Hukselende Vingers

Categorie: kleuterpret

Open Bedrijvendag

Vandaag dus. Helaas kon ik zelf niet op verkenning gaan door andere verplichtingen. De Wederhelft trok met 2/3 van ons kroost naar het vroegere Concentra in Paal-Beringen. Ze drukken daar 70 titels waaronder Steps, Het Belang van Limburg, Gazet van Antwerpen (de frut) en nog een hoop ander publicitair en/of informatief papierwerk.

De kinders kwamen tevreden thuis. Niet alleen omdat ze enkele gadgets konden scoren, maar ook omdat ze het heel interessant vonden. Het was best wel spectaculair om te zien welke weg die kranten afleggen doorheen de drukkerij, hoe groot de rollen papier zijn waar op gedrukt wordt, enz.

Een enthousiaste maar doelgerichte ondervraging leerde me dat ze goed opletten tijdens de rondleiding. Die weten weer wat vertellen morgen op de speelplaats 😉

5 oktober 2014
Kinderen en suiker

1 september betekende niet alleen de start van het nieuwe schooljaar. Ik voerde voor mijn kroost subtiel een andere levenswijze in. Vooral op het gebied van eten en drinken. Dit jaar zijn we al erg veel bezig geweest met gezonde voeding omwille van het pseudo-allergeenvrij dieet dat onze oudste moest volgen. We weten nu welke voedselallergieën hem plagen. We ontdekten ook dat onze kinderen gevoelig zijn aan suiker. Geef hen veel suiker en ze stuiteren een ganse dag rond en weten zich met zichzelf geen blijf. Dat zorgt geregeld voor spanningen en ambras.

Na een info-avond over gezonde voeding, ben ik beginnen nadenken en eetpatronen analyseren. Ook verpakkingen van dingen die we vaak eten, bestudeerde ik aandachtig. Je zou er versteld van staan hoeveel suiker en vet er in kinderkoeken zit. En waarom moeten die individuele verpakkingen per se 3-4-5 koekjes bevatten voor 1 kind?

De kroost krijgt nog steeds koekjes en sap maar we kijken wat meer toe op de dosering. Grenadine werd vervangen door suikervrije grenadine. We vonden al varianten met citroensmaak, perzikensmaak en nog enkele andere smaken. Dat krijgen ze in hun drinkbus, aangelengd met water, mee naar school. Op woensdag krijgen ze steevast een brikje melk mee en 2 dagen per week nemen ze water mee. Wanneer ze gaan sporten na school, krijgen ze water mee.

Voor de speeltijden op school veranderde er ook wat. Voor de eerste speeltijd krijgen ze fruit of knabbelhapjes mee. Dat kunnen noten zijn, kerstomaatjes, olijven, komkommers, stukjes kaas, … Voor de tweede speeltijd krijgen ze al naargelang de soort 1 of 2 koekjes mee. Ofwel zijn het typische kinderkoeken van Samson, Piet Piraat, enz ofwel zijn het koekjes van bijvoorbeeld Céréal.

Andere dingen die ze graag eten, zijn al langer aangepast. Als ik bijvoorbeeld pudding maak met mijn vriend, dr. Oetker, dan doe ik dat met magere melk en 30% minder suiker. Meestal eten de kinderen daar hagelslag of chocoladevlokken bij dus ze merken er niks van. Appelmoes maak ik zelf met toevoeging van een beetje suiker. Soms ook gewoon zonder suiker. Zelfde verhaal als ik cake of koekjes bak. Bij pannenkoekenbeslag kan je zonder problemen minder suiker toevoegen omdat er meestal toch zoet beleg op gesmeerd wordt. Of we maken fruitpannenkoeken, ook altijd een succes!

Grijs brood wordt geregeld vervangen door volkoren of meergranenbrood. Wit brood komt hier sowieso niet op tafel. Op vrijdag is het chocodag, de andere dagen eten ze beleg tussen hun boterhammen. In de brooddoos zitten soms ook knabbelhapjes verstopt.

Conserven komen hier zelden op tafel. Gefrituurd spul af en toe maar niet wekelijks.

