbus aan het proppen waren. Op zich is dat onschuldig kattenkwaad maar het is behoorlijk vervelend om zo de post uit je brievenbus te moeten vissen. Vooral als het een ganse dag geregend heeft. Niks zo leuk als een onleesbaar rekeningnummer op een factuur bijvoorbeeld… Ik heb daar al een paar keer flink voor gemopperd op de kroost, net als De Wederhelft.

    Vorige week hadden we het er aan tafel nog met hen over. Bij hoog en bij laag hielden ze hun onschuld staande. Dus volgde er nog een preek van De Wederhelft over liegen. Dat gras en viezigheid in de brievenbus steken erg is maar dat liegen nog erger is. Alle 3 keken ze heel onschuldig en zeiden dat ze van niks wisten.

    Vandaag kwam de aap uit de mouw. Mijn bloedjes van kinderen wisten eerlijk waar van niks. Eén of andere struisvogelsoort koos onze brievenbus blijkbaar uit als broedplaats. Het beestje doet al weken verwoede pogingen om een nest te maken, elke dag opnieuw. Vandaag had ie een productieve dag want de brievenbus was bijna voor de helft gevuld. En op het gras lag te blinken: 1 ei. Helaas sneuvelde het toen ik de post uit de brievenbus haalde.

    IMG_20150420_172601

    Meteen na die ontdekking heb ik me geëxcuseerd bij elk van de Koters. De kleinste zei als eerste: ‘Maar dan moet papa eigenlijk sorry tegen mij zeggen want hij zei dat ik niet mocht liegen.’ Het mannetje heeft gelijk. Dus ’s avonds nam Raketman de telefoon en belde naar papa. ‘Hallo papa, met Jasper. Jij moet eigenlijk sorry tegen mij zeggen want ik had het niet gedaan maar de vogeltjes wilden een nestje maken en toen heeft mama het eitje kapot gedaan dus ik heb niet gelogen.’ Stemgeluid aan de andere kant van de lijn. Raketman zweeg in alle talen en keek triest. Stiekem fluisterde ik hem toe of er iets was. ‘Papa moet sorry tegen mij zeggen maar hij doet het niet.’ Tijd om me even te moeien, anders ging ik zoonlief helemaal niet in bed krijgen.

    Na de sorry van papa ging hij flink (kuch) slapen. En ik realiseerde me dat ik een dode op mijn geweten heb. Beste mama vogel en papa vogel, ik respecteer jullie nestdrang en zal een kaartje op de brievenbus hangen voor de postbode 🙂

     

    PS: weet iemand wat voor vogel dit soort eitjes legt? Het was een wit ei van ongeveer 1 cm met bruine vlekjes.

    PS: vogels vinden ons tof, herinner je nog deze 😉

     

  • Wees een heer in het verkeer

    Een stralende lentezon eiste dat we vandaag met zijn allen onze neus eens buiten staken. Het was tijd voor de eerste gezinsfietstocht sinds de dochter zonder zijwieltjes kan fietsen. Ze wordt door mij individueel getraind om te wennen aan het verkeer maar laat ons zeggen dat er nog wat werk aan is. Ze weet wat te doen bij verkeerslichten maar voorts denkt ze dat de openbare weg van haar alleen is. Afstanden inschatten kan ze al even goed als haar moeder. Dat levert leuke taferelen op als ik vraag om op tijd te remmen zodat ze stil staat bij het eind van de straat. Boenk volle bak alles dicht smijten en dan staat ze op 100 m van het eind van de straat te koekeloeren. Terwijl ik aan het eind van de straat sta te koekeloeren op zoek naar mijn dochter. Even met haar gaan fietsen is telkens een verkorting van mijn leven.

    Vandaag begrijpt De Wederhelft beter waarom ik na een fietstocht met de dochter lijkbleek thuis kom. Ik reed vandaag op kop, achter mij 2 kinders en dan De Wederhelft met Raketman veilig vastgeklikt in een Follow Me – systeem. Alleen maar fietsen is voor de dochter te saai. Daarom kwebbelt ze van begin tot eind en raakt ze afgeleid door alles wat haar pad kruist. Die kruising kan ook 450 m verder plaats vinden. ‘Kijk papa, daar ginderachter vliegt een vogeltje!’ *blerk bijna tegen een paal*

    Aan wielertoeristen moet ze ook nog wennen. Telkens die haar passeren, steekt ze bijna in het decor van het verschieten. En maar foeteren dat ze doet op die gasten. ‘Ah ja hè mama, want die rijden op de straat en dat mag niet. Dat zijn nu toch geen manieren hè!’ Inclusief vermanend vingertje. Gelukkig vinden betrokkenen het schattig en amusant om de les gespeld te krijgen van een kleine roze vlek met fluovestje en prinsessenhelm.

