Hukselende Vingers

Categorie: psycho

  • Elk einde is het begin van iets nieuws

    Wie ooit te maken kreeg met burn-out, zal wel begrijpen waar ik het over heb. Deze week las ik de blog van Sara-Jane. Zij is, net als ik een jonge (jaàààà!) en enthousiaste ambtenaar. Vastbesloten zich niet te laten vastroesten in regeltjes en procedures. Heel energiek wil ze de dino’s omvormen tot gelijkgestemden. Ik ontmoette Sara-Jane enkele jaren geleden. We vonden elkaar op Twitter. Ze zocht nog slachtoffers om te interviewen over social media voor haar eindwerk. We spraken af op een zonnig terrasje in het gezelschap van een wesp die maar niet wilde vertrekken (herinner je je dat nog Sara-Jane? 🙂 ). Nadien bleven we elkaar volgen. Ken je dat? Je bent niet bevriend met elkaar, eigenlijk ben je ook geen kennissen van elkaar maar zo een beetje iets wat er tussenin zweeft. En je volgt elkaars reilen en zeilen vanop afstand.

    Strijd

    Deze week las ik dat Sara-Jane dezelfde strijd streed als ik. Een beetje een strijd tegen zichzelf die je alleen maar kan winnen door het onderspit te delven. Door te durven toegeven dat trop echt wel teveel is. Door je af te vragen of het dit nu is? Door je te bedenken dat het kerkhof vol ligt met onmisbare mensen. Door te beseffen dat je sommige dingen nu eenmaal niet kan veranderen. Hoogstens een beetje beïnvloeden, dat gaat soms wel. Door te zien dat anderen lachen en plezier hebben in het leven en dan in jezelf iets vreemds te voelen dat je niet kan benoemen. En dan begint het nog maar pas.

    Fases

    Durven toegeven dat je een probleem hebt is één. Zoeken naar de oorzaken is een niet onbelangrijke twee. Op dat moment weet je echter niet waar het fout ging. Dat besef komt pas later, als je met enig relativeringsvermogen naar het verleden kunt kijken. Soms kan je het gewoon niet voor 100% benoemen. Een burn-out sluipt stiekem je leven binnen. Als een parasiet teert hij op je reserves. Hij zet zijn klauwen langzaam in je enthousiasme en je levensvreugde.

    Daar zit je dan: je weet dat je een probleem hebt en je weet ook hoe het komt. Maar hoe in hemelsnaam ga je dat nu oplossen? Op die vraag kan alleen jijzelf een antwoord bedenken. Je probeert een stappenplan op te stellen en je er aan te houden. Je valt, zet 2 stappen achteruit en schuifelt dan terug een beetje vooruit. Je hebt steun nodig. Oei, dan moet je iemand in vertrouwen nemen. Je moet je zwak opstellen. Aiaiai. Maar het moet.

    Als je uit je put gekropen bent, ben je er nog niet. Je zal jezelf er nog lange tijd voor moeten behoeden om niet weer in de val te lopen. En dat gebeurt hoor, zonder dat je het beseft. Maar dan weet je wat er aan de hand is omdat je één en ander herkent. En elke keer je in de put valt, val je iets minder diep dan de vorige keer.

    It’s a way of life

    Loslaten is doorheen het hele proces een sleutelwoord. Die controle over alles heb je echt niet nodig om overeind te blijven. Niet iedereen wil de poten vanonder je stoel zagen om er beter uit te komen dan jij. Tussen je collega’s zitten oprecht bezorgde mensen. Je schrikt hen af door je hard op te stellen. Door te laten uitschijnen dat je het allemaal wel kunt en dat je hen niet nodig hebt. Een job, een gezin, hobby’s, een huishouden, een sociaal leven: niemand combineert dat probleemloos. Dat zijn nu eenmaal spanningsvelden die al eens met elkaar in conflict durven te gaan.

