Hukselende Vingers

Blog

  • Basket voor kleuters

    Basket voor kleuters

    Raketman gaat sinds dit jaar 2 maal per week basketten. Da’s helemaal zijn ding. Qua balgevoel en techniek en zo toch. Rebels als hij is, vormen luisteren en opletten al wel eens een aandachtspunt.

    Mijn wandelend metertje weet echter hoe hij dat diplomatisch kan verzachten. Hij doet dan gewoon dit:

    PussInBoots1

    Vandaag kon ik hem nog eens zelf in actie zien. Ik moest weer erg veel moeite doen om mijn gezicht in de plooi te houden toen ik mijn stuiterballetje observeerde. De trainingen voor de kleinsten worden door 2 trainers gegeven. Bekwame jongelingen die dat heel goed aanpakken. Maar als ze ook maar één nanoseconde niet opletten, hebben ze prijs. Dan ziet Raketman zijn kans om een stoot uit te halen.

    Zijn groepje was een Smurfenspel aan het spelen. De kinderen moeten dan tussen kegels door dribbelen en terwijl probeert Gargamel (een trainer) hun bal af te pakken. Heel leuk om te zien. Ondertussen begonnen op de andere helft van het terrein de groten (14-16 jaar) zich al wat op te warmen in afwachting van hun training. Gargamel was even afgeleid door enkele smurfen en hop! Raketman gaf een duwtje tegen zijn bal zodat die ‘per ongeluk’ op het andere stuk van het terrein terecht kwam.

    Da’s een geldige reden om even de lijn over te steken. Zonder bal immers geen training. Terwijl hij zijn bal onschuldig ging terug halen, speelden de smurfjes en Gargamel rustig verder. Niks aan de hand. Dachten zij. Op de achtergrond zag ik vanuit mijn ooghoeken hoe Raketman de bal afpakte van de lange wappers die aan het opwarmen waren. Die gasten hadden er eerst geen erg in. Toen wilden ze hun bal terug. En onze kleine begon prompt verdedigend te spelen. Hij dribbelde tussen de giganten door en liet zich niet onbetuigd. Tot Gargamel hem terug floot.

    Flink keerde hij terug naar de Smurfen en speelde vrolijk verder mee. Zijn glimlach verraadde dat hij nog aan het nagenieten was. Dat matchke had hij toch maar weer gehad, dat konden ze hem niet meer afpakken 🙂

  • Wie is dan best af?

    In de middelbare school volgde ik de richting Menswetenschappen. Gevolgd door een graduaat (jaja, ik ben een oude doos) als maatschappelijk assistent. Optie personeelswerk. Is het nodig te zeggen dat de mens me interesseert? Ik verslond mijn cursussen, puur uit interesse. De theorie paste ik toe buiten de school. Examens waren een formaliteit. Werken in de horeca bijvoorbeeld, heeft me véél geleerd over mensen. Maar ook in andere levensdomeinen trok ik lessen uit mijn toen nog prille leven. Dat blijf ik doen en ik kan het mijn medemens alleen maar aanraden dat ook eens te proberen.

    Nu nog denk ik vaak na over het leven, de mens, welke types van mensen je tegen het lijf kan lopen en hoe je daar best mee omgaat. Mijn kinderen – zo jong als ze ook zijn – doen dat ook. Samen filosoferen we daar dan over.

    En dan word je geboren…

    Een kind kiest niet waar het geboren wordt. Maar het moment dat ie ergens ter wereld uit een vrouwenlichaam floept, wordt er al meteen een brandmerk op zijn of haar hoofd gezet. Minstens eentje toch. Arm. Snob. Zwart. Vlaming. Gehandicapte. Jood. Depressief. Zo zijn er nog tientallen brandmerken. Bij elk brandmerk wordt een lijstje vooroordelen geleverd. Die krijg je er gratis bij.

    Op dat moment heeft een opgroeiend kind de keuze. Yep: de keuze. Een keuze is er altijd. Niet dat het simpel is om een keuze te maken, maar als je ze wil zien dan is ze er. Velen willen een andere weg op, maar kunnen dat alleen niet. Wat niet wil zeggen dat het bij voorbaat een verloren zaak is. Mits wat hulp komen veel gebrandmerkten toch goed terecht in het leven. En dan zijn er de happy few die het wel zelf kunnen. Die al vroeg weten wat ze willen in hun leven en daar dan ook volle bak op inzetten. Anderen settelen zich in hun ‘gebrandmerkt-zijn’ en gebruiken dat vaak om al het onrecht dat hen overkomt op af te schuiven.

