Hukselende Vingers

Categorie: kinderpret

  • Het leven zoals het is: Triple Trouble

    Vanavond genoot ik van mijn 3 bengels. Ik onderging vandaag een arthro ct scan van mijn pols. Dan spuiten ze eerst wat radioactiviteit in het gewricht waarna je onder de scanner mag gaan liggen. Die inspuiting op zich voel je wat maar soit, er zijn ergere dingen. ’t Is pas nadien dat het verrekte zeer begint te doen. Het is pijnlijk genoeg om een tijdelijke weerslag te hebben op mijn psyche. Maar da’s dus buiten de Koters gerekend. Hoe hebben ze er vanavond voor gezorgd dat ik een halfvol in plaats van een halfleeg glas zag?

    1. De oudste zoon

    De Wederhelft vertrekt met de dochter naar de kapper. Hij zegt tegen de oudste dat die flink moet zijn omdat mama pijn heeft aan de pols. Flink knikt hij ‘jaja’. Als papa uit beeld verdwenen is, kijkt hij me met een frons aan en zegt ‘Mama, ik wil dat wel proberen hoor, zo braaf zijn en zo maar ik vind dat wel heel moeilijk hoor.’ Ik doe alsof ik verbaasd ben en zeg ‘Ah ja, waarom dan?’ Hij denkt even na, vormt weer een driehoek met zijn wenkbrauwen en antwoordt strategisch ‘Mjah, met broer en zus die hier rondlopen hè!’. Hij had ongetwijfeld zijn schoen voor de sint in het achterhoofd. Goed geantwoord jongen!

    Over enkele maanden moet hij gedurende minstens 5 weken een pseudo-allergeenvrij dieet volgen. Ik ga hem daar nu nog niks van zeggen want ik weet zelf bij God nog niet hoe we dat moeten gaan klaar spelen. Alle tips zijn dus welkom…

    2. De kleuterpuberdochter

    Haar kuren zijn nog niet helemaal door. Vanavond mocht ze naar de kapper (lang leve de kleine zelfstandige die zich flexibel opstelt voor zijn klanten!). Die ontdekte tijdens het knippen dat dochterlief zowaar een hippe skrillex heeft. En niemand weet hoe die er gekomen is. Wij hebben het in elk geval niet gedaan. Als ik haar vraag of ze haar haartjes geknipt heeft, schudt ze ja en antwoordt ze ‘nee’. Wie zou dat dan wel gedaan kunnen hebben? Met ogen waar zelfs die van een droeve puppy niet aan kunnen tippen, kijkt ze me aan en zegt zielig ‘ik weet het niet’. Tsjah, gelukkig valt het niet te hard op. En eigenlijk… past dat kapseltje wel goed bij haar AC/DC-shirt dat ik bij H&M op de kop tikte. Deze fashionista blijkt een coole rock-chick te zijn!

    3. Raketman

    Hij kreeg van zus een Chocotoff. Als echte chocoholic heeft hij daar lang plezier van. Op mijn schoot zat hij te sjieken en te knauwen dat het een lieve lust was. Net een bulldog die in zijn mand op een bot ligt te kauwen. Na het douchen merken we dat zijn snoepje nog steeds niet op is. Het wordt wel tijd want zijn tanden moeten nog gepoetst worden. We dragen hem op om het snoepje door te slikken want anders pakken we het af om de tandjes te poetsen. Hij slikt het niet door, voelt de bui al hangen en begint alvast pro-actief zielig te kijken. De Wederhelft haalt het brokje uit zijn mond… en stelt vast dat Raketman al die tijd zat te kauwen op de wikkel die rond de Chocotoff zit. Al een geluk dat hij het niet doorslikte dus.

    Na bedtijd horen we Raketman nog druk over en weer galopperen door de gang boven. Plots komt hij naar beneden gestuiterd voor enkele dienstmededelingen. Nadien trekt hij de deur achter zich dicht en huppelt naar zijn bed om te genieten van een welverdiende nachtrust.

