Hukselende Vingers

Categorie: kinderpret

  • EHBO: voorwerp in neus

    Ook dat hoort bij opgroeiende kinderen. Vandaag kregen ze popcorn als tussendoortje. Dat geeft wat energie om beter buiten te kunnen ravotten 🙂 De kleinste had toch wel die ene maïskorrel in de kom gevonden die niet transformeerde in een popcorndingetje zeker…

    IMG_20140529_201631En wat doen we daar eigenlijk mee? Juist. We proberen dat in onze neus te stoppen. Plots komen broer en zus met groot alarm binnen gestoven. ‘Mamààààà, Jasper heeft een popcorntje in zijn neus gestoken en nu komt dat er niet meer uihuitttt!’ Enkele tellen later kwam Raketman aarzelend binnen getrippeld. Met een maïskorrel in zijn neus.

    Nu wil het toeval dat de stakkerd verkouden is. Zijn hoofd zit vol snot. Echt vast kon die korrel dus niet zitten. Ik zei hem dat ie eens ferm moest snuiten (zonder zakdoek) terwijl hij het andere neusgat dicht hield. Et voilà, daar bengelde een maïskorrel ter hoogte van zijn mond aan een groene sliert snot. Ik zag zijn tong al in die richting bewegen en kon nog net ‘NEEEEEEE’ roepen. En toen ademde hij in en was de maïskorrel weer verdwenen. Het leek wel een benjisprong voor zotte maïskorrels. Ik onthield uit mijn observatie dat je snot kan laten schuimen als je er wat druk op zet…

    Bij de volgende poging hielden we een zakdoek in de aanslag zodat we de maïskorrel meteen konden verwijderen. Voor de geïnteresseerden: als je kind een voorwerp in de neus er niet uitgesnut/uitgesnoten (wat het ook mag wezen) krijgt, dan ga je best eens langs de huisarts of de dokter met wachtdienst.

    IMG_20140529_201557

     

  • Wijverij met een vijfjarige

    Vanavond was zo een avond die moeders met hun dochter moeten door brengen. Onze vijfjarige had een generale repetitie voor haar dansshow binnenkort. Achter gesloten deuren repeteerden ze nog wel. Ondertussen zat ik buiten tot het eind van de repetitie met mijn vingers op een tafel te tappen. Ik was zo benieuwd hoe ze het zou doen, zo voor het eerst op een echt podium in een echte zaal. Da’s nog net iets anders dan het schoolfeest van de kleuterschool. Ik zal nog even moeten wachten om het te ontdekken. Ook haar outfits blijven een goed bewaard geheim. Het enige dat ze me toevertrouwde is dat roze gelakte nageltjes er wel mooi bij zouden passen.

    Als beloning voor het (vermoedelijk) harde werk op de repetitie, gingen we samen iets eten. Belofte maakt schuld. Deskundig verstopte ze de snoepjes die ze nog gauw in haar mond propte voor ze buiten kwam. Voor een vijfjarige die een lange dag achter de rug heeft, gedroeg ze zich voortreffelijk in The Lodge. Ik vertrouwde haar toe dat mama en papa daar een feest gaven toen ze trouwden. Dat maakte haar avond al helemaal speciaal.

    Proper speelde ze een kinderspaghetti en een broodje naar binnen. Als wij thuis spaghetti serveren, vind je die na het eten terug in de zone tussen haar hoofdharen en haar navel. Als ze een goeie dag heeft, geraakt ie soms tot tussen haar tenen. Nadien lurkte ze vlijtig aan haar Cola. Ze bleef netjes op haar stoel zitten. Mijn ogen vielen bijna uit hun kassen. Gezinsmaaltijden zijn hier vaak een combinatie van kabaal, rotzooi en eeuwig gekwebbel. Wat een contrast!