    Mijn motto werd doorheen de jaren, met dank aan een steengoede trainster bij wie ik een opleiding volgde: ‘Kan ik er iets aan veranderen? Zit het in mijn cirkel van invloed? Nee? Dan kan het de boom in en raakt het me niet.’ Dat lukt me lang niet altijd, maar toch al vaker dan vroeger. En dat voel ik. Zelf ben ik er nog niet helemaal, dat heeft mijn gezondheid me deze maand duidelijk gemaakt. Volgens de dokter ben ik oververmoeid, zit ik door mijn reserves en werkt mijn schildklier niet zoals het moet. Mijn hartslag is permanent (een beetje) te hoog, daar heb ik medicatie voor gekregen. Maar over enkele maanden zou dat opgelost moeten zijn. En dan kan ik weer verder werken aan de rest. Om te vermijden dat ik nog eens met mijn klieken en mijn klakken naar beneden donder…

    Sara-Jane, sterkte meid! Je komt er wel want je bent een straffe madame. En als je het even niet meer weet, dan gaan we nog eens een terrasje doen. Zonder wesp deze keer 😉

    kwaliteit

  • Controlefreaks

    Wie zijn ze, wat doen ze, wat drijft hen? Ik geef toe dat ik zelf perfectionisme-issues heb. In het verleden volgde ik daar een opleiding over en die heeft me heel wat nieuwe inzichten opgeleverd. Sinds ik dat deed, kan ik beter met mezelf leven op het gebied van perfectionisme 🙂 De laatste maanden werd het me duidelijk dat ik niet de enige ben die sukkelt met dit trekje. Iemand met 40% perfectionisme en 60% dwangmatig controlerend gedrag kruiste mijn pad. Bloody hell!

    Aanvankelijk had ik niet door wat de onderliggende oorzaak van haar irritant gedrag was. Ik ergerde me groen en blauw als ze in mijn buurt was. Idem voor de telefoongesprekken die ik met haar voerde. Maar toen begon het me langzaam te dagen. Deze dame kan het niet helpen dat ze de dingen doet die ze doet en dat ze zegt wat ze zegt. Het is sterker dan haarzelf. Het heeft me ook een beetje en spiegel voorgehouden. Let wel: ik vermoed dat ik niet zo extreem was toen perfectionisme hoogtij vierde in mijn leven maar ik herkende wel één en ander.

    Als ik haar nog eens zie of hoor, ga ik eens een babbel met haar doen. Gewoon om te kijken in hoeverre ze zich bewust is van haar ‘probleem’. Want dat is het: een probleem. Het hypothekeert je dagelijkse leven, je omgang met mensen, je kansen op werk, enz. Zou ze beseffen hoe ze overkomt bij anderen? Voelt ze zelf aan dat ze een slaaf is van haar perfectionistische geest?

    Ik weet het niet. ik wil haar ook niet veranderen. Wel zou ik graag proberen haar ogen te openen voor wat ze aanricht. Vermoedelijk is ze een schat van een vrouw. Alleen zit dat verstopt onder een controlerend jasje. Als zij kan leren loslaten en als ze af en toe de lat wat lager legt, zou haar leven en dat van de mensen in haar omgeving veel aangenamer zijn. Been there, done that, enjoying every moment of it!

    Iemand uit mijn omgeving bewonderde me dat ik zulk een grellige dosis geduld aan de dag legde in een gesprek met deze dame. Ik heb 3 kinderen, dat helpt. Dat legt een laagje eelt over je aders om je bloeddruk constant te houden op moeilijke momenten. Interacties met deze dame gaan nog geruime tijd moeilijk en vermoeiend zijn. Toch hoop ik dat ik iets met haar kan bereiken. Misschien ga ik eens kordaat uit de hoek komen als het de spuigaten uitloopt. Misschien ook niet. Omdat ik weet wat het is. Omdat ik haar een positieve evolutie toewens. Omdat ik weet hoe mooi het leven kan zijn als je jezelf niet verantwoordelijk stelt voor al wat er mis zou kunnen gaan op deze aardkloot.

  • En toen werd de eik geveld…

    3 jaar geleden was dit een donkere dag. Het vroor dat het kraakte, er lag een aardig sneeuwtapijt, de wind sneed rauw. ’s Ochtends kreeg ik een telefoontje op het werk. Het zag er niet goed uit, ik kon me maar best schrap houden en standby blijven. Ik zat aan de telefoon gekluisterd. Wilde niet naar huis gaan. Ik had mijn werk nodig als afleidingsmanoeuvre. Nee, ik wil het niet beseffen. Laat me maar formulieren invullen en verslagen typen. Het is één van de zeldzame dagen dat ik met de deur dicht werkte. Ik was die dag alleen om de dienst te bemannen. Het moest precies zo zijn. 1 collega heb ik ingelicht. Of ze er rekening mee wilde houden als ze telefoons voor me kreeg.