     

    Triple Trouble neemt mijn pijn niet weg maar ze zorgen wel voor afleiding. En hoe klein ze ook zijn, ze doen hun best om er rekening mee te houden. Chapeau! Ze mopperen niet als mama hen alweer niet kan naar boven dragen, ze proberen flink zelf hun keren aan en uit te doen, zelf te douchen, zelf hun bordje naar de keuken te dragen na het eten, enz. onder mijn toeziend oog. Soms heeft een mens dat nodig. Het doet je ook beseffen hoe dankbaar je mag zijn dat die kleine monsters ergens diep vanbinnen bezorgde schatten zijn.

     

     

  • Waarom sparen wij?

    Vandaag had ik een boeiend gesprek met een toffe madame. We hebben allebei 3 kindjes, een hardwerkende partner, een werkersmentaliteit (jaja, dat kan in de overheid aarden) en enkele gelijklopende opvattingen. Ik vertelde haar over onze verhuis en onze verbouwplannen. We zijn nog druk bezig met de plannen van de architect en de cijfertjes die daar aan vast hangen. Ze zei me dat we maar best ons geld konden investeren in ons huis en in vakanties want sparen brengt toch niks meer op. Dat heeft me aan het denken gezet. Ik ben het daar deels mee eens. Met het begin en met het einde van de zin meerbepaald.

    Spaarboekjes brengen tegenwoordig inderdaad niet veel op. Investeren in immo daarentegen is nooit een slechte zaak. Ook al crasht de vastgoedmarkt, dan heb je tenminste nog steeds een dak boven je hoofd. Maar ik vind het toch geen slecht plan om te proberen ook wat te sparen. Als mijn man en ik allebei zonder werk vallen, kunnen we bij de bakker niet met 2 bakstenen en een stuk dakgoot ons brood betalen.

    Wij hebben 3 kindjes op de wereld gezet in 3 jaar tijd. Dat kan betekenen dat over een kleine 15 jaar onze 3 kinderen samen in het hoger onderwijs zitten. Niet dat ik hen zal verplichten om verder te studeren maar ik ga er bij de financiële planning wel van uit. Kinderen in het hoger onderwijs kosten geld. Veel geld. Meer dan het bedrag van de kinderbijslag. Ze zullen daar zelf een gedeelte van moeten betalen. Met geld waar ze op een legale wijze aan gekomen zijn door bijvoorbeeld weekendwerk of vakantiewerk te doen. Want tweeverdieners die stevig bijdragen aan de sociale zekerheid krijgen van vadertje staat geen studietoelage. Terwijl onderwijs een cruciale factor is in de strijd tegen armoede.

    Veel mensen verklaren ons zot als ze horen welke plannen we hebben met onze huidige woning. Ja, het zal een groot huis zijn als het helemaal klaar is. En ja, er zit een aardig lapje grond rond naar hedendaagse normen. En nee, ik schaam me daar niet voor. Mijn man en ik werken hard om dit te realiseren want we doen dit volledig met onze eigen middelen en die van de bank. We krijgen geen sponsoring van suikertantes. Dat willen we ook niet. Wij moeten tegen niemand eeuwig ‘dank u’ zeggen, dit project is volledig van ons (nu ja… momenteel nog van de bank) en dat zal het ook blijven. Volledigheidshalve: een welgemeende dank u is wel op zijn plaats voor onze naasten die ons nauw aan het hart liggen, waar we 24/7 op kunnen rekenen en vice versa. Zonder hen zou ons leven veel gecompliceerder zijn.

    Waarom kiezen we in hemelsnaam voor dit project? Waarom willen wij in de ogen van sommigen een half kasteel neerpoten in hartje Molenstede? Het antwoord is simpel: voor onze kinderen. Ze hebben nu een grote tuin waar ze hun energie in kwijt kunnen. Dat zorgt voor minder stress en conflicten tussen hen onderling maar ook wij merken als ouder het verschil. Ze zullen elk een ruime slaapkamer hebben waar plaats is voor een bureau en een kleine zithoek. De zolder is ruim genoeg om er een klein appartement van te maken.Er komt ook een speelkamer en een bureau. Dat is in dit huishouden geen overbodige luxe. Ook wij moeten ons soms eens kunnen terugtrekken uit de drukte om ons werk gedaan te krijgen.

