Hukselende Vingers

Categorie: Uncategorized

Wie rekent, koopt bij Primark

Lief dagboek,

Vandaag heb ik mijn eerste Primarkske ooit gedaan. Op een dodelijk hete dag (+ 35°C), daags na de start van de zomersolden. Een ellendiger moment had ik niet kunnen uitkiezen. Primark is zo een beetje de Wibra/Zeeman van de hipsters. Voor ik er binnen ging, zei ik 10 keer tegen mezelf ‘Kijk alleen rond voor de kinderen, An.’ Dat hielp.

Toen trippelde ik naar binnen. Here Jezus, wat was me dat! Een kat vindt haar jongen daar niet terug! Ergens tussen het gekrioel van mensen van allerlei slag, ontwaarde ik security. En roltrappen. Wat??? Dat werkt hier nog met verdiepingen ook?! Nergens een plattegrond te bespeuren… Alsof ik dan beter mijn weg zou vinden, maar toch. Even later ontdekte ik dat de kinderspullen op de eerste verdieping hingen te wachten op gretige kopers. Alles is bij Primark degoûtant goedkoop maar in de solden gaat daar dan nog eens een fikse korting af. T-shirts voor 1 € zijn daar niet abnormaal. Je vraagt je af hoe ze daar in hemelsnaam nog winst op kunnen maken.

De roltrap bracht me naar het paradijs. Mijnheer Visa in mijn handtas kreeg prompt een hartverzakking en verstopte zich in het kleinste hoekje dat ie maar kon vinden. Oké, voor kwaliteit moet je niet bij Primark kopen maar wat voor leuke spulletjes hebben ze daar! Ik kocht ~~een massa~~ behoorlijk wat kinderkledij. Op de groei zoals het een vooruitziende moeder betaamt.

Maar let op want bij Primark is niets wat het lijkt. Je denkt bij jezelf ‘Oh, 7 € voor dat overhemd, da’s geen geld.’ Aan de kassa blijkt dan dat de prijzen voor sommige artikel in Britse ponden geafficheerd staan. Op dat hemd scheelde het volgens de kassierster 3 € extra. Principieel als ik ben, heb ik alle artikelen met prijs in Britse ponden aan de kant laten liggen. Dat vind ik nu eens bedrog zie. Mensen denken dat ze koopjes doen, gaan nietsvermoedend aan de kassa en betalen daar plots bijna de helft meer. Want niet iedereen let op het symbooltje bij het bedrag en ik kan me voorstellen dat niet elke kassierster de klanten inlicht bij het afrekenen. Al zeker niet als ze daar 2 rijen dik staan aan te schuiven.

Terwijl ik afrekende, probeerde ik niet te denken aan de Indische kinderhandjes die al deze kleren gemaakt hebben in barre werkomstandigheden. We proberen dit gezin zoveel mogelijk ‘schone’ dingen te laten consumeren maar laat ons een kat een kat noemen: dat is een dure aangelegenheid. Dus ja, vandaag heb ik me eens laten gaan. Tegen de winter kopen we terug wat anders 😉

2 juli 2015
Knutselen met vingerverf

Terwijl onze jongste smoutebollen maakt met papa, laten de dochter en ikzelf ons nog eens gaan. We maken een ingekaderd schilderijtje met vingerverf.

Benodigdheden:

Deksel van een schoendoos. hoe groter de handen van je kind, hoe groter het deksel moet zijn.

Vingerverf (voor de ongeduldigen: haardroger om de boel sneller droog te krijgen)

stiften

penseel

bekertje water

verfschort

Werkwijze:

Elke hand is één vleugel van de vlinder. Laat je kind dus als eerste de vleugelafdrukken maken. Mijn dochter zette 2 kleuren over elkaar. Eerst de oranje vleugels plaatsen en als die zo goed als droog zijn, de rode er op zetten.

Terwijl de verf droogt, tekent je het kind het lijfje van de vlinder met stift. In kleuren kan met vingerverf.

Bij een kleurig tafereeltje met vlinders, horen ook lieveheersbeestjes…

De vleugels kunnen nog versierd worden met bijvoorbeeld stift of pastelkrijtjes maar wij hebben het simpel gehouden.

