Hukselende Vingers

Auteur: An Baraitre

  • Dankwoordje

    Dankwoordje

    Ondertussen is het een goede maand geleden dat we slecht nieuws over de gezondheid van De Wederhelft in ons gezicht gesmeten kregen. We zijn in een diepe put gevallen, hebben ons herpakt en zijn er vrij snel terug uit geklommen. Klaar om de strijd aan te gaan als een team, als gezin. Want kanker heb je niet alleen. Het vreet aan elk van ons, groot en klein. 24/7.

    Terwijl ik dit schrijf druppelt chemo nummer 2 het zieke lijf binnen. We weten na één cyclus een beetje wat het is, wat het met een mensenlichaam doet. Het maakt alles kapot, ’t is vergif. Maar het moet want onkruid bestrijd je met de grote middelen. Alleen zo heeft De Wederhelft de grootste kans op genezing. Hoe het tijdens de volgende cycli nog zal zijn, weten we niet. Zal hij elke keer dezelfde nevenwerkingen hebben of niet? Zal hij er telkens veel last van hebben of niet? Hoe groot zullen de blijvende ‘letsels’ zijn? Niemand weet het.

    Dat maakt het voor ons erg moeilijk om plannen te maken. We leven van dag tot dag en kijken wat op dat moment kan en wat niet. Afspraken toezeggen gebeurt altijd onder voorbehoud. Da’s best frustrerend want wij hebben altijd geleefd met strakke planningen. Dat moet ook wel met een groot huishouden als dat van ons. Nu stellen we vast dat het ook zonder planning lukt. Op één of andere manier komt het altijd goed. Soms moet er iets geschrapt worden, soms wordt er wat geschoven maar op het eind van de dag kunnen we redelijk wat schrappen van ons takenlijstje. En wat niet gebeurd is, verplaatsen we naar de volgende dag. Ik ben zo trots op mijn kinderen als ze hun ontgoocheling verbergen en zeggen dat het ok is als iets niet kan doorgaan zoals gepland. Bijvoorbeeld een communiefeest voor onze eerste vormeling omdat papa hondsellendig in het ziekenhuis ligt terwijl wij in de kerk zitten voor de vormselviering.

    Bij de start van de behandeling hebben we geïnvesteerd in hulp. Zowel voor het huishouden als voor de tuin als voor de verbouwingen. Zo kunnen wij ons 100% concentreren op het genezingsproces van De Wederhelft en op ons gezin. Want dat zijn de enige prioriteiten die we momenteel hebben. Voor mij is het essentieel dat De Wederhelft zich enkel maar hoeft bezig te houden met zijn genezing. Even belangrijk vind ik het dat de kinderen af en toe ook wat leuke momenten beleven waarin ze onbezorgd kind kunnen zijn en kunnen spelen, lachen, genieten zonder dat ze zich daar schuldig om hoeven te voelen.

    Daardoor heb ik voor mezelf heel wat druk op mijn schouders gelegd. Het compenseert een beetje voor de machteloosheid die ik voel naar De Wederhelft en mijn kinderen toe. Ik heb hen niet kunnen beschermen voor de boze, slechte wereld. Dit klinkt loodzwaar, en dat is het ook. Maar tegelijk houdt het me overeind.

    Hoe rottig heel de situatie ook is, het heeft ons ook belangrijke levenslessen geleerd. Bijvoorbeeld dat de mensheid niet verdorven is. We staan versteld van de hulp die we spontaan aangeboden krijgen van mensen die we kennen maar ook van kennissen of zelfs onbekenden. Ik kan niet iedereen persoonlijk bedanken uit schrik iemand over te slagen. Maar weet dat we elk van jullie ongelooflijk dankbaar zijn voor wat jullie voor ons betekenen. Nooit zullen wij kunnen terugdoen wat jullie voor ons deden en doen.