    Met deze investering willen we er voor zorgen dat onze opgroeiende kinderen zich thuis voelen in ons huis. Ze hebben een plekje voor zichzelf als ze even aan de drukte willen ontsnappen. Later wordt dat een plekje waar ze met hun vrienden (een lief mag hier pas binnen als het mijn keuring doorstaat…) kunnen chillen of hoe ze dat dan ook noemen. Ze hebben een zekerheid. Stel dat ze het nest verlaten en dan een tegenslag tegen komen. Wat dan? Dan kunnen ze – als ze dat zelf willen – altijd terecht bij ons. Hun kamer blijft van hen. Ze zijn altijd terug welkom in hun nest 😉

    Als mijn man en ik later terug een pamper dragen, onze kwijl in onze navel laten lopen en niet meer kunnen uitbrengen dan ‘kkkrrrppfffttt’, dan verkopen ze de boel voor mijn part zodat ze gelanceerd geraken in het leven. Krijgen ze het niet verkocht? Hell, het is groot genoeg voor hen om er samen met hun huishoudens in te wonen!

    Waarom deel ik dit met jullie? Om iedereen eens te laten stilstaan bij zijn eigen prioriteiten. Bij ons liggen die bij de kinderen. Bij anderen kunnen die anders liggen. Alle respect daarvoor. Wij kiezen bij wat we doen bijna altijd voor een grondige voorbereiding en we toetsen onze ideeën op hun haalbaarheid, ook op lange termijn. Carpe diem is héél leuk maar als het gaat over onze toekomst en onze centen, huldig ik een ander principe 🙂 Waarmee ik niet wil zeggen dat wij niet op vakantie gaan. Dat hoort er binnen de mogelijkheden al eens bij. De boog kan niet altijd gespannen staan. Dat houdt niemand vol.

     

     

  • Kleuterpuberteit

    Dochterlief wordt in januari 5 jaar. Tot voor kort was ze een schat van een kind. Lief, zorgzaam, grappig, …: ze had het allemaal. Tot voor kort dus. Onlangs gebeurde er iets in dat mooie kleuterhoofdje van haar. Er werden ergens 2 kabeltjes met elkaar verbonden die 1 woord in haar hoofd activeerden: TERREUR. Luisteren? Dat doen we niet. Wij zijn Miss H en wij heersen over de wereld. Geef mij eten, jij slaaf! Was mijn kleren en draag mijn boekentas!

    Als we haar iets vragen, kijkt ze de andere kant op. Als ze niet de andere kant op kijkt, drukt haar pink ergens in haar oorschelp op het knopje ‘negeer alles’. Elke dag zijn er dingen die ze plots niet meer lust als het over broodbeleg gaat. Als we dan ’s anderendaags die spullen niet meer tussen haar boterham smijten, is ze verontwaardigd. Thuis eet ze normaal goed, op school een stuk minder. Dagelijks komt de helft van haar lunch mee terug naar huis in de brooddoos. Erg frustrerend. Vanavond heeft ze helemaal niks gegeten. Zonde van de geflambeerde fazant met kroketjes en bijpassende saus.

    Samen spelen met de broers is niet meer wat het geweest was. Het begint vreedzaam en luttele minuten later is minstens één betrokken partij aan het krijsen. Grote broer van 6 krijgt het er danig van op de zenuwen. Hij is normaal een goeie loebas maar het wordt zelfs hem te veel. Hij speelt nog liever alleen in de (niet verwarmde) veranda dan dat hij Diva in zijn buurt moet tolereren. Ik begrijp hem eerlijk gezegd wel hoor. Kleine broer daarentegen is op dat vlak een labrador. Enthousiast laat hij zich meezuigen in haar grillen en imiteert hij zijn zus. Sla een labrador met een krant tegen zijn hoofd en hij komt kwispelend terug om nog een lap te vragen. Zo dus.

    Voor ons is het zenuwslopend. We doen ons best om niet te buizen op sfeer en gezelligheid maar af en toe verliezen we ons geduld. Ik weet dat roepen niet pedagogisch verantwoord is, maar het is hier de afgelopen dagen wel gebeurd. Pure onmacht ligt aan de oorzaak. Ik ben daar niet fier op. Het doet me pijn. Soms is er een kleine opflakkering en zie ik terug het Heleentje dat ik ken: lief, grappig, niet om een gekke uitspraak verlegen en een knuffelaar eerste klas. Meestal is ze ’s ochtends zo, als ze nog even bij ons in bed mag kruipen.

