Categorie: Uncategorized

  • Een dag uit het leven van…

    Een dag uit het leven van…

    Hoe vaak heb ik het al niet moeten aanhoren… ‘Ah, jij werkt 4/5 en bent ’s woensdags thuis?’ Da’s wel plezant hè zo een vrije dag midden in de week, dan heb je eens wat tijd voor jezelf en zo!’ Elke keer glimlach ik dan en denk er het mijne over. Om u een voorbeeld te geven hoe zo een woensdag verloopt, een kort verslagje van vandaag.

    6u: Mooie Meid heeft een hongertje dus tijd voor een flesje. Da’s gelukkig een job voor De Wederhelft maar ik lig er toch op te luisteren.

    6u45: opstaan en nog wat opruimen voor de rest van het huishouden ontwaakt. ’t Is vakantie dus dit is uitslapen. Herinner u dat ik dankzij mijn schildklier  een viertal uurtjes per nacht slaap.

    7u30: ochtendspits met 1 exemplaar dat naar de speelpleinwerking gaat, de rest koos voor een dagje met mama en papa.

    8u: Taxi mama rijdt naar de speelpleinwerking terwijl de poetsvrouw (mijn heldin!) arriveert.

    9u30: doktersafspraak voor mezelf deze keer. ‘Goh An, maak maar een afspraak voor foto’s en een echo want dat lijkt wat op een stressfractuur. By the way, ik zag uw bloedresultaten van de schildklier via mijn collega. Die waren best wel spectaculair.’

    10u: afspraak beeldvorming gemaakt, mijn werkgever verwittigd dat ik morgen wat later start en de oudste zoon opgepikt om boodschappen te doen.

    12u: ‘Hallo mijnheer De Wederhelft, this is Pellenberg. Na die trombose willen we u toch eens zelf onderzoeken. Kom morgen eens binnen voor een punctie alsjeblieft.’ Ik pas meteen de planning voor morgen aan, zoek oplossingen voor geplande afspraken en leg Mooie Meid in bed voor haar middagdutje.

    12u30: etenstijd, dat moet soms ook eens gebeuren.

    13u: Ah, de was is droog, tijd om die binnen te halen, op te plooien, weg te leggen en om de rest op te hangen. Jaja, ondertussen heeft de wasmachine ook al 2 keer gedraaid.

    13u30: Mooie Meid laat via de babyfoon weten dat ze uitgerust is. Speeltijd!

    14u15: tijd voor een gezond tussendoortje voor de aanwezigen thuis. Ik maak een smoothie met bosvruchten, rode bessen, banaan. Ik hoop stiekem dat het me wat energie geeft. Ondertussen laat Pellenberg weten dat we voor morgen geen vervoer moeten voorzien, De Wederhelft kan na die punctie normaal zelf naar huis rijden.

    16u: glas verzamelen, dat kan in de glasbak als ik seffens dochterlief ga oppikken van de speelpleinwerking. Nog even de werkmail checken en dringende zaken briefen aan de collega’s. Uit schuldgevoel omdat ik morgen wat later dan normaal start wegens die beeldvorming van mijn achterpoot.

    17u: glascontainer vullen, vluchten voor de wespen wegens allergie en dochter oppikken.

    17u15: ik zet één voet thuis binnen en zie De Wederhelft met een chagrijnige kat op schoot zitten. Die heeft op zijn hoofd een abces dat net is opengebarsten. Etter all the way. Gelukkig kennen we hier ehbo en kijken we vaak naar The Incredible Dr Pol. De Wederhelft drukt de etter uit Gonzo’s hoofd, ik spoel met zuurstofwater. Ondertussen staat de dochter naast de kat te huilen ‘want Gonzo gaat dood!!!!!’, de zonen vinden die vetzakkerij wel spesjaal. De kat vliegt in de transportbox en samen met de oudste zoon rijd ik naar de dierenarts voor verdere behandeling en instructies over de nazorg.

    18u30: gelukkig heeft De Wederhelft ondertussen eten gemaakt, we moeten onze voetjes maar onder tafel schuiven vandaag. De kat gaat boven liggen mokken.

