Hukselende Vingers

Categorie: shopping

  • Shop lokaal met Koked

    Al jaren ben ik fan van #shoplokaal. Ik probeer bij mijn aankopen zoveel als mogelijk te kiezen voor lokale ondernemers. Maar door mijn drukke job ben ik ook fan van automaten: geldautomaten, drankautomaten, ticketautomaten, … Recent had ik op korte tijd 2 dingetjes aan de hand die me weer maar eens blij maakten met mijn hart voor #shoplokaal.

    Op een zondag viel mijn frank dat we geen brood meer in huis hadden voor het ontbijt op maandagochtend. Natuurlijk realiseer je je zoiets pas als de bakker geniet van zijn zondagnamiddag. Geen bakker meer open. Dus ik rijd naar een broodautomaat. Een resem muntstukken verdwijnt in de automaat, ik geef mijn keuze in en… er gebeurt niks. Beetje staan sukkelen maar niets hielp. Op naar de volgende broodautomaat. Daar kon ik met de bankkaart betalen, keihandig! Volgens de display werd mijn betaling geregistreerd en kwam mijn brood er zo dadelijk aan. Er gebeurde niks. Weer beetje gesukkeld, weer zonder resultaat. Ondertussen was ik al 6 euro armer en had ik nog geen brood. Uiteindelijk toch nog aan eten geraakt dankzij de Turkse supermarkt. Helden!

    Thuis gekomen stuur ik een mailtje naar beide verdelers van de automaten. Jaja, ik had er aan gedacht de gegevens te noteren. De bakkers in kwestie kunnen er niks aan doen dus ik wilde hen er niet mee lastig vallen. Beide verdelers een beleefd bericht gestuurd. Nooit reactie gehad. Geld kwijt dus. Niet dat we daar arm van worden maar het gaat me om het principe. Hierdoor ben ik niet geneigd nog eens langs die automaten te passeren voor een brood waardoor de inkomsten van de lokale handelaar dalen. Heel spijtige zaak. Als ik er geraak tijdens de openingsuren, ga ik natuurlijk wel nog mijn brood halen bij de bakkers in kwestie. Maar hun automaten verdienen aan mij geen cent meer.

    Afgelopen weekend zaten we tegen onze verwachting in zonder vlees voor het avondeten. Weer op een moment dat de winkels gesloten waren natuurlijk. Geen probleem, we rijden even naar de automaten van Koked in Diest. Vlezekes kiezen, betalen met de kaart en wachten tot het luikje open gaat. Er zat maar 1 pakketje in in plaats van de 2 die ik bestelde en betaalde. Doeme toch. Terug thuis, we schrijven zondagavond, een berichtje ingesproken op het antwoordapparaat van de lokale ondernemer wiens automaat haperde. 10 minuten later kreeg ik al een telefoontje terug. Samen ontdekten we de oorzaak van het probleem (lang verhaal, iets met een plastieken haakje dat voor de scanner kwam waardoor de automaat dacht dat er een vlezeke passeerde). Hij verontschuldigde zich daarvoor, bedankte me voor de melding en ’s anderendaags stond het geld al terug op mijn rekening. Chapeau, da’s tenminste klantvriendelijk ondernemen!

    https://koked.be/

  • Wie rekent, koopt bij Primark

    Wie rekent, koopt bij Primark

    Lief dagboek,

     

    Vandaag heb ik mijn eerste Primarkske ooit gedaan. Op een dodelijk hete dag (+ 35°C), daags na de start van de zomersolden. Een ellendiger moment had ik niet kunnen uitkiezen. Primark is zo een beetje de Wibra/Zeeman van de hipsters. Voor ik er binnen ging, zei ik 10 keer tegen mezelf ‘Kijk alleen rond voor de kinderen, An.’ Dat hielp.

    Toen trippelde ik naar binnen. Here Jezus, wat was me dat! Een kat vindt haar jongen daar niet terug! Ergens tussen het gekrioel van mensen van allerlei slag, ontwaarde ik security. En roltrappen. Wat??? Dat werkt hier nog met verdiepingen ook?! Nergens een plattegrond te bespeuren… Alsof ik dan beter mijn weg zou vinden, maar toch. Even later ontdekte ik dat de kinderspullen op de eerste verdieping hingen te wachten op gretige kopers. Alles is bij Primark degoûtant goedkoop maar in de solden gaat daar dan nog eens een fikse korting af. T-shirts voor 1 € zijn daar niet abnormaal. Je vraagt je af hoe ze daar in hemelsnaam nog winst op kunnen maken.

