Hukselende Vingers

Categorie: shopping

  • Verfraai uw lichaam

    Juwelen zijn wel en niet aan mij besteed. Ik draag bijvoorbeeld heel graag oorbellen. Mijn lichaam is echter pas tevreden als het echte witgouden exemplaren zijn. Ga ik voor minder dan protesteren mijn oorlelletjes met bloed en etter. Ook als ik anti-allergische oorbellen probeer. Tof tof tof. Dit jaar heb ik nog eens een paar oorbelletjes gekocht om mezelf te belonen voor het harde werk dat ik voor enkele projecten voor de zaak leverde. Met de goudprijzen van tegenwoordig is dat een incentive om u tegen te zeggen.

    Deze maand bezocht ik samen met Het Gezin Kunstkaai in Diest. Dat is een alternatieve kunstmarkt waar vrouwen spontaan in zwijm vallen bij het zien van al dat moois. Ik keek er mijn ogen uit op de vele handgemaakte accessoires, juwelen, enz. Het was zelfs De Wederhelft opgevallen. Zilveren juwelen kunnen me niet bekoren. Die dingen veranderen bij mij na een tijdje van mooi juweel naar zwarte rommel.

    Toch kon ik het niet laten om enkele zilveren ringen eens wat aandachtiger te bestuderen. Ik mocht er eentje uitkiezen van mijn halve trouwboek. Ikke blij 🙂 Met de hulp van de kroost koos ik een mooi exemplaar uit. Advies over het bewaren en onderhoud kreeg ik er gratis bij. De ring moest nog wel op maat gemaakt worden. Vandaag werd mijn uniek stuk geleverd. Want dat heb je wel op van die speciale markten: je vindt er enorm veel speciallekes van de hand van mensen die hun hart in hun hobby of bijberoep leggen. Zij doen niet aan massaproductie. Koop je iets bij hen, dan ben je er zeker van dat je iets speciaals hebt dat je nergens anders nog zal vinden. Zulk ondernemerschap moet aangemoedigd worden!

    Morgen kan ik dus met den deze gaan stoefen op het werk 🙂

    IMG_0511

     

     

  • Hoe word ik een fashionista in elfendertig lessen?

    Ik ben altijd zo een beetje een kwajongen geweest. Dat uitte zich lange tijd in mijn kleerkast. Rokjes of kleedjes vonden er de weg niet naartoe. Tot ik mijn hormonenspiegel helemaal zot maakte met enkele zwangerschappen. Misschien al wat eerder, ik weet het eigenlijk niet zo goed meer. Ik besloot het project ‘Vervrouwelijking’ in het leven te roepen.

    Voor de duidelijkheid: dit project slaat enkel op mijn kledingstijl. De rest van ondergetekende vervrouwelijken, is onbegonnen werk. Als u daar anders over denkt dan mag u eens een avond met mij op stap gaan. Anyway… Ik begon rokjes en kleedjes en van die toestanden te kopen. Niks fancy en niet te veel tralala er aan. Kleine stapjes An, kleine stapjes.

    Ik keek en zag dat het goed was. Dus ik kocht nog meer rokjes en kleedjes. Zelfs vrouwelijke bloesjes trokken mijn aandacht. Het feit dat ik een dochter op de wereld zette, heeft hier een belangrijke rol in gespeeld. Voor haar slaag ik er in een leuke outfit samen te stellen en knappe koopjes op de kop te tikken. Miss H komt altijd ferm voor de dag. Dan moet het voor mezelf toch ook eens wat beter gaan lukken hè. Dus sinds zij er is, heb ik project Vervrouwelijking een versnelling hoger geschakeld. Zoals het een drukbezette fashionista betaamt, koop ik geregeld online. Meestal met de kredietkaart van de wederhelft, dat maakt het wat gemakkelijker 🙂

    Onlangs was het weer zover. Op Vente-Exclusive ontdekte ik Savage Culture. Het merk doet me sterk denken aan één van mijn favorieten: Desigual. Ik bestelde prompt enkele leuke dingetjes om uit te proberen. Vandaag werden ze geleverd… Het zijn prachtige items! Kleurrijk en veel frulletjes en franjes en heel de santeboetiek! En toen kwam de maar… Ik kon me niet meer herinneren of ik die spullen nu moet dragen als kleedje met een legging er onder of dat het truien zijn of dat het zo iets is wat er tussen in moet zweven. Gedver toch.

    Dan maar even te rade gaan bij Google. Die maakt me niet veel wijzer. Op de website van het merk kan ik één van de bestelde items traceren en vaststellen dat het een chemisier is. Het andere blijft me een raadsel. Ik ga er me het hoofd niet over breken: het wordt voor mij een rolkraagtrui of hoe dat officieel ook mag heten.