    De Dochter kan er echt van genieten om al eens meisjesdingen met mama te doen. Vooral gaan shoppen en iets gaan eten zijn haar favorieten. We babbelen over vanalles: school, hobby’s, vriendjes, de broers, papa, …. Ze blinkt dan van contentement. Je zou voor minder als je constant tussen 2 broers zit. Daar moet je mee vechten en voetballen en zo. Miss H observeert de medemens al even graag als haar moeder. Dat levert leuke gesprekken op 🙂 Maar het voelt wel goed als je anderen knikkend ziet kijken met een blik die zegt ‘amai, da’s een flinke zeg’. Da’s leuk voor haar maar ook voor mij. Teken dat ze toch iets opsteken van onze opvoeding. Een mens zou er op den duur aan gaan twijfelen als er weer eens een schep puree door de lucht vliegt of een onderbroek aan de luchter hangt.

    Fier als een plastieken gieter reed ik met dochterlief naar huis.Daar stonden nog enkele pannenkoeken af te koelen. Ze hoefde maar lief naar papa te plimpen met haar ogen en er stond al een bord klaar. Daar lag een pannenkoek met choco die smeekte: ‘Heleen, eet mij op!’ Wat ze dan ook met veel smaak deed. Mijn dochter lijkt een bodemloos vat te zijn. Groeispurtje zegt u? Neuh 😉

  • Verkiezingen voor kinderen

    Vanochtend maakten we een zalige lentewandeling richting stembureau. Voor het eerst in mijn leven mocht ik gaan stemmen in Molenstede. Onderweg legden we Triple Trouble uit wat we daar gingen doen. Ze zijn nu 7 jaar, 5 jaar en 4 jaar oud. Een tijd geleden wilden ze weten wat dat nu eigenlijk allemaal is: België, Diest, Molenstede, Vlaanderen, … Ik probeerde toen op kindermaat uit te leggen hoe dat allemaal in elkaar zit. Ze hebben dat vrij goed begrepen.

    Ik ben wel fier en blij dat ze zich interesseren aan de maatschappij waarin ze opgroeien en hoe die nu juist in elkaar zit. Dus krijgen ze de uitleg waar ze recht op hebben. Ik had anderhalve kilometer de tijd om hen uit te leggen waarom we moeten kiezen wie het voor het zeggen gaat hebben in Vlaanderen, België en Europa de volgende jaren. Hun hersenen fungeerden als sponsjes voor al die nieuwe kennis en al dat stof tot nadenken.

    Gedurende de dag werden we in vlagen bestookt met vragen als ze weer ergens aan dachten. Het schoolfeest met de obligate dansjes was een welkome afleiding. Voor ons was het een mentale rustpauze. Weer thuis zetten we de televisie aan om de binnenlopende resultaten op te volgen. Ondertussen hielden we de kinderen in de gaten die zich rot amuseerden op hun trampoline. Na het eten keken ze nog even mee naar tv. Naar de marathonuitzending over de verkiezingen.

    Ondertussen sloegen ze ons weer met de ene na de andere vraag om de oren. De oudste was verontwaardigd dat hij al naar bed moest terwijl we nog niet weten wie er gewonnen heeft. Toch maar even verduidelijken dat het zo simpel allemaal niet is. De winnaar moet nog kiezen wie mag meedoen in de regering. Die moet daar de volgende dagen over nadenken en dan met die mensen bellen en babbelen.

    Nu ben ik vooral benieuwd wat ze morgen nog van het hele verhaal zullen weten en hoe ze dat op school gaan vertellen 🙂

  • Moederdag

    Een tekstje over moederdag kan niet ontbreken als je gezegend bent met Triple Trouble. Gisterenavond tegen 22 u waren ze in bed nog druk hun versjes aan het oefenen voor D-Day. Vanochtend kwamen ze blinkend de kamer op met hun cadeautjes en dreunden ze mooi hun gedichtjes op. Fier dat ze allemaal waren (en ik ook)! Ik kreeg nog de belofte dat ik vandaag de ganse dag de baas mocht zijn omdat het moederdag was. Woehoe, ik wreef al in mijn polletjes!