    De roltrap bracht me naar het paradijs. Mijnheer Visa in mijn handtas kreeg prompt een hartverzakking en verstopte zich in het kleinste hoekje dat ie maar kon vinden. Oké, voor kwaliteit moet je niet bij Primark kopen maar wat voor leuke spulletjes hebben ze daar! Ik kocht een massa behoorlijk wat kinderkledij. Op de groei zoals het een vooruitziende moeder betaamt.

    Maar let op want bij Primark is niets wat het lijkt. Je denkt bij jezelf ‘Oh, 7 € voor dat overhemd, da’s geen geld.’ Aan de kassa blijkt dan dat de prijzen voor sommige artikel in Britse ponden geafficheerd staan. Op dat hemd scheelde het volgens de kassierster 3 € extra. Principieel als ik ben, heb ik alle artikelen met prijs in Britse ponden aan de kant laten liggen. Dat vind ik nu eens bedrog zie. Mensen denken dat ze koopjes doen, gaan nietsvermoedend aan de kassa en betalen daar plots bijna de helft meer. Want niet iedereen let op het symbooltje bij het bedrag en ik kan me voorstellen dat niet elke kassierster de klanten inlicht bij het afrekenen. Al zeker niet als ze daar 2 rijen dik staan aan te schuiven.

    Terwijl ik afrekende, probeerde ik niet te denken aan de Indische kinderhandjes die al deze kleren gemaakt hebben in barre werkomstandigheden. We proberen dit gezin zoveel mogelijk ‘schone’ dingen te laten consumeren maar laat ons een kat een kat noemen: dat is een dure aangelegenheid. Dus ja, vandaag heb ik me eens laten gaan. Tegen de winter kopen we terug wat anders 😉

    IMG_20150702_204518

     

  • Open landbouwbedrijvendag Diest/Scherpenheuvel-Zichem

    Open landbouwbedrijvendag Diest/Scherpenheuvel-Zichem

    U leest het goed: enkele landbouwbedrijven uit Diest en Scherpenheuvel-Zichem zetten vandaag hun deuren open voor het grote publiek. Het ging meerbepaald om:

    – appels en peren: Distelmans, Dorpveldstraat 260, Webbekom
    – paprika: Vermeiren Tom, Broekstraat 53, Molenstede
    – miniwitloof – Bruyninckx bvba, Schuttersveldstraat 7, Messelbroek
    – aardbeien – Weckx André, Frans Smeyersstraat 128, Scherpenheuvel

    IMG_20150531_175656

    Wij hebben er een dagvullend programma van gemaakt en bezochten met de kinderen elk van deze bedrijven. Zo leren ze welke weg groenten en fruit afleggen voor ze op ons bord terecht komen.

    Telkens was de ontvangst hartelijk. Er waren hapjes en drankjes, hier en daar zelfs animatie voor de kinderen. Vooral de rondleidingen door mensen van het bedrijf waren de moeite waard.

    Je hoorde hen spreken met passie voor hun bedrijf, met respect voor hun product. Een boer is niet langer een man die bij het krieken van de dag op zijn veld staat en met de kippen mee op stok gaat. Neen, het zijn tegenwoordig echte bedrijven die gebruik maken van moderne technieken. Ondanks deze modernisering, blijft de landbouw een arbeidsintensief proces.

    Uit gesprekken met de deelnemende landbouwers onthoud ik dat de meesten een kern van vaste personeelsleden hebben, aangevuld met jobstudenten en seizoensarbeiders voor de piekmomenten. Uiteraard is voor deze mensen de omzet belangrijk maar toch hoor je bij elk van hen een groeiend bewustzijn rond de milieuproblematiek. Allen zijn ze bezig met hemelwaterrecuperatie, biologische bestrijding van ongedierte, warmte-opslag en natuurlijke bestuiving van de planten als het geen zelfbestuivers zijn.

