Hukselende Vingers

Categorie: verhuis

  • Renovatie: kick-off

    Het is zover, we gaan met de grote werken beginnen!

    Volgende maand maakt De Wederhelft een tijdelijke badkamer elders in huis. Dat moet als eerste gebeuren. Zo kunnen we de aannemer laten starten met de voorbereidende werkzaamheden voor de totaalrenovatie: een muur uitbreken en een steunbalk plaatsen, enkele deurgaten dichtmetsen, bestaande ramen verhogen in functie van de nieuwe keuken, een trapgat creëren voor de vaste trap naar de zolder (daar moet de huidige badkamer voor wijken), een bestaand raam vergroten zodat er een schuifraam in kan, enz.

    Als de tijdelijke badkamer klaar is, kunnen we hier in huis beginnen werken. Sanitair en elektriciteit worden als eerste volledig vernieuwd. Dat gaan we zelf doen onder begeleiding van Selfmatic. We zullen tijdelijk zonder centrale verwarming zitten. Daarom hebben we gewacht op het voorjaar om te starten met de werkzaamheden. ’s Avonds kruipen we dan maar gezellig onder en dekentje en op bed leggen we een extra sprei.In de tijdelijke badkamer gaan we wel bijverwarmen met een elektrisch vuurtje, vooral voor de kinderen.

    Daarnaast komt er een ventilatiesysteem type D. Waarom type D? We zijn voor het bestaand gedeelte niet verplicht om dit te doen. In het stuk nieuwbouw dat er op termijn komt, is ventilatie wel een vereiste. Wij kozen voor D-ventilatie in plaats van C (met ventilatieroosters boven de ramen). De investering is groter en het is iets moeilijker te plaatsen, maar we hopen dat er op termijn wel uit te halen. De logica achter de ventilatieroosters ontgaat ons een beetje: je wil goed isolerend glas voor de E-waarde van je woning, maar je zet er dan wel open roosters boven om koude lucht binnen te halen. En ’t is nog lelijk ook in vergelijking met ‘gewone’ ramen.

    Buitenschrijnwerk wordt ook in de loop van dit jaar vervangen. De leverancier van de ramen en deuren moet nog enkele dingen afstemmen met de aannemer. Om koudebruggen te vermijden, moet er bij de plaatsing  van de ramen telkens een stukje van de gevelsteen weg geslepen worden.

    Het dak zal ook dit jaar aan de beurt zijn. Normaalgezien gaan we het houtwerk recycleren. Dat scheelt ferm in de kostprijs. Als alles mee zit, gaan we volgend jaar dus minder verwarmingskosten hebben. Dak, ramen en deuren zijn dan toch al vernieuwd. De buitengevelisolatie moet nog even wachten. Het ziet er naar uit dat we die gaan laten afwerken met crepie. In ons vorige huis hadden we minder goede ervaringen met (minerale) crepie. De nieuwe generatie materialen zou volgens de aannemer van een veel betere kwaliteit zijn.

    De nieuwe keuken plannen we ook nog voor dit jaar. We hebben al enkele ontwerpen die ons aanspreken. deze moeten nog verfijnd worden voor we ons fiat geven. We kiezen voor een ruime, open keuken met kookeiland. Als het budget het toelaat, komen er enkel toestellen van Miele in de keuken te staan.

    Eindelijk wordt één en ander concreet. Ondanks het stof en de vuiligheid waar ik me groen en blauw aan ga ergeren, kijk ik er wel naar uit dat er eindelijk schot in de zaak komt. Ik ben de laatste tijd immers mijn drive een beetje kwijt wat poetsen betreft.

     

  • Update verbouwingen

    Update verbouwingen

    Het lijkt alsof we de afgelopen maanden geen slag gedaan hebben. Niets is minder waar. Achter de schermen werd er nagedacht, geteld, gewerkt, voorbereid en gebrainstormd. Eens we onze vergunning kregen van de stad, begonnen we met het opvragen van offertes. Dat klinkt simpel maar is het niet. We willen er een beetje de fatsoenlijke en betrouwbare aannemers tussenuit halen. Het kaf van het koren scheiden, weet je wel.