  • Huizenmarkt stort in elkaar en fleurt 1 week later weer helemaal op!

    Althans, dat zou handig zijn. We zijn al een tijdje aan het uitkijken naar een ander stulpje. Niet omdat het moet want we wonen hier supergraag. We hebben nu een mooie stadswoning die volledig in orde is, goede ligging en al wat je wil maar we zouden graag een ietsje groter gaan wonen. Daarom kijken we geregeld naar verschillende zoekertjessites. We zijn ondertussen al enkele maanden met één concreet project bezig. Een huis met veel potentieel maar er moet zwaar gerenoveerd worden.

    Wat daar allemaal bij komt kijken zeg… Allez, we doen het onszelf aan hoor. We willen goed weten waar we aan toe zijn voor we een bod uitbrengen. Dus eerst is mijn halve trouwboek op prospectie gegaan. Die was verliefd dus daarna zijn we samen eens gaan kijken. Volgende fase: samen met een aannemer en mijn schoonvader gaan zien om een idee te hebben van de omvang van het renovatieproject. Dan het hele gedoe met banken en hypotheken en een raming vragen bij de notaris over de kosten die er bij komen kijken. En pas dan voelden we ons zeker genoeg om een bod te doen.

    Dat hebben we vandaag gedaan. Nu is het nagelbijtend afwachten op de reactie van de huidige eigenaars. Het worden hier dus spannende dagen… Stel dat ze ons bod oké vinden, dan moeten wij ons huisje, waar we zo tevreden over zijn, te koop gaan zetten. Man, dat gaat vreemd zijn! Nu pas begrijp ik dat de vorige eigenares het daar indertijd moeilijk mee had! Beuh zeg, veel om over na te denken dus. Tijd voor een mojito!

  • Plunder eens een winkel

    Elke week opnieuw doe ik aan zelfkastijding. Ik weet dat ik er ongelooflijk slecht in ben en toch blijf ik het proberen, tegen beter weten in: op een efficiënte manier het boodschappenlijstje maken. Bloody hell, dat is nu eens een zuiver voorbeeld van typisch mannenwerk! Pas op, ik heb ook mijn sterke punten hoor. Plannen wat we de volgende dagen zoal gaan eten bijvoorbeeld. Eens ik dat weet, schrijf ik netjes de ingrediënten op.

    En dan begint de miserie… Sojasaus? Dat zullen we nog wel in huis hebben dus dat hoef ik niet op te schrijven. Bloem? Bwah, daar hebben we altijd een paar kilogram van op voorraad dus dat hoeven we nu ook niet mee te brengen. Voorraad? Dat zal die van ons wel nagekeken hebben. En zo beste lezer, zo gaat het mis. Even in de kelder kijken of we genoeg aardappelen hebben. Terug boven komen en je realiseren dat je vergat te checken hoe het staat met de melkvoorraad. Bij gebrek aan een levend koebeest in de tuin is dat geen overbodige luxe. Hop, nog eens naar de kelder dus.

    Dan begin ik te twijfelen of ik wel alle ingrediënten opgeschreven heb. Hààà zie je wel, gelukkig controleer ik mijn lijstje nog eens, de sojasaus en de bloem ontbreken! Dat geeft me het recht om mezelf even de huid vol te schelden voor mijn vergetelheid. Mijn blaadje begint aardig vol te geraken dus in elk vrij hoekje probeer ik nog 35 artikelen te wurmen om toch maar geen ander blad te moeten pakken. Ah nee, dan zou ik àlles moeten overschrijven.

    Als ik denk dat ik zo ongeveer alles op het lijstje heb gezet wat we moeten gaan zoeken in de supermarkt, valt mijn oog plots op sojasaus en bloem. Verdikke An, waarom zet je dat er nu op, daar hebben we toch altijd massa’s van op voorraad?! Allez vooruit, schrappen die handel. Ik luister naar mezelf en met een eenvoudige pennentrek worden sojasaus en bloem van mijn lijstje verbannen. Tegen dat mijn halve trouwboek ’s avonds thuis komt, ligt er een A3 te wachten waar je kop noch staart aan krijgt. Het ziet er nog mottiger uit dan een mindmap. Hij bekijkt de vruchten van mijn werk, zucht eens diep en begint aan het echte boodschappenlijstje. En als dàt klaar is, dan ga ik eens kijken naar mijn collectie kortingbonnetjes op het prikbord. En zo eindigt ook die van ons met een onoverzichtelijk boodschappenlijstje en lopen wij als kiekens zonder kop rond in de supermarkt. Komt dat zien, komt dat zien…