    Keuzes.

    Schik je je naar je brandmerken met de bijhorende voordelen of maak je zelf een eigen levenspad? Kies je voor de gemakkelijke weg of denk je ‘moeilijk gaat ook’? Kijk eens goed naar je brandmerk: wat heeft het je geleerd? Kan je dat op een positieve manier aanwenden in je leven? Negeer het niet, hoe moeilijk dat ook is. Maar geef het een plaats. Het heeft je deels mee gevormd. Of je dat nu wil of niet.

    Om terug te komen op de titel: ik stel me die vraag soms. Een sluitend antwoord heb ik nog niet gevonden. Er zijn mensen die oprecht een gelukkig leven kunnen leiden met hun brandmerken. En dat is eigenlijk knap. Er zijn er ook die gans hun leven strijden om te bewijzen dat ze alles zijn behalve hun brandmerk. Maar is dat wel zo? Blijft het niet altijd een beetje sluimerend aanwezig? Je kan jezelf toch niet verloochenen? Die enkelingen die er in slagen hun brandmerken een plaats te geven in hun leven, maar ze niet meer credits dan dat toe te kennen, zijn vermoedelijk nog het best af. Zij hebben meer tijd om zich toe te leggen op de realisatie van hun doelstellingen.

    De ander

    Klinkt simpel allemaal. Ware het niet dat de mens een sociaal wezen is. Ergo: dat de mens belang hecht aan het oordeel van ‘de ander’. Dit speelt vaak een (te) grote rol in het keuzeproces. Soms ondergaat een gebrandmerkte nog liever een gebrandmerkt leven om de ander niet voor het hoofd te stoten dan dat ie werk maakt van zijn eigen geluk. Laat dat toch niet ondergeschikt zijn aan een ander! Je hebt maar één leven, maak er het beste van. Het beste naar jouw normen. Laat de rest maar foeteren en vermanend kwebbelen. Jij en jij alleen kan er voor zorgen dat je op je oude dag niet met spijt terug kijkt naar gemiste kansen.

  • Knutselen: herfstimpressie

    Knutselen: herfstimpressie

    2 dagen heeft onze dochter aan haar project gewerkt: een herfstimpressie in 3D door Miss H! Deze keer ging ik mijn inspiratie niet halen bij mijnheer Google. Neen, we verzonnen zelf iets. En we zijn er nog fier op ook 🙂

    Dochterlief maakte deze week met de klas een boswandeling. Ze bracht een zakje herfst mee naar huis: kleurige bladeren, kastanjes, takken, … Dat kan je toch niet zomaar weg gooien mijn gedacht. Dus we gingen aan de slag.

    Benodigdheden:

    karton (dient als ondergrond)

    lege rol wc-papier

    verf in herfstkleuren: zwart, bruin (maken we zelf met rood en groen), rood, oranje, geel

    penselen, verfrollertje, kommetje water

    lijm

    herfstmateriaal

    gekleurd zand en trechtertje

     

    Dag 1:

    Maak je herfstgrond klaar. Met de verfroller kan je het karton snel bruin verven. Even laten drogen. Daarna met een penseel vegen aanbrengen (groen, rood, oranje, …). best allemaal lichte vegen in ongeveer dezelfde richting. Dat geeft het mooiste effect.

    IMG_1389

    Met datzelfde verfrollertje kan je ook het wc-rolletje bruin verven. Dat doet dienst als boomstam.

    IMG_1390

    Dag 2:

    Je kan nog wat vegen op je ondergrond aanbrengen. Plak de boomstam op de bosgrond. Voorzie die van een kruin (afgevallen bladeren en takjes).

    Je kan de stam versieren met mooie blaadjes, een pluimpje, …

    De andere dingen kan je bij op de ondergrond plakken. Eventueel voorzie je enkele blaadjes van een kleurtje verf. De dochter vond het mooi om bijvoorbeeld de dennenappel met gekleurd zand te versieren.