    Wij doen dus meer dan gewoon een mailtje sturen naar een aannemer. We checken referenties, informeren bij de architect naar zijn ervaring met deze of gene aannemer, gaan eens kijken naar een opgeleverd huis van die aannemer, enz. Bijkomend: als je 10 aannemers aanschrijft, reageren er hoop en al een stuk of 4. Die mannen hebben allemaal werk genoeg precies…

    We geven onszelf nog enkele weken en dan hakken we de knoop door voor de ruwbouw. Hopelijk kan de afbraak van het bijgebouw dan dit jaar nog gebeuren. Idealiter zou er ook dit jaar nog een aannemer starten met de kelder en ruwbouw maar ik vrees er een beetje voor.

    Daarnaast hebben we ook al een degelijke offerte voor zelfbouwpakketten voor elektriciteit, ventilatie en sanitair. Daar komt ook behoorlijk wat bij kijken.

    We gaan binnenkort met de plannen van de architect naar een keukenwinkel. De keuken en de badkamer zijn de dingen die voor mij toch wel heel belangrijk zijn in dit hele project. Comfort en kwaliteit staan voorop. Daar zal waarschijnlijk een prijskaartje aan vast hangen maar dit zijn ruimtes die in ons gezin erg intensief gebruikt worden.

    In de broeierige zomerzon die vorige week boven Molenstede hing, begon De Wederhelft al te graven voor Infrax. Bedoeling is dat die mannen hier een aansluiting op het gasnet komen leggen en daar moet je één en ander voor voorbereiden. Lees: uitgraven. Daar zijn we nog niet meteen mee klaar. In de grond blijkt vanalles te zitten dat er eigenlijk niet hoort te zitten. Bouwpuin bijvoorbeeld :\

    IMG_1035

  • 2 emmertjes water halen…

    Niet normaal hoe de regen de godganse dag met bakken uit de lucht viel vandaag! Om 18 u was ik nog niet eens tot aan de brievenbus geraakt. Geen 5 minuten was het even droog buiten. Om maar te zeggen: er is behoorlijk wat water ter aarde nedergedaald de afgelopen uren. Gelukkig is het nu al bijna een uur niet meer zo hard aan het regenen. Zo wat muggenpis ja, maar kom. Daar klagen we niet over.

    Hoewel… Ik ging net iets uit de kelder halen en stond met mijn voeten in het water. Beuh! Deze namiddag was er nog niks aan de hand en nu was de keldervloer bekleed met een laagje water! Gelukkig hebben we ervaring met vochtige kelders. We huurden ooit een knap huis met een erg natte kelder. Opstijgend vocht was daar dagelijkse kost. Alles staat hier dus sowieso op rekken. Het enige wat reddeloos verloren is, is een pak Kellog’s Special K Puur. Tot zover mijn eetplan.

    Maar het is ferm balen. Alles uit de kelder halen of verplaatsen van de ene naar de andere kelder, vervolgens de waterstofzuiger zijn ding laten doen en dan de boel netjes terug zetten. Meteen stelde ik mijn prioriteiten: ik ontfermde me over de koekjesvoorraad in de kelder terwijl De Wederhelft zijn voorraad bier en sterke drank begon veilig te stellen. Ja, wij vullen elkaar goed aan. Het is echter om moedeloos van te worden. De ene kelder is nog niet volledig gestofzuigd of de andere wordt al terug nat door het grondwater. Langs alle kanten probeert het ons huis binnen te dringen.

    Het zou ons verblijden moesten de weergoden ons enkele dagen ontzien zodat het water wat kan wegtrekken. Ik heb geen zin om elke paar uren de ganse kelder gaan droog te trekken…

     

  • Zelf een zandbak maken.

    Dag 2.