Ongetwijfeld vergeet ik hier enkele dingen op te sommen. Maar na 1 maand valt het op dat ons huishouden rustiger is. De energie van onze kroost lijkt meer gedoseerd. Dat zorgt voor minder ruzie en spanningen. Wat dan weer goed is voor mijn bloeddruk 😉 De kinderen kunnen nu ook beter genieten van rustige activiteiten zoals puzzelen, lezen of een gezelschapsspelletje spelen. Ze zijn ook minder opvliegend. Ze voelen zich goed in hun vel en missen niks op culinair gebied.

Ook de avondspits is nu een verademing. Waar ik vroeger vaak tig keer naar boven moest omdat ze bleven feesten en rel schoppen na bedtijd, gebeurt dat nu nog amper. Da’s voor iedereen leuker.

Het is toch straf wat voeding met een mens doet eigenlijk. Enkele simpele ingrepen zorgen er thuis voor dat het er veel vreedzamer aan toe gaat. Vragen en tips over dit onderwerp zijn steeds welkom bij ondergetekende 😉

29 september 2014
Gesprekken op de achterbank

De zoon van 7 en de dochter van 5 zijn nogal filosofisch aangelegd. Over àlles denken ze grondig na. Ook over de zin van het leven. Vandaag mocht ik daar nog eens getuige van zijn. Zoonlief beet de spits af:

‘Mama, ik geloof niet dat ik besta.’

– ‘Waarom?’

‘Wel, ik denk dat ik al dood ben gegaan en dat ik terwijl ik dood ben aan het dromen ben dat ik terug leef en hier nu in de auto zit.’

– ‘Hoe kom je daar nu zo ineens bij? Heb je vandaag in de klas misschien gepraat over doodgaan en zo?’

‘Nee, ik ben gewoon veel te bang om dood te gaan en zo lijkt het minder eng. Want als je dood gaat mama, waar ga je dan eigenlijk naartoe?’

In mijn hoofd flitsten hemel, hel en 72 maagden voorbij. De dochter redde me gelukkig net op tijd:

‘Robiiiiinnnn, als je dood gaat dan ga je toch gewoon naar de ruimte!’

– ‘Jamaar zeg dat is niet waar, ik heb daar nog geen dode mensen zien rondvliegen! En daarbij hè, dan wil ik een ruimtehelm hebben voor als ik dood ga want anders dan gaat dat niet hè!’

Wat gaat er soms toch in die hoofdjes van hen om hè…

5 september 2014
Naar school met Triple Trouble

Vanaf vandaag telt dit huis 2 kinders in de lagere school en 1 kleutertje in plaats van het omgekeerde. Voor mijn moederhart voelt dat maar vreemd. Ze worden toch zo snel groot om het met een cliché te zeggen… Eén en ander verliep vandaag nogal moeizaam.

Onze kleinste, Raketman voor de vrienden, startte vandaag in de tweede kleuterklas. Aan school heeft hij een broertje dood, ook al is hij nog maar 4 jaar jong. Hij huilde niet op school maar vrolijk keek hij ook niet bepaald toen hij naar de juf mocht gaan. Troost u jongen, nog 14 jaren en dan zit je leerplicht er op. ’t Is voorbij voordat je er erg in hebt. ’s Avonds vroeg ik hem hoe zijn eerste schooldag geweest was. Terwijl hij naar de grond keek en tegen een steentje stampte mompelde hij ‘Stom, we hebben alleen maar saaie dingen gedaan. Een beetje kleuren en veel op het bankje zitten maar we hebben nog niet met het speelgoed mogen spelen!’ Een uurtje later stelt De Wederhelft hem bij thuiskomst dezelfde vraag. Raketman zet zijn meest fake happy face op en zegt ‘Superleuk!’ Ik kan mijn gezicht niet in de plooi houden 🙂 Hij kreeg van de juf een blauwe pluim omdat hij vandaag niet stout geweest was in de klas. Broer en zus keken goedkeurend toe. Enkele minuten later kwam hij stilletjes zeggen ‘Allez, maar een beetje stout hè mama’… Dat verklaart het gat in zijn broek ter hoogte van de knie 😉

De oudste van het nest begint aan het tweede leerjaar in de lagere school. Bij aankomst op de speelplaats rende hij meteen naar… zijn vriendinnetjes van het vijfde (nu zesde leerjaar) die hij 2 maanden heeft moeten missen! Daarna ging hij cool dag zeggen tegen zijn kameraden en werd er vrolijk gespeeld. Bij zijn meester had hij een leuke dag want ‘we hebben nog niks geleerd vandaag mama, we hebben alleen maar leuke dingetjes gedaan!’