    De keuze is voor ons snel gemaakt. Onze paprika’s bijvoorbeeld, kopen we vanaf nu bij onze straatgenoten. Verser dan dat kan je ze niet hebben want enkele minuten na de pluk kan je ze al mee naar huis nemen. Veel beter toch dan de ingevoerde exemplaren in de supermarkt? En dan zwijgen we nog over de prijsverschillen ten opzichte van de winkels. Support your local farmer met andere woorden 🙂

     

  • Ken uw auto… en uw garagist.

    Het is zover, mijn ‘bus’ wordt op het einde van de maand 4 jaar. Dat vieren we met een bezoekje aan de autokeuring. Het feestvarken mocht vandaag alvast naar de garage. Ik bestelde een klein onderhoud en een nazicht voor de autokeuring. ‘Of we een anti-corrosietest mogen afnemen van 30 €? Da’s eigenlijk verplicht voor de garantie op de lakverf van de auto.’ Mjah, doe maar dan hè. Veel keuze heb ik niet als ik het goed begrijp.

    Enkele uren later mocht ik mijn wagen gaan ophalen. Ik viel bijna op mijn gat. Ja, ik ben een vrouw. Ja, ik ben blond. Nee, ik ken niks van auto’s. Maar ik voel het als men me in het zak probeert te zetten. Al zeker als het niet de eerste keer is dat dit gebeurt. Vorig jaar kreeg de auto in diezelfde garage een groot nazicht. Dit jaar telde ik ongeveer hetzelfde bedrag neer voor een klein nazicht (+ keuring) en de test voor de lakverf. Dat lijkt me wat aan de dure kant. Soit, ik discussieer daar niet verder over. ’t Is crisis voor iedereen zullen we maar denken…

    Dan komt het… ‘Mevrouw, voor de keuring hebt u wel een probleem vrees ik. Uw auto heeft geen reservewiel. Normaal hangt dat bij uw type van wagen onder de auto en bij u hangt er helemaal niks.’ Goh, dat zou kunnen. Ik heb nog nooit lekke band gehad met deze auto dus ik zou het niet weten. ‘Ah, dan zal dat gestolen zijn, we hebben dat al vaak gehoord hoor dat de reservewielen die onder de auto hangen, gestolen worden.’ Tiens, da’s nu de eerste keer dat ik zoiets hoor. Zal wel aan mij liggen zeker. ‘We kunnen de nodige stukken bestellen om te zorgen dat u terug een reservewiel heeft want anders gaat uw auto afgekeurd worden hoor.’

    Hmmm, toch maar even aftoetsen bij De Wederhelft. Aan de telefoon schiet die in de lach. ‘Natuurlijk heeft uw auto geen reservewiel, wij hebben bij de aankoop van de wagen gekozen voor zo een depannagekit die in uw koffer steekt! Da’s perfect in orde voor de keuring!’

    Jah, daar zakt mijn broek van af hè. Staan ze me daar in de garage met 2 ongerust te maken en een bestelling aan te praten voor iets wat ik niet eens nodig heb. We kochten onze auto in deze garage dus je zou toch denken dat ze dan op zijn minst ‘het dossier’ even nakijken voor ze zulke dingen zeggen? Of dat ze weten dat je bij dit type kan kiezen tussen een reservewiel dat onder de wagen hangt met beugels of een depannagekit en dat die laatste optie ook in orde is voor de autokeuring?

  • U vraagt zich af wat een kenau is?

    U vraagt zich af wat een kenau is?

    Ik zal het u vertellen. Met enkele voorbeelden uiteraard. Vanmiddag ging ik winkelen. Als er geen kinderen bij zijn die aan mijn mouwen lopen te trekken, vind ik dat ontspannend. Zo ook vandaag. Tot ik binnenwandelde bij Hunkemöller… Mijn arendsogen scanden in een mum van tijd de winkel. Gris, grabbel en pluk: 4 beha’s bengelden aan mijn hand op weg naar de paskamer. Wat ik daar zag, deed mijn tikker op hol slaan.