    Een ganse dag heeft Triple Trouble samen met De Wederhelft liggen spitten. In de late namiddag was de put van 2 m³ klaar. Sommigen kunnen dat allicht sneller. Hier waren echter enkele enthousiaste kinderhandjes die stiekem achter de rug van papa het zand uit de kruiwagen haalden en terug in de put kieperden. 1 stap vooruit, 2 stappen achteruit 😉

    IMG_0638

    2 hoekpalen zitten er al in en staan waterpas. Iets wat van het gazon niet gezegd kan worden. De 2 andere hoekpalen en de betonplaten worden er morgen of overmorgen in gezet, afhankelijk van het weer. De oogst tijdens het spitten: nog glasscherven, beenderen (hopelijk nog steeds van hetzelfde kieken) en 5 ingegraven larves van meikevers die elders terug ingegraven werden om daar verder hun ding te doen.

    IMG_0641

    De kinders vinden het geweldig dat ze de vorderingen zo duidelijk kunnen zien. Hopelijk is tegen het eind van de week hun zandbak (en de afdekplaat) klaar. Dan kunnen ze er nog een verlengd weekend lang in spelen. Bedoeling is dat rond de zandbak een terras wordt aangelegd. Daar komen dan de tuinmeubelen te staan. Hoe of wat weten we nog niet maar we denken dat het wel mooi gaat worden 🙂

    Als er mensen zijn die iets kunnen doen met de uitgegraven grond, mag hier ten huize afgehaald worden…

  • Bouw en reno

    Voor de leken: reno staat voor renovatie. Omdat De Wederheflt en ik zo van allebei een beetje gaan doen, besloten we eens een kijkje te nemen in Antwerp Expo. Kwestie van wat ideetjes en offertes te verzamelen. We zijn van plan om de helft van ons huis te slopen en er een nieuwbouw neer te poten. De andere helft gaan we gewoon opfrissen en moderniseren. Het dossier is ingediend bij ons stadsbestuur. We hopen dat de nodige vergunningen niet te lang op zich laten wachten.

    Antwerp Expo dus. Véél standhouders, véél vertegenwoordigers en véél licht agressieve verkooptechnieken. Toen we er weer buiten wandelden, waren we 10 kilogram oud papier rijker. Mààr het moet gezegd: we kregen veel info die we kunnen gebruiken. Nu weten we bijvoorbeeld dat we in de badkamer beter geen gietvloer voorzien zoals we eerst van plan waren. Dat blijkt niet compatibel te zijn met een sauna. De korrelvloer die we beneden willen, valt dan weer beter mee van prijs dan we inschatten. Ook over de zelfbouwpakketten voor elektriciteit en sanitair informeerden we ons uitgebreid.

    Terwijl De Wederhelft zich concentreerde op zonneboilers, zelfbouwpakketten en technische prul, koos ik alvast een keuken en en badkamer. k heb daar een prachtige inloopdouche gezien, helemaal in het zwart en afgewerkt met zwart glas. Prachtig! Dat geeft je bovendien niet het gevoel dat je in de vitrine staat terwijl je aan het douchen bent. Voor de keuken zag ik meer knappe dingen dan goed voor me. Kookeilandjes in alle kleuren en formaten, toestellen van SMEG, fancy snufjes, enz.

    Hier en daar werden onze gegevens genoteerd. Iets doet me vermoeden dat we de komende weken aardig gestalkt zullen worden voor vrijblijvende afspraken en plaatsbezoeken…

  • Waarom sparen wij?

    Vandaag had ik een boeiend gesprek met een toffe madame. We hebben allebei 3 kindjes, een hardwerkende partner, een werkersmentaliteit (jaja, dat kan in de overheid aarden) en enkele gelijklopende opvattingen. Ik vertelde haar over onze verhuis en onze verbouwplannen. We zijn nog druk bezig met de plannen van de architect en de cijfertjes die daar aan vast hangen. Ze zei me dat we maar best ons geld konden investeren in ons huis en in vakanties want sparen brengt toch niks meer op. Dat heeft me aan het denken gezet. Ik ben het daar deels mee eens. Met het begin en met het einde van de zin meerbepaald.

    Spaarboekjes brengen tegenwoordig inderdaad niet veel op. Investeren in immo daarentegen is nooit een slechte zaak. Ook al crasht de vastgoedmarkt, dan heb je tenminste nog steeds een dak boven je hoofd. Maar ik vind het toch geen slecht plan om te proberen ook wat te sparen. Als mijn man en ik allebei zonder werk vallen, kunnen we bij de bakker niet met 2 bakstenen en een stuk dakgoot ons brood betalen.