    Middagpauze. Ik krijg gen hap door mijn keel. Ik denk aan mijn kindjes die lol trappen op school, zich van geen kwaad bewust zijn. Toch maar alvast de echtgenoot inlichten en een regeling voor de kinderen zoeken. Je weet maar nooit wat de avond nog zal brengen. Ik bel naar mijn broer. Bompie blijft achteruit gaan. Ze gaan palliatieve sedatie opstarten. Zo hoeft hij niet te lijden zegt mijn broer. Maar is dat echt zo? Of zegt men dat voor onze gemoedsrust? Hij zal het ons niet meer kunnen vertellen. Hij is begonnen aan zijn laatste reis.

    Namiddag… Ik bel voor een update. Het zal niet lang meer duren. Ik besluit tot daar te gaan. Ik wil er zijn voor mijn broer en mijn oma. Kungfubomsie houdt zich sterk. In haar ogen zien we dat de harde bolster vanbinnen een zacht eitje is. Ik heb het van geen vreemden. Daar ligt hij dan, hij snakt naar adem. Hij lijkt te gorgelen. Dat schijnt normaal te zijn wanneer er vocht op de longen zit. Ik vind het heel aangrijpend. Frustrerend ook. Waarom moet dit zo? Waarom lijkt hij te stikken en kunnen we daar niks aan doen? Zijn vingers worden langzaam blauw. Zuurstoftekort wordt uiterlijk zichtbaar.

    Naarmate de tijd vordert en de verdoving haar werk doet, gaat hij rustiger ademen. Toch blijft hij vechten als een tijger. Zo is hij altijd geweest. Deze eik laat zich niet zomaar vellen. Keep the spirit alive was indertijd zijn motto als para. Het gorgelen ebt weg. Hij lijkt gewoon te slapen en rustig te ademen. Tussen 2 ademhalingen komt steeds meer tijd te zitten. Ik leg zijn deken goed. Veel meer kunnen we voor hem niet doen. Machteloos kijken we toe naar wat zich hier afspeelt. Deze man gaat sterven en wij staan er op te kijken. Hij slaapt. Hij is rustig. Zou hij horen wat we zeggen? Voelt hij het als we hem aanraken? We weten het niet. Maar we doen het toch. We willen dat hij weet dat we er voor hem zijn. Elk op onze eigen manier.

    Plots wordt die vredige slaap verstoord. Het vocht heeft gewonnen. Hij verkrampt en zijn gezicht straalt pijn uit. Toch geeft hij geen kik. Meteen daarna nog een keer. Daarna niets meer. Weer een neutrale gelaatsuitdrukking. Dit beeld zal me nog jaren blijven achtervolgen. Iemand zien sterven, dat vergeet je nooit. Het is nu 3 jaar geleden maar ik zie het nog geregeld voor me. Ik denk er nog vaak aan terug.

    Bompie is altijd een speciaal man geweest. Hij was een para zoals er niet veel gemaakt werden. Dat heeft hem getekend voor het leven. Toch heeft hij er het beste van gemaakt. Als enige kleindochter mocht ik vaak net dat tikkeltje meer van hem. Hoe vaak zat hij niet op zijn knieën achter de zetel, met zijn vingerknokkels ritmisch op de grond te kloppen om een paard te imiteren. Hij wist dat ik dat grappig vond. Hoe goed kon die man hinkelen, zelfs als 65-plusser! Ik vond het geweldig, kon me geen leukere babysit wensen. Samen sprongen we stiekem in de zetel en samen kregen we op onze donder als we betrapt werden.

    Hij zal altijd bij me zijn. In goede en in kwade dagen. Op zijn eigen manier heeft hij me heel wat geleerd. Daar ben ik hem erg dankbaar voor. Bompie, vanavond eet ik een reep chocolade voor jou 😉

    bompa1

  • Overgewicht bij klein en groot

    Vanavond las ik dit.  Ik fronste mijn wenkbrauwen zo hoog dat ze tussen mijn schouderbladen vast kwamen te zitten. Neen, ik ga niet met verwijten richting de ouders of het kind zitten slingeren. Over het hoe en wat spreek ik me niet uit. Het is al erg genoeg dat ze zo door het leven moet. Ze zal er de rest van haar leven de gevolgen van moeten dragen. Zowel fysiek als emotioneel.