    19u30: nog even de bankzaken regelen, wat voor de zaak werken, 3 kinders in bed mikken, opruimen, afwassen, babyflesjes steriliseren.

    21u: Vergeef het me, maar ik plof doodop in de zetel.

    Misschien begrijpen jullie nu een beetje dat de woensdag geen rustdag is in dit huishouden. Of waarom ik soms lachend zeg dat gaan werken voor mij ontspannend is 🙂 Vanaf september komt er weer wat getaxi bij als de hobby’s en feestjes van de kinderen terug beginnen. Dat puzzelen we er ook nog wel ergens in.

    Interesse in een cursus timemanagement? Ik help je met plezier op weg om een échte krak te worden die alles georganiseerd krijgt 😉

     

  • De huiskat

    De huiskat

    Dr Pol, ’s werelds koddigste dierenarts, raadt aan om elk kind te laten opgroeien met een huisdier. Je kan je kroost dan betrekken bij de verzorging van de beestjes en ze leren meer over het gedrag van dieren. Dat dachten wij ook toen we Gonzo en later Wilma in huis haalden. We betrekken de kinderen bij hun verzorging. Ze geven de katten eten, aaien hen, spelen met hen, enz. Ze leren héél veel bij over het gedrag van katten maar ik weet niet of het net datgene is wat dr. Pol bedoelde. Wilma is min of meer een kat uit de boekjes. Bij Gonzo zijn er heu… laat ons zeggen ‘lichte afwijkingen’. Ter illustratie:

    Wilma

    Vangt volledig zelfstandig volwassen ratten, vogels, muizen, … Eet ze op met huid, schedel en haar.

     

     

     

    Wast zich vaak en grondig.

     

     

    Blijft al eens een nachtje buiten.

     

    Bewaakt en verdedigt haar territorium.

     

    Gonzo

    Schrikt als er pal naast hem een pasgeboren muisje uit het nest valt en loopt weg.

    Jaagt op bevel van Wilma op muisjes maar kan het niet over zijn hart krijgen ze te doden.

    Vangt vermoedelijk met hulp van de buren chicken wings en gebraden kippenbouten. Brengt zijn prooi wel fier mee naar huis.

    Laat zich wassen door Wilma. Klitten borstelen wij uit zijn vacht en elk jaar krijgt hij van de dierenarts naar zijn voeten omdat zijn oren zo smerig zijn.

    Laat uitschijnen dat hij ’s nachts dapper buiten blijft maar slaapt stiekem op een lekker zacht kussen in de veranda.

    Deelt zijn territorium met Jan en alleman. Laat slakken zich vastzuigen in zijn vacht en laat ander ongedierte rustig over zich kruipen.

     

     

  • Mobiel bereikbaar zijn in Molenstede

    Mobiel bereikbaar zijn in Molenstede

    Sinds onze verhuis weten we dat Molenstede niet alleen een uiterst mooie deelgemeente is van Diest, het blijkt ook een mobiel hellhole te zijn. Vrij snel na onze verhuis zagen we ons genoodzaakt opnieuw een vaste telefoonlijn in huis te halen. Geen enkele provider biedt namelijk een fatsoenlijke dekking voor gsm/smartphone in onze buurt.

    Vorige week werd aangekondigd dat onze telefoon, internet en tv een dagje vrij kregen wegens De Grote Netwerf. Geen probleem, alle begrip daarvoor zelfs. ’s Avonds werkten telefoon, internet en tv nog niet. Uiteindelijk heeft het 4,5 dagen geduurd eer we terug verbonden waren met de buitenwereld.  Gelukkig is er in die periode niks ernstigs gebeurd, we zouden geen kat kunnen bereiken.

    Dus beste buren: we waren de afgelopen dagen niet aan het pendelen in onze tuin. We waren ook geen lichtmetingen aan het doen. We zochten gewoon een plekje waar we toch een klein beetje ontvangst hadden op onze smartphone op momenten dat we iemand moesten bereiken. Andere telefoontjes en zo gebeurden tijdens het winkelen, op een parking onderweg, op café en elke andere plaats waar we on air geraakten 🙂

    Bij deze een warme oproep aan Proximus en co om de inwoners van Molenstede toch ook een beetje bereikbaarheid te gunnen. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?