    IMG_20150323_172100

    Vandaag ging ze met haar fiets aan de hand door de Holleweg. Haar kaars was uit, ze had al redelijk wat kilometers in haar benen. De Holleweg wordt vaak gebruikt door mountainbikers. Zo ook vandaag. Plots kwam er eentje uit een bocht naar beneden gescheurd. De dochter had zich daar duidelijk niet aan verwacht en schrok zich een hoedje. Ze draaide zich om en zag hoe de mountainbiker tegen hoge snelheid verder scheurde. Weer ging het vingertje de lucht in en volgde er een kwebbeltirade op 90 dB. Ik ga er voor mijn zielerust van uit dat die mens het niet hoorde.

    Los van al het bovenstaande wil ik het toch ook wel zeggen als het goed is. Véél chauffeurs toonden begrip voor ons, gestresseerde ouders met fietsende kroost. Ze vertraagden tijdig, gaven netjes voorrang waar het moest, reden mijn kinders niet omver toen die een bocht misten, hielden voldoende afstand om geen kleine tegen hun zijspiegel te krijgen, enz. Waarvoor dank. Ik ben blij dat ik niet de enige ben die dat doet. Het geeft ouders de kans om hun kinderen op een veilige manier te laten wennen aan het verkeer.

     

  • Existentialisme voor en door kinderen

    Mijn zoon van 7 heeft een talent. Op de meest onverwachte momenten overvalt hij me met existentiële vragen en dilemma’s. Hij verwacht op dat moment ook dat ik een bevredigend antwoord uit mijn mouw schud alsof het niks is. Vanavond kwam hij weer snikkend op zijn sokken naar beneden terwijl hij eigenlijk al lang in dromenland moest zijn.

    ‘Mama, ik weet niet wie ik ben. Ik weet niet of het wel echt is dat ik hier nu ben. En ik ben bang dat als er iemand oud is in onze familie, dat die dan dood gaat. Of dat jullie dood gaan want wie gaat mij dan komen wassen? Ik wil niet dood gaan mama!’

    Daar zit je dan, van je sokken geblazen met een huilend kind op schoot. Op zulke momenten komt de moeder/maatschappelijk werker in mij naar boven. Ik neem zijn vragen altijd ernstig en stuur hem niet met een sussend aaitje over zijn bolletje terug naar bed. Ook al was het véél te laat voor hem om nog wakker te zijn.

    Samen praatten we over oude mensen, over de dood, over het hier en nu. Dat het oké is om na te denken over de dood want iedereen doet dat wel eens. Maar niemand kan vertellen hoe dat is of wanneer je zal sterven. Dat het geen zin heeft om je hele leven bang te zijn voor de dood omdat je dan niet gelukkig kan zijn. En jonge, gezonde kindjes sterven normaalgezien niet. Mama en papa zullen er ook nog een hele tijd zijn. Niets wijst er op dat iemand in dit gezin het loodje zal leggen, gelukkig maar!

    Voor mezelf noteer ik dat ik zijn boek over rouwverwerking nog eens uit de kast haal. We lezen daar dan samen in en ontdekken hoe andere kinderen en andere culturen omgaan met leven en dood. Kenny Knuffelmonster was na ons gesprek afleidingsmanoeuvre van dienst. Zoonlief ligt nu vredig te slapen en in mijn hoofd blijft het maar malen… Het lot van een betrokken moeder. En hoe een hoogsensitief kind een verrijking van je leven kan zijn. Ik hoop vooral dat ik hem een beetje kan leren hoe hij met al die dingen om moet gaan zodat hij later sterk in het leven staat en zijn talenten positief gebruikt.

  • Bpost experimenteert met avondlevering pakketten

    Dit las ik vandaag op de website van Express:

    Het postbedrijf Bpost lanceert midden dit jaar een proefproject voor de levering van pakketten na de traditionele kantooruren. Dat heeft een woordvoerder van het bedrijf bekend gemaakt. Bpost levert nu al zendingen op zaterdag en experimenteert ook met een distributie op zondag.