Nadien tekende ze er nog een bloem en een paddenstoel bij maar de batterijen van de camera waren leeg 🙂

16 november 2014
Gezondheid: ontstoken vingernagel

Onze dochter erfde de vervelende gewoonte om aan velletjes rond haar vingernagels te prutsen. Ik beken schuld, ik doe dat ook. Bij haar liep het deze keer wel erg slecht af.

Haar vinger geraakte geïnfecteerd. Kan gebeuren als je ziet waar de vingers van een 5-jarige op een dag zoal in en tussen zitten. Je wilt het soms niet weten.

Het vingertopje begon roder te worden en op te zwellen. Toen werd het pijnlijk. De etter vloeide rijkelijk, elke dag was er een verse lading klaar. De huisarts schreef Fucicort voor. Da’s een zalf met antibiotica die je plaatselijk kan aanbrengen. 2 maal daags werd de vingertop proper gemaakt, gezalfd en bepleisterd.

9 dagen later leek er nog niet veel schot in de zaak te komen. Nog steeds rood, gezwollen en etterig.

Meer nog, de bacterie heeft haar vingernagel om zeep geholpen. Dat verklaart waarom het zo pijnlijk blijft. Op de foto ziet het er al behoorlijk goed uit. We komen van ver…

Bezoek nummer 2 aan de huisarts dus. Hij schrijft Staphycid siroop voor. Nog meer antibiotica. Dat spul blijkt dan ook nog eens moeilijk te verkrijgen te zijn. ‘Tijdelijk niet beschikbaar’ wist de apotheek te zeggen. ‘Ze zijn misschien de verpakking aan het veranderen of zo.’ Wat later vonden we een apotheek die wel de pilletjes heeft. Daar wilde ze de siroop wel mee maken. Deal!

Zo ziet het er uit, ik noem het Mega Mindy – siroop:

Je zou dan denken dat die prut stijf staat van de suiker en zoet zal binnen vloeien bij dochterlief. Niks is minder waar. Het is een bittere brij die zelfs een volwassene bijna aan het kokhalzen krijgt. En dat moet ze dan nog 4 keer per dag innemen… Al een geluk dat ik wat psychologisch onderlegd ben.

We hopen dat de dochter nu haar lesje geleerd heeft. Geen vingernagel betekent immers ook vele maanden geen nagellak. Nog meer hopen we dat de antibiotica aanslaat want anders moeten we maandag meteen terug naar de huisarts. Wat het vervolg dan zou zijn, weten we (gelukkig?) niet.

30 oktober 2014
Naar school met Triple Trouble

Vanaf vandaag telt dit huis 2 kinders in de lagere school en 1 kleutertje in plaats van het omgekeerde. Voor mijn moederhart voelt dat maar vreemd. Ze worden toch zo snel groot om het met een cliché te zeggen… Eén en ander verliep vandaag nogal moeizaam.

Onze kleinste, Raketman voor de vrienden, startte vandaag in de tweede kleuterklas. Aan school heeft hij een broertje dood, ook al is hij nog maar 4 jaar jong. Hij huilde niet op school maar vrolijk keek hij ook niet bepaald toen hij naar de juf mocht gaan. Troost u jongen, nog 14 jaren en dan zit je leerplicht er op. ’t Is voorbij voordat je er erg in hebt. ’s Avonds vroeg ik hem hoe zijn eerste schooldag geweest was. Terwijl hij naar de grond keek en tegen een steentje stampte mompelde hij ‘Stom, we hebben alleen maar saaie dingen gedaan. Een beetje kleuren en veel op het bankje zitten maar we hebben nog niet met het speelgoed mogen spelen!’ Een uurtje later stelt De Wederhelft hem bij thuiskomst dezelfde vraag. Raketman zet zijn meest fake happy face op en zegt ‘Superleuk!’ Ik kan mijn gezicht niet in de plooi houden 🙂 Hij kreeg van de juf een blauwe pluim omdat hij vandaag niet stout geweest was in de klas. Broer en zus keken goedkeurend toe. Enkele minuten later kwam hij stilletjes zeggen ‘Allez, maar een beetje stout hè mama’… Dat verklaart het gat in zijn broek ter hoogte van de knie 😉