  • De lifechanger: het sarcoom

    De lifechanger: het sarcoom

    4 maanden geleden viel de hemel op ons hoofd toen De Wederhelft een gezwel in zijn bovenbeen bleek te hebben. We vernamen van de prof dat het ging om een liposarcoom. Het was hem dus in het vetweefsel te doen.

    Behandeling

    Anderhalve maand na de diagnose startte de radiotherapie. 5 dagen per week reed De Wederhelft naar Gasthuisberg om zijn been te laten bestralen. In de loop van die periode kreeg hij wel een dagje vrij zodat hij bij me was toen ons vierde kindje geboren werd. Na de bestralingen was er een periode van relatieve rust. De bestraalde huid kon zo wat op adem komen. De bestraling werkte in die periode nog wel verder. Zo werd de tumor een beetje kleiner. In ons hoofd nam de stress verder toe.

    Dan volgde een consultatie om de operatie te bespreken. Anderhalve week later lag De Wederhelft 5 à 6 uren op tafel om de inmiddels dode tumor te laten verwijderen. Da’s gelukkig allemaal goed verlopen. 800 gram kanker ligt te rotten in de vuilbak. Er wacht een revalidatie van enkele maanden en dan kunnen we dit hele avontuur achter ons laten.

    Et alors?

    Het leven gaat voort. Kerstmis was door de diagnose de geboorte van ons nieuwe leven. Het is zoals men zegt: je hebt een leven voor kanker en een leven na kanker. Met Pasen vieren we de verrijzenis van een ijzersterke pas geopereerde Wederhelft. Hij verdient een vuistje voor wat hij presteerde. Tijdens de bestralingen bleef hij aan het werk en runde de huishoudelijke ochtend- en avondspits met 3 kinderen. Dat terwijl hij ’s nachts ook wakker werd wanneer onze newborn een hongertje had.

    Als partner is het frustrerend dat je soms alleen maar vanaf de zijlijn kan toekijken. Je bent er om steun te bieden en te helpen waar mogelijk maar je hebt geen idee wat er in dat lichaam allemaal gebeurt. Het is moeilijk om je echtgenoot, je geliefde, zo kwetsbaar te zien. Soms wil je duizend dingen doen en weet je dat het niks uithaalt. Je moet afwachten en hopen dat het goed komt. Het doet pijn om te zien dat de baby des huizes vervreemd is van papa nu hij in het ziekenhuis verblijft. Maar ook dat komt goed.

    Ik prijs me gelukkig met ons gezin. We werden wat de kanker betreft voor een voldongen feit gesteld maar we hebben laten zien dat met dit team, met deze clan, niet te sollen valt. De kinderen helpen in het huishouden en zorgen voor troost en afleiding. Baby is ons zonnetje in huis, ze tovert een lach op ieders gezicht met haar fratsen. Vrienden, familie en kennissen hebben ons hier mee door gesleurd op moeilijke momenten. Samen zijn we altijd positief gebleven, hoe moeilijk het soms ook was. Ook al zijn we er nog niet, we weten dat het einde van deze beproeving in zicht is. We duimen dat de kanker voor altijd weg zal blijven. En we leven, 200% intens en genietend van elk moment.

  • Waarden en normen in opvoeding

    Waarden en normen in opvoeding

    Je kan er boeken over schrijven. Enkel de praktijk wijst uit of je het goed aanpakt of niet. Als ouder het goede voorbeeld geven is nog steeds met stip de belangrijkste les voor je kinderen.

    Afgelopen week werd onze dochter 8 jaar. Momenteel ben ik hoogzwanger van ons vierde kindje en is mijn steun en toeverlaat, De Wederhelft, ernstig ziek. Hij begint nog deze maand aan zijn behandeling. Vorig weekend vierden we hun beider verjaardag met de familie.

    De Wederhelft en ik hebben enkele weken zitten plannen, puzzelen, piekeren om onze meid zoals elk jaar, en zoals elk kind verdient, een feestje met de vriendjes te gunnen. Het lukte ons niet om dit georganiseerd te krijgen. Hij is momenteel minder mobiel door zijn ziekte, ik moet het kalm aan doen zodat de baby in mijn buik er niet voortijdig uit valt. Dochterlief wist dat we aan het bekijken waren wat mogelijk is en wanneer.