    Tijdens mijn opleiding maakte ik voor de hogeschool een werkstuk over obesitas. Ik sprak daarvoor met een psycholoog over de materie. Toen ik zijn uiteenzetting hoorde, dacht ik dat hij rijp was voor een consultatie bij zijn collega’s. Maar eigenlijk, als je er eens over nadenkt, zit er wel iets in zijn theorie. Niet voor iedereen natuurlijk.

    De bevalling

    De man stelde dat in een percentage van de ‘gevallen’ de kern van het probleem kon teruggebracht worden tot… de navelstreng. Frons. Maar als je het zo eens bekijkt, dan kan je je voorstellen dat bij mensen met weinig ‘karakter’ hier het probleem samen met hen het levenslicht ziet. Geboren worden is voor baby’s een traumatische ervaring. Na +/- 40 weken in donker, verwarmd water, worden ze verjaagd uit hun veilige nestje. Alsof dat nog niet erg genoeg is, worden ze vrijwel meteen fysiek gescheiden van hun moeder: de navelstreng wordt doorgeknipt en het ukkie wordt even weggebracht voor de eerste onderzoeken.

    Geen navelstreng is op dat moment ook: geen eten. Baby laat zich dan normaalgezien van zijn lawaaierigste kant zien en wat doen we dan? We leggen baby met zijn neus tegen mama’s tepel. Na zijn eerste maaltijd valt ie meestal rustig in slaap. Hij is gesust. Hij is tevreden. Hij heeft geleerd dat eten er mee voor zorgt dat hij zich beter voelt. Het is wat simplistisch voorgesteld maar je ziet dit vaak terugkeren bij zwaarlijvige volwassenen. Eten brengt troost.

    Opvoeding

    Hoe gemakkelijk grijpen wanhopige ouders niet naar de koekjeskast om hun balorige peuter of kleuter het zwijgen op te leggen? Dit percentage stijgt nog wanneer de kleine het uithangt in het bijzijn van derden. Want je wil dat iedereen denkt dat jij het liefste en het braafste en het flinkste kind hebt. Kinderen hebben dat snel door. Als zoon of dochter tijdens het winkelen aldoor loopt te eisen dat hij of zij dat snoepje van dat merk krijgt, geven sommige ouders al te gemakkelijk toe om een scène te vermijden.

    Macht

    Hier zien we vaak dat eten gebruikt wordt in een soort van machtsstrijd. Als ik weiger te eten, dan halen mama en papa hun toffe trukendoos boven om me toch maar een hapje te laten nemen. Zie ze eens met mijn lepeltje patatjes als zotten door de living vliegen zodat het lepeltje in mijn mond kan landen 🙂 Of kijk eens hoe snel ik die koekjes krijg als ik me stampvoetend tussen de winkelrekken op de grond smijt? Jaja, velen herkennen het.

    Ouders

    Obesitas kan erfelijk bepaald zijn. Je zal de pech maar hebben om net dat gen in je lijf te hebben. Men kan ook enorm verdikken door het gebruik van medicatie, ook daar valt weinig tegen te doen. Maar je kan ook obees zijn omdat het deels je eigen schuld is. Kijk eens naar Amerika? Je maakt me niet wijs dat ze daar niet minstens ten dele verantwoordelijk zijn voor het obesitasmonster dat het land in de ban houdt. En die mensen kunnen geholpen worden. Als ze het willen tenminste.

    In mijn nabije omgeving zag ik iemand een veertigtal kilo’s kwijt spelen, puur op karakter. Je moet iets vinden dat er voor zorgt dat je een knop kan omdraaien. Chapeau voor zulke mensen. Zij kunnen een voorbeeld zijn voor kinderen en volwassenen met hetzelfde probleem.

     

     

     

  • De helden van nu…

    Ik wil niet de oude zaag zijn maar dit moet me toch even van het hart. In mijnen tijd, toen de dieren nog konden spreken, waren helden mensen waar je naar opkeek. Je schreef hen bovenmenselijke krachten toe die hen toelieten ware heldendaden te verrichten. Met één vinger in hun neus redden ze 45 mensen uit een brandend gebouw. Tussen de soep en de patatten beschermden ze even de ganse wereldbevolking tegen een ramp van formaat. Zonder hen zou ‘seconds from disaster’ niet bestaan.