    Pashokje 1: een oudere dame, mollig gebouwd, past badpakken aan de lopende band. De lopende band is haar echtgenoot die continu af en aan draaft met flashy badpakken om mevrouw te plezieren. Zijn baggy trousers laten net iets te veel van het goede zien. Het zweet parelt van zijn voorhoofd, zijn bril schuift steeds weer naar het topje van zijn neus. Zij beveelt hem wat hij weg mag brengen en wat er in de plaats moet komen. Haar stem verraadt dat ze ooit veel rookte en houdt van een glas wijn. Of porto, ik laat dat in het midden. Stiekem vindt mijnheer dat hij vandaag een geweldige job heeft. Hij kan het niet laten binnen te kijken in elk pashokje dat hij passeert om me vervolgens met rode kaakjes en het gezicht naar de grond voorbij te lopen, weer de winkel in op jacht naar badpakken voor mevrouw.

    Pashokje 2: een puberende dochter, niet van de magerste. Kleine broer staat als een lijfwacht voor het pashokje. Tot grote frustratie van de zus zijn zijn armen net niet lang genoeg om het gordijn van het pashokje van muur tot muur te knellen. De kleine is blij met zijn taak. Terwijl hij het gordijn tegen de muren probeert te duwen, kan hij stiekem in het pashokje rechts van hem kijken. Links zit de oudere dame, daar is hij niet erg in geïnteresseerd. Mama loopt zich de benen vanonder het lijf om ondergoed in de winkel te gaan zoeken voor de dochter. Licht geweld wordt daar niet bij geschuwd. Ik zie haar passeren met slipjes waar ik samen met mijn dochter in zou passen. ‘Alstublieft’ en ‘dank u wel’ staat niet in het woordenboek van de dochter. Rologen en mompelen kan ze als geen ander. Mama begint het stilaan op haar heupen te krijgen, broer is al aan het nadenken over hoe hij aan papa gaat vertellen wat hij allemaal zag in het andere pashokje zonder dat zus het hoort.

    Pashokje 3: nog een puberende dochter, noem haar gerust volslank. Afgaand op het gegrom en gesnauw, zit ze al veel te lang in het pashokje. De kreet ‘EN IK MOET PIPI DOEN!’ bevestigt mijn vermoeden. Moeder schaamt zich rot. Excuseert zich bij de verkoopster en zoekt steun bij iedereen die haar maar wil helpen om haar prinsesje blij te maken. Wie zich in de buurt van de pashokjes bevindt, weet ondertussen dat deze norse juffrouw beha-maat 95E heeft. In mijn jonge jaren waren we als 15-jarige al blij met een A-cup :s Niks is goed voor deze helleveeg en dat zullen mama en de verkoopsters geweten hebben. Uiteindelijk stapt ze met een lang gezicht en 1 beha terug naar buiten. 25 andere beha’s gooit ze op het tafeltje van de winkeljuffrouw om weer in de rekken gehangen te worden.

    De man van pashokje 1 lijkt hetzelfde te denken als ik. Hij poogt meermaals contact te zoeken met een glimlach die zegt ‘Hey, hebt ge dat nu gezien?’ of ‘Amai, da’s ook ni min hè!’. Ik glimlach beleefdheidshalve terug en verplaats mijn gezichtsveld naar de winkel. Plots komt het besef dat ook ik een dochter heb. Een klein lief meisje van 5. Een fashionista wel. Ook zij zal ooit gaan puberen. Na vandaag weet ik het zeker: als het zo ver is, dan mag De Wederhelft met haar lingerie gaan shoppen want anders komt het niet goed 😉

  • Stijlicoon

    De beste beslissing die ik ooit nam voor mijn project ‘Vervrouwelijking’, was het advies van mijn oudste vragen bij het shoppen. 6 jaar is hij nu. Eerlijker reacties in het pashokje krijg je nergens anders. Hij weet ook goed kledij te kiezen die ik vlot kan combineren met andere spullen die thuis al in de kleerkast hangen.

    Vandaag heb ik hem voor mij alleen want broer en zus zitten in de vakantie-opvang. De gelegenheid maakt de dief dus ik kidnapte hem richting Gouden Kruispunt. Een half uurtje later was ik 2 paar schoenen en wat kledij rijker. Telkens ik een outfit draag die hij hielp kiezen, krijg ik complimentjes van anderen. Mijn hart smolt toen hij zei ‘Zeg mama, die schoenen die je nu gekocht hebt, die passen heel mooi bij dat rokje met die bloem (Desigual) waar jij zo mooi mee bent!’ Wat kan een vrouw zich nog meer wensen 🙂

    Mijn kleine Jani Kazaltzis kan buiten de schooluren gehuurd worden. Zijn tarief is een pannenkoek en een Fristi per 2 uur. Mijn commissieloon als manager bestaat uit een waardebon van een boetiek voor vrouwen van zijn keuze.