    Het experiment kadert in de inspanningen van het bedrijf om zijn positie op de snelgroeiende en concurrentiële pakketmarkt te versterken. De leveringen zullen gebeuren tussen zes uur en negen uur in de avond. Voor de service worden geen extra arbeidskrachten aangetrokken. De bedeling zal met eigen personeel gebeuren. Het is niet duidelijk hoeveel werknemers bij de nieuwe dienst betrokken zijn.

    De vakbonden kanten zich niet tegen het proefproject en zeggen vragende partij te zijn voor nieuwe inkomstenbronnen. Ook wordt erop gewezen dat de dienst met vrijwilligers wordt opgezet. Bovendien maken de vakbonden duidelijk de bedeling tijdens de avonduren te verkiezen boven leveringen op zondag. 

    Zulk een initiatief kan ik alleen maar toejuichen. Het doet me des te meer plezier dat zelfs de vakbonden dit mee ondersteunen. En al helemaal goed wordt het dat Bpost dit met eigen personeel kan realiseren zonder bijkomende aanwervingen. De werkende medemens zal er blij mee zijn dat ie niet langer op zaterdag naar het postkantoor moet hollen omdat er een berichtje van de postbode in de brievenbus stak. Idem voor ondernemers en zelfstandigen die lange werkdagen hebben.

    Toch kan ik het niet laten me de bedenking te maken: waarom doen ze dit nu pas? Concurrenten leveren al sinds jaar en dag ook buiten de kantooruren hun pakketjes af. Waarom dan zo lang talmen om met zulk een goed initiatief te starten?

    In ieder geval: de dikke duim van de dag gaat vandaag naar Bpost!

  • Recept: smoothie

    Vandaag begonnen we de dag met een gezond ontbijt. De kroost apprecieerde deze smoothie. Vanaf nu zetten we wat vaker een smoothie op tafel. Het is eenvoudig klaar te maken en ’t is nog gezond ook!

     

    Ingrediënten voor 4 personen:

    1 banaan

    200 g mix van bosbessen en frambozen (diepvries)

    250 ml melk

    150 g yoghurt

    optie: honing als zoetmiddel

     

    Bereiding:

    De bosbessen en frambozen 10 minuutjes op voorhand uit de diepvriezer halen. Smijt daarna alles in de blender, knopje duwen en klaar!

     

    Wij gebruikten de honing niet om te zoeten. Da’s persoonlijke smaak.

     

    Noot: dit is geen volledig ontbijt. Zorg dat je ’s ochtends ook een boterhammetje met beleg of iets anders van graanproducten eet.

    Nog een noot: geloof het of niet maar dit recept komt van Albert Heijn. Onze noorderburen kunnen ook lekkere dingen maken 🙂

  • Liberalen zijn gelukkige mensen…

    … Toch als ik dit artikel mag geloven.

    Graag deel ik enkele passages uit het artikel met jullie:

    Progressieven bleken volgens de onderzoekers niet alleen vaak een positiever woordgebruik te hanteren, maar zouden ook op beeldmateriaal meer een oprechte lach laten blijven dan hun conservatieve collega’s.

    Het onderzoek toonde aan dat progressieven vaker beroep deden op een positieve taalgebruik,” merkt Sean Wojcik op. “Bovendien bleken progressieven op foto’s vaker een lach te vertonen dan hun conservatieve collega’s. Aan de rimpels rond ogen kon ook worden afgeleid dat de lach bij progressieven vaak oprechter is dan bij conservatieven.

    Ik zou hier laagbijdegrondse dingen kunnen bij schrijven over mensen die een ander gedachtengoed aanhangen, maar ik verlaag me daar niet toe. Ik vind dit artikel wel goed passen bij waar Open VLD voor staat. Een optimistische partij die met een positieve blik kijkt naar de toekomst. Goesting is hier een sleutelwoord.

    We moeten durven geloven en investeren in een groei-economie. Daarmee bedoel ik niet een economie die draait op slaven zoals sommigen het voorstellen in de media. Er zijn mensen waarbij wat activering geen kwaad kan maar er zijn er ook die verdiend met rust gelaten mogen worden. Ik blijf pleiten voor een activeringsbeleid dat ruimte laat voor maatwerk. Geen holle slogans die bij de ene helft van de bevolking kwaad bloed zetten en bij de andere helft voor nog meer wrevel en stigma’s creëren. Neen. Een gericht beleid dat ruimte laat voor een individuele aanpak.