    Gisteren sprak ze me daar plots over aan…

    ‘Mama, het is niet erg als ik dit jaar geen feestje heb hoor.’

    – ‘Hoe bedoel je meid? Wil je dan geen feestje?’

    ‘Jawel maar dat gaat nu niet echt hè mama. Papa heeft een pijntje in zijn been en die moet vaak naar het ziekenhuis en jij kan elk moment bevallen. Dan gaat dat niet hè. Ik zal dat zo wel tegen mijn vriendjes zeggen als ze dat vragen.’

    – ‘Maar vind je dat dan niet spijtig? Je weet dat papa en ik echt ons best gedaan hebben om toch iets te kunnen regelen maar het is nu even niet gemakkelijk voor ons.’

    ‘Nee hoor. Papa moet genezen en jij moet voor de baby zorgen. Dat is belangrijk.’

    Daar zit je dan met je mond vol tanden. Dat een achtjarige zo probleemloos haar eigen belangen opzij schuift terwijl ze zoals elk kind al maanden uitkeek naar haar verjaardagsfeestje, dat pakt me oprecht. Ze heeft daar dan ook uitgebreid complimentjes voor gekregen…

     

  • Tips tegen stuitligging

    Tips tegen stuitligging

    Eerst en vooral: probeer er zelf niks aan te doen als je baby in stuit in je buik zit! Maar deze wil ik toch delen…

    Dingske woont nu 35 weken in mijn buik. Tot 36 weken draait zo een kleine alle kanten op, nadien verkleint de kans dans dat een baby nog spontaan in  de goede richting draait. Dingske zit al een tijdje schots en scheef in mijn buik. Niet de traditionele stuitligging, dat zou te simpel zijn. Al enkele weken zitten 2 babyvoetjes stevig tegen mijn blaas aan te trappelen. De poep zit ergens aan de rechterkant van mijn buik en het hoofdje aan de linkerkant. Geen dwarsligger, geen stuitligging maar iets tussenin dus.

    Als je 36 weken zwanger bent, kan er geprobeerd worden om de baby uitwendig te keren. Niet elke gynaecoloog staat er om te springen dat te doen. Slaagpercentage is ook maar 50%. Natuurlijk bevallen van een baby die in stuit ligt, kan volgens de dokter enkel in een ziekenhuis in Antwerpen. Da’s geen optie voor ons gezin. Plan B: keizersnede. Da’s voor mij geen optie als ik er zelf iets aan te zeggen heb.

    Dus de afgelopen dagen heb ik Dingske wat geplaagd. Vooral omdat ik onze 3 kinderen wilde laten zien hoe mijn buik dan van vorm verandert. De reacties gingen van ‘Wat een blubber’ tot ‘Da’s juist nen alien!’. Ik porde zo af en toe tegen de poep van Dingske waarop ik telkens reactie kreeg. Plezant om te zien 🙂 Eergisteren had ik de indruk dat de bewegingen anders begonnen aan te voelen.

    Gisteren vierden we kerst met de schoonfamilie. Ik had me ’s avonds even in de zetel gelegd met een dwergchihuahua op schoot om de opkomende harde buiken te laten verdwijnen. Naast me lag een andere chihuahua. Raketman kwam plots voorbij gesnord met een auto op afstandsbediening. Daar schrok de chihuahua naast me zo van, dat ie vol op mijn buik sprong om te vluchten.

    Vanochtend ging ik op controle bij de gynaecoloog. Natuurlijk wilde ik weten hoe die kleine ondertussen in mijn buik steekt. De gynaecoloog voelde aan mijn buik en zei droogjes: ‘Mevrouw, nu zit ik 38 jaar in het vak en op basis van wat ik voel kan ik niet zeggen hoe die baby in uw buik zit. Dit heb ik nog niet meegemaakt.’ Mjah. Tijd voor een echografie dus. Wat bleek? Dingske zit netjes zoals het hoort in de buik. Nog altijd schots en scheef maar wel head first. Lang leve de chihuahua’s dus 🙂

    chihuahua

     

  • Robin Hood geeft aan de armen

    Robin Hood geeft aan de armen

    De kroost gaat hier in huis af en toe op schattenjacht. Onze dochter vond zo onlangs kleingeld dat ze in haar spaarpot mocht stoppen. Beloning voor de eerlijke vinder zeg maar. Zo gaat het ook voor vondsten die ik doe wanneer ik de was in de wasmachine stop. Haar broers hadden het hele tafereel aandachtig geobserveerd en gingen ook op jacht. De jongste vond enkele balpennen en was daar best wel tevreden over.