    Uiteindelijk krijg je dit:

    IMG_1391 IMG_1392

    Meer moet dat niet zijn 🙂

  • Wellness

    Dit betekent het volgens tinternet:

    Wellness is een samenvoeging van ‘wellbeing’- je goed voelen – en van ‘fitness’- actief bezig zijn met je lichaam. Letterlijk vertaald betekent het Engelse woord wellness niets meer of minder dan gezondheid.

    De Wederhelft en ik maken af en toe bewust tijd vrij voor wellness. Met ons hectische leven moeten we soms op de rem gaan staan. Dan nemen we op het werk een snipperdagje en trekken we bijvoorbeeld naar La Nostra Vita. 5 jaar bestaat de zaak deze maand en  ik hoop dat ze er nog veel keren 5 jaar zullen bij doen!

    Arriveren bij La Nostra Vita voelt voor ons altijd een beetje aan als thuis komen. De zaak bevindt zich op een boogscheut van ons stulpje en heel het concept straalt rust uit. Je wordt er warm onthaald en in een ontspannen sfeer laad je je batterijen weer op. Wij gaan bewust enkel op de zgn. naaktdagen naar La Nostra Vita. Het is er dan naar ons gevoel rustiger dan op de badkledingdagen. De smartphone gaat uit of blijft soms zelfs gewoon thuis. Het is zalig om af en toe eens even van de aardbol te verdwijnen voor de buitenwereld. Hoewel ik op die momenten altijd vurig hoop dat er niks met de kinderen gebeurt want niemand kan ons dan bereiken. Wij zeggen namelijk nooit op voorhand wanneer we zo een wellnessdagje inplannen.

    Eens omgekleed (allez ja, uitgekleed), pendelen we tussen het stoombad, de verschillende sauna’s, de jacuzzi en uiteraard de taverne. De regels van de sauna (opwarmen, afkoelen, rusten en hydrateren) passen we netjes toe. Vroeger had ik na een dagje sauna gegarandeerd last van migraine. Sinds ik zorg voor een geleidelijke afkoeling na de sauna in plaats van een koude douche, heb ik daar geen last meer van. Ter info: ze hebben daar nog vanalles, bijvoorbeeld een infraroodcabine en een floating-capsule. Maar omdat ik hier geen boek aan het schrijven ben beperk ik het een beetje 😉

    De opgietsessies in La Nostra Vita zijn trouwens een echte aanrader! La Nostra Vita heeft een team van vrijwillige opgietmeesters maar vandaag kwam de chef in hoogsteigen persoon een opgiet doen. En hij deed dat goed 🙂 Naar goede gewoonte zat ik weer te sukkelen met de ijsblokjes die uitgedeeld werden.  Maar ik heb ze wel nodig om de opgietsessie goed door te komen. En naar goede gewoonte zat ik me weer de hele tijd af te vragen of opgietmeesters zijn zoals de Schotten: dagen ze iets onder dat handdoekje of niet? Tijdens de vorige opgiet die we bij La Nostra Vita meemaakten was de laatste geur munt vermengd met kersen om het effect van de munt te verzachten. Zalig was dat. Nieuw ook, voor mij toch. Vandaag werd de munt an sich opgegoten als laatste geur. Het is een héél verschil. Een intense beleving was het wel, vooral voor de ogen, neus en mond. Ik kreeg een heel apart gevoel 🙂 Vandaag was de alpengeur nieuw voor mij. Maar ook deze is me goed bevallen.

    Tegen de avond waren we voldoende ontspannen om er terug in te vliegen. Een kwartiertje na ons vertrek, was er al een deeltje van de opgeladen batterijen terug verschwunden: kinderen oppikken, eten, taxi spelen voor de hobby’s van de kroost, huishouden doen, … Maar wat we gehad hebben, pakken ze ons alvast niet meer af…

  • Renovatie: Bob De Bouwer

    De afgelopen weken hebben we druk onderhandeld. We zijn offertes aan het vergelijken voor elektriciteit, sanitair en ventilatie. We kozen voor zelfbouwpakketten (met hopelijk goede begeleiding). Onder andere Selfmatic en Brainbox werden gecontacteerd. Beiden gaven ons héél veel informatie en een gedetailleerde offerte. Waarvoor dank 🙂

    Van zulke mannen moet je trouwens over veel zaken nadenken. Hoeveel stopcontacten heb je nodig? Hoeveel lichtpunten? Welke radiatoren wil je? Kleur, formaat, type? Waar gaan we ze hangen? Hoe geraken we met buizen en kabels van punt A bij punt B? De ventilatie: C of D? Vraag me niet wat het verschil is, daar heb ik afgehaakt. Het had een invloed op de ramen. Wat voor ketel willen we? Oh en een zonneboiler, daar al eens over nagedacht? De vragenlijst is eindeloos.