    Naarmate we opgroeiden kreeg onze definitie van het woord ‘held’ een andere betekenis. We zagen het niet meer zo groots. Iemands leven redden, zelfs per toeval, was al voldoende. Of een kat uit een brandend gebouw halen en het beestje terug tot leven brengen met mond-op-mondbeademing. Da’s pas een heldendaad! Wetende dat die beesten aan hun achterste likken voor de lol… Sommige mensen die hun taak als plichtsbewuste burger doen of die laten zien dat ze het begrip ‘naastenliefde’ kennen, worden soms ook beschouwd als held. Ik begrijp dat want zij vormen tegenwoordig vaak de uitzondering op de regel.

    Eigenlijk zijn helden dus gewone mensen zoals u en ik die iets speciaals doen. Niet zomaar iets speciaals, het moet ook ‘goed’ zijn. Je moet er iemand mee helpen. Wel, ik ken veel helden. Ze willen het zelf niet gezegd hebben in al hun bescheidenheid, maar voor mij zijn ze ware helden. Vrijwilligers in de palliatieve zorg bijvoorbeeld: deel uit die medaille. Next in line: kleuteronderwijzers. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

    Vandaag moet ik echter tot mijn grote consternatie vaststellen dat er geen helden meer zijn. Toch niet als we de cyberwereld mogen geloven. In de enige kwaliteitskrant die België rijk is (sic) las ik immers wat een held tegenwoordig moet kunnen. Hij moet niet onbaatzuchtig de wereld redden, hij moet geen oud vrouwtje helpen de straat over te steken, hij hoeft niet over bovennatuurlijke krachten te beschikken. Neen. De held van nu is iemand die zelfmoord pleegt! Daar gaat de mythe dat helden onsterfelijk zijn. Maar serieus, is dat nu echt een heldendaad?

  • Niets is vanzelfsprekend!

    Die bedenking heb ik me de afgelopen weken al vaak gemaakt. Ik bedoel dat niet negatief hoor, integendeel. Er zijn zooooovéél dingen die we allemaal maar normaal vinden in ons leven. Er zijn ook zooooovéél unieke dingen die we niet eens opmerken. Waar we achteloos voorbij lopen of waar we onze schouders eens voor ophalen. Hetzelfde geldt voor onze medemens. Iedereen is op zijn of haar eigen manier uniek. Da’s een dooddoener waar je in het onderwijs en later in het beroepsleven te pas en te onpas mee om de oren geslagen wordt. Maar we nemen zelden de tijd om daar eens bij stil te staan.

    Ik wil hier niet de moraalridder gaan spelen want ik zondig zelf ook tegen wat ik hier neerschrijf. Dat is me de laatste tijd pijnlijk duidelijk geworden in mijn naaste omgeving. Pijnlijk voor mezelf bedoel ik dan. Mijn echtgenoot en ik zijn gezegend met een goede gezondheid, we hebben beiden een goede job en we maakten 3 gezonde kinderen. Dat is op zich al een hele prestatie waar we dankbaar voor zijn.

    Onze kinderen zijn onze hoogste prioriteit. Altijd. In alles wat we doen of laten houden we rekening met hen. Net als wij en net als ieder ander mens hebben ze hun kleine kantjes en hun talenten. Niks speciaals dus. Nu blijkt langzaam maar zeker dat ze wel speciaal zijn. Wij hebben het alleen nooit gezien. Omdat we geen echte vergelijkingspunten hadden. Als ouder heb je altijd de neiging om je kinderen met elkaar te vergelijken. Dat doen wij ook geregeld. We kennen hen van binnen en van buiten. We kennen hun onderlinge gelijkenissen en hun verschilpunten.

    Maar wat we niet kenden waren de verschilpunten die er waren ten opzichte van hun leeftijdsgenootjes. Dankzij de school komen die nu bovendrijven. Dit verhaal wordt binnenkort nog vervolgd hoor, ik blijf er nu nog wat vaag over tot we duidelijkheid hebben. Maar tijdens zulke gesprekken met leerkrachten en met het CLB over je kroost, besef je pas wat je nooit zag. Wat je niet genoeg erkende omdat je niet wist dat het er was. Hoe frustrerend moet het voor die hummeltjes soms niet geweest zijn als wij in onze onwetendheid verkeerd reageerden op bepaald gedrag of op sommige vragen? Hoe onbegrepen zouden ze zich soms gevoeld hebben? Beseffen ze zelf wel over welke talenten ze beschikken?