    Dat wringt bij ons en wanneer we de kans hebben, zullen we ze zeker grijpen om werk te maken van grote en kleine bedankjes. Niet omdat we ons verplicht voelen, maar gewoon omdat jullie het waard zijn. Daarom alvast deze vanuit het diepst van ons hart:

     

     

  • Recept: risotto met kalfsgebraad

    Voor dit recept liet ik me inspireren door Jeroen Meus. Omdat ik niet alle vergeten groenten vond in de supermarkt, heb ik zelf iets verzonnen 🙂

    De hoeveelheden waren hier voldoende voor 2 volwassenen, 3 kinderen en een peuter.

    Ingrediënten 

    900 groene asperges

    2 pastinaakwortelen, geschild en in julienne gesneden

    1 bolletje kervel (diepvries)

    +/- 1,2 l groentebouillon (2 blokjes)

    +/- 375 gram risottorijst

    1 ui, geschild en in blokjes gesneden

    1 teentje knoflook, gepeld en fijn gesneden of geplet

    1 blok Gran Padano

    boter en olijfolie

    peper, zout, provençaalse kruiden

    kalfsgebraad

     

    Bereiding

    Wrijf het kalfsgebraad in met olijfolie, kruiden met peper, zout en provençaalse kruiden. Zet in een voorverwarmde oven van 175°C. De gaartijd hangt af van het gewicht en of je al dan niet bevroren vlees gebruikt. Best dus een kookthermometer gebruiken.

    Neem een klein pannetje met deksel. Laat een klontje boter smelten en stoof hierin de pastinaakblokjes. Voeg een klein beetje bouillon toe om ze op zacht vuur verder te laten garen.

    Neem een diepe pan. Ik gebruik voor risotto meestal een sauteerpan. Smelt een klontje boter en voeg een scheut olijfolie toe.

    Doe de ui en knoflook in de pan en laat stoven tot ze glazig zijn. Voeg de risottorijst toe en laat even mee glazig worden. Zet het vuur zachter.

    Tijd om vocht toe te voegen: voeg een geut bouillon toe. Herhaal dit telkens wanneer het vocht bijna volledig geabsorbeerd is door de rijst. Blijf dit herhalen tot de rijst gaar is. Ergens halverwege gooi je het bevroren bolletje kervel er bij.

    Ondertussen gril je de groene asperges lang genoeg zodat ze niet meer hard zijn. Kruid met peper en grof zout.

    Als de rijst bijna gaar is, voeg je de pastinaakblokjes met het restje bouillon toe. Kruiden met peper, zout en provençaalse kruiden.

    Als je houdt van smeuiig, voeg dan een geutje room toe. Rasp een gedeelte van de Gran Padano boven je risotto (hoeveelheid naar eigen smaak). Voeg een klontje boter toe.

    Roer je risotto eens goed door tot de kaas en boter gesmolten zijn.

    Serveer op elk bord een schep risotto met enkele gegrilde asperges en een stukje gebraad.

    Je kan het vlees ook weglaten en er een vegetarisch gerecht van maken.

    Smakelijk!

  • De pijngrens van de man

    De pijngrens van de man

    Men heeft er al wetenschappelijk onderzoek naar gedaan om te achterhalen of mannen en vrouwen een verschillende pijngrens hebben. Vandaag deed ik een empirisch onderzoek en mijn conclusie is: ja! De zoon mocht naar de tandarts voor een kleine ingreep. Echt iets banaals. Ter plaatse oordeelde de tandarts dat het beter was om ineens 2 losse melktanden te verwijderen. Als verantwoordelijke moeder negeerde ik de priemende blik van de zoon en gaf toestemming. Ter compensatie voor wat in zijn ogen hoogverraad was, mocht hij in mijn hand knijpen als het pijn deed.