    Aan die momenten probeer ik me overdag op te trekken om de dag door te komen. Ik heb zelfs haar babyfoto’s vanonder het stof gehaald. Uit de grond van mijn hart hoop ik dat dit een fase is die nu op haar hoogtepunt zit en snel weer zal wegebben. Tegen dat we zover zijn, zal vermoedelijk de jongste aan de beurt zijn. En daarna zal de oudste wel in een soort van pre-puberteit of iets dergelijks komen. *zucht*

    Als er brave zielen zijn die tips hebben om ons door deze periode te sleuren: deel ze alsjeblieft. Mijn gezin en ik zijn u erg dankbaar. Als afsluiter het gezicht van de terreur:

     

    hh

  • Niets is vanzelfsprekend!

    Die bedenking heb ik me de afgelopen weken al vaak gemaakt. Ik bedoel dat niet negatief hoor, integendeel. Er zijn zooooovéél dingen die we allemaal maar normaal vinden in ons leven. Er zijn ook zooooovéél unieke dingen die we niet eens opmerken. Waar we achteloos voorbij lopen of waar we onze schouders eens voor ophalen. Hetzelfde geldt voor onze medemens. Iedereen is op zijn of haar eigen manier uniek. Da’s een dooddoener waar je in het onderwijs en later in het beroepsleven te pas en te onpas mee om de oren geslagen wordt. Maar we nemen zelden de tijd om daar eens bij stil te staan.

    Ik wil hier niet de moraalridder gaan spelen want ik zondig zelf ook tegen wat ik hier neerschrijf. Dat is me de laatste tijd pijnlijk duidelijk geworden in mijn naaste omgeving. Pijnlijk voor mezelf bedoel ik dan. Mijn echtgenoot en ik zijn gezegend met een goede gezondheid, we hebben beiden een goede job en we maakten 3 gezonde kinderen. Dat is op zich al een hele prestatie waar we dankbaar voor zijn.

    Onze kinderen zijn onze hoogste prioriteit. Altijd. In alles wat we doen of laten houden we rekening met hen. Net als wij en net als ieder ander mens hebben ze hun kleine kantjes en hun talenten. Niks speciaals dus. Nu blijkt langzaam maar zeker dat ze wel speciaal zijn. Wij hebben het alleen nooit gezien. Omdat we geen echte vergelijkingspunten hadden. Als ouder heb je altijd de neiging om je kinderen met elkaar te vergelijken. Dat doen wij ook geregeld. We kennen hen van binnen en van buiten. We kennen hun onderlinge gelijkenissen en hun verschilpunten.

    Maar wat we niet kenden waren de verschilpunten die er waren ten opzichte van hun leeftijdsgenootjes. Dankzij de school komen die nu bovendrijven. Dit verhaal wordt binnenkort nog vervolgd hoor, ik blijf er nu nog wat vaag over tot we duidelijkheid hebben. Maar tijdens zulke gesprekken met leerkrachten en met het CLB over je kroost, besef je pas wat je nooit zag. Wat je niet genoeg erkende omdat je niet wist dat het er was. Hoe frustrerend moet het voor die hummeltjes soms niet geweest zijn als wij in onze onwetendheid verkeerd reageerden op bepaald gedrag of op sommige vragen? Hoe onbegrepen zouden ze zich soms gevoeld hebben? Beseffen ze zelf wel over welke talenten ze beschikken?

    Je overloopt de afgelopen jaren en realiseert je plots ‘ah ja, toen was er dit’ of ’tiens, dat zal toen waarschijnlijk een signaal geweest zijn’ enz. Maar we wisten het niet dus we zagen het niet. En we deden er bijgevolg niets mee. Ik heb het gevoel dat ik daardoor wat tekort geschoten ben in mijn rol als moeder. Al bij al valt de schade goed mee en blijkt dat we het tot nu toe zeker niet slecht gedaan hebben maar het knaagt toch. Had ik het eerder geweten dan had ik dit of dat anders kunnen doen. Ach ja… Ze weten dat we hen graag zien en dat ze bij ons met hun verzuchtingen terecht kunnen en da’s al veel waard. De rest komt wel goed. Ik heb daar alle vertrouwen in. En we hebben ons best gedaan. Dat zullen we ook blijven doen.

