Blog

  • De koppige kater

    De koppige kater

    Gonzo, onze geadopteerde Gentse kater met Spaanse roots, wordt binnenkort 10. Dat betekent dat hij voor de tiende keer een kaartje van de dierenarts kreeg om hem te herinneren aan zijn jaarlijks onderzoek. Het beest wordt er helemaal nerveus van. Ik was het kaartje helemaal uit het oog verloren. Onlangs vond ik het tot groot afgrijzen van Gonzo terug. En begon ik preventief met hem wat minder eten en snoepjes te geven voor zijn clash met de weegschaal. Gedaan met de zalm en de steak, gedaan met de overdosis brokjes maar terug een normale portie waar hij het moet mee doen.

    Voor de tiende keer hangt hem een preek boven het hoofd over zijn hangbuik, gemopper omdat hij zijn oren zelf niet schoon houdt en een vermakelijke lach omdat hij zijn meest pissige snoet opzet als hij de dierenarts ziet. Een dierenarts waar wij trouwens al jaren supercontent over zijn.

    Om niet te vergeten dat ik met hem eens bij de dierenarts moet passeren voor zijn groot onderhoud, heb ik alvast zijn transportbox in huis klaar gezet, samen met zijn onderhoudsboekje. En toen ging het mis. Sinds dat ding in huis staat, is onze lamlendige kater plots een actieve buitenkat geworden. Hij is met geen stokken binnen te krijgen, zelfs niet als ik met zijn etensbakje sta te rammelen om hem te lokken. Nee, op 10 meter van de deur gaat hij nukkig met zijn gat in de haag zitten en dwaas naar ons huis staren.

    Maar ik laat me niet zo gemakkelijk verslagen. De transportbox verdwijnt uit het kattenzicht en over enkele dagen sla ik ongenadig toe. Dan vliegt hij in zijn transportbox en zal hij zijn jaarlijkse donderpreek van de dierenarts aanhoren!

     

  • Kanker: 1 jaar later

    Inderdaad, dit weekend is het al een jaar geleden dat ons leven op zijn kop gezet werd door de lifechanger. Ik herinner me nog hoe we in die periode samen uitkeken naar de komst van ons vierde kindje, hoe we bezig waren met de voorbereidingen voor kerst, voor de bevalling, voor uitstapjes in de kerstvakantie.

    En toen veranderde alles van het ene moment op het andere. Nu zijn we een jaar verder. In dat jaar waren de hoofdpunten de bestralingen, de operatie en de revalidatie die nog steeds bezig is. Helemaal is De Wederhelft nog niet hersteld. Maar we durven toch stilaan denken aan een werkhervatting volgende maand. Mits akkoord van de prof natuurlijk. It’s her call.

    Hoe hebben we dit hele avontuur nu beleefd? Dubbel. Nooit zal ik zeggen dat ik dankbaar ben dat dit ons pad kruiste. Echt, ik wens het niemand toe. Maar je hebt 2 opties: fight or flight. Wij kozen voor actie. Zitten dubben helpt niks, daar verdwijnt die tumor niet van. Het was op sommige momenten verdomd moeilijk maar we hielden onze hoofden omhoog, niet in het minst voor de kinderen.

    We hebben ons gefocust op de minst negatieve aspecten aan dit verhaal. Je kan het bezwaarlijk de positieve punten noemen. De bevalling bijvoorbeeld hebben we nog intenser beleefd dan bij onze vorige 3 kinderen. Het was een heel mooi en intiem moment. We zijn de vroedvrouwen nog steeds dankbaar om dit zo speciaal te maken voor ons, om ons de tijd te geven te laten doordringen wat er allemaal gebeurde daar in het verloskwartier.

    Onze baby, Mooie Meid, heeft als enige van onze kroost de luxe papa zoveel bij zich te hebben in haar eerste levensjaar. Vroeger was het 10 dagen vaderschapsverlof, met wat geluk nog enkele vakantiedagen en hop, terug aan de slag. Reizen naar het buitenland included. Zij is voor ons een enorm belangrijke houvast geweest het afgelopen jaar. Op moeilijke momenten volstond haar glimlach om ons terug wat energie te geven.