    Zolang er gepraat wordt over de kleur van de radiatoren en de stopcontacten, ben ik nog mee. Maar als De Wederhelft begint over de aarding, de stoppenkast, de bekabeling, de ventilatieschacht en zo van die dingen, dan zegt mijn hersenpan ’tuuuuuuuuuuuuuuuuut’ :s Toch vind ik dat ik een zinvolle inbreng in dit onderdeel van de verbouwingen gehad heb 🙂

    Op het internet vonden we interessante informatie voor de financiering van de verwarming en de zonneboiler. Je kan bij IGO (FRGE) een lening afsluiten voor energiebesparende maatregelen. Hier betaal je slechts 2% interest op. We overwegen dit ernstig omdat we zo meer middelen kunnen reserveren voor de rest van de verbouwingen. Uiteindelijk is een rentevoet van 2% zeer interessant. Op een looptijd van 5 jaar, zouden we voor het te ontlenen bedrag (maximaal 10.000 euro) een goeie 500 euro aan interesten betaald hebben. Het overwegen waard dus.

    Wat betreft de keuken en het buitenschrijnwerk moeten we nog enkele zaken bekijken. Da’s momenteel nog niet zo dringend. Onze prioriteit nu is een aannemer vast te leggen voor de nieuwbouw. Dan kunnen we ook de afbraak van de stal inplannen. Voor de kelder onder de nieuwbouw moeten we rekening houden met een onvoorziene kost. Iets met een onderschoeiing tegen het bestaande gedeelte. Vermoedelijk zullen we kiezen voor een gemetste kelder in plaats van een gegoten betonkelder. Maar ook dat ligt nog niet 100% vast.

    Langzaam maar zeker komen we er. We hebben een meer gedetailleerde studie gemaakt van de premies waar we voor in aanmerking komen. Nu maar hopen dat de regering er daar niet te veel van afschaft. De hervorming van de Vlaamse renovatiepremie is toch wel een klein streepje door de rekening: je krijgt je geld nog wel, maar je moet er langer op wachten. In ons budget houden we nog geen rekening met wat we recupereren via premies, zo kan het alleen maar meevallen eens we bezig zijn. Verbouwers stoten niet zelden op onverwachte kosten en op deze manier creëren we daar een buffer(tje) voor.

  • Open Bedrijvendag

    Open Bedrijvendag

    Vandaag dus. Helaas kon ik zelf niet op verkenning gaan door andere verplichtingen. De Wederhelft trok met 2/3 van ons kroost naar het vroegere Concentra in Paal-Beringen. Ze drukken daar 70 titels waaronder Steps, Het Belang van Limburg, Gazet van Antwerpen (de frut) en nog een hoop ander publicitair en/of informatief papierwerk.

    De kinders kwamen tevreden thuis. Niet alleen omdat ze enkele gadgets konden scoren, maar ook omdat ze het heel interessant vonden. Het was best wel spectaculair om te zien welke weg die kranten afleggen doorheen de drukkerij, hoe groot de rollen papier zijn waar op gedrukt wordt, enz.

    Een enthousiaste maar doelgerichte ondervraging leerde me dat ze goed opletten tijdens de rondleiding. Die weten weer wat vertellen morgen op de speelplaats 😉

    IMG_1347 IMG_1353 IMG_1355 IMG_1358

     

     

  • Wie durft beweren dat katten kieskeurig zijn?

    Gonzo, de eigenzinnige huiskater, was de laatste dagen niet in zijn gewone doen. ’s Ochtends komt hij me normaal wakker maken voor zijn brokjes. ’s Avonds rond 22 u krijgt hij ook eten. Wat maakt dat hij elke dag vanaf 21 u nerveus begint te trippelen of me gewoon minutenlang dwaas komt aanstaren. Niet de afgelopen week. ’s Ochtends liet hij me slapen (waarvoor dank) en bekeek hij zijn etensbak niet nadat ik die vulde. Hij ging liever op de vensterbank zitten om te staren naar het rolluik.

