Hukselende Vingers

Categorie: kinderpret

Instant happiness

Vandaag vatte ik het plan op om met de kindjes op restaurant te gaan. Tegen de middag, toen mijn grijze massa voor de helft was weggesmolten bij de tropische temperaturen, was ik alternatieven aan het zoeken. Een godsgeschenk werd me in de schoot geworpen… Op Facebook werd een oproep gelanceerd voor een pop-up picknick in ons Diesterse pareltje in de binnenstad: Park Cerckel. Zalig! Onder een boom bij het moeras (‘Mama, Shrek woont hier! Hoe cool is dat!!!!’) genoten we van de sfeer en onze knabbeltjes.

Vol blijdschap vergat ik even dat de muizen hier dood vallen. Ik vulde een tas met véél drank en knabbelhapjes en vertrok met de kroost om te gaan picknicken. Een hittegolf is niet bevorderlijk voor de eetlust van kinderen dus knabbelhapjes waren dik in orde. Ik koos voor druiven, olijven, worteltjes, koeken, stokjeskaas en appelen. Allemaal dingen die ze tijdens het spelen gauw in hun mond kunnen stoppen. De knabbelhapjes werden vlot gedeeld met de andere kindjes. Want zo een picknick, da’s ook een beetje ruilhandel doen. Van elkaars potjes proeven en delen met anderen zonder bijbedoelingen. Gewoon omdat je dat leuk vindt. Ja, mensen kunnen tegenwoordig nog zo zijn.

Zulke dingen maken mij nu eens vrolijk zie. Op de wilde boef ergens naartoe vliegen voor een gezellig samenzijn en om nieuwe mensen te leren kennen. Zonder knabbelhapjes maar met een voldaan gevoel keerden we terug naar huis. Love and peace 😉

De picknick was ook een mijlpaal voor Raketman: hij kreeg er zijn eerste wespensteek. Op zijn vingertje dan nog. We hielden er ijs op en een watje met azijn. Voor het slapengaan kreeg hij nog een kwak Neurofen. Hopelijk is het morgen beter…

17 juli 2014
De kapoentjes gaan op kamp…

Vandaag brachten we met zijn allen zoonlief naar zijn eerste groot scoutskamp. Voor het eerst zal hij een ganse week van huis zijn. Ik vind het erger dan hijzelf vermoed ik. Hoewel, hij leefde er met een klein hartje naartoe. Op voorhand vloeiden er wat traantjes, en rezen er veel vragen in zijn knappe hoofdje. Dat hij me echt hard gaat missen als hij zo lang op kamp zal zijn. Of ze daar ook een douche hebben? En gaat het eten daar lekker zijn? Uiteraard kwamen de tranen en de vragen alleen als hij broer of zus nergens in de onmiddellijke omgeving bespeurde. De macho 🙂

Samen pakten we zijn spulletjes bij elkaar. Hij vond mijn oplossing voor het gemis gelukkig oké: hij kreeg foto’s van mama, papa, broer en zus mee om naar te kijken als hij het moeilijk heeft. Natuurlijk gaan we ook een briefje naar onze oudste van het nest schrijven. Hij hees zich vanmiddag in zijn verkleedkleren, nam zijn bagage vast en hop, weg waren we. Naar het buitenland nog wel, alsof het allemaal nog niet spannend genoeg was voor onze held op sokken.

Dankzij enkele fameuze wegomleidingen, zondagskoersen en wegen waar een GPS nog nooit van hoorde, arriveerden we fashionably late. We waren niet de allerlaatsten, Robin zou het ons nooit vergeven hebben. Dat heeft hij van zijn mama :$ De autorit was een hel. Robin was bloednerveus en dat straalde af op broer en zus. Gelukkig bereikten we onze bestemming zonder gewonden.

De kroost keek met open mond en wijd opengesperde ogen naar het hele kampgebeuren. Meteen begonnen 6 TripleTrouble-oogjes te blinken toen ze de slaapzaal in de mot kregen. Wow, zoveel volk op 1 kamer, dat is een garantie voor feestjes na bedtijd! De omgeving scoorde ook bonuspunten: veel groen en veel plaats om te ravotten én… muziek buiten! Na een innig afscheid was het tijd om huiswaarts te keren.

Eens thuis gekomen begonnen broer en zus wat onwennig te worden. We stelden hen gerust dat wij een briefje naar Robin gaan schrijven en dat hij op zaterdag terug naar huis komt. Heleen, 5 jaar, begon meteen aan haar eigen brief. Daaruit bleek weer maar eens: haat en liefde ligt dicht bij elkaar 🙂

Robin, zal je ons nog graag zien? Tot zaterdag!