    In de voormiddag ging ik nog gauw met de 2 kleinsten naar de kapper. Deze week passeert de schoolfotograaf immers. Na de middag was het dan mamatijd. Wie denkt ‘ah ja, mama moet in de watten gelegd worden want het is moederdag’: MIS! Mamatijd betekent hier eerder ‘om ter hardst mama proberen op te eisen’. Maar het was wel schattig om aan te zien 🙂

    jam

    Deze voormiddag maakte ik voor de oudste aardbeienconfituur. Hij is nog steeds zijn pseudo-allergeenvrij dieet aan het volgen. Voorts verdeelde ik mijn tijd over het huishouden, de kinderen, de katten en mijn werk voor de zaak. Daarna was het 100% tijd voor de kroost.

    Met de dochter maakte ik onze eigen Sam de Verkeersslang. We gingen aan de slag met wc-rolletjes, verf, nog meer verf, papier, lijm en nog een stuk of 20 andere dingen. Het resultaat leek zelfs op een vrolijke gehandicapte slang! Ondertussen was de oudste archeoloogje aan het spelen. Hij was druk in de weer met gips, hamer en beitel om een schat te ontdekken in een verjaardagscadeautje van zijn feestje gisteren.

    IMG_0750

    Je denkt toch zeker niet dat ik mijn handen ga vuil maken hè...
    Je denkt toch zeker niet dat ik mijn handen ga vuil maken hè…

    IMG_0753

    Op de achtergrond stuiterde Raketman rond met een ballon en een zwaard. Na het knutselen was het zijn beurt. Broer en zus waren naar de F1 aan het kijken. Hij en ik gingen op zijn verzoek een chocoladecake bakken. Op zijn Raketmans welteverstaan. Boter en eiwit vloog in het rond, de bloem hangt overal een beetje tussen en de chocolade was héél goed gesmolten. Op zich was dat nog een goed idee van mijn rakker. Zo kon die mislukte aardbeienconfituur (echt, wat een fiasco was dat) toch nog een nuttige wending aan haar bestaan geven. Cakevulling! Alle puzzelstukjes vallen in elkaar 🙂

    IMG_0757

    Het deed me deugd 3 tevreden kindersnoetjes te zien. Eigenlijk was ik van plan een dagje alleen naar de wellness te trekken. Maar ik kon het niet over mijn hart krijgen. Op moederdag kan je als moeder toch niet de deur achter je dicht trekken om zelf iets te gaan doen waar je je kinderen niet bij kan betrekken? Dat neemt niet weg dat het binnenkort wel tijd is voor een dagje ik-tijd, ver weg van alles en iedereen.

  • Verjaardagsfeestje

    Deze maand wordt mijn eerstgeborene 7 jaar. Zijn soulmate verjaart 3 weken voor hem. Meestal krijgen ze een gemeenschappelijk feestje om dat te vieren. Zo ook dit jaar. Door omstandigheden kozen we niet voor een binnenspeeltuin maar organiseerden we alles intern. In het huis van mijn soulmate die toevallig de mama is van Robins soulmate 🙂

    Gans de week hebben we kaarsjes gebrand en gebeden alsof ons leven op het spel stond. We hadden het beter niet gedaan want het heeft geregend… tot het feestje gedaan was. Toen kwam de zon er door en werden we getrakteerd op een prachtige regenboog!

    Het thema van dit jaar was back to basics. We zorgden voor wat gezonde snacks, wat vettigheid (chips en toestanden) en een echte spinnentaart. Met fopkaarsjes. En Kidibul waar echt vuurwerk uit kwam! En liters sap en limonade! En wat bleek?

    De kinderen hadden het zo druk met zich rot te amuseren dat ze amper de tijd namen om te snoepen of eens te komen drinken. 3 u lang stond het huis op stelten, zowel buiten als binnen. Toen alle gasten naar huis waren, de ene al meer perte totale dan de andere, bestelden we pizza’s om samen een leuke dag af te sluiten. Onze pagadders smulden dat het een lieve lust was en maakten zich nadien uit de voeten. Ha ja, er moest daar nog gespeeld worden hè!