    Het viel me op dat de katten meer water drinken dan gewoonlijk. Hun bakjes moeten tussendoor al eens bijgevuld worden. In de kattenbak ontdekte ik dat één van de katten een darmflora heeft die niet ok lijkt te zijn. Voor de plastische mensen onder ons: de kleur, niet de consistentie 😉 Gonzo bleek ten opzichte van vorig jaar ook 300 gram lichter te zijn. Da’s vreemd want hij krijgt dezelfde voeding als gewoonlijk en is niet plots meer gaan bewegen. Omdat het toch tijd was voor zijn jaarlijks onderzoek, besloot ik Gonzo bij zijn nekvel te grabbelen en met hem naar de dierenarts te rijden.

    Net zoals elk jaar, kon ik onderweg terugkeren omdat ik zijn gezondheidsboekje thuis vergat. Dat resulteerde in nog luider geklaag vanuit de kattenbox. Ik heb trouwens een voordeel ontdekt van een wagen met automatische versnellingsbak: ik kon het kopje van Gonzo strelen terwijl ik reed. Dat zorgde voor véél minder gemiauw onderweg. Wel keek hij me geregeld aan met een blik die me vertelde dat het maar goed was dat hij netjes was opgeborgen in zijn transportbox. In de wachtzaal zet ik mijnheer (in zijn box) even neer. Zit ie met zijn snoet pal voor een Duitse herder. Alweer luid gemiauw en een dodelijke blik in mijn richting.

    Eens binnen bij de dierenarts, doet Gonzo zijn hele klaagzang opnieuw. Maar het baat niet: hij moet op de weegschaal en krijgt zijn jaarlijkse inentingen. Again: blik op onweer. Na mijn uitleg besluit de dierenarts dat er best een bloedname gebeurt bij de kat. Ze gaat even de tondeuse halen om dat fatsoenlijk te kunnen doen. Bij het binnenkomen heeft ze versterking bij. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Gonzo is 100% pacifist en voorstander van geweldloze communicatie. Zijn ego lijdt er wel onder: die prachtige witte manen waar nu een vierkantje uit weggeschoren is… Het zal even duren voor hij me dat vergeeft.

    Gelukkig volgt er goed nieuws: geen kattendiabetes, alle ingewanden werken zoals ze horen te werken volgens de resultaten van de bloedanalyse. Gonzo bekijkt me smerig. Hij stinkt nog naar ether of iets dergelijks, zijn pels is wat vettig en hij voelt zich duidelijk verminkt. Wilma komt niet in zijn buurt. Vermoedelijk ligt die onder ons bed te schuddebuiken van het lachen.

    ’s Avonds vinden we de oorzaak van het probleem. We trekken een nieuwe zak brokjes open en alsof het een religieus wonder betrof, fleurt Gonzo helemaal op. Hij miauwt voor eten en vliegt op zijn etensbakje. ’s Anderendaags komt hij me ’s ochtends weer wakker maken. Hij was blijkbaar gewoon zijn brokjes beu… De ploert 😉

  • Als dat gebeurt…

    Mijn leven is… hoe zal ik het zeggen? Hectisch. Apart. Zeker niet de middenmoot. Soms is dat heel erg leuk, soms is dat bitter hard. Soms heb ik er geen moeite mee, soms wringt het. Goed nieuws komt in vlagen, slecht nieuws doet dat ook. En net dat slechte nieuws maakt vaak dingen los. Een mens heeft dat soms nodig om zijn geluk naar waarde te kunnen schatten. Voor dat besef ben ik erg dankbaar. Het hoeft trouwens niet groots te zijn. Gewoon de wetenschap dat je gezinsleden en jijzelf gezond zijn, dat je een dak boven je hoofd hebt en eten op je bord, dat je een job hebt die je graag doet, dat je in een land woont waar je als vrouw mag gaan werken, dat we onze mening mogen verkondigen zonder dat daar sancties aan verbonden worden, … Vult u zelf het lijstje maar aan.

    Vorige week was op verschillende vlakken tegelijk – hoe kan het ook anders – een loodzware week. Toen ik met iemand praatte over mijn week, viel haar mond open. ‘Allez zeg, wat jij opsomt is wel allemaal erg heavy’, zei ze. Een normaal mens heeft behoorlijk wat tijd nodig om dat allemaal te verwerken en te plaatsen. Ik kon alleen maar denken: ‘Story of my life.’