    We genieten nu meer van kleine dingen omdat we beseffen hoe waardevol ze zijn. Het is niet vanzelfsprekend om gezond te zijn. Het is niet de normaalste zaak van de wereld dat de kinderen het goed doen op school, wetende dat ook zij dit hele avontuur mee beleefden. Chapeau trouwens voor onze 3 musketiers, die zelden boos waren als we weer eens ‘nee’ moesten zeggen op hun vraag naar een uitstap met zijn allen. Nee, dat gaat niet met papa’s been. Nee, dat gaat niet want mama moet voor Mooie Meid zorgen. Nee, dat gaat niet, want papa kan zo ver niet stappen. Enzoverder. Nee, nee, nee. En ze accepteerden het.

    We hebben een bewogen jaar achter de rug. We zijn er ook nog niet helemaal door. Maar het ergste hebben we gehad. En we hebben het goed doorstaan. Moeilijk gaat ook, dat weten we als geen ander. We kijken vooruit en hopen dat de kanker wegblijft. Liefst voor altijd.

    Het gekke is dat we vorig jaar dit weekend in het ziekenhuis doorbrachten en dat het dit jaar hetzelfde is. Onze Mooie Meid, 10 maanden is ze ondertussen, werd deze week opgenomen met een longontsteking. Gelukkig herstelt ze goed en mag ze binnenkort naar huis. Zo kunnen we ons voornemen realiseren om dit jaar wel een vrolijke kerst te beleven.

    Ik geef jullie graag de goede raad om niet alleen een vrolijke kerst te beleven maar om van elke dag een goede dag te maken. Als hij voorbij is, komt hij namelijk niet meer terug. Hij zit dan in je herinneringen. Zoals hij was. Zorg er zelf voor dat je leuke dagen hebt, iemand anders kan dat moeilijk voor jou doen. Gebeurt er iets wat je niet aanstaat? Zoek er het positieve in en onthoud dat. Dingen gebeuren niet zomaar, geef ze een plaatsje in je leven en trek er lessen uit voor de toekomst.

  • Embrace

    2 jaar geleden begonnen aan den deze maar het geraakt maar niet afgewerkt…

    Iemand zin om mee te schrijven?

     

    It’s been a while since I left you

    Hardest thing I’ve ever done

    You made me see no other choice

    No one seemed to understand

    But they didn’t feel my pain

    They never felt my pain

    They didn’t want to see my tears

    The scars they made troughout the years

  • Haar op/in/achter/tussen uw tanden hebben

    Haar op/in/achter/tussen uw tanden hebben

    Topdagje vandaag: het jaarlijks familiefeest. Een bijeenkomst waar ik elk jaar naar uitkijk. We zien elkaar niet vaak maar dat merk je niet tijdens de bijeenkomsten met de achterfamilie zoals mijn dochter het noemt. Leg maar eens uit aan een achtjarige hoe dat nu allemaal zit met nichten, neven, achterneven en -nichten en hoe dan de volgende graad van verwantschap heet.

    We zijn met 9 neven en nichten, elk met een gezin dus er zit wel wat volk bij elkaar op zo een moment. De kinderen leven zich buiten uit op het grasveld en op het springkasteel terwijl de volwassenen binnen keuvelen en bijpraten.

    Plots komt mijn dochter vanaf het springkasteel binnen gelopen. Met een tand in haar hand.

    ‘Kijk mama, ik heb een tand gevonden!’ En blij dat ze was.

    ‘Jamaar Heleen, van wie is die tand dan?’

    ‘Oh dat weet ik niet.’

    ‘Waar heb je die tand dan gevonden?’

    ‘In het haar van F (haar achternicht)!’ En maar blinken, zo fier was ze op haar vondst.

    U begrijpt dat ik haar bedenkelijk aankeek bij die uitspraak… F lag op het springkasteel dus ik vermoed dat de tand daar lag en zo in haar haren verstrikt raakte.

    ‘Heleen, die tand moet toch van iemand zijn. Ben jij een tand kwijt? Of heb je iemand zien bloeden uit zijn mond?’ Ik observeerde paniekerig de kinderen van mijn neven en nichten, op zoek naar een huilende kleine met bloed aan zijn mond. Gelukkig zagen ze er allemaal ok uit.

    ‘Nee maar ik heb die tand gevonden dus nu is die van mij.’

    En weg was ze, met andermans tand. Ik riep nog na dat we eigenlijk geen tanden van andere mensen bewaren. Het viel in dovemansoren. Ze had zelfs al gepast of die tand niet in haar mond paste, het bleek niet de juiste maat te zijn :\

    Een half uur later stond ze aan het raam te blinken. Ik gebaar naar mijn mond en vraag haar waar de tand is.