     

    IMG_0631

  • Rijkdom koop je niet

    Sinds enkele weken kijk ik naar The Sky is The Limit. Meer dan kijken mag je bij dat programma niet doen. Voor het begint, leg ik mijn verstand even naast me op tafel want anders erger ik me groen en blauw. Dat niet alleen, ik zou ook overlopen van medelijden met de rijkaards. Dit programma bevestigt nu eens perfect de heersende clichés over de gegoeden der maatschappij.

    Materieel komen ze niks te kort. Integendeel. Wie het breed heeft, laat het bij voorkeur breed hangen volgens dit programma. Maar als maatschappelijk assistent kijk ik los door de façade. Ik zie mensen die niks te kort komen. Ik respecteer hen omwille van wat ze bereikt hebben in het leven. Ze zullen er ongetwijfeld voor geknokt en gezwoegd hebben. Echt, chapeau. Mààr…

    Ik zie ook rijke mensen die per se een verhaal willen ophangen dat zegt ‘kijk hoe ik gelukkig ik ben want ik heb een villa, een sjieke auto en dure kleren’. Hun ogen zeggen echter ‘Is het dit nu? Ik heb een oppervlakkige relatie met een leeghoofd in een mooie verpakking maar wat heb ik daar aan? Ik heb een zwembad, een sauna, 20 paarden, een gevulde dressing zo groot als een appartement maar met wie kan ik dit delen? Ik ben bang om vrienden te maken want ik weet niet of ze oprecht mijn vriend willen zijn of dat ze andere bedoelingen hebben. Ik zit alleen in mijn sauna en heb niemand om een babbeltje mee te slagen. Ik heb zodanig veel prullerij gekocht dat ik mezelf sociaal isoleer. Ik hoef niet meer op café te gaan, naar de bioscoop of de sauna want ik heb al die dingen thuis.’

    Maar wat met het kuddegevoel van de mens? We zijn nog altijd sociale wezens die anderen om ons nodig hebben. Er zijn einzelgängers die het tegendeel bewijzen. Maar de meerderheid van de mensen heeft sociale interactie nodig. Geef mij dan maar wat minder centen op de spaarboek. Ik ga liever op café, naar een festival, naar een publieke sauna.

    Mijn kinderen kan je nog blij maken met een dode mus. Ze hebben ondanks hun prille leeftijd een goed besef van de waarde van geld en de waarden die in het leven belangrijk zijn. Ik kan gelukkig zijn om niks. De zon die op mijn rug schijnt maakt me blij. Zelfs als mijn huid niet bedekt is door een tuniekje van Chanel. Mijn kinderen die in het gras proberen een vogel te besluipen, dat tovert een glimlach op mijn gezicht.

    En toch… Toch ga ik vanavond weer naar The Sky is The Limit kijken. Ik zet de bokaal voor mijn verstand alvast klaar 😉

  • Parfum kopen doe je zo

    Jarenlang kocht ik parfum bij Ici Paris XL. ‘Ah ja natuurlijk’, hoor ik u denken, ‘want die zijn keigoedkoop’! Net als Planet Parfum en andere ketens. Wel, een nieuwe wereld is voor mij open gegaan de afgelopen maanden. In de aanloop naar de feestdagen was ik op zoek naar een goeie handcrème voor mannen. Ici Paris XL kon me niet verder helpen volgens de verkoopster die ik vastklampte.

    Ik besloot mijn kans te wagen bij Beauty parfumerie Gisèle, al enkele decennia een gevestigde waarde in Diest. Geen 5 minuten later was ik gesteld. Tijdens enkele andere bezoekjes werd ik ook telkens zeer goed verder geholpen. Men nam daar de tijd om me grondig te adviseren zodat ik zeker met de juiste producten naar buiten wandelde. Zo ook vandaag toen ik op jacht was naar een nieuw parfum.

