2 jaar geleden begonnen aan den deze maar het geraakt maar niet afgewerkt…
Iemand zin om mee te schrijven?
It’s been a while since I left you
Hardest thing I’ve ever done
You made me see no other choice
No one seemed to understand
But they didn’t feel my pain
They never felt my pain
They didn’t want to see my tears
The scars they made troughout the years
Topdagje vandaag: het jaarlijks familiefeest. Een bijeenkomst waar ik elk jaar naar uitkijk. We zien elkaar niet vaak maar dat merk je niet tijdens de bijeenkomsten met de achterfamilie zoals mijn dochter het noemt. Leg maar eens uit aan een achtjarige hoe dat nu allemaal zit met nichten, neven, achterneven en -nichten en hoe dan de volgende graad van verwantschap heet.
We zijn met 9 neven en nichten, elk met een gezin dus er zit wel wat volk bij elkaar op zo een moment. De kinderen leven zich buiten uit op het grasveld en op het springkasteel terwijl de volwassenen binnen keuvelen en bijpraten.
Plots komt mijn dochter vanaf het springkasteel binnen gelopen. Met een tand in haar hand.
‘Kijk mama, ik heb een tand gevonden!’ En blij dat ze was.
‘Jamaar Heleen, van wie is die tand dan?’
‘Oh dat weet ik niet.’
‘Waar heb je die tand dan gevonden?’
‘In het haar van F (haar achternicht)!’ En maar blinken, zo fier was ze op haar vondst.
U begrijpt dat ik haar bedenkelijk aankeek bij die uitspraak… F lag op het springkasteel dus ik vermoed dat de tand daar lag en zo in haar haren verstrikt raakte.
‘Heleen, die tand moet toch van iemand zijn. Ben jij een tand kwijt? Of heb je iemand zien bloeden uit zijn mond?’ Ik observeerde paniekerig de kinderen van mijn neven en nichten, op zoek naar een huilende kleine met bloed aan zijn mond. Gelukkig zagen ze er allemaal ok uit.
‘Nee maar ik heb die tand gevonden dus nu is die van mij.’
En weg was ze, met andermans tand. Ik riep nog na dat we eigenlijk geen tanden van andere mensen bewaren. Het viel in dovemansoren. Ze had zelfs al gepast of die tand niet in haar mond paste, het bleek niet de juiste maat te zijn :\
Een half uur later stond ze aan het raam te blinken. Ik gebaar naar mijn mond en vraag haar waar de tand is.
Diplomatisch als ze is, roept ze voluit dat ik het zeker zou horen achter dat glas: ‘Ik heb ontdekt van wie die tand was en ik heb die terug gegeven aan dat kindje, dat was iemand van een ander feest in die zaal daar!!!!!’ Ah, je bedoelt dus die mensen die 5 m van je vandaan een luchtje aan het scheppen zijn… *slik*
Tof tof tof. Als je wil weten hoe het voelt om door de grond te zakken van schaamte, ik kan het u in geuren en kleuren vertellen 🙂
‘
Iedereen herinnert zich waarschijnlijk nog wel de brief van Timmeke aan zijn ouders, een kettingmail die in onze jonge tijd gretig rondgestuurd werd om de ontvangers ervan aan het lachen te krijgen. Dit jaar kregen wij zoiets in ’t echt. De 2 oudsten van het nest gingen een week op kamp. Benieuwd bezocht ik af en toe de Facebookpagina van de vereniging waar ze mee weg waren. Een groepsfoto waar de 2 koters op stonden stelde me gerust. Ze stonden er allebei op dus ze waren nog ginds en er waren geen zichtbare letsels of gipsverbanden te bespeuren. Het was ooit anders.
Nadat ik hen uitwuifde, schreef ik gemotiveerd mijn ‘ik mis jullie’ – kaartjes zodat ze die zeker tijdig zouden aankrijgen.
Hetzelfde gebeurt aan de andere kant van het land: onder het toeziend arendsoog van de kampbegeleiders schrijven de kinderen naarstig hun obligate ‘het is hier leuk en het eten is lekker’ – briefjes. Normaalgezien.