    Diplomatisch als ze is, roept ze voluit dat ik het zeker zou horen achter dat glas: ‘Ik heb ontdekt van wie die tand was en ik heb die terug gegeven aan dat kindje, dat was iemand van een ander feest in die zaal daar!!!!!’ Ah, je bedoelt dus die mensen die 5 m van je vandaan een luchtje aan het scheppen zijn… *slik*

    Tof tof tof. Als je wil weten hoe het voelt om door de grond te zakken van schaamte, ik kan het u in geuren en kleuren vertellen 🙂

     

  • Brief van Double Trouble aan hun ouders…

    Brief van Double Trouble aan hun ouders…

    Iedereen herinnert zich waarschijnlijk nog wel de brief van Timmeke aan zijn ouders, een kettingmail die in onze jonge tijd gretig rondgestuurd werd om de ontvangers ervan aan het lachen te krijgen. Dit jaar kregen wij zoiets in ’t echt. De 2 oudsten van het nest gingen een week op kamp. Benieuwd bezocht ik af en toe de Facebookpagina van de vereniging waar ze mee weg waren. Een groepsfoto waar de 2 koters op stonden stelde me gerust. Ze stonden er allebei op dus ze waren nog ginds en er waren geen zichtbare letsels of gipsverbanden te bespeuren. Het was ooit anders.

    Nadat ik hen uitwuifde, schreef ik gemotiveerd mijn ‘ik mis jullie’ – kaartjes zodat ze die zeker tijdig zouden aankrijgen.

    Hetzelfde gebeurt aan de andere kant van het land: onder het toeziend arendsoog van de kampbegeleiders schrijven de kinderen naarstig hun obligate ‘het is hier leuk en het eten is lekker’ – briefjes. Normaalgezien.

    Halverwege het kamp zit een eerste briefje in de bus. Bijna een blad vol, we waren fier dat onze oudste zoveel moeite deed. En inderdaad: lekker eten, leuke spelletjes, toffe begeleiders, alles super. Enkele dagen na het kamp arriveerde de brief van onze dochter van 8. 2 vellen had ze nodig voor haar quasi perfect geschreven reisverslag. Ook daar een goednieuwsshow. 2 zinnen priemden los door mijn ogen en deden me beseffen dat het een goede zaak is dat haar brief niet eerder toekwam:

    ‘onze kamer is een rotzooi’

    ‘Ik heb een tattoo in mijn nek’

    *zucht* Maar stiekem toch ook wel fier op haar schrijftalent 🙂

     

  • Een dag uit het leven van…

    Een dag uit het leven van…

    Hoe vaak heb ik het al niet moeten aanhoren… ‘Ah, jij werkt 4/5 en bent ’s woensdags thuis?’ Da’s wel plezant hè zo een vrije dag midden in de week, dan heb je eens wat tijd voor jezelf en zo!’ Elke keer glimlach ik dan en denk er het mijne over. Om u een voorbeeld te geven hoe zo een woensdag verloopt, een kort verslagje van vandaag.

    6u: Mooie Meid heeft een hongertje dus tijd voor een flesje. Da’s gelukkig een job voor De Wederhelft maar ik lig er toch op te luisteren.

    6u45: opstaan en nog wat opruimen voor de rest van het huishouden ontwaakt. ’t Is vakantie dus dit is uitslapen. Herinner u dat ik dankzij mijn schildklier  een viertal uurtjes per nacht slaap.

    7u30: ochtendspits met 1 exemplaar dat naar de speelpleinwerking gaat, de rest koos voor een dagje met mama en papa.

    8u: Taxi mama rijdt naar de speelpleinwerking terwijl de poetsvrouw (mijn heldin!) arriveert.

    9u30: doktersafspraak voor mezelf deze keer. ‘Goh An, maak maar een afspraak voor foto’s en een echo want dat lijkt wat op een stressfractuur. By the way, ik zag uw bloedresultaten van de schildklier via mijn collega. Die waren best wel spectaculair.’

    10u: afspraak beeldvorming gemaakt, mijn werkgever verwittigd dat ik morgen wat later start en de oudste zoon opgepikt om boodschappen te doen.