    IMG_9567

  • Spreken voor een groep

    Ik heb zo een soulmate die soms nog zotter is dan ik. Onze zoontjes ontmoetten elkaar in een ver verleden bij de onthaalmoeder en sindsdien zijn ze beste vrienden. Wij dus ook 🙂 Omdat verhuizen van de ene koopwoning naar de andere nog niet hectisch genoeg is, besloot ze me mee te sleuren naar een lezing. Een lezing!

    Ik liet de dozen een avondje voor wat ze waren en ging met haar op pad. We zouden eens gaan luisteren naar een dame die ons alles zou vertellen over hoogsensitiviteit bij kinderen. Hoogsensitiviteit is iets wat in de familiale genen blijkt te zitten. Ik weet dat nog niet zo lang, maar sinds een familielid het me vertelde, begrijp ik een aantal dingen wel beter. Blijkbaar heb ik dit geschenk ook doorgegeven aan enkele telgen uit mijn kroost. Hoog tijd dus om me eens te verdiepen in hoogsensitiviteit bij kinderen. Zelfde verhaal bij de soulmate overigens.

    Zoals het hoort, arriveerden we fashionably late. Omdat wij helemaal het type zijn dat aan cultuur doet en voordrachten bijwoont dat het een lieve lust is *kuch*, vonden we dat we ons dat konden permitteren. Allez ja… Als je keuken er uit ziet zoals Normandië ergens nadat er daar een paar man met de boot arriveerde, dan heb je je autosleutels niet meteen gevonden. Die verhuis ook, tsss.

    Wij de zaal in. Net zoals in onze schooltijd ploften we netjes ergens achteraan op een stoeltje. De inleiding was net afgerond dus het echte werk kon beginnen. We zaten gespannen te wachten op het tipje van onze stoel met pen en papier in de aanslag. Want we zouden ijverig alle tips en tricks gaan noteren die we meekregen van deze bekwame spreekster. En dan zouden we weten hoe we onze zonen de beste opvoeding ooit kunnen geven. En we zouden al die tips ook doorgeven aan de school en bij uitbreiding aan de ganse vriendenkring zodat iedereen weet hoe ze onze gasten moet aanpakken. Wij zagen het misschien een beetje groots, ik geef het toe.

    En toen begon de mevrouw te babbelen. Een onzeker, krakend stemmetje probeerde de zaal te vullen. Deze stem paste helemaal niet bij de dame die vooraan stond. Zij is een expert in de materie, ze staat er mee op en gaat er mee slapen. Ze is nog eens ervaringsdeskundige ook dus ze weet helemaal waarover ze spreekt. En toch kon ze het publiek maar matig boeien. De zaal was gevuld met nieuwsgierige mama’s. Hier en daar zat naast een dame een man met een lang gezicht. Die had net ontdekt dat zijn smartphone waardeloos was in de betonnen zaal waar ze ons in stopten.

    En plots… Durfde een man het aan een vraag te stellen. De onverlaat had al slechte punten gescoord door laattijdig binnen te komen. Hij zat helemaal alleen achteraan. Vermoedelijk werd hij naar de lezing gestuurd door zijn partner of zijn mama. Hij was niet echt overtuigd van de materie die hier behandeld werd. Hij werd netjes op zijn plaats gezet door mevrouw de spreekster. Toch nog wat ambiance.

    Met gefronste wenkbrauwen bekeken de soulmate en ik elkaar. Dit is het niet. Hier gaan we niet horen wat we willen horen. Die mevrouw vooraan kent ongetwijfeld veel over hoogsensitiviteit, dat geloof ik oprecht. Maar ze kan het niet overbrengen. Dan schakel ik liever over naar plan B in plaats van een avond te verdoen. Plan B is eens te rade gaan bij mijnheer Google en enkele mama’s die ook vertrouwd zijn met het onderwerp.