Halverwege het kamp zit een eerste briefje in de bus. Bijna een blad vol, we waren fier dat onze oudste zoveel moeite deed. En inderdaad: lekker eten, leuke spelletjes, toffe begeleiders, alles super. Enkele dagen na het kamp arriveerde de brief van onze dochter van 8. 2 vellen had ze nodig voor haar quasi perfect geschreven reisverslag. Ook daar een goednieuwsshow. 2 zinnen priemden los door mijn ogen en deden me beseffen dat het een goede zaak is dat haar brief niet eerder toekwam:
‘onze kamer is een rotzooi’
‘Ik heb een tattoo in mijn nek’
*zucht* Maar stiekem toch ook wel fier op haar schrijftalent 🙂
Hoe vaak heb ik het al niet moeten aanhoren… ‘Ah, jij werkt 4/5 en bent ’s woensdags thuis?’ Da’s wel plezant hè zo een vrije dag midden in de week, dan heb je eens wat tijd voor jezelf en zo!’ Elke keer glimlach ik dan en denk er het mijne over. Om u een voorbeeld te geven hoe zo een woensdag verloopt, een kort verslagje van vandaag.
6u: Mooie Meid heeft een hongertje dus tijd voor een flesje. Da’s gelukkig een job voor De Wederhelft maar ik lig er toch op te luisteren.
6u45: opstaan en nog wat opruimen voor de rest van het huishouden ontwaakt. ’t Is vakantie dus dit is uitslapen. Herinner u dat ik dankzij mijn schildklier een viertal uurtjes per nacht slaap.
7u30: ochtendspits met 1 exemplaar dat naar de speelpleinwerking gaat, de rest koos voor een dagje met mama en papa.
8u: Taxi mama rijdt naar de speelpleinwerking terwijl de poetsvrouw (mijn heldin!) arriveert.
9u30: doktersafspraak voor mezelf deze keer. ‘Goh An, maak maar een afspraak voor foto’s en een echo want dat lijkt wat op een stressfractuur. By the way, ik zag uw bloedresultaten van de schildklier via mijn collega. Die waren best wel spectaculair.’
10u: afspraak beeldvorming gemaakt, mijn werkgever verwittigd dat ik morgen wat later start en de oudste zoon opgepikt om boodschappen te doen.
12u: ‘Hallo mijnheer De Wederhelft, this is Pellenberg. Na die trombose willen we u toch eens zelf onderzoeken. Kom morgen eens binnen voor een punctie alsjeblieft.’ Ik pas meteen de planning voor morgen aan, zoek oplossingen voor geplande afspraken en leg Mooie Meid in bed voor haar middagdutje.
12u30: etenstijd, dat moet soms ook eens gebeuren.
13u: Ah, de was is droog, tijd om die binnen te halen, op te plooien, weg te leggen en om de rest op te hangen. Jaja, ondertussen heeft de wasmachine ook al 2 keer gedraaid.
13u30: Mooie Meid laat via de babyfoon weten dat ze uitgerust is. Speeltijd!
14u15: tijd voor een gezond tussendoortje voor de aanwezigen thuis. Ik maak een smoothie met bosvruchten, rode bessen, banaan. Ik hoop stiekem dat het me wat energie geeft. Ondertussen laat Pellenberg weten dat we voor morgen geen vervoer moeten voorzien, De Wederhelft kan na die punctie normaal zelf naar huis rijden.
16u: glas verzamelen, dat kan in de glasbak als ik seffens dochterlief ga oppikken van de speelpleinwerking. Nog even de werkmail checken en dringende zaken briefen aan de collega’s. Uit schuldgevoel omdat ik morgen wat later dan normaal start wegens die beeldvorming van mijn achterpoot.
17u: glascontainer vullen, vluchten voor de wespen wegens allergie en dochter oppikken.
17u15: ik zet één voet thuis binnen en zie De Wederhelft met een chagrijnige kat op schoot zitten. Die heeft op zijn hoofd een abces dat net is opengebarsten. Etter all the way. Gelukkig kennen we hier ehbo en kijken we vaak naar The Incredible Dr Pol. De Wederhelft drukt de etter uit Gonzo’s hoofd, ik spoel met zuurstofwater. Ondertussen staat de dochter naast de kat te huilen ‘want Gonzo gaat dood!!!!!’, de zonen vinden die vetzakkerij wel spesjaal. De kat vliegt in de transportbox en samen met de oudste zoon rijd ik naar de dierenarts voor verdere behandeling en instructies over de nazorg.
18u30: gelukkig heeft De Wederhelft ondertussen eten gemaakt, we moeten onze voetjes maar onder tafel schuiven vandaag. De kat gaat boven liggen mokken.
19u30: nog even de bankzaken regelen, wat voor de zaak werken, 3 kinders in bed mikken, opruimen, afwassen, babyflesjes steriliseren.
21u: Vergeef het me, maar ik plof doodop in de zetel.