    12u: ‘Hallo mijnheer De Wederhelft, this is Pellenberg. Na die trombose willen we u toch eens zelf onderzoeken. Kom morgen eens binnen voor een punctie alsjeblieft.’ Ik pas meteen de planning voor morgen aan, zoek oplossingen voor geplande afspraken en leg Mooie Meid in bed voor haar middagdutje.

    12u30: etenstijd, dat moet soms ook eens gebeuren.

    13u: Ah, de was is droog, tijd om die binnen te halen, op te plooien, weg te leggen en om de rest op te hangen. Jaja, ondertussen heeft de wasmachine ook al 2 keer gedraaid.

    13u30: Mooie Meid laat via de babyfoon weten dat ze uitgerust is. Speeltijd!

    14u15: tijd voor een gezond tussendoortje voor de aanwezigen thuis. Ik maak een smoothie met bosvruchten, rode bessen, banaan. Ik hoop stiekem dat het me wat energie geeft. Ondertussen laat Pellenberg weten dat we voor morgen geen vervoer moeten voorzien, De Wederhelft kan na die punctie normaal zelf naar huis rijden.

    16u: glas verzamelen, dat kan in de glasbak als ik seffens dochterlief ga oppikken van de speelpleinwerking. Nog even de werkmail checken en dringende zaken briefen aan de collega’s. Uit schuldgevoel omdat ik morgen wat later dan normaal start wegens die beeldvorming van mijn achterpoot.

    17u: glascontainer vullen, vluchten voor de wespen wegens allergie en dochter oppikken.

    17u15: ik zet één voet thuis binnen en zie De Wederhelft met een chagrijnige kat op schoot zitten. Die heeft op zijn hoofd een abces dat net is opengebarsten. Etter all the way. Gelukkig kennen we hier ehbo en kijken we vaak naar The Incredible Dr Pol. De Wederhelft drukt de etter uit Gonzo’s hoofd, ik spoel met zuurstofwater. Ondertussen staat de dochter naast de kat te huilen ‘want Gonzo gaat dood!!!!!’, de zonen vinden die vetzakkerij wel spesjaal. De kat vliegt in de transportbox en samen met de oudste zoon rijd ik naar de dierenarts voor verdere behandeling en instructies over de nazorg.

    18u30: gelukkig heeft De Wederhelft ondertussen eten gemaakt, we moeten onze voetjes maar onder tafel schuiven vandaag. De kat gaat boven liggen mokken.

    19u30: nog even de bankzaken regelen, wat voor de zaak werken, 3 kinders in bed mikken, opruimen, afwassen, babyflesjes steriliseren.

    21u: Vergeef het me, maar ik plof doodop in de zetel.

    Misschien begrijpen jullie nu een beetje dat de woensdag geen rustdag is in dit huishouden. Of waarom ik soms lachend zeg dat gaan werken voor mij ontspannend is 🙂 Vanaf september komt er weer wat getaxi bij als de hobby’s en feestjes van de kinderen terug beginnen. Dat puzzelen we er ook nog wel ergens in.

    Interesse in een cursus timemanagement? Ik help je met plezier op weg om een échte krak te worden die alles georganiseerd krijgt 😉

     

  • Hypothyreoïdie

    Als je schildklier wat aan de luie kant is gedurende een langere tijd, spreekt men van hypothyreoïdie. Na een bevalling piekt de schildklier om vervolgens terug te zakken tot normale waarden. Bij mij loopt het weer een beetje anders. De afgelopen jaren was mijn schildklier nogal wispelturig. Dan stond ze eens te hoog, dan weer te laag maar telkens zonder veel erg. Tijdens mijn zwangerschap kwakkelde mijn schildklier een beetje maar toen opteerde de dokter om niet te behandelen.

    De afgelopen weken kreeg ik weer last van allerlei kwaaltjes waardoor ik wist dat ik best nog eens bloed kon laten prikken bij de huisarts. Daar bleek dat mijn schildklier zo slecht werkt, dat ze geen waarden konden meten in mijn bloed. Best wel vervelend als je weet dat dit onnozele kliertje zowat heel je metabolisme regelt.

    De huisarts wond er geen doekjes om. Een trage schildklier zien ze wel vaker maar dit was toch wel wat extreem. ‘We moeten dit behandelen An, je kan deze keer niet afwachten.’ Zo gezegd, zo gedaan. Ik slik nu dagelijks een pilletje met hormonen, over enkele weken wordt er terug bloed geprikt om te kijken of het de goede kant op gaat. Maar het zal even duren voor alles terug ok is.