Rest ons nog de middelste: Miss H. Al haar vriendjes en al wat haar bekend is van het schoolse leven, liet ze vandaag achter zich om versneld te starten in het eerste leerjaar. 2 maanden lang keek ze daar enorm naar uit! Tot vandaag. Ze kwam op de speelplaats van de lagere school, voordien verboden terrein en nu verplicht om daar te blijven. Wat een grote speelplaats, wat een grote kinderen. En véél! Oeoe en al die juffen en meesters waar ik er precies geen enkele van ken, holy crap! Niemand bekend verscheen in haar gezichtsveld. Ze schoof al een stapje dichter tegen me aan. Ik probeerde haar te overhalen om te gaan spelen op het klimrek samen met grote broer. U raadt het al: de juf trok een hartverscheurend huilende dochter van mijn lijf zodat ik kon vertrekken…

’s Avonds zag het er al beter uit. Miss H heeft al wat nieuwe kindjes leren kennen en ze zit naast een toffe gast in de klas. ‘Ah ja mama, uw voornicht is ook naar mij gekomen en die heeft met mij gespeeld en mij gepakt. 3 keer nog wel!’ Mijn voornicht? Na wat doorvragen begrijp ik over wie het gaat. ‘Heleen, dat is mijn achternichtje.’ ‘Waarom bestaat een voornicht niet mama? Waarom zijn er alleen achternichten? Kunnen die niet vooruit gaan?’ Al bij al had ze gelukkig een leuke dag gehad. Al was er wat ontgoocheling omdat ze vandaag nog niks geleerd hebben in de klas en omdat er nog geen huiswerk te maken viel.

Vanaf morgen gaat alles terug zijn gewone gangetje. Het zal weer even wennen zijn 🙂

1 september 2014
Ga met je kroost op ontdekking.

Zo kan je de grote vakantie in schoonheid afsluiten. Onze namiddag begon met een bezoek aan de Citadel. Ooit de trots van Diest maar sinds het vertrek van de para’s een locatie waar veel over gediscussieerd wordt. Vandaag was daar gelukkig weinig van te merken. Mijn grootvader zaliger was een paracommando, dat zorgt er mee voor dat ik mijn kinderen dit stuk van defensie wil laten ontdekken. Net als vorig jaar bezochten we met open ogen en oren de Para Remember Day. We hielden halt bij een antieke ziekenwagen van het leger. Triple Trouble luisterde aandachtig naar de uitleg van een vrijwilliger met kennis van zaken. De arme man werd bestookt met een spervuur van vragen. Had ik Triple Trouble laten doen, ze waren met het ding naar huis gereden. Van elke schroef en van elk knopje weten ze nu waarom die in de ziekenwagen zit 🙂

Het viel me op dat er dit jaar precies minder volk aanwezig was ten opzichte van de voorbije jaren. Komaan Diest, keep the spirit alive! Oké, de sportmarkt is een schot in de roos maar laat toch de Citadel niet links liggen! Dit prachtige domein met zulk een rijke geschiedenis kreeg vandaag niet de aandacht dat het verdient. Het herfstweer zal allicht ook een rol gespeeld hebben.

Voor het eerst organiseerde men vandaag dus een Sportmarkt in het centrum van Diest. Dat vind ik nu eens een geweldig initiatief zie! Jong en oud kan er uitgebreid kennis maken met het ruime aanbod dat groot – Diest te bieden heeft op sportief vlak. Als ouder is het niet altijd even makkelijk om te weten welke sport jouw kind ligt. Deze sportmarkt is een ideale gelegenheid om een babbel te maken met de vele vrijwilligers die elke sportclub telt. Je ziet ook demonstraties of je krijgt de kans om even mee te doen.

Dochterlief mocht met haar dansgroep van vzw Twist optreden, haar broers keken goedkeurend toe. Ik bespeurde zelfs enige fierheid bij de jongens toen Miss H op het podium stond. Zijzelf was erg in haar nopjes omdat de broers mee kwamen supporteren. De kroost proefde van karate, volleybal, basket, circusschool en nog véél andere activiteiten.