De oudste van het nest begint aan het tweede leerjaar in de lagere school. Bij aankomst op de speelplaats rende hij meteen naar… zijn vriendinnetjes van het vijfde (nu zesde leerjaar) die hij 2 maanden heeft moeten missen! Daarna ging hij cool dag zeggen tegen zijn kameraden en werd er vrolijk gespeeld. Bij zijn meester had hij een leuke dag want ‘we hebben nog niks geleerd vandaag mama, we hebben alleen maar leuke dingetjes gedaan!’

Rest ons nog de middelste: Miss H. Al haar vriendjes en al wat haar bekend is van het schoolse leven, liet ze vandaag achter zich om versneld te starten in het eerste leerjaar. 2 maanden lang keek ze daar enorm naar uit! Tot vandaag. Ze kwam op de speelplaats van de lagere school, voordien verboden terrein en nu verplicht om daar te blijven. Wat een grote speelplaats, wat een grote kinderen. En véél! Oeoe en al die juffen en meesters waar ik er precies geen enkele van ken, holy crap! Niemand bekend verscheen in haar gezichtsveld. Ze schoof al een stapje dichter tegen me aan. Ik probeerde haar te overhalen om te gaan spelen op het klimrek samen met grote broer. U raadt het al: de juf trok een hartverscheurend huilende dochter van mijn lijf zodat ik kon vertrekken…

’s Avonds zag het er al beter uit. Miss H heeft al wat nieuwe kindjes leren kennen en ze zit naast een toffe gast in de klas. ‘Ah ja mama, uw voornicht is ook naar mij gekomen en die heeft met mij gespeeld en mij gepakt. 3 keer nog wel!’ Mijn voornicht? Na wat doorvragen begrijp ik over wie het gaat. ‘Heleen, dat is mijn achternichtje.’ ‘Waarom bestaat een voornicht niet mama? Waarom zijn er alleen achternichten? Kunnen die niet vooruit gaan?’ Al bij al had ze gelukkig een leuke dag gehad. Al was er wat ontgoocheling omdat ze vandaag nog niks geleerd hebben in de klas en omdat er nog geen huiswerk te maken viel.

Vanaf morgen gaat alles terug zijn gewone gangetje. Het zal weer even wennen zijn 🙂

1 september 2014
Clevere kinderen: lusten en lasten.

Voor lezers die me niet kennen: mijn kindjes zijn nu 7 jaar, 5 jaar en 4 jaar oud. Alle 3 zijn ze niet van gisteren, dat weten we al langer. Vandaag werd dat weer enkele keren duidelijk…

De oudste

Tijdens de zomermaanden fiets ik wat vaker naar het werk zodat Koning Auto ook een beetje vakantie heeft. Zo ook vandaag. Wist ik veel dat Mozes van plan was zijn truuk met water nog eens te herhalen maar dat hij daar een halve dag storm en regen voor nodig had. In Zichem, waar ik werk, hadden we regen tot het middaguur. Daarna kwam de zon er door. Toen het tijd werd om naar huis te gaan, kleurde de lucht grijs. Ik moest dus een tandje bijsteken wilde ik droog thuis geraken.

Ik haalde het, zeiknat van het zweet. Maar behalve wat gedonder waren de weergoden me gunstig gezind. Man en kinders trokken wit weg en keken me aan alsof de heilige maagd Maria voor hen neerdaalde. Tja, ik kan dat effect hebben op mensen 😉 De oudste zoon vloog meteen rond me en liet me niet los, keek me niet meteen aan. Iets later zag ik 2 rode, vochtige oogjes ter hoogte van mijn middel tevoorschijn komen. Blijkt dat het hier stevig geonweerd had en dat de regen met bakken uit de lucht viel. Het was net 2 minuten gedaan toen ik arriveerde. Zoonlief was doodongerust. Hij was er van overtuigd dat ik van mijn fiets zou vliegen en op straat zou vallen en dan zou er een auto aankomen en dan en dan en dan… En ik zou helemaal nat geregend thuis komen en dan met die wind daarbij, ‘daar kan je wel ziek van worden hè mama!’.