    Wie niet kan werken, zij het om medische of andere gegronde redenen, die moet dat niet doen. En die moet daar zeker niet te pas en te onpas met zijn neus op gedrukt worden. Maar wie niet wil werken, mag niet van de maatschappij verwachten dat zij daar voor opdraait. Mensen moeten durven zelf verantwoordelijk te zijn voor de keuzes die ze bewust maken. En mensen moeten kunnen aanvaarden dat sommige keuzes minder plezante gevolgen hebben.

    Om nog even terug te komen op het artikel: je moet durven open staan voor veranderingen in plaats van angstvallig vast te houden aan (oude) patronen. Je leven is veel aangenamer als je verwonderd kan zijn, als je durft te zeggen ‘We weten niet waar we gaan uitkomen als we dit proberen, maar we geven het een kans.’ Zelf deed ik dat bijvoorbeeld een goeie 4 jaar geleden. Ik startte met een bijberoep. Een jaar heb ik lopen twijfelen voor ik de stap zette. En nu zeg ik: ‘Dit was een goede beslissing, had ik het maar eerder gedaan.’

    Zorg dat je op termijn niet met spijt terugkijkt naar gemiste kansen. Maar grijp ze als ze voor je neus bengelen. Het zal je leven verrijken en een boost geven aan je geluksgevoel. Ook al krijg je er volgens het artikel lachrimpels van, laat dat je niet tegenhouden. Tegenwoordig hebben ze daar Botox voor 😉

  • Wie zegt dat jongens altijd wat later zijn…

    … Heeft ongelijk! Wat ik de laatste tijd meemaak met mijn zoon van zeven, bijna acht, bewijst het tegendeel.

    In het eerste leerjaar had hij een liefje, we noemen haar voor het gemak Bertha. In de loop van dat schooljaar geraakte het uit en passeerden enkele opvolgsters de revue. Sinds enkele weken is het terug aan met Bertha. Dat bleek hot news te zijn binnen de lagere school als ik zijn zus mag geloven. Er werd volgens enkele vriendjes van de zoon zelfs al gekust, net niet op de lippen maar er wel héél kort bij!!!!

    Wat moest ik deze week zoal aanhoren van mijn eerste communicant:

    * Nadat hij van de kapper kwam met een kwak gel in zijn haar: ‘Mama, maak je een foto en stuur je die door naar Bertha?’ – ‘Nee jongen, ik heb haar telefoonnummer niet. Laat ons dat ook maar zo houden voorlopig.

    * ‘Mama, Bertha en ik hebben het er vandaag over gehad hoe ons huis er later uit moet zien.’ Say whàt?! Nog maar een paar weken samen zijn en dat klapt al over samenhokken? Hier is mijn moederhart niet klaar voor. Zorg maar voor een goede man cave mijn beste!

    * Bertha is één dezer jarig en hij mag naar het feestje gaan. Vandaag gingen we dus naar de speelgoedwinkel voor een cadeautje. ‘Mama, mag ik een mooie ring kiezen voor Bertha?’ – ‘Ja jongen, kies er maar een mooie uit.’ En bij die ring hoort uiteraard nog een extra cadeautje. En maar blinken toen de cadeautjes vakkundig ingepakt werden in de winkel. This is getting way too serieus :s

    *’Zeg mama, Bertha die wil altijd maar dat ik samen met haar speel maar ik wil ook met mijn eigen vrienden spelen. Als ik een keertje met een ander meisje aan het spelen ben, dan is Bertha boos. En ik moet die altijd maar knuffelen! En als die mij knuffelt hè mama, dan pitst die zo hard dat ik niet meer kan ademen!’ – ‘Ja jongen ze zal verliefd op je zijn hè. Dan doen meisjes zulke dingen al eens. Ik vind het goed dat je ook met je eigen vriendjes blijft spelen.’ Er bij denkend ‘en dat je niet nu al toegeeft aan de grillen van een jaloerse madam des huizes’. Ah gelukkig, het tij keert al een beetje. Zoonlief heeft het voorbeeld van mama en papa goed begrepen: verloochen jezelf niet. Blijf aandacht hebben voor je eigen noden en je eigen vrienden in plaats van alleen maar aan ‘ons’ te denken.

    Het is toch leuk om horen hoe de kroost in hun kinderlijke nuchterheid de grote dingen des levens bekijkt. En dat ze niet gaan voor de clichés binnen relaties. Er blijft toch iets hangen van de vele babbels die we met hen doen. We hebben hen dan toch een goed voorbeeld mee gegeven tot nu toe 🙂