Categorie: kleuterpret

Zondag 3 januari. De laatste dag van de kerstvakantie. Een zondag dus uitslaapdag. Zelf ben ik al even wakker en geniet ik vanuit mijn bed van de rust en de stilte in huis. Niet evident wanneer je een groot gezin hebt. De katten patrouilleren chagrijnig op de gang, wachtend op hun ontbijt. Buiten slaapt alles nog, zelfs de vogels geven geen kik. Onze 4 kinderen zijn nog in een diepe slaap verzonken…
Yeah right. Onze driejarige slaapt wegens verbouwingen nog bij ons op de kamer. Rond 9u vond ze dat het welletjes geweest was. Muisstil kwam haar hoofd als een periscoop naar boven. Ze observeerde haar omgeving en zag dat ik wakker was. Normaal neemt ze dan haar bedknuffel en kruipt bij me om nog even te snoezelen.
Vandaag niet. Ze scande De Wederhelft die naast me lag te slapen. Voorzichtig nam ze haar tut uit haar mond, zette zich goed recht in haar bed, mikte… en raakte doel! Haar tut gooide ze met een welgemikte worp vol op het hoofd van De Wederhelft.
Hij schrok wakker, zij keek me gniffelend aan met een voldane blik. Mooie Meid heeft gevoel voor richting… Dat heeft ze niet van mij. Daarna kroop ze überschattig op ons bed om te komen knuffelen. Iemand wist dat het tijd was om goede punten te scoren 🙂

Wanneer je zelf kinderen hebt, besef je pas wat je als volwassene allemaal verleert. Deze maand is voor veel kinderen een topmaand. Begin van de maand is de Sint in het land. Elke avond worden er talloze kinderschoentjes bij de schoorsteen gezet. Terwijl ze de rest van het jaar hun schoenen meteen moeten opruimen, mogen die nu gewoon binnen in huis staan. Wow! En dan vol spanning gaan slapen… En met een half oog zo lang mogelijk wakker proberen blijven om te horen of er een paard over het dak loopt om op magische wijze iets lekkers in die schoen te steken. ’s Morgens in bed liggen aftellen tot je mag opstaan en dan als een raket naar beneden schieten richting de schoen!

Hetzelfde op school, in zo ongeveer elke winkel die iets verkoopt wat met kinderen te maken heeft, bij de hobby’s, soms ook bij familie en God weet waar nog allemaal. Overal loopt die Sint rond en telkens heeft hij iets lekkers bij. Met een klein hartje bestuderen we die brave man vanop een veilige afstand. Of vanachter mama’s been. Aarzelend schuifelen we dichterbij. No way dat ik bij die gekke figuur op schoot ga zitten. Of toch? Moet ik die echt een handje geven? En wat moet ik daar tegen zeggen? Kriebels in de buik!

Oh en dan is er eindelijk de grote dag: 6 december! De afrekening!!!!  Was onze braafheidsbarometer in orde? Liggen er cadeautjes? Oeoeoeoe zou er ook chocolade bij zijn? Heeft de Sint onze brief wel goed gelezen toen hij besliste welke pakjes hier door de schoorsteen gesmeten werden? En hoe kan het toch dat we daar weeral helemaal niks van gemerkt hebben?

Alle spanning en verbazing is nog niet verteerd of we starten met de advent. Jeuj, we hebben een adventskalender met chocolade. Elke dag een vakje open doen en kijken welk figuurtje er in zit! En elke dag tellen hoeveel cadeautjes er onder de kerstboom liggen! Stiekem eens met de pakjes schudden om te raden wat er in zou kunnen zitten en voor wie. Weer een moment om intens naartoe te leven. Om ’s nachts in bed over te liggen denken en de kriebels in de buik te krijgen.

En zo gaat het maar door. Kinderen beleven veel dingen die wij normaal vinden heel anders. Intenser? Ze kijken uit naar een uitstapje, voelen de spanning als het moment daar is, zijn verwonderd over grote en kleine dingen. En wij vinden dat als ouders geweldig. Maar eigenlijk is het ook confronterend. Want al die dingen waar wij vroeger hetzelfde bij voelden, zijn we doorheen de jaren als normaal gaan beschouwen.

Je voelt geen kriebels meer terwijl je naar het Sportpaleis rijdt voor een optreden. Je ligt niet wakker de nacht voor het kerstfeest, jezelf afvragend wat je gaat eten, welke spelletjes je gaat spelen en welke cadeautjes je gaat krijgen. Alles wordt normaal. Egaal. Het aanstekelijke enthousiasme, de tonnen energie die moeten kunnen ontladen, de kriebels in de buik… Het egaliseert allemaal. Af en toe is er nog eens een piek. Maar als we eerlijk zijn: hoe vaak in een jaar hebben we dat heerlijke gevoel van onze kinderen als ze ergens naar uitkijken? Hoe vaak zijn we nog over iets (positiefs) verwonderd?

Hoe vaak voelen we ons zoals een kleuter die voor het eerst de Sint ziet? Eentje om over na te denken, ’t is nu toch de tijd van de goede voornemens 😉

Tijdens mijn opleiding vond ik het vak ontwikkelingspsychologie best interessant. 4 kinderen later heb ik al heel wat empirisch onderzoek kunnen doen. Onze uitsmijter is nu 2,5 jaar en gaat sinds 1 september naar school. Uit het oog is bij haar nog altijd uit het hart. Dat uit zich vooral tijdens het verstoppertje spelen. Dat gaat bij Mooie Meid nog volgens het heerlijke principe ‘als ik jou niet kan zien dan zie jij mij niet’. Dus als ze me hoort naderen doet ze gauw haar handjes voor haar gezicht waarop ik heel het huis van zolder tot kelder onderzoek om mijn dochter te vinden.

Vandaag besloot ik de rollen eens om te draaien om te zien hoe ze zou reageren. Ik liep naar de zetel, ze volgde me. We ravotten wat en plots ga ik op mijn buik liggen met mijn gezicht in mijn handen. Ze zit op mijn rug en kijkt verward. Tijd voor een tip… ‘Mama is verstooohooopt.’

‘Oooooo, mama topt!’ En weg is ze. Heel de benedenverdieping wordt geswiped. Kasten worden open getrokken, deuren vliegen open telkens met op een spooky toontje ‘Waaa pèn jijjjjjjjjjjj?’

In de keuken zijn papa, broers en zus aan het rommelen. Ze vragen haar of ze iets kwijt is. ‘Ja, mama is topt!’ Stilaan begint ze zich echt zorgen te maken.

Dan komt ze terug naar de living gelopen waar ik nog altijd verstopt ben. Gedempt zeg ik haar naam. Ze komt naar me toe gelopen maar heeft me nog steeds niet gevonden. Als ik me recht zet en haar heel enthousiast op pak, geeft ze me die dolverliefde blik en schaterlach die je alleen van een kleuter kan krijgen 🙂