6 juli 2014
De kleur van bloed

Dankzij de zoon heb ik weer iets bijgeleerd. Het kind las gisteren in de vakantie-opvang een stripverhaal van Kiekeboe: Het Witte Bloed. Allemaal goed en wel, niks aan de hand tot het tijd was voor bed. Tig keren kwam hij terug naar beneden om me vragen te stellen over wit bloed. Hij had zelfs gezien dat zijn arm, die op zijn hoofdkussen met zwarte kussenhoes lag, nogal wit was. Dat betekent zeker dat hij ook wit bloed heeft! Grote paniek en veel tranen!

Ondanks zijn 7 levensjaren kroop hij maar wat graag op mijn schoot om even tot rust te komen. Hij heeft wel degelijk rood bloed. ‘Kijk maar eens naar de aders op je hand, die zien blauw. Dat betekent dat er rood bloed in zit.’ (kinderlogica is op dat moment een vergiftigd geschenk) ‘Misschien bestaan er dieren met wit bloed, maar dat weten we niet. Alleszins zullen ze zich niet in onze buurt bevinden.’ Nog wat huilbuien later leerde ik hem een trucje om het witte bloed uit zijn hoofd te krijgen.

Dat werkte wonderwel zodat hij ergens tussen 21u en 22u in slaap viel. Zijn eerste vraag vanochtend: ‘Mama, heb je al opgezocht of er dieren bestaan met wit bloed?’ Marcel Kiekeboe, ik vervloek u! Wikipedia leerde ons dat ijsvissen die leven onder zeer lage temperaturen wit bloed hebben. Een zuurstofdragende stof blijkt niet nodig te zijn aangezien er al genoeg zuurstof opgelost kan worden in het bloedplasma.

Er bestaan zelfs beesten met roze, groen of zelfs blauw bloed. Dit had ik allemaal niet geweten als zoonlief dat stripverhaal van Kiekeboe niet gelezen had. Ouders, laat je kind gerust stripverhalen lezen. Onrechtstreeks steek je er zelf ook nog wat van op. Morgen vraag ik in de opvang wel dat ze zoonlief een album van Jommeke in zijn handen duwen als hij wat wil lezen 😉

2 juli 2014
Over springers en versnellers

Onze dochter van 5 is een specialleke. Miss H is een vlotte. Maar echt een vlotte. Dit schooljaar nam het CLB een IQ-test bij haar af. Die bevestigde dat zij duidelijk geen dom blondje is. In de tweede kleuterklas deed ze het dit schooljaar super. Na een aarzelende start waarbij ze haar draai niet goed leek te vinden, keerde het tij dankzij de alertheid van de juf. De juf zorgde voor differentiatie, hoe moeilijk dat soms ook was. Zo konden we samen met de school voorkomen dat onze dochter zich zou gaan vervelen in de klas. Een tijd lang had Miss H haar eigen werkhoekje in de klas waar ze spelletjes kon doen op haar maat. Echt, eeuwig respect voor de juf want we beseffen maar al te goed dat het niet evident is om elk kleutertje in je klas de aandacht te geven die hij of zij nodig heeft.

Ondertussen hadden wij de gelegenheid om één en ander uit te zoeken in het belang van de ontwikkeling van onze dochter. Op die manier konden wij thuis beter op haar behoeften inspelen. We gingen samen met dochterlief op onderzoek om een antwoord te vinden op de vele vragen die ze stelt. Zo weet ze met haar 5 jaar bijvoorbeeld al één en ander over de planeten, over gemeentes en deelgemeentes, over hoe bijtjes honing maken, enz. Als wij haar leerhonger thuis al wat konden stillen, kon zij zich in de klas op andere dingen concentreren. Ze slaagde er in vriendjes te maken. Ze leerde onbezorgd spelen op de speelplaats. Allemaal doodnormale dingen voor veel kinderen. Maar niet voor een specialleke. Vaak als zij begint te praten bekijken kindjes haar vreemd. Omdat ze al dingen kan en weet waar de leeftijdsgenootjes nog niet echt mee bezig zijn. Ondertussen leerde ze thuis verder lezen, schrijven en sommetjes maken. Af en toe kijken we ook samen naar het nieuws en praten we met haar over wat we dan zien.