Het heeft me wat tijd gekost om hem duidelijk te maken dat ik bij slecht weer gewoon wat langer werk of ergens onderweg een plaatsje zoek om te schuilen. Maar het gaf me wel een warm gevoel dat ze zo begaan zijn met hun mama…

De jongste

Etenstijd. Wok op het menu. Met babymaïskolfjes. Niet meteen de favoriete kost van Raketman. Hij moddert maar wat aan met zijn maaltijd en bestek. De Wederhelft ergert zich groen en blauw. Na een tijdje moppert hij: Jongen, als je nu niet flinker gaat eten dan mag je vandaag geen dessert!’ Raketman bekijkt hem eens met zijn puppy-ogen en zegt droogjes met uitgestreken gezicht:
– ‘Da’s niks papa, er komen nog veel dagen hoor.… Om vervolgens voort te rommelen in zijn bordje.

Da’s er nu eens echt eentje die je moeilijk met iets kan straffen. Geen dessert vandaag? Bwah, morgen is er weer een dag. Vroeg naar bed? Oké, dan kan ik nog eens het Diesters kampioenschap verspringen doen in mijn slaapkamer. Op straf gaan zitten in de gang? Ideaal moment om even boven een plasje te gaan doen. Belonen en straffen volgens de Supernanny: het glijdt van hem af. Respect voor de kleine man, die gaat nog ver komen in het leven!

De middelste

Dochterlief zit momenteel samen met Hello Kitty bij de dokter om een wrat te vermoorden. Ongetwijfeld zal daar ook wel weer een stoot gebeurd zijn. 🙂

29 juli 2014
Over springers en versnellers

Onze dochter van 5 is een specialleke. Miss H is een vlotte. Maar echt een vlotte. Dit schooljaar nam het CLB een IQ-test bij haar af. Die bevestigde dat zij duidelijk geen dom blondje is. In de tweede kleuterklas deed ze het dit schooljaar super. Na een aarzelende start waarbij ze haar draai niet goed leek te vinden, keerde het tij dankzij de alertheid van de juf. De juf zorgde voor differentiatie, hoe moeilijk dat soms ook was. Zo konden we samen met de school voorkomen dat onze dochter zich zou gaan vervelen in de klas. Een tijd lang had Miss H haar eigen werkhoekje in de klas waar ze spelletjes kon doen op haar maat. Echt, eeuwig respect voor de juf want we beseffen maar al te goed dat het niet evident is om elk kleutertje in je klas de aandacht te geven die hij of zij nodig heeft.

Ondertussen hadden wij de gelegenheid om één en ander uit te zoeken in het belang van de ontwikkeling van onze dochter. Op die manier konden wij thuis beter op haar behoeften inspelen. We gingen samen met dochterlief op onderzoek om een antwoord te vinden op de vele vragen die ze stelt. Zo weet ze met haar 5 jaar bijvoorbeeld al één en ander over de planeten, over gemeentes en deelgemeentes, over hoe bijtjes honing maken, enz. Als wij haar leerhonger thuis al wat konden stillen, kon zij zich in de klas op andere dingen concentreren. Ze slaagde er in vriendjes te maken. Ze leerde onbezorgd spelen op de speelplaats. Allemaal doodnormale dingen voor veel kinderen. Maar niet voor een specialleke. Vaak als zij begint te praten bekijken kindjes haar vreemd. Omdat ze al dingen kan en weet waar de leeftijdsgenootjes nog niet echt mee bezig zijn. Ondertussen leerde ze thuis verder lezen, schrijven en sommetjes maken. Af en toe kijken we ook samen naar het nieuws en praten we met haar over wat we dan zien.

Na het laatste oudercontact bleef alles maar door mijn hoofd malen. Als onze dochter nu, op het eind van de tweede kleuterklas, al kan wat ze pas moet kunnen als ze in het eerste leerjaar zit… Doen we haar dan een plezier met nog een jaartje kleuterschool? Pas op, het gaat over meer dan dat hoor. We hadden het ook over haar leervermogen, haar socio-emotionele ontwikkeling ,haar interesses, maturiteit, karakter en nog veel meer.