    Symptomen

    Hoe herken je zoiets nu? Er zijn een waaier aan mogelijke symptomen, een trage schildklier profileert zich bij iedereen anders. Ik zeg alleen maar hoe het bij mij gaat, misschien heeft iemand er iets aan. Als je met een allegaartje aan vage klachten bij de dokter komt, denkt die niet meteen aan de schildklier heb ik horen zeggen.

    Vermoeidheid

    Een verpletterende vermoeidheid. Je sleept je als het ware door de dag. Niet evident met 4 kinderen waaronder een baby van 5 maanden en een revaliderende wederhelft zonder over al de rest dan nog te spreken. Je geraakt niet vooruit, al wat men je vraagt is eigenlijk teveel. Tot… je in je bed ligt. Dan zegt je lichaam: ‘Ah nee hè, slapen gaan we niet doen hoor.’ Om je een idee te geven: ik slaap al enkele weken van ongeveer 23 u tot ergens tussen 2 en 3 u ’s nachts. Vanaf dan lig ik te luisteren hoe alles en iedereen hier in huis vredig ligt te slapen. Tegen 6 u, opstaantijd op werkdagen, begin ik terug moe te worden.

    Gewicht

    Mjah. Meer dan 5 kilogram extra in amper 3 à 4 weken tijd. Zonder er iets speciaals voor te doen. Frustrerend want na de bevalling heb ik heel mijn garderobe vernieuwd omdat ik vrij snel terug ‘op gewicht’ zat. Zelfs als je op je eten let, blijf je bijkomen.

    Temperatuur

    Je hebt het koud. Al is het zomer en loopt iedereen te puffen: je hebt het koud. Ik draag verschillende laagjes kledij in de hoop dat het niet te hard opvalt. Vandaag is het 30°C: ik draag een jeans en een shirt met korte mouwen. Toch zou ik een vestje goed kunnen verdragen. Tot… ik in bed lig. Zweten als een rund zeg. Zo erg dat ik mijn kussen moet draaien en op een handdoek gaan liggen omdat mijn plaats in bed kleddernat is. Ik denk dat je dat kunt vergelijken met ‘vapeurs’ in de menopauze.

    Psychisch

    Je hebt de neiging om er wat down bij te lopen. De vermoeidheid zal er allicht geen goed aan doen. Je zit niet goed in je vel, hebt niet de energie om te lachen met een komedie op tv. Als je baby weer iets nieuws kan, ben je blij maar je voelt dat het je moeite kost.

    Libido

    Misschien wat taboe om er over te spreken maar ik vind dat het gezegd mag worden. Je libido kan je ergens in de frigo gaan zoeken als je schildklier het laat afweten.

    Huid

    Een droge huid. Steek het niet op de ouderdom. Ik merk het vooral in mijn gezicht, aan mijn armen, handen, voeten en benen. Ondanks dagelijks smeren met een crème van bij de apotheek en een dure dagcrème met speciaal masker voor de droge huid voor mijn gezicht.

    Concentratie

    Misschien hangt het samen met de vermoeidheid maar ik kan me niet goed concentreren. Gelukkig ben ik van nature een controlefreak die alles in een agenda zet. Zelfs typen gaat niet zo vlot als anders.

    Nagels

    Vinger- en teennagels dus. Ze zijn broos. Scheuren snel.

    Kortademigheid

    Zelfs na een rustige wandeling met de kinderwagen. Of als ik de trap naar boven neem. Misschien hangt het ook samen met de vermoeidheid.

    Vergeetachtigheid

    Lach me dus niet uit als ik twee keer hetzelfde vraag. Of als ik je 2 keer op een dag hetzelfde vertel. Nu begrijp ik hoe sommige bejaarden zich voelen…

     

    Op zich is het allemaal niet het eind van de wereld. Er zijn ergere dingen. Maar het is vervelend. Ik ga er voorts niet over klagen, we zien wel hoe snel de medicatie werkt en de dosis op punt staat. Men vraagt me of stress er voor iets tussen zit gezien de zware periode waar we als gezin door aan het gaan zijn. Ik weet het niet. Ik ga niet aan Google vragen naar oorzaken en zo, daar heb ik geen boodschap aan. Hopelijk is dit tekstje op één of andere manier nuttig voor wie het leest.