Na het laatste oudercontact bleef alles maar door mijn hoofd malen. Als onze dochter nu, op het eind van de tweede kleuterklas, al kan wat ze pas moet kunnen als ze in het eerste leerjaar zit… Doen we haar dan een plezier met nog een jaartje kleuterschool? Pas op, het gaat over meer dan dat hoor. We hadden het ook over haar leervermogen, haar socio-emotionele ontwikkeling ,haar interesses, maturiteit, karakter en nog veel meer.

Vorige week namen we aarzelend contact met de school. Of ze eens wilden onderzoeken of onze dochter misschien naar het eerste leerjaar zou mogen gaan in plaats van in de derde kleuterklas te starten. We waren heel blij dat onze vraag meteen ernstig genomen werd door de directie en de betrokken leerkrachten. Er werd contact gelegd met het CLB en met de lagere school. Wij werden uitgenodigd voor een overleg met directie, leerkracht en zorgcoördinator. Vandaag legde onze dochter dan enkele testjes af bij de zorgjuf van de lagere school. Pas dan werd groen licht gegeven voor de overstap naar het eerste leerjaar.

Uit de grond van mijn hart: bedankt aan alle betrokken partijen op school en in het CLB voor hun hulp, advies en begeleiding! Dat betekent veel voor Miss H en voor ons. Ook bedankt aan de ervaringsdeskundigen waar ik bij terecht kan met vragen. Zonder al die hulp en tips had het misschien heel anders gelopen. We hopen dat we de juiste beslissing namen voor onze dochter maar helaas hebben we geen glazen bol die uitsluitsel biedt.

Ik schrijf deze tekst niet om te stoefen over mijn dochter, zeker niet. Maar ik heb ervaren hoe moeilijk het is om over zulke zaken te praten met anderen. Er rust precies een beetje een taboe op. Mensen bekijken je nogal snel met een blik van ‘Ah ja, mijn kind, schoon kind. Stoef maar over uw dochter.’ Op den duur zwijg je dan en probeer je het zelf allemaal uit te zoeken. De juf van Miss H sprak er ons zelf over aan in de loop van het schooljaar en dat was voor ons een hele opluchting. Samen met die juf gingen we op zoek naar antwoorden, begeleiding, resultaten, …

Het blijft voor een stuk zoeken hoor. Je vindt niet alle antwoorden die je nodig denkt te hebben. Je hebt ook geen enkele garantie dat je de juiste keuze maakt door ze al of niet te laten versnellen in de schoolloopbaan. Als ik ook maar 1 ouder kan inspireren of helpen met deze tekst, dan is mijn opzet geslaagd. Wie vragen heeft over het parcours dat we aflegden of waarom we zus of zo deden, mag me altijd contacteren.

27 juni 2014
Boterhammen in het park

Nope, niet de zomerlunches in het park in Brussel. Steeds meer scholen vragen aan ouders een vergoeding voor de middagbewaking. Ze vinden dat een logische evolutie. Op vraag van de vakbonden werd het middagtoezicht in het verleden uit het takenpakket van leerkrachten geschrapt. Er zijn ook steeds meer kindjes die ’s middags in de school blijven om te eten. De leerkrachten moeten dus op vrijwillige basis op meer kinderen letten dan vroeger.

Respect

Met die laatste zin kan ik akkoord gaan. Het voorgaande ligt wat moeilijker. Als ik kijk naar de school waar Triple Trouble hun broek verslijt, kan ik alleen maar zeggen: respect. Respect voor wat het team van de kleuterschool en lagere school dag in dag uit doet. Vanaf 7u45 is er gratis voorschoolse bewaking door een leerkracht. ’s Middags eten de kindjes onder het toeziend oog van een leerkracht hun boterhammen op. Gratis (hopelijk blijft dat zo). Om 15u15 zit de schooldag er op maar de kinderen kunnen onder het toeziend oog van enkele keerkrachten tot 16 u spelen op school voor ze naar huis of naar de opvang gaan. Gratis.

Inzet

Tijdens de schooluren halen ze het onderste uit de kan om de kinderen op een leuke manier één en ander bij te leren. Gisteren tijdens het eindeschooljaarsfeest van de kleuterschool leek het alsof de leerkrachten de tijd van hun leven hadden toen ze voor de kinderen een toneelstukje opvoerden tot groot jolijt van veel ouders. De juffen zijn heel aanspreekbaar voor vragen en bemerkingen van ouders. Ze kijken je niet buiten als je voor of na school nog gauw iets wil vragen. Nee, ze nemen met de glimlach de tijd om naar je te luisteren. Elke dag opnieuw. Een afspraak maken na schooltijd is geen enkel probleem.