    Je overloopt de afgelopen jaren en realiseert je plots ‘ah ja, toen was er dit’ of ’tiens, dat zal toen waarschijnlijk een signaal geweest zijn’ enz. Maar we wisten het niet dus we zagen het niet. En we deden er bijgevolg niets mee. Ik heb het gevoel dat ik daardoor wat tekort geschoten ben in mijn rol als moeder. Al bij al valt de schade goed mee en blijkt dat we het tot nu toe zeker niet slecht gedaan hebben maar het knaagt toch. Had ik het eerder geweten dan had ik dit of dat anders kunnen doen. Ach ja… Ze weten dat we hen graag zien en dat ze bij ons met hun verzuchtingen terecht kunnen en da’s al veel waard. De rest komt wel goed. Ik heb daar alle vertrouwen in. En we hebben ons best gedaan. Dat zullen we ook blijven doen.

    IMG_9567

  • Spreken voor een groep

    Ik heb zo een soulmate die soms nog zotter is dan ik. Onze zoontjes ontmoetten elkaar in een ver verleden bij de onthaalmoeder en sindsdien zijn ze beste vrienden. Wij dus ook 🙂 Omdat verhuizen van de ene koopwoning naar de andere nog niet hectisch genoeg is, besloot ze me mee te sleuren naar een lezing. Een lezing!

    Ik liet de dozen een avondje voor wat ze waren en ging met haar op pad. We zouden eens gaan luisteren naar een dame die ons alles zou vertellen over hoogsensitiviteit bij kinderen. Hoogsensitiviteit is iets wat in de familiale genen blijkt te zitten. Ik weet dat nog niet zo lang, maar sinds een familielid het me vertelde, begrijp ik een aantal dingen wel beter. Blijkbaar heb ik dit geschenk ook doorgegeven aan enkele telgen uit mijn kroost. Hoog tijd dus om me eens te verdiepen in hoogsensitiviteit bij kinderen. Zelfde verhaal bij de soulmate overigens.

    Zoals het hoort, arriveerden we fashionably late. Omdat wij helemaal het type zijn dat aan cultuur doet en voordrachten bijwoont dat het een lieve lust is *kuch*, vonden we dat we ons dat konden permitteren. Allez ja… Als je keuken er uit ziet zoals Normandië ergens nadat er daar een paar man met de boot arriveerde, dan heb je je autosleutels niet meteen gevonden. Die verhuis ook, tsss.

    Wij de zaal in. Net zoals in onze schooltijd ploften we netjes ergens achteraan op een stoeltje. De inleiding was net afgerond dus het echte werk kon beginnen. We zaten gespannen te wachten op het tipje van onze stoel met pen en papier in de aanslag. Want we zouden ijverig alle tips en tricks gaan noteren die we meekregen van deze bekwame spreekster. En dan zouden we weten hoe we onze zonen de beste opvoeding ooit kunnen geven. En we zouden al die tips ook doorgeven aan de school en bij uitbreiding aan de ganse vriendenkring zodat iedereen weet hoe ze onze gasten moet aanpakken. Wij zagen het misschien een beetje groots, ik geef het toe.

    En toen begon de mevrouw te babbelen. Een onzeker, krakend stemmetje probeerde de zaal te vullen. Deze stem paste helemaal niet bij de dame die vooraan stond. Zij is een expert in de materie, ze staat er mee op en gaat er mee slapen. Ze is nog eens ervaringsdeskundige ook dus ze weet helemaal waarover ze spreekt. En toch kon ze het publiek maar matig boeien. De zaal was gevuld met nieuwsgierige mama’s. Hier en daar zat naast een dame een man met een lang gezicht. Die had net ontdekt dat zijn smartphone waardeloos was in de betonnen zaal waar ze ons in stopten.

    En plots… Durfde een man het aan een vraag te stellen. De onverlaat had al slechte punten gescoord door laattijdig binnen te komen. Hij zat helemaal alleen achteraan. Vermoedelijk werd hij naar de lezing gestuurd door zijn partner of zijn mama. Hij was niet echt overtuigd van de materie die hier behandeld werd. Hij werd netjes op zijn plaats gezet door mevrouw de spreekster. Toch nog wat ambiance.

    Met gefronste wenkbrauwen bekeken de soulmate en ik elkaar. Dit is het niet. Hier gaan we niet horen wat we willen horen. Die mevrouw vooraan kent ongetwijfeld veel over hoogsensitiviteit, dat geloof ik oprecht. Maar ze kan het niet overbrengen. Dan schakel ik liever over naar plan B in plaats van een avond te verdoen. Plan B is eens te rade gaan bij mijnheer Google en enkele mama’s die ook vertrouwd zijn met het onderwerp.