    Wat later vond de oudste, niet toevallig Robin genaamd, kleingeld. Hij is altijd al een jongen geweest met een groot hart. Wat hij deed, raakte me. Door mijn zwangerschapshormonen kreeg ik bijna tranen in mijn ogen toen ik het tafereel aanschouwde. Hij nam het kleingeld, ging naar kleine broer en zei: ‘Hier Jasper, jij krijgt die centjes van mij want zus en ik krijgen al zakgeld (dat krijgen ze hier vanaf hun eerste communie, nvdr.) en jij nog niet. Steek het maar in je spaarpot, dan kan je er binnenkort iets leuks mee doen.’ De jongste prevelde een verbaasde ‘dank u Robin’ en stak de centjes netjes in zijn spaarpot.

    Zulke momenten, daar doe je het voor als ouder. Dan merk je dat al dat gemopper, elke dag opnieuw over dezelfde dingen, toch ergens blijft hangen en enkele radertjes onder hun hersenpan in gang zet. Al zullen ze dat vermoedelijk nooit toegeven 😉

    kleingeld

  • Laat een kind toch kind zijn!

    Dat denken we vaak als we met een kritische blik naar onze prestatiemaatschappij kijken. Maar zijn er ook kinderen die anders durven en mogen zijn. Sinds enkele decennia (wat voel ik me oud als ik dit schrijf), verdiep ik me in hoogsensitiviteit. Enkele jaren geleden breidde mijn studiegebied zich noodgedwongen uit tot hoogbegaafdheid.

    Als beiden in 1 kind verwerkt werden, heb je een specialleke waar onze maatschappij zich soms geen weg mee weet. Helaas rust op dit thema nog steeds een taboe. We hebben vanaf de zijlijn allemaal een bigbag vol tips voor ouders met kinderen die een autismespectrumstoornis hebben. We pretenderen allemaal een kind met ADHD wel in het gareel te kunnen laten lopen. Hoe vaak hoor je een ouder niet tegen iemand zeggen: ‘Dat moest die van mij eens zijn, hij/zij zou het wel weten.’ of ‘Bij mij zou dat niet pakken hoor.’ En zo kennen we allemaal wel enkele dooddoeners waar pedagogisch onderlegde ouders grijze haren van krijgen.

    Weg met de stempels

    Wel, bij gevoelige en clevere kinderen (ik heb het zo niet voor stempeltjes) is dat niet anders. Er bestaan kinderen die je niet straft met vakantieblaadjes. Er zijn kinderen die wel graag mee naar het journaal kijken mits wat duiding van mama of papa. Er zijn kinderen die kind zijn op hun eigen manier. Niet beter, niet slechter, maar anders. Elders in deze blog vind je enkele voorbeelden die illustreren wat ik bedoel met anders. Deze kinderen willen zich ook gewaardeerd en begrepen voelen. Neem hen ernstig. Als je dat niet doet, dreigen ze psychisch schade te lijden. Onbezorgd spelen doen ze heus wel. Maar nadenken en zich inleven des te meer. Dag en nacht. Op elke leeftijd.

    Voorbeelden

    Als mijn zoon van 9 me tijdens het eten vraagt: ‘Mama, wat is de zin van het leven als je toch moet sterven?’ dan voer ik daar met hem een ernstig gesprek over. Toen diezelfde zoon nog een kleuter was, stelde hij deze vraag ook. We kochten toen samen een boekje over rouw bij kinderen, ook al was er toen in onze directe omgeving geen sterfgeval. Het maakte één en ander wat beter bespreekbaar op die leeftijd.