Onze oudste liep al een ganse vakantie te twijfelen tussen de circusschool en taekwondo. Nu heeft hij met beide activiteiten kunnen kennismaken. Het zal ons ongetwijfeld helpen om samen met onze kinderen te kiezen waar ze zich volgend schooljaar na de schooluren op zullen toeleggen… Wat mij betreft mag dit elk jaar zo ergens eind augustus georganiseerd worden. Het zal veel ouders tijd besparen.

30 augustus 2014
Speelpleinwerking

Triple Trouble ging vandaag voor het eerst naar speelpleinwerking Dassenaarde. Ze waren erg nieuwsgierig naar het grote onbekende. We vertelden hen dat ze daar heerlijk buiten kunnen ravotten. Dat er juffen zijn zoals in de buitenschoolse kinderopvang. Dat ze daar leuke dingen doen zoals bij de scouts. Fris en vrolijk vertrokken ze vanochtend op missie. Men heeft me verteld dat Dassenaarde een soort van trainingscentrum is voor monitoren. Een goedgeluimde monitrice vertelde me vanochtend dat er dagelijks gemiddeld 100 (!) kindjes komen spelen in Dassenaarde.

De ganse dag hield ik op het werk angstvallig mijn gsm in de gaten. ‘Hopelijk valt Raketman niet uit een boom.’ ‘Hopelijk sukkelt Miss H door haar soepele gewrichten niet in het gips.’ ‘Hopelijk vindt onze oudste er zijn draai een beetje.’

Na het werk reed ik naar de heilige grond: Dassenaarde. De kroost beleefde er een superleuke dag. Ze waren laaiend enthousiast en willen er nog supermegavaak naartoe gaan! Eens in de auto waren de batterijtjes leeg en kwam er niet veel meer uit mijn kinders. Thuis vlogen ze beurtelings naar de douche zodat ze er terug een beetje blank uitzagen. 3 tevreden snoetjes nestelden zich bij me in de zetel. En dat voor 3 euro per kind per dag (inclusief een tas soep ’s middags).

Respect mannekes, echt waar! Chapeau voor het werk dat jullie verrichten daar in Dassenaarde!

19 augustus 2014
Knutselen: beestjes maken

Een herfstdag als deze is perfect voor een knutselmiddagje. Miss H koos er voor om nog eens kruipdiertjes te maken… Ziehier ter inspiratie:

1. Benodigdheden (niet op de foto: pijperagers)

2. Ontwerp een beest voor uw immer lieve en onschuldige koter

3. Kliederen maar!

4. Niet vergeten dat sommige kriebelbeestjes vleugels hebben. Mét motiefjes uiteraard.

5. Ogen hebben ze naar het schijnt ook nodig. Kan je ook maken van papier – maché.

6. Zo ziet dat er uit als het af is…

17 augustus 2014
Renovatie: aansluiting aardgas

Ons huis heeft nog geen aansluiting op het aardgasnet. Toen de straat enkele jaren geleden heraangelegd werd, wilde de vorige eigenaar niet weten van gas in huis. Wij gaan dit nu wel voorzien. Mààr… Vooraleer Eandis aan de slag gaat, moeten wij wat voorbereidend werk doen. Eandis vraagt om een werkput van 1 m³ te voorzien op de plaats waar de gasleiding moet binnen komen. De sleuf tot aan de straat (in dit geval 12 m lang, ook een meter diep) moet je ook zelf uitgraven.

Graven: da’s hier in Molenstede gemakkelijker gezegd dan gedaan. De kleigrond waar ons huis op staat, werkt niet echt mee. De Wederhelft heeft zich deze zomer al een ongeluk geschupt. Beenderen, stenen, conservenblikken en beton kruisten zijn pad. Bovendien is kleigrond een zware grond om los te werken en in een kruiwagen te smijten met je spade. Tijd dus voor plan B:

De gast die dit graafmachientje kwam leveren wist al snel welk vlees hij in de kuip had. Hij gaf De Wederhelft een korte uitleg over de bediening van dat ding. 1 ding legde hij echter niet uit. Raketman vond het als eerste: de claxon. Verrast draaide de kerel zich om en zei ‘Tiens, ik wist niet dat dit kon. Da’s de eerste keer op al die jaren dat die claxon werkt terwijl de sleutel niet in het contact steekt.’ Wij kijken eigenlijk niet eens verbaasd op. Zoiets kan er maar eentje ontdekken 😉

14 augustus 2014
Daguitstap Zeeland

Elk jaar in de zomervakantie organiseren wij een dagje teambuilding voor ons gezin. Dat is een dag waar we allemaal 100% van genieten. Dit jaar trokken we naar Zeeland. De kinderen wilden nog eens naar zee gaan. Zelf heb ik een allergie aan de Belgische kust in het zomerseizoen dus we staken de grens over.