    Ik wil zeker niet beweren dat ik Superwoman ben. Ab-so-luut niet. Maar het leven heeft me al wel geleerd hoe ik een ruggengraat kan kweken. Hoe ik negatieve gebeurtenissen positief kan aanwenden. Hoe mijn persoonlijkheid daar positief door evolueert.

    Maar soms heb ik ook wel eens goesting om in een bolletje in de zetel te kruipen en met rust gelaten te worden. Want hoe sterk je ook bent, hoe sterk je ook kunt zijn voor anderen… Altijd blijf je een mens van vlees en bloed. Net dat maakt ons uniek. En net dat is wat ik vanavond ga doen.

  • Kinderen en suiker

    1 september betekende niet alleen de start van het nieuwe schooljaar. Ik voerde voor mijn kroost subtiel een andere levenswijze in. Vooral op het gebied van eten en drinken. Dit jaar zijn we al erg veel bezig geweest met gezonde voeding omwille van het pseudo-allergeenvrij dieet dat onze oudste moest volgen. We weten nu welke voedselallergieën hem plagen. We ontdekten ook dat onze kinderen gevoelig zijn aan suiker. Geef hen veel suiker en ze stuiteren een ganse dag rond en weten zich met zichzelf geen blijf. Dat zorgt geregeld voor spanningen en ambras.

    Na een info-avond over gezonde voeding, ben ik beginnen nadenken en eetpatronen analyseren. Ook verpakkingen van dingen die we vaak eten, bestudeerde ik aandachtig. Je zou er versteld van staan hoeveel suiker en vet er in kinderkoeken zit. En waarom moeten die individuele verpakkingen per se 3-4-5 koekjes bevatten voor 1 kind?

    De kroost krijgt nog steeds koekjes en sap maar we kijken wat meer toe op de dosering. Grenadine werd vervangen door suikervrije grenadine. We vonden al varianten met citroensmaak, perzikensmaak en nog enkele andere smaken. Dat krijgen ze in hun drinkbus, aangelengd met water, mee naar school. Op woensdag krijgen ze steevast een brikje melk mee en 2 dagen per week nemen ze water mee. Wanneer ze gaan sporten na school, krijgen ze water mee.

    Voor de speeltijden op school veranderde er ook wat. Voor de eerste speeltijd krijgen ze fruit of knabbelhapjes mee. Dat kunnen noten zijn, kerstomaatjes, olijven, komkommers, stukjes kaas, … Voor de tweede speeltijd krijgen ze al naargelang de soort 1 of 2 koekjes mee. Ofwel zijn het  typische kinderkoeken van Samson, Piet Piraat, enz ofwel zijn het koekjes van bijvoorbeeld Céréal.

    Andere dingen die ze graag eten, zijn al langer aangepast. Als ik bijvoorbeeld pudding maak met mijn vriend, dr. Oetker, dan doe ik dat met magere melk en 30% minder suiker. Meestal eten de kinderen daar hagelslag of chocoladevlokken bij dus ze merken er niks van. Appelmoes maak ik zelf met toevoeging van een beetje suiker. Soms ook gewoon zonder suiker. Zelfde verhaal als ik cake of koekjes bak. Bij pannenkoekenbeslag kan je zonder problemen minder suiker toevoegen omdat er meestal toch zoet beleg op gesmeerd wordt. Of we maken fruitpannenkoeken, ook altijd een succes!

    Grijs brood wordt geregeld vervangen door volkoren of meergranenbrood. Wit brood komt hier sowieso niet op tafel. Op vrijdag is het chocodag, de andere dagen eten ze beleg tussen hun boterhammen. In de brooddoos zitten soms ook knabbelhapjes verstopt.

    Conserven komen hier zelden op tafel. Gefrituurd spul af en toe maar niet wekelijks.

    Ongetwijfeld vergeet ik hier enkele dingen op te sommen. Maar na 1 maand valt het op dat ons huishouden rustiger is. De energie van onze kroost lijkt meer gedoseerd. Dat zorgt voor minder ruzie en spanningen. Wat dan weer goed is voor mijn bloeddruk 😉 De kinderen kunnen nu ook beter genieten van rustige activiteiten zoals puzzelen, lezen of een gezelschapsspelletje spelen. Ze zijn ook minder opvliegend. Ze voelen zich goed in hun vel en missen niks op culinair gebied.