    Als mijn kind over mijn zwangere buik wrijft en zegt: ‘Mama, ik vind het zo erg dat je niet goed kan eten omdat er een baby in je buik zit’ dan meent hij dat ook. Als hij als zesjarige ’s morgens uit bed komt halen ‘want kom eens kijken hoe mooi die bloemetjes vandaag open staan mama en gisteren waren ze nog helemaal dicht’ dan ben ik niet boos omdat ik eigenlijk nog wat rustig wilde wakker worden. Als hij op zijn 9 jaar zegt: ‘Mama, weet je nog die ene keer dat ik zo hard gevallen was en schreeuwde van de pijn toen jullie mijn been verzorgden?’ dan erken ik dat, wetende dat dat pijntje dateert van zijn derde levensjaar.

    Tip

    Handleidingen voor het ‘omgaan met…’ bestaan er niet. ’t Is vooral trial and error. Maatwerk. Met het nieuwe schooljaar voor de deur, wordt het weer tijd om een actieplan uit te werken. Voor school, voor hobby’s, voor als de baby geboren wordt en het hele gezinsleven op stelten zet. En voorts kan je vooral nog je vingers kruisen en hopen dat je het iet of wat goed aanpakt. Omdat je weet dat je ook maar een mens bent en dat je ook missers maakt.

  • Rust in vrede, Youp.

    Rust in vrede, Youp.

    De kinderen genoten vandaag van een dagje speelpleinwerking. Althans, dat dacht ik toch. Toen ik hen ging halen, kwamen 2 stuks uitgelaten aangehold om te vertellen over hun dag. Onze oudste zoon keek maar bedrukt.

    ‘Hé jongen, heb je een leuke dag gehad vandaag?’

    – ‘Ja en eigenlijk ook nee.’

    ‘Oei, hoe komt het?’

    – ‘Een goede vriend van me is overleden.’ Zijn ogen richtten zich naar de grond.

    Ik kreeg het Spaans benauwd en wist niet goed hoe te reageren.

    ‘Dat klinkt niet goed. Wil je er iets over vertellen?’

    – ‘Vandaag is Youp gestorven en dat was een goede vriend van mij en Wout.’ Zijn onderlip werd steeds beter zichtbaar. Ik voelde een pruilmoment aankomen.

    ‘En kende je Youp al lang dan?’

    – ‘Sinds vandaag. We hebben hem zelf gevonden. Hij was onze toffe bladluis. Zie je die dennenappel daar in het zand liggen? Daar hebben we hem begraven.’

    Ik had de tegenwoordigheid van geest om niet in een slappe lach te schieten en zei dat hij en Wout dat heel goed hebben aangepakt. Die geruststelling had hij blijkbaar nodig. In de auto volgde nog een gesprekje over de bladluizenhemel. ’s Avonds zochten we nog wat informatie op over de bladluizen… om te ontdekken dat Youp eigenlijk een Groene stinkwants is.

  • Recept: mediterrane risotto

    Recept: mediterrane risotto

    Zelf verzonnen met gepikte inspiratie…

     

    Ingrediënten:

    350 g risottorijst

    2 dl witte wijn

    1 sjalot

    1 klein blikje tomatenpuree

    3 verse tomaten, ontpit en in blokjes gesneden

    1,2 l groentebouillon

    parmezaanse kaas

    tijm, peper

    bakboter, olijfolie

    verse zwarte olijven

    koningskappers

    een lekker stukje vlees bv steak of kalkoenlapje

     

    Bereiding:

    Fruit de sjalot in wat olijfolie en een klein klontje bakboter. Voeg de risottorijst toe en roer kort tot ie glazig wordt. Dan giet je er de witte wijn bij (niet vergeten zelf eens van de wijn te proeven ^^), samen met de tomatenblokjes en de tijm. Geregeld roeren en scheutjes groentebouillon toevoegen. Ondertussen grill je het vlees.

    IMG_20151104_182646

    Als de rijst gaar is, werk je de risotto af met tomatenpuree, goed doorroeren en dan parmezaanse kaas en een klontje boter toevoegen. Niemand heeft gezegd dat dit een light recept is. Kruiden met peper en zout.

    IMG_20151104_182633

    Serveer de olijven en kappers apart, dien de risotto op met het gegrilde vlees.