Vorige week namen we aarzelend contact met de school. Of ze eens wilden onderzoeken of onze dochter misschien naar het eerste leerjaar zou mogen gaan in plaats van in de derde kleuterklas te starten. We waren heel blij dat onze vraag meteen ernstig genomen werd door de directie en de betrokken leerkrachten. Er werd contact gelegd met het CLB en met de lagere school. Wij werden uitgenodigd voor een overleg met directie, leerkracht en zorgcoördinator. Vandaag legde onze dochter dan enkele testjes af bij de zorgjuf van de lagere school. Pas dan werd groen licht gegeven voor de overstap naar het eerste leerjaar.

Uit de grond van mijn hart: bedankt aan alle betrokken partijen op school en in het CLB voor hun hulp, advies en begeleiding! Dat betekent veel voor Miss H en voor ons. Ook bedankt aan de ervaringsdeskundigen waar ik bij terecht kan met vragen. Zonder al die hulp en tips had het misschien heel anders gelopen. We hopen dat we de juiste beslissing namen voor onze dochter maar helaas hebben we geen glazen bol die uitsluitsel biedt.

Ik schrijf deze tekst niet om te stoefen over mijn dochter, zeker niet. Maar ik heb ervaren hoe moeilijk het is om over zulke zaken te praten met anderen. Er rust precies een beetje een taboe op. Mensen bekijken je nogal snel met een blik van ‘Ah ja, mijn kind, schoon kind. Stoef maar over uw dochter.’ Op den duur zwijg je dan en probeer je het zelf allemaal uit te zoeken. De juf van Miss H sprak er ons zelf over aan in de loop van het schooljaar en dat was voor ons een hele opluchting. Samen met die juf gingen we op zoek naar antwoorden, begeleiding, resultaten, …

Het blijft voor een stuk zoeken hoor. Je vindt niet alle antwoorden die je nodig denkt te hebben. Je hebt ook geen enkele garantie dat je de juiste keuze maakt door ze al of niet te laten versnellen in de schoolloopbaan. Als ik ook maar 1 ouder kan inspireren of helpen met deze tekst, dan is mijn opzet geslaagd. Wie vragen heeft over het parcours dat we aflegden of waarom we zus of zo deden, mag me altijd contacteren.

27 juni 2014
Uw medemens geeft om u.

Vandaag was een échte vrijdag de 13e zoals een vrijdag de 13e hoort te zijn. Ongeluk en rampspoed kwam over mij. Al bij al heb ik van elke tegenslag iets leuks kunnen maken tot tevredenheid van het gezelschap waarin ik vertoefde. Op weg naar huis volgde de druppel. Die ene druppel die de emmer doet overlopen. De moed zakte in mijn schoenen. Op zich om iets onnozels maar het was er even teveel aan.

Toen ik richting huis wilde vertrekken, bleek mijn fiets andere plannen te hebben. Mijn vernuft vermoedde dat de ketting er af lag. Dus ter hoogte van het ziekenhuis stopte ik om het spel te onderzoeken. Nergens zag ik waar de ketting verkeerd lag. Dat kan aan mij liggen want ik ben niet bepaald technisch aangelegd. Bon, even een berichtje sturen naar het gezin dat ik wat later thuis zou zijn. Met mijn fiets aan de hand vatte ik mijn tocht naar huis aan.