    Wij hebben 3 kindjes op de wereld gezet in 3 jaar tijd. Dat kan betekenen dat over een kleine 15 jaar onze 3 kinderen samen in het hoger onderwijs zitten. Niet dat ik hen zal verplichten om verder te studeren maar ik ga er bij de financiële planning wel van uit. Kinderen in het hoger onderwijs kosten geld. Veel geld. Meer dan het bedrag van de kinderbijslag. Ze zullen daar zelf een gedeelte van moeten betalen. Met geld waar ze op een legale wijze aan gekomen zijn door bijvoorbeeld weekendwerk of vakantiewerk te doen. Want tweeverdieners die stevig bijdragen aan de sociale zekerheid krijgen van vadertje staat geen studietoelage. Terwijl onderwijs een cruciale factor is in de strijd tegen armoede.

    Veel mensen verklaren ons zot als ze horen welke plannen we hebben met onze huidige woning. Ja, het zal een groot huis zijn als het helemaal klaar is. En ja, er zit een aardig lapje grond rond naar hedendaagse normen. En nee, ik schaam me daar niet voor. Mijn man en ik werken hard om dit te realiseren want we doen dit volledig met onze eigen middelen en die van de bank. We krijgen geen sponsoring van suikertantes. Dat willen we ook niet. Wij moeten tegen niemand eeuwig ‘dank u’ zeggen, dit project is volledig van ons (nu ja… momenteel nog van de bank) en dat zal het ook blijven. Volledigheidshalve: een welgemeende dank u is wel op zijn plaats voor onze naasten die ons nauw aan het hart liggen, waar we 24/7 op kunnen rekenen en vice versa. Zonder hen zou ons leven veel gecompliceerder zijn.

    Waarom kiezen we in hemelsnaam voor dit project? Waarom willen wij in de ogen van sommigen een half kasteel neerpoten in hartje Molenstede? Het antwoord is simpel: voor onze kinderen. Ze hebben nu een grote tuin waar ze hun energie in kwijt kunnen. Dat zorgt voor minder stress en conflicten tussen hen onderling maar ook wij merken als ouder het verschil. Ze zullen elk een ruime slaapkamer hebben waar plaats is voor een bureau en een kleine zithoek. De zolder is ruim genoeg om er een klein appartement van te maken.Er komt ook een speelkamer en een bureau. Dat is in dit huishouden geen overbodige luxe. Ook wij moeten ons soms eens kunnen terugtrekken uit de drukte om ons werk gedaan te krijgen.

    Met deze investering willen we er voor zorgen dat onze opgroeiende kinderen zich thuis voelen in ons huis. Ze hebben een plekje voor zichzelf als ze even aan de drukte willen ontsnappen. Later wordt dat een plekje waar ze met hun vrienden (een lief mag hier pas binnen als het mijn keuring doorstaat…) kunnen chillen of hoe ze dat dan ook noemen. Ze hebben een zekerheid. Stel dat ze het nest verlaten en dan een tegenslag tegen komen. Wat dan? Dan kunnen ze – als ze dat zelf willen – altijd terecht bij ons. Hun kamer blijft van hen. Ze zijn altijd terug welkom in hun nest 😉

    Als mijn man en ik later terug een pamper dragen, onze kwijl in onze navel laten lopen en niet meer kunnen uitbrengen dan ‘kkkrrrppfffttt’, dan verkopen ze de boel voor mijn part zodat ze gelanceerd geraken in het leven. Krijgen ze het niet verkocht? Hell, het is groot genoeg voor hen om er samen met hun huishoudens in te wonen!