Misschien begrijpen jullie nu een beetje dat de woensdag geen rustdag is in dit huishouden. Of waarom ik soms lachend zeg dat gaan werken voor mij ontspannend is 🙂 Vanaf september komt er weer wat getaxi bij als de hobby’s en feestjes van de kinderen terug beginnen. Dat puzzelen we er ook nog wel ergens in.
Interesse in een cursus timemanagement? Ik help je met plezier op weg om een échte krak te worden die alles georganiseerd krijgt 😉
Als je schildklier wat aan de luie kant is gedurende een langere tijd, spreekt men van hypothyreoïdie. Na een bevalling piekt de schildklier om vervolgens terug te zakken tot normale waarden. Bij mij loopt het weer een beetje anders. De afgelopen jaren was mijn schildklier nogal wispelturig. Dan stond ze eens te hoog, dan weer te laag maar telkens zonder veel erg. Tijdens mijn zwangerschap kwakkelde mijn schildklier een beetje maar toen opteerde de dokter om niet te behandelen.
De afgelopen weken kreeg ik weer last van allerlei kwaaltjes waardoor ik wist dat ik best nog eens bloed kon laten prikken bij de huisarts. Daar bleek dat mijn schildklier zo slecht werkt, dat ze geen waarden konden meten in mijn bloed. Best wel vervelend als je weet dat dit onnozele kliertje zowat heel je metabolisme regelt.
De huisarts wond er geen doekjes om. Een trage schildklier zien ze wel vaker maar dit was toch wel wat extreem. ‘We moeten dit behandelen An, je kan deze keer niet afwachten.’ Zo gezegd, zo gedaan. Ik slik nu dagelijks een pilletje met hormonen, over enkele weken wordt er terug bloed geprikt om te kijken of het de goede kant op gaat. Maar het zal even duren voor alles terug ok is.
Symptomen
Hoe herken je zoiets nu? Er zijn een waaier aan mogelijke symptomen, een trage schildklier profileert zich bij iedereen anders. Ik zeg alleen maar hoe het bij mij gaat, misschien heeft iemand er iets aan. Als je met een allegaartje aan vage klachten bij de dokter komt, denkt die niet meteen aan de schildklier heb ik horen zeggen.
Vermoeidheid
Een verpletterende vermoeidheid. Je sleept je als het ware door de dag. Niet evident met 4 kinderen waaronder een baby van 5 maanden en een revaliderende wederhelft zonder over al de rest dan nog te spreken. Je geraakt niet vooruit, al wat men je vraagt is eigenlijk teveel. Tot… je in je bed ligt. Dan zegt je lichaam: ‘Ah nee hè, slapen gaan we niet doen hoor.’ Om je een idee te geven: ik slaap al enkele weken van ongeveer 23 u tot ergens tussen 2 en 3 u ’s nachts. Vanaf dan lig ik te luisteren hoe alles en iedereen hier in huis vredig ligt te slapen. Tegen 6 u, opstaantijd op werkdagen, begin ik terug moe te worden.
Gewicht
Mjah. Meer dan 5 kilogram extra in amper 3 à 4 weken tijd. Zonder er iets speciaals voor te doen. Frustrerend want na de bevalling heb ik heel mijn garderobe vernieuwd omdat ik vrij snel terug ‘op gewicht’ zat. Zelfs als je op je eten let, blijf je bijkomen.
Temperatuur
Je hebt het koud. Al is het zomer en loopt iedereen te puffen: je hebt het koud. Ik draag verschillende laagjes kledij in de hoop dat het niet te hard opvalt. Vandaag is het 30°C: ik draag een jeans en een shirt met korte mouwen. Toch zou ik een vestje goed kunnen verdragen. Tot… ik in bed lig. Zweten als een rund zeg. Zo erg dat ik mijn kussen moet draaien en op een handdoek gaan liggen omdat mijn plaats in bed kleddernat is. Ik denk dat je dat kunt vergelijken met ‘vapeurs’ in de menopauze.
Psychisch
Je hebt de neiging om er wat down bij te lopen. De vermoeidheid zal er allicht geen goed aan doen. Je zit niet goed in je vel, hebt niet de energie om te lachen met een komedie op tv. Als je baby weer iets nieuws kan, ben je blij maar je voelt dat het je moeite kost.
Libido
Misschien wat taboe om er over te spreken maar ik vind dat het gezegd mag worden. Je libido kan je ergens in de frigo gaan zoeken als je schildklier het laat afweten.
Huid
Een droge huid. Steek het niet op de ouderdom. Ik merk het vooral in mijn gezicht, aan mijn armen, handen, voeten en benen. Ondanks dagelijks smeren met een crème van bij de apotheek en een dure dagcrème met speciaal masker voor de droge huid voor mijn gezicht.