    Zoonlief kreeg eerst een voorverdoving, een soort gel die ze op het tandvlees smeren, om de injectie van de eigenlijke verdoving pijnvrij te maken. Toen ik zijn leeftijd had, deden ze dat precies nog niet. Ze knalden die naald in je bek en begonnen aan het grote werk. Soit, nadien volgde het prikje, de tanden werden verwijderd en hier en daar werd een lapje tandvlees weggesneden. Het bloedde wat maar da’s normaal. Mijn 4 vingerkootjes werden ondertussen samengeknepen tot 1 ultravingerkootje.

    Zoals het hoort gaf ik hem op weg naar de kassa een compliment omdat hij zich zo goed gedroeg. En toen volgde het relaas van een bijna-dood-ervaring…

    ‘Mama, da’s ni normaal die verdoving! Plots zag ik een héél fel wit licht en werd ik misselijk dus ik ga nu meteen naar het toilet!’ Dat bracht zijn geest helemaal terug naar de wereld van de levenden want het eerste wat ik daarna hoorde was: ‘Ik heb honger!!!!!’

    Pubers… Stoere praat, grote bek maar als het er op aankomt zooooo een klein hartje 😉

    dav
  • Poes vermist

    Poes vermist

    6 à 7 jaar geleden adopteerden wij een zwerfkatje, Wilma. Ze werd meteen de beste vriend van onze huiskater, Gonzo. Ze zijn een onafscheidelijk stel: spelen samen, eten samen, slapen samen, wassen elkaar, …

    Wilma is altijd al een avonturier geweest. Ze maakt heuse dagtochten in de buurt maar komt wel elke avond thuis eten en slapen. Normaal komt ze in de loop van de dag ook een paar keer dag zeggen. Sinds afgelopen weekend is er geen spoor meer van Wilma te bekennen. We hebben geen idee waar ze zit, of ze nog leeft, of ze in orde is. Het eten dat we ’s nachts voor haar in de veranda zetten (we hebben een kattenluik), wordt niet aangeraakt. Dit zijn voor ons geen fijne feestdagen zo.

    Dit is absoluut niet van haar gewoonte. We missen onze poes allemaal: Gonzo, de kinderen en wijzelf. We maken ons continu zorgen. er vloeien traantjes…

    Wilma staat op verschillende plaatsen geseind, ook op social media kan je niet naast haar opsporingsbericht kijken. Mocht iemand onze Wilma gezien hebben, laat dan alsjeblieft iets weten!

    Alvast bedankt om mee uit te kijken naar ons gezinslid…

    An

    +32 477 61 31 12

    an@dennisenan.be

  • Sad Lisa

    Voor wie het niet kent: graag deel ik dit liedje met jullie. Luister zeker goed naar de tekst. Toen ik nog een snotneus was die puberde, tegen de wereld vocht, zich eenzaam en onzeker voelde, kortom toen ik puberde… Heb ik heel veel aan dit liedje gehad. Nu zet ik het nog vaak op als ik veel aan mijn hoofd heb. Terwijl het vroeger aanleiding gaf tot een dramatische tienerhuilbui, geeft het liedje me nu kracht en energie om door te gaan. Om te kijken naar wat ik wel bereikt heb, naar wat ik wel kan. Naar wie ik liefheb, naar wie ik kan helpen.

    Als je ergens mee zit en je kan er moeilijk over babbelen, zeg het dan met muziek of poëzie. Wedden dat de boodschap dan ook aankomt?

     

  • Adenotonsillectomie

    Adenotonsillectomie

    Wasdatte? Een groot onderhoud in de neus-keel-oorregionen. Onze flinke peuter van 18 maanden kent het nu ook. Afgelopen week ging ze naar de dagkliniek om voor de 3e keer buisjes in haar oren te laten plaatsen en ineens werden de neuspoliepen en haar amandelen verwijderd. Volgens de kinderarts doen ze dit laatste normaal pas vanaf de leeftijd van 2 jaar maar voor Mooie Meid werd een uitzondering gemaakt en daar zijn we niet rouwig om.