Juiste oplossing?

Ik begrijp dat er ergens te lande leerkrachten zijn die vinden dat de verhouding niet klopt. Dat er veel van hen verwacht wordt in verhouding tot het loon dat ze krijgen. Maar is de boterhammentaks dan de juiste oplossing? Hiermee straft het beleid weer maar eens de werkende medemens. ’t Is niet dat wij de keuze hebben om onze kinderen ’s middags voor een half uur van school te halen en ze dan weer terug te brengen. Da’s niet te combineren met onze job.

Tweeverdieners

Je kan zeggen dat we dan maar schoolpoortmama of -papa moeten worden. En er meteen de gekende vooroordelen tegenaan gooien over 2 auto’s, reizen, villa’s en weet ik veel wat nog allemaal. Wel, om eerlijk te zijn: voor veel tweeverdieners is dat bullshit. Wij hebben een mooi inkomen als tweeverdiener, dat zal ik niet ontkennen. Maar wij kunnen daar geen zotte dingen mee doen. Wij investeren in ons huis zodat onze kinderen daar later de vruchten van plukken. Daarnaast investeren wij in de gezondheid van ons gezin. Als de kinderen ziek zijn, moeten we de dokter en medicatie kunnen betalen. 2 keer per jaar gaan wij met zijn vijven naar de tandarts voor een periodiek nazicht.

Elk van onze kinderen heeft een hobby omdat we dat belangrijk vinden voor hun sociale ontwikkeling. De ene gaat naar de scouts, de ander dansen, enz. Dat kost geen stukken van mensen maar de sollen moeten er wel liggen. Wat we maandelijks kunnen sparen, investeren we weer in ons huis en in onze kinderen. En zo is de cirkel rond.

Dure grap

Als wij voor onze 3 kinderen de boterhammentaks mogen gaan betalen, betekent dat een ferme hap uit het gezinsbudget. Als dat zo is, het zij zo. We gaan er geen ruzie over maken. Maar dat neemt niet weg dat ik het een spijtige zaak vind dat dit in sommige scholen al langer blijkt te bestaan. Hoe zit het met mensen die de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen? Geldt voor hen een sociaal tarief? Welk effect heeft de invoering van deze taks op de uitval? Daarmee bedoel ik dan schoolplichtige kinderen die niet op school zitten wanneer ze er moeten zijn? Is daar al ergens een onderzoek naar gedaan?

Ik schiet het idee niet af, maar ik heb er wel enkele bedenkingen bij. Dat wilde ik maar even kwijt.

26 juni 2014
Rode Duivels vs mijn duivels

Onze kroost interesseert zich voor geen meter aan voetbal. Zelfs onze jongens niet. De Wederhelft en ik weten dat een bal rond is en hoe een voetbalveld er ongeveer uit moet zien. Dat vat het zo wat samen. Ooit mocht ik eens naar Anderlecht – RWDM gaan kijken. Na 90 minuten wist ik welke speler het strakste poepje had (Zetterberg) en wie gezegend was met een schattig snoetje. Meer had ik van de match niet gezien. Dat ze in de tweede helft in een andere goal moeten sjotten dan in de eerste helft, was me niet eens opgevallen. Het zal u dus niet verbazen dat wij het WK Voetbal in Brazilië niet echt volgen.

De school doet dat wel. Vorige week zat er een briefje in de boekentassen met de vraag om de kinders vandaag te kleden in zwart, geel en rood vanwege de wedstrijd die Hak en Schup Rode Duivels vanavond speelde tegen Algerije. Zo gezegd, zo gedaan. Na school taterden ze in overdrive dat we om 6 uur de tv moesten opzetten voor de Rode Duivels met een hele uitleg er bij. Zo gezegd, zo gedaan. Het heeft me iets geleerd: voetbal kijken met onze kinderen is keitof! Je lacht je een kriek!

Het begon al toen Stram en Stijf Rode Duivels nog maar op weg was naar het veld: ‘Kijk mama, dat zijn die mannetjes die op onze stickers staan! Hoe cool is dat!!!!’ Elke speler kreeg een ukkie aan de hand om mee het veld op te zeulen. Brazilië is een land waar kinderen het niet zo goed hebben, voornamelijk in de favela’s is het over-leven als ik goed geïnformeerd ben. Kinderarbeid zou er ook nog behoorlijk veel voorkomen. Ik verslikte me dan ook toen ik mijn onbezorgde kroost enthousiast hoorde roepen ‘Kijk mama, als je in Brazilië gaat sjotten dan krijg je daar een kindje!’ Gelukkig weten ze niet beter, onze luxepaardjes die niet weten wat armoede en dwangarbeid is.