    Waarom deel ik dit met jullie? Om iedereen eens te laten stilstaan bij zijn eigen prioriteiten. Bij ons liggen die bij de kinderen. Bij anderen kunnen die anders liggen. Alle respect daarvoor. Wij kiezen bij wat we doen bijna altijd voor een grondige voorbereiding en we toetsen onze ideeën op hun haalbaarheid, ook op lange termijn. Carpe diem is héél leuk maar als het gaat over onze toekomst en onze centen, huldig ik een ander principe 🙂 Waarmee ik niet wil zeggen dat wij niet op vakantie gaan. Dat hoort er binnen de mogelijkheden al eens bij. De boog kan niet altijd gespannen staan. Dat houdt niemand vol.

     

     

  • Molenstede, waar vreemde vogels thuis zijn.

    Voilà zie, we zijn terug online geraakt! Het was hier enkele dagen windstil vanwege onze verhuis. Dit tekstje typ ik ook even tussen de soep en de patatten want we hebben nog bergen werk te verzetten. En hopen geld uit te geven :\ Toch wil ik jullie enkele dingetjes niet onthouden want het was een verhuis zoals alleen wij er eentje kunnen meemaken… Beestig beestig!

    Na 4 jaar heb ik afscheid genomen van mijn Diesterse heimat. We zijn geëmigreerd naar deelgemeente Molenstede. Met wat logistiek steun van Plof Banaan en de inzet van de beste vrienden en broer en Schone Zus en Schone Vader die een mens zich wensen kan, is het hele avontuur redelijk vlot verlopen. Er werd gelachen en gezwanst, er werd hard gewerkt en gevloekt en er was tijd om te netwerken. Toch moesten we al vrij snel 1 minuut stilte inlassen. En wel hierom:

    Zaterdagochtend reed ik samen met mijn soulmate naar het nieuwe stekje met een wagen vol dozen. Ik was zo fier als een plastieken gieter, liep te blinken met de huissleutels in mijn handen. Ik zou haar eens laten zien waar ik me zou gaan settelen. Ik woon hier in een prachtige, rustige omgeving. We stapten vrolijk uit en hoorden de vogeltjes fluiten. Een lentegevoel bekroop me en ik zag de verhuis voor het eerst helemaal zitten. 2 stappen verder was het al om zeep.

    Als een vogel ’tjiep tjiep’ zegt, dan betekent dat blijkbaar evenveel als harakiri… Het getjilp werd gevolgd door een bonk en vervolgens een plof. Voor onze voeten lag een roodborstje zieltogend te stuiptrekken. Over een leuk onthaal in Molenstede gesproken zeg… Kon dat rotbeest dat nu niet 5 minuten later doen wanneer wij al binnen waren? We waren toch wel wat van onze melk. Al gauw nam onze heerlijke simultane nuchterheid de bovenhand. Het kalf des huizes kreeg de opdracht om dat arme vogeltje het hoekje om te helpen terwijl wij even niet keken. En zo geschiedde het dat het lijk verdwenen was tegen dat onze onschuldige bloedjes van kinderen arriveerden 🙂

    Enkele uren later was ik buiten bezig. Ik ben een stadsmens eersteklas. Vraag me niet wat het verschil is tussen een wilde en een tamme kastanje want ik weet het niet (nvdr: tip = pluisje!). En dan hoor ik plots achter me één of ander oergeluid. Ik kijk verschrikt op. Blijkt dat er hier ergens in de buurt een onzichtbaar paard staat! Onzichtbaar gewoon! Da’s pas spesjààl!

    Voorts heb ik nog per ongeluk een hondje vertrappeld en een paar domme stoten uitgehaald maar we zijn niet naar het ziekenhuis gemoeten. Dit is dus een geslaagde verhuizing geweest geworden. Tot nu toe ^^

    Moest er iemand interesse hebben in hoe je een traumakatje voorbereidt op een verhuis (fases voor, tijdens en na), laat het even weten. Ik vertel het je graag. Tip 1: drogeer de juiste kat :s Wordt vervolgd als ik tijd en goesting heb 😉

  • Het huis van de koe

    Er was eens… 50 jaar geleden was er een jong getrouwd, godsvruchtig koppeltje. Ze waren jong en ambitieus. En ze hadden een baksteen in hun maag. In de golden sixties was dat geen probleem. Ze beschikten over een ferme lap grond in een klein dorpje. Ze hadden al een dak boven hun hoofd maar wat moesten ze in hemelsnaam met die baksteen in hun maag aanvangen? Ze besloten zich eens volledig te laten gaan en een bouwsel neer te poten op hun braakliggend perceel grond. Ze zetten er een grote stal met alles er op en er aan.