    Tijd om efficiënt te handelen en onze tijdsbesteding nuttig te houden. We vluchten de zaal uit en rijden naar een gezellig cafeetje om na te praten over het onderwerp. We besluiten met de wijsheid dat we het eigenlijk zo slecht nog niet doen. We houden rekening waar mogelijk met het gegeven hoogsensitiviteit. We zorgen dat onze zonen leren hun gevoelens te verwoorden en assertief te denken en te handelen. We stimuleren hen om dit ook te oefenen. Ze gaan er komen, die mannen van ons.Onze toekomstige schoondochters of -zonen zullen ons later dankbaar zijn 🙂

     

  • Efficiënt onderhandelen doe je zo!

    We proberen onze kindjes op te voeden tot beleefde maar mondige burgers. Ze mogen hun mening uiten op een fatsoenlijke manier. Vandaag waren ongeveer vijftig personen getuigen van de doorgedreven onderhandelingsskills van onze jongste (3,5 jaar oud). We zaten gezellig samen voor een etentje op zondagnamiddag in een gezelschap dat vooral bestond uit volwassenen, aangevuld met enkele kinderen. Het menu lag vast, we aten wat de pot schafte. En het was verdikke lekker!

    Voorgerecht en hoofdgerecht passeerden zonder al te veel kleerscheuren en gemopper. Ok, ze waren jaloers op mijn stukje zalm want dat verkozen ze boven hun kaaskroket maar ze konden er mee leven. Het eten was overigens piekfijn in orde en het personeel heeft duidelijk ervaring met kinderen.

    De kindjes kregen allemaal een ijsje als dessert. Ze waren helemaal in extase want ze mochten zelf in de keuken een ijsje gaan kiezen van de bedieningsmijnheer! Fier als een gieter trippelden ze achter hem aan. Mijn 2 oudsten kwamen blij terug met hetzelfde raketijsje. Suiker met bevroren water dus. De jongste bleef achter. Lang. Verdacht lang. Zijn bijnaam is Raketman dus per seconde dat hij langer achterbleef dan broer en zus, kneep Koning Angst meer en meer in mijn aorta.

    Het werd De Wederhelft te veel. Hij wandelde naar de keuken om te kijken in welke oven de kleinste gekropen was. Daar stond hij rustig te wachten op zijn ijsje. Want onze Raketman doet niet mee aan kuddegedrag noch aan sociaal wenselijk antwoorden en eten. Hij had geen zin in een waterijsje. 1 meter kleuter keek eens naar boven en vroeg aan de mijnheer een ijsje met kokolàà. Zijn grote, blauwe kijkers zullen ook wel hun werk gedaan hebben. Parmantig kwam hij terug binnen met een hoorntje met daarop een gigant van een bol chocolade-ijs. Ik was jaloers. Hij beweert trouwens dat hij appeliet (alstublieft) gezegd heeft dus voor mij was het ok. De 2 anderen kregen het in de mot en dachten bij zichzelf ‘verdikke toch, we hebben ons weer laten vangen en hij heeft het wéér geflikt!’ Maar ze smulden zonder mopperen verder van hun raketijsje.

    Onze pagadders zijn 3 kleine Bourgondiërs dus je zag vooral de kleinste met smaak zijn ijsje, zijn trofee, verorberen. Hij likte met zichtbaar genoegen aan zijn chocolade-ijs, draaide het hoorntje helemaal rond terwijl hij zijn tong uitstak en proefde zo ongetwijfeld elk bestanddeel dat in het ijs verwerkt zat. Toen het grootste gedeelte van zijn bol op was, paste hij zijn tactiek aan als volgt:

    IMAG0158

    Graafwerken Raketman prutste vervolgens de laatste druppel ijs uit het hoorntje. Ondertussen zag ik verschillende mensen wijzen en glimlachen. Het eindresultaat zag er ongeveer zo uit:

    IMAG0160

    En toch. Lach maar, het is geen zicht, ik weet het. Maar hij heeft dankzij zijn efficiënte onderhandelingstechnieken toch maar ferm zijn zin gekregen. Niks kuddegedrag en beleefdheidshalve kiezen wat de rest kiest. Nee, hij komt netjes uit voor zijn mening. En geloof me vrij: er waren aanwezigen die gerust hun dessert met dat van hem wilden ruilen (ook al was dat ook erg lekker). Maar wij volwassenen durven dat te weinig: opkomen voor onze eigen mening en onze eigenheid verdedigen. Wij, groote menschen, zullen eerder tegen onze zin iets aanvaarden waar we ons niet goed bij voelen omdat we bang zijn voor de reactie van de ander.