    Bij thuiskomst keken ze nog even naar de regenboog. De oudste kwam nog even flodderen om dank u te zeggen. Daarna was het tijd voor de bedshow. Boven werd het maar niet stil terwijl ze hoorden te slapen. Stilletjes sloop ik de trap op… en hoorde hen vlijtig hun gedichtjes voor moederdag oefenen. Ik denk dat ze een leuke dag gehad hebben vandaag 🙂

  • Jong geleerd…

    Als de Koters enkele dagen wat later dan gewoonlijk naar bed gaan, dan wreekt zich dat. Deze week hadden we prijs. De Dochter moest 2 avonden op rij bij de huisarts zijn. De jongens liggen dan in bed maar slapen niet. Hun radar blijft signalen uitsturen tot ze horen dat mama en zus weer thuis zijn. Toevallig moeten ze net dan ook even uit bed om te plassen. En ineens een heel verhaal af te steken. Waardoor ze een half uur tot een uur later dan normaal fatsoenlijk in bed liggen.

    Gisteren was het hier bijgevolg ettertjesdag. Na school hadden ze allemaal de etterkriebels. Zoals het echte broers en zussen betaamt, werken ze dat op elkaar uit. Letterlijk en figuurlijk dus. Tussen het scheidsrechteren door toverde ik een gezonde gezinsmaaltijd op tafel: aardappelen met gemarineerd gebraad (zelf gemarineerd omwille van het pseudo-allergeenvrij dieet van de zoon), rauw witloof en een frisse tomaat-komkommersalade. geserveerd met light mayo en mosterd-dilledressing.

    Aan tafel merkten de Koters dat het tijd was om goede punten te halen. Zonder dat ik hen daar op moest wijzen. Wat zijn ze soms toch natuurtalenten… De oudste begon aarzelend: ‘Mama, ik vind het vlees wel héél lekker hoor.’ Nadat de laatste letter uit zijn mond ontsnapte, richtte zijn blik zich meteen op mijn gezicht. Hij kreeg een bedankje voor het compliment. Zus volgde het voorbeeld: ‘Ja, en de groentjes zijn ook superlekker want dat zijn mijn lievelingsgroentjes!’ Hmpf, vorige week zou ze nog moord en brand geschreeuwd hebben als ik haar een stukje komkommer gaf maar soit. Ook daar volgde een bedankje. Dochterlief was opgelucht dat ze terug een schuif hoger lag.

    Raketman keek broer en zus vragend aan. Hij voelde dat er een druk op zijn schouders rustte. Broer en zus verwachtten duidelijk dat hij ook iets zou zeggen om mama weer blij te maken. Hij stak een flinke hap tomaat in zijn mond en riep al kauwend: ‘Ja, da tijn ook mijn liewelingtwrrrrruitjes!’ Ondertussen lag de halve inhoud van zijn mond al op tafel. Maar hij was wel fier dat hij dit compliment helemaal zelf bedacht had. Blinken dat hij deed zeg 🙂 Als er nu één fruitje is dat hij graag eet, dan zijn het toch wel tomaten zeker en dat had hij eens ferm gezegd om mama te plezieren!

    Zus keek hem verontwaardigd aan en sloeg met haar hand tegen haar voorhoofd. Ze wilde de situatie nog redden met ‘Da’s ni hoor mama, Jasper bedoelt dat hij de groentjes ook lekker vindt!’ Ik was op slag weer beter gezind 😉

  • Voedselallergie: een nieuwe wending

    Ondertussen weten we dat zoonlief allergisch reageert op rode kleurstof, aardbeien en vermoedelijk ook tomaten. Work in progress. De komende maanden zullen we nog wel één en ander ontdekken. Gisteren schreef ik al dat ik met de dochter langs de huisarts passeerde omdat ze een snothoofd had. We moeten 3 maal daags haar neus spoelen en er vervolgens neusdruppels in doen. Vannacht werd ze zieker en zieker dus vandaag nam ondergetekende spoedverlof om Florence Nightingale te spelen.

    Vanochtend begon ze te klagen over jeuk. Ik had er eigenlijk geen erg in want er was niks te zien op haar lichaam. In de loop van de dag zag ik haar steeds meer dabben en krabben. Tegen de avond zat ze op enkele plaatsen door haar velletje. Ik vroeg haar om even te strippen voor mama zodat ik kon zien wat er aan de hand was. Daar stond ze dan: rode vlekken en bobbels sierden haar huid. Die waren er vanochtend nog niet! Ik geloof goed dat dat pijn doet en jeukt, de stakkerd!