    In die stal mocht hun koe wonen. Het beest fleurde er helemaal op.  Je zou voor minder: ze had naar koeiennormen een kast van een villa met twee verdiepingen en een panoramisch uitzicht voor haar alleen. All-inclusive, gras en water was er immers in overvloed in de grote tuin. Om het helemaal extravagant te maken, kreeg de koe zelfs haar eigen voordeur… in haar stal dus. Het beestje was er dolgelukkig. Ze woonde in een rustige, groene omgeving, had geen last van andere boerenbeesten of stress tegen dat het melktijd was. Om de tijd te doden, deed ze aan zumba in haar tuin terwijl ze genoot van de tsjilpende vogeltjes die haar zandloperfiguur bewonderden.Of ze deed een praatje met de buren. Of ze stond wat dwaas voor zich uit te staren als ze weer eens per ongeluk een verkeerde champignon opvrat.

    Het jonge koppeltje daarentegen begon stilaan logistieke problemen te krijgen. De koters stapelden zich op en hun bescheiden huisje werd te klein. Ze waren al geruime tijd stikjaloers op hun koe. Beide problemen losten ze in één klap op door een joekel van een huis te bouwen tegen de stal. De koe zou haar lap grond vanaf nu dus moeten delen met het koppeltje en hun almaar aangroeiende nageslacht. Gedaan met zumba in de tuin, gedaan met de rust.

    Het beestje heeft daar een goed leven gehad. Toen ze oud en versleten was, verhuisde ze naar het koeientehuis. De voorlaatste halte die gevolgd wordt door de koeienhemel. En daar leefde ze nog lang en gelukkig.

    Zulke verhalen krijg je dan te horen hè… De huidige eigenaars van ons nieuwe huis hadden me beter niet verteld dat er in de stal ooit één koe woonde. Mijn verbeelding slaagt dan helemaal op hol. En de kinderen vinden dat geweldig 😉

     

  • Een goede voorbereiding is het halve werk.

    Daarom zijn wij nu al volop onze spullen in veel te kleine dozen aan het proppen voor de verhuis in oktober. Dankzij collega’s en vrienden hebben we momenteel een vijftigtal dozen ter beschikking. Hopelijk volstaat dat. Vandaag heb ik me ontfermd over een half ton glaswerk: karaffen, wijnglazen, bierglazen, aperitiefglazen, jeneverglaasjes, portoglazen, champagnefluitjes, … De collectie is nog niet helemaal ingepakt omdat ik niet voldoende oud papier in huis had. Ha ja, elk glas wordt eerst netjes verpakt in krantenpapier want veiligheid bij transport primeert! Ik gooi mijn glazen liever zelf kapot tijdens een Griekse avond dan dat ik per ongeluk mijn polsen over snijd tijdens het uitpakken na de verhuis.

    De kinderen werden mee ingeschakeld in het hele gebeuren. De 2 oudsten hebben zich een halve dag geamuseerd met een kapotte kartonnen doos en de kleinste, Raketman dus, hielp boven de Wederhelft met het versjouwen van dozen. De bijhorende ‘eurh’ en ‘hnggg’ – geluidjes waren best wel amusant.  Misschien moet ik volgende keer toch de dozen maar iets minder zwaar maken. Nadien hielp de oudste me door krantenpapier op maat te knippen om de verschillende soorten glazen te verpakken. Hoezo, u vindt me een perfectionist? 😉

    ’s Avonds was iedereen uitgeteld. De vele trappen tussen zolder en kelder die we vandaag tig keren deden, zullen er wel voor iets tussen gezeten hebben. Als beloning kregen ze vers gemaakte cannelloni. En een stukje fruit als dessert. En Studio 100 TV. En voor ondergetekende een chocolademoelleuxke. Morgen start ik terug met mijn eetplan 🙂