    Tijd om efficiënt te handelen en onze tijdsbesteding nuttig te houden. We vluchten de zaal uit en rijden naar een gezellig cafeetje om na te praten over het onderwerp. We besluiten met de wijsheid dat we het eigenlijk zo slecht nog niet doen. We houden rekening waar mogelijk met het gegeven hoogsensitiviteit. We zorgen dat onze zonen leren hun gevoelens te verwoorden en assertief te denken en te handelen. We stimuleren hen om dit ook te oefenen. Ze gaan er komen, die mannen van ons.Onze toekomstige schoondochters of -zonen zullen ons later dankbaar zijn 🙂

     

  • Zinloos geweld

    Soms denk ik dat ik maar beter geen kranten meer lees. Dit artikel trok vandaag mijn aandacht. Schrijnend en bijna iedereen zal het ongetwijfeld erg vinden. Zelf heb ik lang gewerkt in de horeca. Ik ben er eigenlijk zo een beetje in opgegroeid. Waarmee ik absoluut niet gezegd wil hebben dat dit een goede zaak is. Maar het maakt wel dat je dit soort artikels anders bekijkt. Als ik het artikel lees, kan ik me al een beetje voorstellen hoe één en ander gegaan is.

    Het laat nog maar eens zien dat overdaad schaadt. Altijd en overal. Da’s voor alcoholgebruik niet anders. Een man van 49 wordt vermoedelijk buiten gebonjourd omdat hij te dronken (misschien ook ambetant, agressief, …) is en keert terug om van zijn oren te maken. Nog steeds dronken. Een groepje jongeren heeft het met hem gehad en maakt dat duidelijk en bàm: ’t is gebeurd. Het zit in een klein hoekje beste mensen. Dit schrijf ik op basis van wat ik las in het artikel, het kan zijn dat de ware toedracht anders is. Maar de feiten blijven de feiten: een knaap van 18 jaar is er niet meer en zal er nooit meer zijn.

    Ik heb indertijd ook klanten vriendelijk verzocht de zaak te verlaten, ik weigerde hen nog drank te geven. Het enige dat ik voor hen nog wilde doen, was een taxi bellen zodat ze veilig zouden thuis geraken. Ik was toen een snotneus van pakweg 16 (!) jaar. Nu is dat bijna ondenkbaar. Als ik dan dergelijke artikels lees, lopen de koude rillingen zo over mijn rug. Vaak stond ik op een vrijdagavond of zaterdagavond alleen in het café waar ik werkte. Als snotter van 16. Ik zag daar toen geen graten in, integendeel. Ik vond het tof dat de eigenaar me vertrouwde. Ik wandelde zelfs te voet naar huis nadat de keet gesloten was. Nu durf ik dat niet meer en mijn kinderen zouden het niet mogen. Ze mogen in de horeca werken maar in het holst van de nacht hoeven ze niet over straat te dwalen. Dan zet ik nog liever mijn wekker om ze te gaan oppikken. Ik zou het mezelf nooit vergeven als hen iets zou overkomen wat ik had kunnen vermijden.

    In de horeca heb ik trouwens meer geleerd over mensen, relaties, interacties, persoonlijkheidstypes dan in mijn opleiding tot personeelswerker. Wie wil werken in de sociale sector, zou eigenlijk verplicht enkele maanden moeten meedraaien in een bruine kroeg. Iets later lees ik dit artikel. Dat stemt me al iets positiever. Het is goed mogelijk dat de dader van deze steekpartij zijn straf effectief zal moeten uitzitten. Hopelijk voor meer dan 1/3e. Het geeft die man wat tijd om na te denken. Enerzijds over wat hij aangericht heeft en anderzijds of het dat nu waard was.

  • De 5 G’s

    Ik volg met veel interesse deze blog. Het brein achter efficado is Joeri Billast: een jonge ondernemer met een plan. En met talent. Zijn verstand zit trouwens ook niet in zijn achterzak. Hij betaalt me trouwens niet om hem hier te bestoefen 😉 Enkele maanden geleden contacteerde hij me omdat hij met een project bezig was. Ik mocht met hem samenwerken. Op zich is dat niks speciaals maar voor mij was dat een erg aangename samenwerking.