     

  • Als je twijfelt om een hond te adopteren…

    Als je twijfelt om een hond te adopteren…

    Ga dan voor een baby. Weinig verschil. Als ik De Wederhelft hoor toch. Gisteren probeerde hij wat computerwerk te verrichten met Mooie Meid op schoot. 4 maanden is ze nu. Ondertussen was ik met andere dingen bezig. Enkel mijn gehoor gaf me indicaties over hoe het die twee verging. Zo dus…

    ‘Margot, kwijl eens niet op mijn arm.’

    ‘Margoohooot, krab niet aan mijn hand!’

    ‘Margot, AF!’

    ‘Margot, zit niet aan mijn arm te likken.’

    En zo ging het maar door…

    En Mooie Meid? Ze had er plezier in en gierde het uit 🙂

  • Spreekbeurten

    Het is weer die tijd van het jaar dat er lustig spreekbeurten gemaakt worden. Onze oudste was de afgelopen weken druk in de weer met powerpoint, Wikipedia en met ons als coach. Het leeuwendeel van de opdracht gebeurde op school maar de afwerking was voor thuis.

    De opdracht van de juf: maak een  spreekbeurt van 5 à 10 minuten over iets wat je leuk vindt.

    Onze zoon koos voor slangen. Dat waren die dag toevallig zijn lievelingsdieren. Dus zocht hij dapper informatie op en verwerkte die in een presentatie. Afgelopen weekend legden we samen de laatste hand aan zijn spreekbeurt zodat hij ze al eens kon inoefenen.

    Hij had het blijkbaar weer pragmatisch aangepakt. Het was een leerrijke spreekbeurt tot er een slide kwam waarop stond ‘natuurlijke vijanden’ en verder niks.

    ‘Heu, wat bedoel je met die slide jongen?’

    • ‘Ah dat weet ik niet maar het moest er bij van de juf.’

    Met wat moederlijke overtuigingskracht stond er iets later toch wat info op de slide.

    En toen kwam het filmpje: 3 minuten. Eerst een seconde over de aanval van de slang, dan 2 minuten wachten en toekijken hoe de muis sterft en de laatste minuut kan je mee genieten van het feestmaal van de slang. Zo kan ik ook 5 minuten vol krijgen met mijn spreekbeurt 🙂

    Ik kan me al voorstellen hoe de meisjes gaan reageren als ze dit filmpje in de klas te zien krijgen ^^

    Vergeet zeker niet je luidsprekers aan te zetten zodat je de botten van het muisje hoort breken tijdens het wurgen :\

  • De huiskat

    De huiskat

    Dr Pol, ’s werelds koddigste dierenarts, raadt aan om elk kind te laten opgroeien met een huisdier. Je kan je kroost dan betrekken bij de verzorging van de beestjes en ze leren meer over het gedrag van dieren. Dat dachten wij ook toen we Gonzo en later Wilma in huis haalden. We betrekken de kinderen bij hun verzorging. Ze geven de katten eten, aaien hen, spelen met hen, enz. Ze leren héél veel bij over het gedrag van katten maar ik weet niet of het net datgene is wat dr. Pol bedoelde. Wilma is min of meer een kat uit de boekjes. Bij Gonzo zijn er heu… laat ons zeggen ‘lichte afwijkingen’. Ter illustratie:

    Wilma

    Vangt volledig zelfstandig volwassen ratten, vogels, muizen, … Eet ze op met huid, schedel en haar.

     

     

     

    Wast zich vaak en grondig.

     

     

    Blijft al eens een nachtje buiten.

     

    Bewaakt en verdedigt haar territorium.

     

    Gonzo

    Schrikt als er pal naast hem een pasgeboren muisje uit het nest valt en loopt weg.

    Jaagt op bevel van Wilma op muisjes maar kan het niet over zijn hart krijgen ze te doden.

    Vangt vermoedelijk met hulp van de buren chicken wings en gebraden kippenbouten. Brengt zijn prooi wel fier mee naar huis.

    Laat zich wassen door Wilma. Klitten borstelen wij uit zijn vacht en elk jaar krijgt hij van de dierenarts naar zijn voeten omdat zijn oren zo smerig zijn.

    Laat uitschijnen dat hij ’s nachts dapper buiten blijft maar slaapt stiekem op een lekker zacht kussen in de veranda.

    Deelt zijn territorium met Jan en alleman. Laat slakken zich vastzuigen in zijn vacht en laat ander ongedierte rustig over zich kruipen.