    De huisarts wist te zeggen dat de kans zeer klein is dat dit een reactie is op de neusspray. Gelukkig mochten we meteen op consultatie komen. Daar volgde het verdict: netelroos oftewel een allergische reactie. En dit soort reactie wijst in 95% van de gevallen op… een voedselallergie. Of ik eens wilde opschrijven wat de dochter gisteren en vandaag gegeten heeft en dat blad bewaren tot deze reactie zich nog eens voordoet? De moed zonk me in de schoenen. Miss H kreeg een siroop (Xyzall) voorgeschreven die de reactie moet onderdrukken.

    Bijna 2 maanden zijn we nu bezig met het pseudo-allergeenvrij dieet voor onze oudste. Bij hem uit de voedselallergie zich via de luchtwegen. Dochterlief zal dus vermoedelijk op andere producten allergisch reageren. Ik hoop van harte voor haar dat dit een eenmalige reactie was. Als we met ons gezin nog eens een half jaar pseudo-allergeenvrij moeten eten, dan ben ik er niet graag bij. Het enige ‘nieuwe’ wat ik in het overzicht van de dochter kon ontdekken, zijn de rode bietjes die we gisteren aten. Als baby at ze dat vaak zonder problemen. Nu was het gemakkelijk enkele jaren geleden dat dit nog eens op tafel kwam. Toevallig is dat ook iets wat je tijdens het pseudo-allergeenvrij dieet net wel mag eten vanwege een laag risico op allergische reacties.

    Om (groen) te lachen, ben je hier momenteel aan het goede adres :\

     

  • Het zal je schoen maar zijn.

    Enkele weken geleden, nog voor de paasvakantie begon, slaagde Raketman er in zijn schoen (!) kwijt te spelen tijdens een verjaardagsfeestje. Met 1 schoen aan en 1 kousenvoet debberde hij naar de auto om terug naar huis te gaan. Wat een feestbeest zeg 🙂 Voordien hadden we met enkele volwassenen het ganse huis en de tuin van de gastheer en – vrouw overhoop gezet op zoek naar de schoen. Telkens we vroegen waar hij zijn schoentjes gedaan had, volgde er een droog ‘ik weet da ni’ met grote, onschuldige blauwe kijkers. Onvindbaar was ie. Ik dacht dat ik er nooit nog iets van zou horen. De mama van de jarige prevelde dat ze het vervelend vond en dat ze zeker bij de nabestaanden van dode buurman zou informeren of die geen kinderschoentje in de tuin wilden gaan zoeken. Raketman kreeg noodgedwongen nieuwe schoenen. Case closed.

    De overblijvende schoen bewaarde ik. Die diende als herinnering aan zijn stunt. Zo zou hij niet vergeten dat hij zorg moet dragen voor zijn spulletjes. Vandaag kwam een blinkende Miss H aangelopen met… de verloren gewaande schoen van Raketman! Met grote ogen zwaaide ze de schoen voor mijn neus heen en weer. Gelukkig ben ik niet vatbaar voor hypnose. Meteen vroeg ik waar die schoen plots vandaan kwam.

    ‘Hà, van bij Seppe hè mama!’ Tot zover was ik nog mee. Het bleef me een raadsel welke vierkante micrometer van het huis en de tuin we dan over het hoofd zagen tijdens onze grootscheepse zoekactie. Achter de zus kwam langzaam de boeventronie van Raketman piepen. Het ijs was gebroken, hij voelde dat het veilig was om zijn gezicht te laten zien. Zus had het ambetante klusje voor hem geklaard.

    ‘Jasper, waar heeft de mama van Seppe die schoen gevonden?’

    Even keek hij naar de grond, naar de auto, naar een vogel die passeerde. Mijn intonatie ging over van ‘flinke toffe mama’ naar ‘FBI’. ‘Jasper, waar heeft de mama van Seppe die schoen gevonden?’

    Hij schuifelde even heen en weer, zette zijn ‘Puss in Boots’-smoeltje op en zei ‘In te poom!’

    ‘In de boom?????’

    – ‘Ja mama, in te poom’!