    Joeri en ik blijken veel met elkaar gemeen te hebben. We hebben allebei een gezin, een carrière (ik heb er eigenlijk meerdere), een passie voor netwerken, een doel voor ogen én we hebben nog tijd voor een hobby. Geregeld krijg ik, net als hij, van mensen de vraag wanneer ik slaap en hoeveel uren een dag in mijn tijdsbeleving telt. Wel: ook voor mij zijn er 24 uren in een dag. Minstens 7 uren daarvan breng ik door in mijn bed. Omdat een goede nachtrust belangrijk is. De andere 17 uren worden telkens zo efficiënt mogelijk ingevuld.

    Al doende leert men. Niet alleen op school maar altijd en overal. Gaandeweg leerde ik efficiënt werken. Efficiënt leven. Ik probeer dat ook mijn kinders bij te brengen, hoe klein ze ook zijn. Wie de blog van efficado volgt en het e-book van Joeri leest, kan zich ook bekwamen in deze discipline.

    Vandaag vond ik in de brievenbus een dikke, bruine enveloppe van efficado. Ze bevatte dit:

    IMG_0346

     

    Om uw brein wat uit te dagen, heb ik de foto op deze manier gepost 🙂 Uit dit boek leid ik af dat Joeri zijn skills van geen vreemden heeft. Ik wil hem graag bedanken voor deze leuke attentie. Dit boek zal van de eerste tot de laatste letter door mijn eigenste stel ogen gescand en gearchiveerd worden. Wie op zoek is naar tips en tricks om efficiënter door het leven te gaan, kan ik ten zeerste een bezoekje aan de website van efficado aanraden. Of kom eens bij mij op  de koffie, misschien kan ik je wel wat nuttige tips geven 😉

  • Je hebt altijd een keuze!

    Dat is mijn levensmotto zo een beetje. Klaag niet over dingen die gebeuren. Gebeurt er iets in je leven wat je niet aanstaat? Beschouw het als een leerkans zodat je er toch met een positief gevoel op kan terug kijken. verlies je niet in verbittering en spijt. Ik hoor u al denken ‘die trien heeft gemakkelijk praten’. Ja en nee. Ik ga mezelf hier niet helemaal bloot geven maar laat ons zeggen dat ik niet de gemakkelijkste weg in het leven gekozen heb. Ik durf dus zeggen dat ik weet waarover ik spreek. Het heeft van mij gemaakt wie ik ben. Te nemen of te laten.

    En het doet me deugd te vernemen dat er nog jongeren zijn met gelijkaardige principes. Ik kende ooit een gezin waar vanalles scheef liep. Ik was toen zelf nog een kind dus ik heb het allemaal wat van op een afstand meegemaakt. Nadat ik hen uit het oog verloor, heb ik mezelf nog geregeld afgevraagd wat er van de kindjes in dat gezin geworden zou zijn. Zouden ze hun school afgemaakt hebben? Zouden ze aan het werk zijn? Zouden ze gelukkig zijn? Zouden ze in staat zijn duurzame relaties aan te gaan in het leven? Hoe zouden ze omgaan met de personen die negatieve dingen in hun leven brachten? Zouden ze zich goed voelen in hun vel? Of zouden ze hetzelfde pad kiezen? Zich wentelen in ‘ik kan er niks aan doen want ik weet niet beter’?

    Toevallig ontmoette ik recent iemand die dat gezin ook kent. Die persoon vertelde me dat de kindjes uitgroeiden tot aangename volwassenen met een stabiel leven. Aangename persoonlijkheden met een duurzame en liefdevolle relatie, een leuke job en vol toekomstplannen. Wel, daar word ik oprecht blij van! Moeilijk gaat ook en zij hebben het bewezen. Voor zulke mensen heb ik respect. Velen kunnen er een voorbeeld aan nemen.

    Het is al te gemakkelijk om bij problemen in een hoekje te gaan zitten mokken tot iemand je uit de shit haalt. Je kan er voor kiezen je te wentelen in zelfmedelijden. Maar wat verandert dat aan je situatie? Nougatbollen. Je leeft maar één keer dus verlies geen tijd met zinloos gekweel. Sta op verdomme en neem je leven zelf in handen! Bepaal je prioriteiten, stel je levensdoelen duidelijk voor jezelf. Werk er naar toe. Soms zal je met je hoofd tegen de muur lopen, ongetwijfeld. Wel: take the hit and move on.

    Wordt vervolgd…