Neeltje Jans

We reden naar de Oosterscheldekering. Daar legden we de kinderen uit waarom de deltawerken in Nederland er gekomen zijn. Ze waren onder indruk van het bouwwerk. In de loop van de dag volgden er véééél vragen over dat gebeuren. Ze hebben daar in Zeeland trouwens veel windturbines staan. Daar hangt een bordje bij met informatie over hoe goed die turbines zijn voor het milieu. En dat ze onschadelijk zijn voor mens en dier. Bij de eerste windturbine lag een zeemeeuw die een stukje lichaam miste, te rotten. Wrééd accident moet dat geweest zijn. Bij de volgende turbine ligt… een vleugel van één of andere vogel. Zonder vogel. Vermoedelijk ook gebotst met de windturbine. Ik kan een opmerking niet onderdrukken 😉 Onze kleinste is trouwens bang van die turbines. Hij liep er telkens in een wijde boog rond of kroop achter me en sloop er zo mee onderdoor. Uiteindelijk moest ik hem oppakken, wilde ik voorbij een windturbine geraken met mijn voltallig gezin.

Noordzee

Genoeg geleerd, tijd voor pret op het strand nu! We hijsen de 3 stuks in hun zwemkledij en smeren hen goed in met zonnecrème. Ze hebben de tijd van hun leven! Garnalen en krabben vangen, krabben in papa’s teen laten bijten, schelpjes zoeken en vooral… genieten van elkaar en fijn samen spelen. Ik aanschouw het tafereel even van op een afstand. Hoe mooi kan het leven zijn. Hoe eenvoudig kan geluk zijn als je het maar wil zien. We zetten onze tocht verder naar de vloedlijn.

Raketman bouwt een kasteel. Behoedzaam maakt hij enkele torentjes. Net als hij zich omdraait om zijn emmertje weer met zand te vullen, rolt een golf over zijn kunstwerk: 1 torentje overleeft het niet. Hij draait zich om en kijkt me bedenkelijk aan. Ik pleit onschuldig en steek het op de zee. Als een woeste boer loopt hij met zijn schop in zijn hand achter de zee aan en slaat enkele keren flink op het water, luid mopperend. Ik lig dubbel van het lachen!

Vlissingen

Een tijdje later rijden we door naar Vlissingen voor een boottocht van een goeie 2 uur door de haven van Vlissingen. Benieuwd hoe de kroost dat gaat ervaren want we hebben nog niet getest of ze zeebenen hebben. Alles gaat goed tot we voorbij de sluis zijn. Terwijl de sluis zich achter ons sluit en we voor en naast ons héél veel water zien, komt de kleinste aan mijn mouw trekken. ‘Mama, ik wil terug naar de auto gaan.’ Lap. Nog 2 uren te gaan… Gelukkig kan ik hem afleiden (bedankt, bruinvis om even te passeren) en vinden ze de rondvaat en de uitleg van de gids (een echte zeebonk) wel de moeite. Het laatste half uurtje was er wel te veel aan voor de kroost. We liepen wat vertraging op door het verkeer in de haven waardoor de rondvaart een goeie 3 uur duurde. Beurtelings kwamen ze op schoot gekropen om te knuffelen.

We beloonden hen terug aan wal met Mc Donalds. Door dat uur vertraging zagen we het niet zitten om nog een restaurantje te gaan zoeken waar we met 3 vermoeide kinders welkom waren. Ze konden na het eten nog even ravotten. Dat staat zeker garant voor een rustige rit naar huis… Niet dus. Ze bleven allen wakker tot we thuis de oprit opreden. In de auto was het één gekwetter en getater. Ik leid daar uit af dat ze een superdagje hadden. De dikke knuffels en pretoogjes die ik kreeg en zag toen ik hen naar bed bracht, bevestigden dat 🙂

Kort samengevat: Zeeland is een aanrader voor mensen die graag rust hebben als ze naar zee gaan. Kind en dier zijn er welkom, het is er niet druk en niet toeristisch ontploft. Geen kraampjes met rotzooi, geen overbevolking. Je hebt er de ruimte om met je gezelschap te ravotten op het strand zonder elke halve meter iemand ondersteboven te lopen.