Concentratie
Misschien hangt het samen met de vermoeidheid maar ik kan me niet goed concentreren. Gelukkig ben ik van nature een controlefreak die alles in een agenda zet. Zelfs typen gaat niet zo vlot als anders.
Nagels
Vinger- en teennagels dus. Ze zijn broos. Scheuren snel.
Kortademigheid
Zelfs na een rustige wandeling met de kinderwagen. Of als ik de trap naar boven neem. Misschien hangt het ook samen met de vermoeidheid.
Vergeetachtigheid
Lach me dus niet uit als ik twee keer hetzelfde vraag. Of als ik je 2 keer op een dag hetzelfde vertel. Nu begrijp ik hoe sommige bejaarden zich voelen…
Op zich is het allemaal niet het eind van de wereld. Er zijn ergere dingen. Maar het is vervelend. Ik ga er voorts niet over klagen, we zien wel hoe snel de medicatie werkt en de dosis op punt staat. Men vraagt me of stress er voor iets tussen zit gezien de zware periode waar we als gezin door aan het gaan zijn. Ik weet het niet. Ik ga niet aan Google vragen naar oorzaken en zo, daar heb ik geen boodschap aan. Hopelijk is dit tekstje op één of andere manier nuttig voor wie het leest.
Ga dan voor een baby. Weinig verschil. Als ik De Wederhelft hoor toch. Gisteren probeerde hij wat computerwerk te verrichten met Mooie Meid op schoot. 4 maanden is ze nu. Ondertussen was ik met andere dingen bezig. Enkel mijn gehoor gaf me indicaties over hoe het die twee verging. Zo dus…
‘Margot, kwijl eens niet op mijn arm.’
‘Margoohooot, krab niet aan mijn hand!’
‘Margot, AF!’
‘Margot, zit niet aan mijn arm te likken.’
En zo ging het maar door…
En Mooie Meid? Ze had er plezier in en gierde het uit 🙂
Het is weer die tijd van het jaar dat er lustig spreekbeurten gemaakt worden. Onze oudste was de afgelopen weken druk in de weer met powerpoint, Wikipedia en met ons als coach. Het leeuwendeel van de opdracht gebeurde op school maar de afwerking was voor thuis.
De opdracht van de juf: maak een spreekbeurt van 5 à 10 minuten over iets wat je leuk vindt.
Onze zoon koos voor slangen. Dat waren die dag toevallig zijn lievelingsdieren. Dus zocht hij dapper informatie op en verwerkte die in een presentatie. Afgelopen weekend legden we samen de laatste hand aan zijn spreekbeurt zodat hij ze al eens kon inoefenen.
Hij had het blijkbaar weer pragmatisch aangepakt. Het was een leerrijke spreekbeurt tot er een slide kwam waarop stond ‘natuurlijke vijanden’ en verder niks.
‘Heu, wat bedoel je met die slide jongen?’
Met wat moederlijke overtuigingskracht stond er iets later toch wat info op de slide.
En toen kwam het filmpje: 3 minuten. Eerst een seconde over de aanval van de slang, dan 2 minuten wachten en toekijken hoe de muis sterft en de laatste minuut kan je mee genieten van het feestmaal van de slang. Zo kan ik ook 5 minuten vol krijgen met mijn spreekbeurt 🙂
Ik kan me al voorstellen hoe de meisjes gaan reageren als ze dit filmpje in de klas te zien krijgen ^^
Vergeet zeker niet je luidsprekers aan te zetten zodat je de botten van het muisje hoort breken tijdens het wurgen :\
Dr Pol, ’s werelds koddigste dierenarts, raadt aan om elk kind te laten opgroeien met een huisdier. Je kan je kroost dan betrekken bij de verzorging van de beestjes en ze leren meer over het gedrag van dieren. Dat dachten wij ook toen we Gonzo en later Wilma in huis haalden. We betrekken de kinderen bij hun verzorging. Ze geven de katten eten, aaien hen, spelen met hen, enz. Ze leren héél veel bij over het gedrag van katten maar ik weet niet of het net datgene is wat dr. Pol bedoelde. Wilma is min of meer een kat uit de boekjes. Bij Gonzo zijn er heu… laat ons zeggen ‘lichte afwijkingen’. Ter illustratie:
|
Wilma Vangt volledig zelfstandig volwassen ratten, vogels, muizen, … Eet ze op met huid, schedel en haar.
Wast zich vaak en grondig.
Blijft al eens een nachtje buiten.