    Bij haar waren de amandelen van nature zodanig groot dat ze voor de nodige hinder zorgden. Slikproblemen met daardoor verminderde eetlust en gewichtsverlies is er eentje van. Als je baby slank gebouwd is, is het niet tof om ze op korte tijd verder te zien vermageren terwijl ze wel honger heeft maar gewoon niet fatsoenlijk kan eten of drinken. Gelukkig is ze haar best blijven doen maar de afgelopen weken ging het toch wel achteruit op dat vlak. Als we de groeicurven bekijken, is ze op een goeie 2 maanden toch behoorlijk gezakt met haar grafiek. Nu bengelt ze ergens onderaan wat de statistieken betreft.

    Wat op mij het meest doorwoog, waren de slaapapneus. Elke nacht opnieuw lag ik met een klein hartje te luisteren hoe ze sliep, snurkte, stopte met ademen, wakker schrok, terug probeerde in te slapen en dat maal héél veel keer op een nacht. Zowel zij als wij waren stilaan oververmoeid. Onze peuter had continu last met ademen. We hoorden altijd waar ze zich bevond door haar ademhaling.

    De ingreep verliep vlot, ons juffrouwtje had weinig last van de narcose. Helaas bracht ze een infectie mee. Dus ’s anderendaags zaten we al bij de huisarts. Dankzij een antibioticakuur is het ergste leed ondertussen geleden. Nu is het voor ons wennen. Mooie Meid eet bijna weer als vanouds en geniet daar nu ook duidelijk van. Je zou voor minder als je hoofdzakelijk ijsjes en puddinkjes geserveerd krijgt.

    Maar bovenal luisteren we nu vaak naar de stilte. We moeten er nog aan wennen hoe stil ze nu slaapt. We moeten leren dat het ok is dat we haar niet horen slapen. Vaak lig ik ’s nachts nog te luisteren. We merken dat ze nu beter uitgerust is overdag, dat ze meer energie heeft en actiever speelt. Ze gaat niet meer te pas en te onpas op de grond liggen om te rusten als ze moe wordt. En ze heeft ’s nachts haar tutje veel minder nodig dan voorheen. Ze kan nu actief zijn met haar mondje dicht, terwijl ze rustig door haar neus ademt. Heel normaal zou je denken, voor ons is het wennen om dat te zien.

     

    https://neus-keel-oor.be/nl/nko/kinder_nko/behandelingen/adenotonsillectomie_kind/

    I make this look good!

     

  • Recept: wraps voor de lunchbox

    Wat steek je toch altijd in je lunchbox? Tijdens een hittegolf vallen al enkele opties weg. Tenzij je wilt dat de bokes met salami je kindjes tegemoet lopen als ze ’s middags hun brooddoos openen.

    Daarom een hittebestendige lunchtip (het eerste recept toch), klaar in 5 minuutjes. Of beter nog: laat de kinderen hun wraps zelf klaarmaken.

    Wrap met kip en rode pesto, tadààààà!

    Benodigdheden:

    wraps (ik tel anderhalve per brooddoos, mijn kroost zit in de lagere school… voor mezelf is dat ook voldoende)

    kerstomaatjes (rood en geel)

    vers basilicum

    1 kipfilet

    rode pesto (zelfgemaakt of een potje uit de supermarkt)

    rucola

     

    To do:

    Kook de kipfilet in een gekruide bouillon, laat afkoelen en snijd in dunne reepjes. Dit kan je de avond voordien al doen.

    Bestrijk elke wrap met rode pesto. Daarop komen de kippenreepjes, kerstomaatjes, rucola en basilicumblaadjes.

    Rol het handeltje op, steek in elke wrap 2 cocktailprikkers en snijd middendoor.