Toch willen ze laten zien dat ze er iets van kennen. Door elke teckel (maakt het toch leuker zo, niet?) zwaar te veroordelen. Zelfs het lichtste vermoeden van een teckel of hèèènssss kon op ‘boe’ en ‘ooh da mag ni’ rekenen. De dochter, de helderste van allen, haalde zich de toorn van de broers op haar nek. Terwijl ze achteloos aan haar vingernageltjes zat te prutsen riep ze gespeeld enthousiast: ‘Yesss, de witten hebben de bal!!‘ Ze meende het, dacht dat ze een übersupporter was die een ticket richting VIP-tent van de Rode Duivels verdiende.

Grote broer (7 jaar zonder enige kennis van voetbal) draaide zich om, fronste diep en mopperde ‘Hoe, vindt gij het goed dat de Rode Duivels de bal niet hebben?!’ Groot alarm in het hoofd van de zus. Ze moest iets verzinnen om haar blond moment te camoufleren. ‘Ah nee, da mag ni hè, allez Duivels!!‘ Broer knikte tevreden en las verder in zijn boekje.

En zo ging het maar door. Twee keer 45 minuten hoorde ik de zotste commentaren. Ze zouden zo live in de studio kunnen om de match te becommentariëren, het zou de kijkcijfers ten goede komen. Spijtig genoeg heb ik ze niet allemaal kunnen noteren en heb ik een geheugen als een zeef. Wel onthoud ik dat onze Duivels wonnen met 2-1 tegen Algerije. Proficiat Duivels en op naar de volgende!

17 juni 2014
Stuiteren als een kampioen

Onze verhuis naar Molenstede opent voor de kroost heel wat perspectieven. De grote tuin is er daar eentje van. We investeerden in een degelijke trampoline van Berg. Ze staat er nu enkele weken. De kinderen vinden het geweldig! Ik bewonder hun energie want na enkele minuten mee springen ben ik al buiten adem.

Na 1 week oefenen deed onze jongste van 4 vlotjes dit:

Vandaag lukte de schroef hem al aardig. Wat gaan we met dat baasje nog beleven 😉

11 juni 2014
Knutselen met wc-rolletjes

Met wc-rolletjes kan je 1001 dingen doen. Ik inspireer me vaak hier. Voor vaderdag (en opadag) lieten we ons nog eens gaan.

Raketman kreeg de eenvoudigste opdracht: een zombie maken.

Benodigdheden:

een wc-rolletje, witte plakkaatverf, wiebeloogjes (of gekleurd papier), verband (wc-papier of crêpepapier kan ook), plakband, veel geduld

To do:

1. wc-rolletje wit verven en laten drogen (ongeduldige mama’s kunnen hiervoor de haardroger inschakelen)

2. Wiebeloogjes kleven. Plan B: uit gekleurd papier 2 kleine rondjes knippen en daar met witte verf een stipje in zetten.

3. Verband rond het wc-rolletje draaien. Opgelet: niet over de oogjes! Bovenaan wat instoppen, vastkleven met plakband en klaar!

De zus waagde zich aan een stropdas.

Benodigdheden:

een wc-rolletje, gekleurd papier, lijm, stickers/kleurpotloden/decoratiemateriaal, een elastiekje of touwtje

To do:

1. Rol het wc-rolletje in gekleurd papier en plak goed vast.

2. Teken een stropdas op gekleurd papier en knip uit.

3. Stropdas versieren.

4. Stropdas aan wc-rolletje kleven.

5. Elastiekje of touw door het wc-rolletje rijgen. Klaar!

De oudste (en minst geduldige) maakte een vlinder.

Benodigdheden:

een wc-rolletje, verf + penseel, wiebeloogjes, pijpenragers (ik kende het woord niet tot vandaag), papier + kleurpotloden

To do:

1. Verf het wc-rolletje in een kleur naar keuze: dit wordt het lijfje van de vlinder. Laten drogen of de haardroger nog eens bovenhalen.