Tip: kies je voor een zomerse boottocht dan neem je best voldoende zonnecrème mee. Ik smeerde me ’s middags in met factor 50. De boottocht startte om 15u30. ’s Avonds had ik voor sommige lichaamsdelen Flamigel nodig in plaats van aftersun :s Gelukkig waren de kinderen wel nog voldoende beschermd!

2 augustus 2014
Clevere kinderen: lusten en lasten.

Voor lezers die me niet kennen: mijn kindjes zijn nu 7 jaar, 5 jaar en 4 jaar oud. Alle 3 zijn ze niet van gisteren, dat weten we al langer. Vandaag werd dat weer enkele keren duidelijk…

De oudste

Tijdens de zomermaanden fiets ik wat vaker naar het werk zodat Koning Auto ook een beetje vakantie heeft. Zo ook vandaag. Wist ik veel dat Mozes van plan was zijn truuk met water nog eens te herhalen maar dat hij daar een halve dag storm en regen voor nodig had. In Zichem, waar ik werk, hadden we regen tot het middaguur. Daarna kwam de zon er door. Toen het tijd werd om naar huis te gaan, kleurde de lucht grijs. Ik moest dus een tandje bijsteken wilde ik droog thuis geraken.

Ik haalde het, zeiknat van het zweet. Maar behalve wat gedonder waren de weergoden me gunstig gezind. Man en kinders trokken wit weg en keken me aan alsof de heilige maagd Maria voor hen neerdaalde. Tja, ik kan dat effect hebben op mensen 😉 De oudste zoon vloog meteen rond me en liet me niet los, keek me niet meteen aan. Iets later zag ik 2 rode, vochtige oogjes ter hoogte van mijn middel tevoorschijn komen. Blijkt dat het hier stevig geonweerd had en dat de regen met bakken uit de lucht viel. Het was net 2 minuten gedaan toen ik arriveerde. Zoonlief was doodongerust. Hij was er van overtuigd dat ik van mijn fiets zou vliegen en op straat zou vallen en dan zou er een auto aankomen en dan en dan en dan… En ik zou helemaal nat geregend thuis komen en dan met die wind daarbij, ‘daar kan je wel ziek van worden hè mama!’.

Het heeft me wat tijd gekost om hem duidelijk te maken dat ik bij slecht weer gewoon wat langer werk of ergens onderweg een plaatsje zoek om te schuilen. Maar het gaf me wel een warm gevoel dat ze zo begaan zijn met hun mama…

De jongste

Etenstijd. Wok op het menu. Met babymaïskolfjes. Niet meteen de favoriete kost van Raketman. Hij moddert maar wat aan met zijn maaltijd en bestek. De Wederhelft ergert zich groen en blauw. Na een tijdje moppert hij: Jongen, als je nu niet flinker gaat eten dan mag je vandaag geen dessert!’ Raketman bekijkt hem eens met zijn puppy-ogen en zegt droogjes met uitgestreken gezicht:
– ‘Da’s niks papa, er komen nog veel dagen hoor.… Om vervolgens voort te rommelen in zijn bordje.

Da’s er nu eens echt eentje die je moeilijk met iets kan straffen. Geen dessert vandaag? Bwah, morgen is er weer een dag. Vroeg naar bed? Oké, dan kan ik nog eens het Diesters kampioenschap verspringen doen in mijn slaapkamer. Op straf gaan zitten in de gang? Ideaal moment om even boven een plasje te gaan doen. Belonen en straffen volgens de Supernanny: het glijdt van hem af. Respect voor de kleine man, die gaat nog ver komen in het leven!

De middelste

Dochterlief zit momenteel samen met Hello Kitty bij de dokter om een wrat te vermoorden. Ongetwijfeld zal daar ook wel weer een stoot gebeurd zijn. 🙂

29 juli 2014