     

    Wrap met zalm en kruidenkaas

    Benodigdheden:

    wraps (ik tel anderhalve per brooddoos, mijn kroost zit in de lagere school… voor mezelf is dat ook voldoende)

    kruidenkaas

    gerookte zalm, fijngesneden

    komkommer

    dille

    To do:

    Bestrijk elke wrap met kruidenkaas. Daarop komt wat zalm, dille, dunne schijfjes komkommer.

    Rol het handeltje op, steek in elke wrap 2 cocktailprikkers en snijd middendoor.

     

    Andere variaties met wraps zijn hier héél erg welkom 🙂

  • Recept: Bananenbrood

    Enkele recepten van tinternet bestudeerd en er een eigen twist aan gegeven…

    Ingrediënten:

    3 grote bananen (à point, ze mogen nog niet rondlopen in de fruitschaal)

    3 eetlepels bloemenhoning (of ahornsiroop)

    100 gram havermout, fijngemalen

    2 tikkeneikes

    85 gram speltmeel

    3 eetlepels kokosolie

    1,5 koffielepel bakpoeder

    3 eetlepels melk (koe/soja/n’importe quoi) -> een scheutje melk dus

    enkele walnoten, fijngehakt

    zonnebloempitten naar smaak

    een kinderhandjevol rozijnen

     

    To do:

    Haal de zonnebloempitten uit hun schelpje als je ze zoals ik oogstte van een zonnebloem. Die dingen groeien niet in doosjes aan de muur zoals ze in de supermarkt liggen 😉

    Bakvorm invetten of bakpapier gebruiken: aan u de keuze.

    Plet de bananen, er mogen nog wat stukjes in zitten. Doe dit niet te lang op voorhand. Voeg de honing en de kokosolie toe aan dit prakje.

    Zet de oven alvast aan: 175°C.

    Neem een mengkom voor de fijngemalen havermout, het speltmeel en het bakpoeder.

    Gooi daar je bananenmengsel bij en de eitjes (op voorhand klutsen hoeft niet). Alles goed mengen met een vork. Daarna de melk toevoegen en weer goed mengen.

    Voeg de fijngehakte walnoten, de zonnebloempitten en de rozijnen toe, meng goed.

    Kieper de hele handel in de ingevette bakvorm.

    +/-   50 minuutjes bakken. Als je er met een priem in steekt en die komt er clean weer uit, is je bananenbrood klaar.

     

  • BMI: what’s the point?

    BMI: what’s the point?

    Wie mij kent, weet dat ik vroeger een mager kind was. Ik mocht eten wat ik wilde, er kwam geen grammetje bij. Ik kon op iemands schoot gaan zitten als kind en betrokkene met blauwe plekken op zijn billen achterlaten, zo scherpe knoken had ik. Menig keer is mijn broer de kneukeldood gestorven. De tand des tijds en een kapotte schildklier hebben mijn metabolisme de afgelopen jaren overhoop gehaald. Ik ben geen dikke maar graatmager als toen zou ik mezelf toch ook niet bepaald noemen. Ik heb een normaal BMI van tussen de 20 en de 25. Toch voel ik me daar helemaal niet goed bij omdat ik tot mijn 25e onder de 20 zat. En me wel goed in mijn vel voelde, ik had géén eetstoornis.

    De 4 kinderen die ik droeg en op de wereld zette, hebben op dat vlak mijn genen aan de dominante zijde zitten. Het zijn 4 magere tengels. Ze vreten ons de oren van de kop, de ene al meer dan de andere, en toch zie je ze niet lopen.

    Onze dochter kreeg ooit op school een brief mee van het CLB waarin stond dat haar BMI te laag was. ‘Ondervoeding???’ Stond er fijntjes bij. Vorig jaar was ze nog een ukkie van 8 (ze moest het lezen ^^) en kon een kennis van ons, normaal gebouwd, met zijn 2 handen rond haar middel. Bij harde wind moet ze zich schrap zetten of ze valt om. Echt, ik schrok er zelf van toen ik dat enkele maanden geleden zag.