2. Knip de vleugels uit en kleur of versier ze.

3. Plak de wiebeloogjes op het lijfje en niet de pijpenragers (voelsprieten) vast.

4. Maak aan de zijkanten van het lijfje 2 gleuven voor de vleugels. Wie dat wil kan ook eens zot doen en onderaan het lijfje een staart knippen in het wc-rolletje.

5. Vleugels in de gleuven schuiven en op de vouwlijn vastplakken: klaar! Optie: klein gaatje maken en een touwtje door rijgen zodat je de vlinder kan omhoog hangen (ophangen is nogal morbide hè).

Veel plezier 😉

8 juni 2014
Ouderschap

Iedere ouder twijfelt al eens aan zichzelf. Soms stel je jezelf in vraag. Doe ik het wel goed? Geef ik mijn kinderen genoeg aandacht? Mopper ik niet te vaak? Zien ze me graag? Ben ik een goede moeder? Ook als ik niet dagelijks op Facebook 3 statussen en 55 foto’s van mijn übervrolijke kinderen post? Ook als ik niet elke dag een verhaaltje voor het slapengaan voorlees? Als ik niet dagelijks met hen knutsel en dans omdat ik bezig ben met het eten, de badjes en de bedjes? Zouden ze me dat kwalijk nemen? Hoe denken ze eigenlijk over me?

Op zulke momenten doet het deugd als iemand je een hart onder de riem steekt. Als een andere niet-perfecte ouder vertelt over zijn of haar flaters. Of over zijn of haar zwakke momenten. Het doet je beseffen dat je niet de enige bent die maar gewoon een mens is. Dat het niet erg is dat je al eens een mindere dag hebt. Zolang je daar open over communiceert met je kinderen, kunnen ze dat wel een beetje plaatsen. Die anekdotes van anderen, die bemoedigende schouderklopjes, die begripvolle blikken als je met tranen in je ogen vertelt dat je even niet meer wist van welk hout pijlen te maken… Die doen je beseffen dat je kinderen het nog niet zo slecht hebben. Dat er kinderen zijn die blij zouden zijn als ze alleen maar geen bedverhaaltje krijgen.

Toch blijft het vaak bij me knagen. De twijfels over mijn capaciteiten als ouder. Mijn verleden speelt daar een belangrijke rol in. Ik spreek daar eigenlijk zelden over. Maar als je onverwacht op 1 dag van de ene verrassing in de andere valt, dan zweef je. Vandaag waren er oudercontacten voor Miss H (2e kleuterklas) en Raketman (1e kleuterklas). Bij beide juffen verliet ik met opgeheven hoofd het klaslokaal. Fier als een gieter was ik op mijn kinderen. En ook een beetje op mezelf. En nee, ik schaam me niet om dat te zeggen.

Als je dan van je oudste nog dit op onder je neus geduwd krijgt, schiet je gemoed helemaal vol 🙂

4 juni 2014
Knutselen: blaasmonsters

Ik ben geen handige mama. Indertijd haalde ik voor plastische opvoeding met veel moeite 50% op mijn rapport. Toch wil ik af en toe samen met mijn kinderen kunnen knutselen. Daarom af en toe wat tips voor onhandige mama’s…

Wat heb je nodig om blaasmonsters te maken?

Een stenen vloer

Rietjes

Een groot blad papier (bv de plannen van je huis, sorry mijnheer de architect)

Verf + potjes om de verf in te doen

water

stiften

2 zotte kinders

Aan de slag:

Doe in elk potje een scheut verf en leng een beetje aan met water. Aanlengen op zijn Hollands want anders kan je met de verf niks meer aanvangen. Zuinig doen dus.

Verzamel de kinderen rond het blad. Om oorlogen te vermijden, deel je het blad best op in vakken.

Giet in elk vak telkens 2 kleuren verf. Niet te gul gieten of je monster is eigenlijk maar een vlek. De kleuren zullen zich een beetje mengen. (noem het gerust special effects)

Laat je kinderen met een rietje zachtjes over de verfvlekken blazen. De kleuren zullen zich verder mengen en er ontstaan tentakels, staarten, vleugels enzoverder.

Laat de kunstwerken drogen. Onze veranda is daar op een zonnige lentedag ideaal voor.

Als alles goed opgedroogd is, knip je de blaasmonsters uit en kleef je ze op een gekleurd blad. Niet verplicht, ik vind het gewoon leuker.

De kinderen kunnen dan met stiften aan de slag: ogen tekenen (het moeten er niet per se 2 zijn), staarten, vleugels, tentakels, … Al wat een monster volgens hen moet hebben, is juist.

1 juni 2014