    Wel, zelfs een driejarige bewijst nu dat je geen schrik hoeft te hebben. Nee heb je en ja kan je krijgen. Zolang je maar beleefd blijft en de ander respecteert. En als dat niet werkt: zielig kijken!

  • Die scholen toch…

    Onze 3 stuks gaan allen naar dezelfde school. 2 stuks leven zich uit in de kleuterschool, de oudste promoveerde vanaf dit schooljaar naar de lagere school. Erg handig is dat. ’s Morgens dump je ze zet je ze af op één plaats en ’s avonds kan je ze terug gaan oppikken op 1 locatie. Bijkomend voordeel: de schoolvrije dagen vallen altijd samen. Vandaag was er zo eentje.

    Graag zou ik het onderwijzend personeel en de directie van de school bedanken om net vandaag een schoolvrije dag in te plannen. We hebben hier volle bak genoten van het mooie nazomerweer! Een ganse namiddag hebben ze zich buiten geamuseerd. Hun vitamine D – peil is terug ok nu 🙂 Het bood mij de gelegenheid om nog wat spullen in te pakken voor onze naderende verhuis…

  • Paddenstoelen

    De oudste leert in het eerste leerjaar over paddenstoelen. Aan tafel levert dat volgende conversatie op:

    De Koter: ‘Wie heeft hier al eens een paddenstoel aangeraakt?’

    De papa fier: ‘Ikke!’ (paddenstoelen aanraken is heldenwerk)

    De Koter steekt zijn hand omhoog en zijn wijsvingertje wiegt van links naar rechts en weer terug.

    ‘Nééééé papa, dat mag jij niet doen! Paddenstoelen zijn gif en je mag daar nooit aan komen heeft meester Bart gezegd.’ Meester Bart is de held van onze oudste.

    De zus van 4 kan het niet laten zich te moeien in het gesprek. ‘Jamaar, als het een rode paddenstoel is met witte stippen, dan wonen daar toch kaboutertjes in?’

    En dan steekt mijn slecht brein de kop op. ‘Zal ik eens iets vertellen jongen?’

    Leergierig als hij is volgt er meteen, zonder nadenken ‘Ja mama!’ Tsss, hij zou beter moeten weten…

    Ach ja, we gaan er voor. ‘Soms hè, als je in de Colruyt champignons koopt, en je luistert héél goed, dan hoor je in de koeltoog kaboutertjes wenen omdat je hun huisje afpakt.’

    ‘Echt mama? Maar ik hoor dat nooit want in de Colruyt is veel lawaai.’

    Ik laat hem even nadenken. Yep, hij snapt’em. ‘Dus mama, in de Colruyt maken ze voor express lawaai zodat wij de kaboutertjes niet horen wenen?’

    – ‘Zo is dat jongen.’

    🙂

  • I’m having a friend for dinner

    Vandaag bestond ons gezin uit 4 koters in plaats van de gebruikelijke 3 stuks. Nummer 4 is 6 jaar oud en arriveerde hier om 8 u vanochtend. Nummer 4 is enig kind. Schrik contrast met dit kroostrijke gezin. Alles is gelukkig allemaal vlot verlopen. Er zijn in elk geval geen gewonden gevallen. Nummer 4 is nogal ne felle. Enkele zaken die we van vandaag onthouden in een notendop:

    1. De katten appreciëren het niet als er zo vroeg op de dag vreemd volk arriveert.

    Wilma trok zich naar goede gewoonte terug op onze slaapkamer. Gonzo wilde duidelijk een statement maken. If looks could kill dan was nummer 4 na een vijftal minuten naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Hij zou er niet mee spelen zoals met een speelgoedmuisje. Nee, dit hatelijke wezen moest een snelle en extreem pijnlijke dood sterven. In Gonzo’s gedachten dan toch. Gelukkig bleef het bij vieze blikken. Nummer 4 had het niet door dus Gonzo raakte meer en meer gefrustreerd. Hij had zijn ’thing’ niet meer. Tijd voor plan B dus. Vies naar mij beginnen kijken, verscholen achter zijn etensbak. Ostentatief met zijn voorpoten in zijn drinkbak wroeten en dan zoveel mogelijk pootafdrukken in de keuken achter laten. En in de gang. En op de trap naar boven. Eens hij merkt dat het geen indruk maakt, begint hij met plan C. Te pas en te onpas grellig in de weg gaan zitten, weigeren aan de kant te gaan en vooral ook: vies kijken. Gelukkig geraakt hij niet verder en is er geen plan D. Hij gaf het op en is tegen de middag begonnen aan zijn siësta. Hij onderneemt een laatste poging om nummer 4 buiten te werken door… vies te kijken. Het wordt hem allemaal te veel als nummer 4 hem vrolijk streelt. Helaas had ik op dat moment geen fototoestel bij de hand 🙂 Na het vertrek van nummer 4 veranderde hij terug in zijn luie zelve en kwam hij toch maar wat knuffeltjes en aaitjes halen bij ons in de zetel. 3 kwartier heeft hij zich gewassen om toch maar vakkundig alle sporen van nummer 4 van zijn begeerlijke lijf te verwijderen.

     

    2. Ook kinderen hebben ambitie

    Nummer 4 mag samen met mijn oudste mee gaan kijken naar de dansles van de zus. Het is niet pedagogisch verantwoord om een stel zesjarigen alleen thuis te laten. Terwijl de zus de ziel uit haar lijf danst op de tonen van Piet Piraat en consoorten, gaan de jongens op verkenning. Ze volgen het geluid en komen terecht bij zaal 6. Zaal 6 is zoiets als de hemel voor mannen. Afgetrainde, bezwete vrouwenlijven in strakke pakjes die ritmisch bewegen op de muziek. Hell, dit was een les Zumba! Ik gunde hen hun pleziertje, liet ze stiekem kijken vanuit het deurgat. Jong geleerd… Als je kan kiezen tussen kijken naar een stel wiebelende kleuters of zaal 6 dan is de keuze voor ieder mens met testosteron snel gemaakt. En ze deden lustig mee. Shaken alsof het niks was, de bijhorende gebaren van de instructrice imiteren, het ging allemaal vanzelf.

    In de auto praatten ze over hun toekomst. Nummer 4 heeft daar duidelijk al goed over nagedacht.

    ‘Ik ga later ginjeur worden want dan kan ik snel een Pors kopen!’

    Die van mij: ‘En ik ga later koning worden want dan verdien ik nog meer dan jij!’

    0-1

     

    3. De overgang is smeerlapperij.

    Eender welke overgang, deze uitspraak klopt altijd. Mijn oudste gaat wekelijks naar de scouts dus nummer 4 mocht vandaag een keertje mee gaan. Hij kende dat niet en zag het niet echt zitten. Het alternatief was een namiddag bij ons zijn zonder zijn beste vriend in de buurt. Hij ging dan toch maar mee. Ze trokken hun oude kleren aan en vertrokken. Vandaag was een belangrijke scouts-dag want er was… De Overgang! Een gedeelte van de Kapoentjes is vandaag Welpje geworden en dat gaat gepaard met allerlei smerige rituelen. Je kan het best vergelijken met een studentendoop maar dan zonder bier. Hoop ik. Vervang bier door hot-dogs en je bent er. Om 17 u ging ik hen benieuwd oppikken. Daar stonden ze dan, de ene al smeriger dan de andere. Gelukkig had mijn oudste vuilbakkleren aan. In hun haar ontdekte ik sporen van choco, ei, bloem, ketchup. De rest viel niet meer te identificeren. Oh boy, hier gaat de mama van nummer 4 niet blij mee zijn… Ik sop hen gauw in de douche en moffel de kleren stilletjes weg. Misschien verzwijg ik maar best dat hij sokken aanheeft van ons Heleen waar in glittersteentjes ‘Love’ op staat geschreven :\

    Fris gewassen en gestreken doen ze nog een poging om wat te spelen maar de kaarsjes zijn uit. Dus mogen ze tv kijken tot etenstijd. Allebei hebben ze knalrode oren wat betekent dat hun vermoeidheidsindicator tilt slaat. Na het eten en na het vertrek van nummer 4 mogen onze 3 musketiers nog even tv kijken en dan gaan ze uitgeteld naar bed. Morgen is er weer een dag…