    ‘Hoe is die dan in de boom terecht gekomen jongen?’

    – ‘Hà, ik had de toen in de pet van Teppe getopt en tan kon ik hoet hooooie met de toen hè mama!’ Vloeiend kwam dat zinnetje uit een tronie die blonk van de fierheid. Hij verwachtte vast en zeker dat hij uitgebreid complimentjes zou krijgen omdat hij zo goed met zijn schoen kan gooien. Toegegeven, als ik een schoen in een boom probeer te gooien dan zou die waarschijnlijk niet ergens onderwege blijven hangen.

    Yep, daar had ie me. Silly me was rats vergeten dat schoenen kunnen vliegen. Ik had beter moeten weten. We zochten enkel op de begane grond naar zijn schoen. Een maand lang hing de schoen dus eenzaam en alleen op grote hoogte. In weer en wind. Ook een onweer kreeg ie over zich. Maar als je er over nadenkt (dit is er eentje voor de vrouwen): hoe cool zou het niet zijn als schoenen aan bomen zouden groeien? 😉

    IMG_0735

  • Never refreeze a rabbid

    De Koters des huizes zijn momenteel 6, 5 en 4 jaar oud. Ze zijn in de regio beter bekend als Triple Trouble vanwege hun varkensstrekengehalte. Ze hebben dat alledrie in verschillende mate. Dat gehalte varieert ook van dag tot dag, soms zelfs van uur tot uur. Een andere beïnvloedende factor is de wisselwerking tussen de pagaddertjes onderling. Net als ik zijn ze fan van Shaun The Sheep en van de Raving Rabbids.

    Ik lach me er een kriek mee, vooral omwille van de herkenbaarheid. Wil je weten hoe een dag in het leven van ons gezin er uit ziet als de kinders in vorm zijn, klik dan hier en geniet. Of heb wat medelijden met ons als ouders…

     

  • De multifunctionele zandbak

    ’t Is zover! Hij is klaar! De Wederhelft heeft een ganse week geploeterd met de hulp van de Koters (nu ja, hulp…) en nu is ie helemaal klaar. Met deksel enal 🙂

    Miss H doet niet liever dan een aanloop van 20 m nemen om dan head first in de zandbak te duiken. Elke keer opnieuw moet ik dan denken aan de rode vos die ik in een aflevering van Scheire en de Schepping een muis onder de sneeuw zag vangen.

    Raketman vind het geweldig om te rollebollen in het zand. En iedereen moet in zijn vreugde delen. Binnen de kortste keren resulteert dat in een Miss H of Robin die met een zandsmoel huilend binnen gestrompeld komen.

    Robin betrapte ik dan weer toen hij als een hond in de zandbak stond, met zijn handen was hij een put aan het graven. Het zand vloog achter hem tot 2 m boven zijn poep. Als het niet meer was.

    Kort samengevat: Triple Trouble is tevreden nu ze terug een zandbak hebben. Ze kunnen een halve meter diep graven eer ze op beton stoten. Ze graven en ploeteren dat het een lieve lust is, vaak zelfs zonder ruzie te maken. Het doet hen deugd dat ze meer ruimte hebben dan vroeger, ook in de zandbak. Zo een schelp is echt wel te klein voor drie kinders.

    Ondertussen heb ik hen ook al geleerd dat een zandbak voor andere doeleinden gebruikt kan worden. Zo hielden ze gisteren een wedstrijd verspringen. Om maar iets te zeggen 🙂 Volgend plan is om af en toe stiekem iets te gaan ingraven in de zandbak en hen er niets van te zeggen. En dan maar in mijn vuistje lachen als hun snoetjes vol verwondering een ontdekking doen…

    Een dikke duim voor De Wederhelft is hier toch wel op zijn plaats. Hoe die man bergen werk verzette om de kinders blij te maken, chapeau. Het spitten was een hele klus, net als het plaatsen van de betonwanden en de betondallen onderaan. Zijn rug zal het ongetwijfeld geweten hebben… Hij mag terecht fier zijn op de vruchten van zijn arbeid!

    IMG_0717 IMG_0722 IMG_0724 IMG_0729