Bewaakt en verdedigt haar territorium.
|
Gonzo Schrikt als er pal naast hem een pasgeboren muisje uit het nest valt en loopt weg. Jaagt op bevel van Wilma op muisjes maar kan het niet over zijn hart krijgen ze te doden. Vangt vermoedelijk met hulp van de buren chicken wings en gebraden kippenbouten. Brengt zijn prooi wel fier mee naar huis. Laat zich wassen door Wilma. Klitten borstelen wij uit zijn vacht en elk jaar krijgt hij van de dierenarts naar zijn voeten omdat zijn oren zo smerig zijn. Laat uitschijnen dat hij ’s nachts dapper buiten blijft maar slaapt stiekem op een lekker zacht kussen in de veranda. Deelt zijn territorium met Jan en alleman. Laat slakken zich vastzuigen in zijn vacht en laat ander ongedierte rustig over zich kruipen. |
10 jaar heeft het geduurd. 10 jaar heb ik het kunnen volhouden. En nu: fini!
Vanaf dat ik loslopend dna op deze wereld gezet heb, nu 10 jaar geleden, hadden onze kinderen de coolste mama ever. Hun mama was namelijk MegaMama. Als ik bij hen was, was ik een gewone mama zoals alle anderen. Maar op alle andere momenten hielp MegaMama haar collega met het belachelijk roze pakje om de wereld te vrijwaren van gespuis en addergebroed. Allez ja, ik vertelde hen dat en ze geloofden me. Naarmate de kindjes groter werden, evolueerde MegaMama mee.
Zagen ze me overdag geeuwen, dan wisten ze dat ik de voorbije nacht alweer enkele dieven in de cel had gesmeten. Was ik al eens te laat aan de schoolpoort, dan was het omdat ik nog gauw even een bom onschadelijk moest maken. En zo ging het maar door.
Ik had uiteraard een MegaMamaMobiel. Mijn blauwe Berlingo veranderde in een groene, blitse superheldenbolide als er een opdracht was voor MegaMama. Af en toe kwam MegaMama nog ter sprake maar het onderwerp kwam steeds minder aan bod. Ik was het zelfs al een beetje vergeten. Je zou voor minder met een huishouden als dat van ondergetekende.
Onlangs kocht ik een nieuwe wagen omdat mijn Berlingo me ferm op kosten begon te jagen. Hij was niet stuk maar men vond ook niet wat er dan wel met de stakkerd aan de hand was. Dus na 7 jaar deed ik mijn Berlingo weg en kwam er een nieuwe wagen in de plaats. Tijdens hun eerste ritje op de achterbank van mijn nieuwe wagen klonk het plots sip: ‘Maar mama, nu heb jij geen MegaMamaMobiel meer!’
Omdat ik hen niet depressief wilde maken, vertelde ik hen dan maar dat MegaMama haar cape aan de haak gehangen heeft. Gedaan met nachtelijke escapades en gevaarlijke truken. Vanaf nu ben ik een gewone mama die gewone dingen doet voor haar 4 kindjes. Hopelijk kunnen ze zich daar ook in vinden 🙂 Ergens op deze planeet zal er wel een gemotiveerde, energieke, jonge moeder met ambitie opstaan om mijn plaats in te nemen. Hoop ik.
Sinds onze verhuis weten we dat Molenstede niet alleen een uiterst mooie deelgemeente is van Diest, het blijkt ook een mobiel hellhole te zijn. Vrij snel na onze verhuis zagen we ons genoodzaakt opnieuw een vaste telefoonlijn in huis te halen. Geen enkele provider biedt namelijk een fatsoenlijke dekking voor gsm/smartphone in onze buurt.
Vorige week werd aangekondigd dat onze telefoon, internet en tv een dagje vrij kregen wegens De Grote Netwerf. Geen probleem, alle begrip daarvoor zelfs. ’s Avonds werkten telefoon, internet en tv nog niet. Uiteindelijk heeft het 4,5 dagen geduurd eer we terug verbonden waren met de buitenwereld. Gelukkig is er in die periode niks ernstigs gebeurd, we zouden geen kat kunnen bereiken.
Dus beste buren: we waren de afgelopen dagen niet aan het pendelen in onze tuin. We waren ook geen lichtmetingen aan het doen. We zochten gewoon een plekje waar we toch een klein beetje ontvangst hadden op onze smartphone op momenten dat we iemand moesten bereiken. Andere telefoontjes en zo gebeurden tijdens het winkelen, op een parking onderweg, op café en elke andere plaats waar we on air geraakten 🙂
Bij deze een warme oproep aan Proximus en co om de inwoners van Molenstede toch ook een beetje bereikbaarheid te gunnen. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?