    Ook de avondspits is nu een verademing. Waar ik vroeger vaak tig keer naar boven moest omdat ze bleven feesten en rel schoppen na bedtijd, gebeurt dat nu nog amper. Da’s voor iedereen leuker.

    Het is toch straf wat voeding met een mens doet eigenlijk. Enkele simpele ingrepen zorgen er thuis voor dat het er veel vreedzamer aan toe gaat. Vragen en tips over dit onderwerp zijn steeds welkom bij ondergetekende 😉

  • Eerste communie

    Het is zover! Dit schooljaar doet onze oudste nazaat zijn eerste communie. Daar kijkt hij al een jaar naar uit, nu is het eindelijk bijna zover. Voor alle duidelijkheid: wij dringen onze kinderen geen geloof of andere overtuigingen op. Wel hebben we hen laten dopen en doen ze eerste en plechtige communie. Nadien beslissen ze zelf wat ze willen doen. Die keuze maakten we omdat het niet evident is om als volwassene nog toe te treden tot de katholieke kerk. Wie zich als volwassene wil laten dopen, moet daar bijvoorbeeld behoorlijk wat voor over hebben.

    Voor wie het wil weten, Wikipedia legt mooi uit wat de eerste communie eigenlijk is:

    De eerste communie is in het christendom de feestelijke gelegenheid dat iemand voor het eerst nadert tot de eucharistie. De eerste communie maakt deel uit van de initiatiesacramenten (doopsel, eucharistie en vormsel) en dient voorafgegaan te worden van de eerste biecht.

    In de Katholieke Kerk nemen de kinderen doorgaans deel aan de eerste communie wanneer ze tot de jaren van verstand zijn gekomen (ongeveer 7 tot 8 jaar). Dit gebeurt na een voorbereidingstijd, waarbij de kinderen op school of op de parochie catechese krijgen, bijvoorbeeld over Kerk, sacramenten, over Jezus en de eucharistie. Men kan natuurlijk ook op latere leeftijd voor het eerst tot de eucharistie naderen. Tot 1910 was het gebruikelijk geweest dat jongens en meisjes op hun twaalfde hun Eerste Heilige Communie deden. Paus Pius X vervroegde de leeftijd in het decreet Quam singulari. In Vlaanderen doen kinderen tegenwoordig hun eerste communie (afhankelijk van de regio) in het eerste of tweede leerjaar van de lagere school.

    Kern en hoogtepunt van de eerste communie is de feestelijke H. Mis. Doorgaans worden de eerste communicanten nauw betrokken bij de liturgie, bijvoorbeeld in de intredeprocessie, in een preek in vraag en antwoord, in zang, of in het aandragen van de gaven.

    Vooral in het zuiden van Nederland en in België wordt naar aanleiding van de eerste communie een familiefeest gevierd.

    De tweede alinea deed me sarcastisch glimlachen. Ik ken veel mensen die indertijd hun eerste communie deden maar ik steek er mijn hand niet voor in het vuur dat ze ooit tot de jaren van verstand kwamen 🙂

    De school gaf vandaag een briefje mee waar we op mogen aanduiden of onze zoon zijn communie doet en zo ja, in welke parochie. Vroeger kon je dat precies niet zelf kiezen of ben ik mis? In Molenstede wordt er blijkbaar geen eerste communie gedaan dus we moeten sowieso uitwijken.

    Het werk kan nu beginnen: nadenken over een outfit voor zoonlief en voor de rest van het gezin (ik zie de oogjes van onze vijfjarige fashionista al blinken), nadenken over een feest, catering, logistiek, enz. In een zaal of thuis? Zelf kokerellen of een traiteur aan het werk zetten? Iets speciaals qua animatie voorzien of niet? Het is een grote dag voor onze man dus het mag wel een beetje een feest zijn dat anders is dan anders. In die periode is hij ook jarig maar dat vieren we apart.

    We weten dus weer wat doen. Misschien maak ik van dit project best en draaiboek. De volgende jaren zijn immers goed gevuld met eerste communies en vormsels. Dat heb je met 3 kindjes die qua leeftijd dicht bij elkaar zitten 😉