    Als zoonlief (hij is nu een ukkie van 8 ^^) in ontbloot bovenlijf traint, kan je zijn ribben tellen. Als hij zijn buik dan nog eens intrekt, plakt die bijna tegen zijn rug. Zijn benen lijken fragiel als takjes. 2 jaar taekwondo zitten er echter nog steeds in gemetseld.

    Onze 11-jarige zit in zijn pubergroei. ’t Is genen dikke. Gisteren zei hij zelf: ‘Mama, wat zouden andere mensen niet denken als ze zien wat wij hier op een dag eten. Da’s toch echt wel veel hè en toch zijn we zo mager.’

    Om maar te zeggen: de afgelopen jaren hebben we al één en ander te horen gekregen over de lichaamsbouw van onze kroost. Dat maakt de bezoekjes aan Kind en Gezin met onze jongste van bijna zeventien maanden soms lastig. Ze wegen het kind, kijken naar hun curves (broer zat altijd onder de laagste curve, de 2 anderen zo rond de onderste) en kijken me dan meewarig aan ”t Is niet gemakkelijk hè als je een moeilijke eter in huis hebt.’ Telkens bijt ik dan beleefd een stukje van mijn tong af. Want wie onze Mooie Meid kent, weet dat dat een afvalverwerkingsbedrijf op haar eigen is. Afgelopen weekend waren we op een feestje bij een kennis. De andere genodigden kenden haar naam niet maar vroeg een keer waar ‘Hàààmmmmmm’ was en iedereen wees de juiste kant op.

    Onderstaand een overzichtje van wat ze op een normale dag eet in de crèche. Daarbij komt thuis nog haar ontbijt (een fles), ’s avonds een dubbele boterham met beleg en een fles voor het slapengaan. Met het warme weer heeft ze tussendoor ook enkele bekers water gekregen (thuis toch, ik vermoed in de crèche ook).

    Om maar te zeggen: beoordeel niemand op zijn of haar lichaamsbouw. Er zijn mensen die er alles voor zouden doen om wat gewicht te winnen en er niet in slagen. Omgekeerd zijn er ook velen die maar wat graag kilo’s zouden verliezen en daar niet in slagen. En tot welke categorie ze behoren, zie je niet aan hun buikomtrek. Wees lief voor elkaar.

    Slecht leesbaar dus ik schrijf het even over:

    9u30 kiwi

    11u groentenpap op (kalfs, rode biet en aardappelen)

    15u fruitpap op

    15u45 2 bokes gegeten

  • Veelvraat

    Veelvraat

    Wie ons gezin kent, weet dat Mooie Meid net zoals de rest van de kroost een gezonde eetlust heeft. Onze peuter ziet er maar schraal uit maar wat ze op een dag achter haar kiezen steekt, is genoeg voor een drieling van dezelfde leeftijd. Vanavond bereikte haar appetijt een nieuw hoogtepunt. Grote broer maakte voor haar een boterham. In haar eetstoel liet ze zich enthousiast bedienen en verdween het ene stukje brood na het andere in haar gezicht. Al snel was alles op. Dus krijgt ze een complimentje omdat ze flink gegeten heeft. En dat kind maar blinken en fier zijn.

    Ondertussen was ik bezig aan ons eigen avondmaal. Terwijl ik dode beesten en groensels in de wok liet dansen, zag ik Mooie Meid passeren. Ze loopt wel vaker rondjes rond het keukeneiland dus ik had er geen erg in. Tot ik haar plots zag passeren met iets in haar handen, muisstil en kauwend. Ik riep haar, ze draaide zich om en… had een half afgezabberde sandwich met kaas vast die van school terug mee naar huis gekomen was in de brooddoos van Raketman. En lekker dat ze het vond :\

    Mevrouw erkent de vuilbak als haar persoonlijke snackbar…