    In één zin zei ik wat voor genre parfum ik normaal altijd draag. Ik ben een mens van weinig woorden en dat geldt al zeker als ik gehaast ben: de dochter moest gaan dansen dus ik had maar een kwartiertje de tijd. Zaakvoerder Francis wist meteen welke flesjes hij uit zijn kast moest toveren. Geduldig liet hij me staaltjes ruiken en ondertussen had hij ook wat aandacht voor de dochter die het allemaal erg fascinerend vond. De geurtjes die me het meest bevielen, werden vervolgens op mijn huid aangebracht. Eerst even de neus terug op nul zetten door een lijntje Rombouts te snuiven. Daarna wist ik meteen welk geurtje het mijne zou worden.

    Ik betaalde met plezier het bedrag dat ik bij Ici Paris XL betaald zou hebben en wandelde buiten met een zak vol staaltjes voor mij en voor De Wederhelft en natuurlijk: dit

    peats

    Wat mij betreft hebben ze er daar een vaste klant bij. Ze gaan mee met hun tijd, beschouwen hun klanten niet als een nummer, adviseren correct en to-the-point en ze proberen je niks anders aan te smeren. Da’s een service die ik bij Ici Paris XL minder terug vind. En ook: ze hebben een heel leuke pagina op Facebook waar ze je vragen snel en volledig beantwoorden.

  • Bouw en reno

    Voor de leken: reno staat voor renovatie. Omdat De Wederheflt en ik zo van allebei een beetje gaan doen, besloten we eens een kijkje te nemen in Antwerp Expo. Kwestie van wat ideetjes en offertes te verzamelen. We zijn van plan om de helft van ons huis te slopen en er een nieuwbouw neer te poten. De andere helft gaan we gewoon opfrissen en moderniseren. Het dossier is ingediend bij ons stadsbestuur. We hopen dat de nodige vergunningen niet te lang op zich laten wachten.

    Antwerp Expo dus. Véél standhouders, véél vertegenwoordigers en véél licht agressieve verkooptechnieken. Toen we er weer buiten wandelden, waren we 10 kilogram oud papier rijker. Mààr het moet gezegd: we kregen veel info die we kunnen gebruiken. Nu weten we bijvoorbeeld dat we in de badkamer beter geen gietvloer voorzien zoals we eerst van plan waren. Dat blijkt niet compatibel te zijn met een sauna. De korrelvloer die we beneden willen, valt dan weer beter mee van prijs dan we inschatten. Ook over de zelfbouwpakketten voor elektriciteit en sanitair informeerden we ons uitgebreid.

    Terwijl De Wederhelft zich concentreerde op zonneboilers, zelfbouwpakketten en technische prul, koos ik alvast een keuken en en badkamer. k heb daar een prachtige inloopdouche gezien, helemaal in het zwart en afgewerkt met zwart glas. Prachtig! Dat geeft je bovendien niet het gevoel dat je in de vitrine staat terwijl je aan het douchen bent. Voor de keuken zag ik meer knappe dingen dan goed voor me. Kookeilandjes in alle kleuren en formaten, toestellen van SMEG, fancy snufjes, enz.

    Hier en daar werden onze gegevens genoteerd. Iets doet me vermoeden dat we de komende weken aardig gestalkt zullen worden voor vrijblijvende afspraken en plaatsbezoeken…

  • Project vervrouwelijking

    Af en toe investeer ik eens wat tijd en geld in mijn project ‘Vervrouwelijking’. Dat loopt nu een tiental jaar en ik heb al een hele weg afgelegd. Er hangen rokjes en kleedjes in mijn garderobe, ik draag al eens wat juwelen en my oh my: dankzij de dochter loop ik al eens rond met gelakte nagels! That’s a-ma-zing!!!

    Januari is een goede maand voor dergelijke investeringen. Elke vrouw weet waarom. Niet zomaar om het even wanneer in januari. Neen! De eerste werkdag van januari en de laatste dagen van de maand zijn het belangrijkst. U raadt het al: ik ben gaan soldenshoppen. Omdat ik een bloedverwant in de 874e graad ben van Imelda Marcos, richtte ik mijn pijlen op schoenen. Onder andere deze pareltjes zijn nu van mij, de dochter is stikjaloers:

    IMG_0528