Enkele meters verder passeerde ik 2 mannen op een bankje. Zij waren duidelijk patiënt in het ziekenhuis en hadden me geobserveerd terwijl ik mijn fiets onderzocht. Eén van hen stond recht. Hij zag er belabberd uit. Zijn ogen zaten wat dieper in hun kassen, hij keek vermoeid. Aan zijn arm bengelde een infuus. Ter hoogte van zijn nek zat een dik verband. Die man maakte mijn dag helemaal goed. Hij zei namelijk ‘juffrouw’ tegen me 🙂

De schat bood zijn hulp aan. Ik schaamde me rot dat een halve dode mijn fiets per se wilde oplappen. Stamelend probeerde ik hem duidelijk te maken dat hij rustig mocht blijven zitten, te voet is de weg naar huis even lang als met de fiets. Hij glimlachte eens en bekeek mijn ketting. De staander waar het infuus aan bengelde, zat in de weg. Dat enerveerde hem een beetje. Maar hij leek blij dat hij zich eens nuttig kon maken tijdens zijn verblijf in het ziekenhuis. Dus moest ik hem laten doen. Ook al wrong dat vanbinnen. Maar voor hem betekende het veel op dat moment.

Het probleem bleek te zitten in mijn versnellingen. De tandwielen gingen niet akkoord met wat de versnellingen bestelden. Korte tijd later was het probleem opgelost. Op mijn kleinste verzet kon ik toch nog naar huis fietsen. Moest hij niet aan draadjes en onder verbanden zitten, dan was ik rond zijn nek gevlogen! Als iemand van jullie weet over wie ik het heb: bedank die man dan een 5001e keer van me alsjeblieft! Terwijl hij zich terug recht zette, probeerde ik de naam op zijn armbandje te lezen maar hij was te snel weg.

Om maar te zeggen: niet elke medemens is egocentrisch en ongeïnteresseerd. Er bestaan wel degelijk brave, behulpzame mensen. Als je zelf het goede voorbeeld geeft, dan zal je merken dat anderen jou ook met alle plezier helpen als het nodig is.

13 juni 2014
Stuiteren als een kampioen

Onze verhuis naar Molenstede opent voor de kroost heel wat perspectieven. De grote tuin is er daar eentje van. We investeerden in een degelijke trampoline van Berg. Ze staat er nu enkele weken. De kinderen vinden het geweldig! Ik bewonder hun energie want na enkele minuten mee springen ben ik al buiten adem.

Na 1 week oefenen deed onze jongste van 4 vlotjes dit:

Vandaag lukte de schroef hem al aardig. Wat gaan we met dat baasje nog beleven 😉

11 juni 2014
Knutselen met wc-rolletjes

Met wc-rolletjes kan je 1001 dingen doen. Ik inspireer me vaak hier. Voor vaderdag (en opadag) lieten we ons nog eens gaan.

Raketman kreeg de eenvoudigste opdracht: een zombie maken.

Benodigdheden:

een wc-rolletje, witte plakkaatverf, wiebeloogjes (of gekleurd papier), verband (wc-papier of crêpepapier kan ook), plakband, veel geduld

To do:

1. wc-rolletje wit verven en laten drogen (ongeduldige mama’s kunnen hiervoor de haardroger inschakelen)

2. Wiebeloogjes kleven. Plan B: uit gekleurd papier 2 kleine rondjes knippen en daar met witte verf een stipje in zetten.

3. Verband rond het wc-rolletje draaien. Opgelet: niet over de oogjes! Bovenaan wat instoppen, vastkleven met plakband en klaar!

De zus waagde zich aan een stropdas.

Benodigdheden:

een wc-rolletje, gekleurd papier, lijm, stickers/kleurpotloden/decoratiemateriaal, een elastiekje of touwtje

To do:

1. Rol het wc-rolletje in gekleurd papier en plak goed vast.

2. Teken een stropdas op gekleurd papier en knip uit.

3. Stropdas versieren.

4. Stropdas aan wc-rolletje kleven.

5. Elastiekje of touw door het wc-rolletje rijgen. Klaar!

De oudste (en minst geduldige) maakte een vlinder.

Benodigdheden:

een wc-rolletje, verf + penseel, wiebeloogjes, pijpenragers (ik kende het woord niet tot vandaag), papier + kleurpotloden

To do:

1. Verf het wc-rolletje in een kleur naar keuze: dit wordt het lijfje van de vlinder. Laten drogen of de haardroger nog eens bovenhalen.

2. Knip de vleugels uit en kleur of versier ze.

3. Plak de wiebeloogjes op het lijfje en niet de pijpenragers (voelsprieten) vast.

4. Maak aan de zijkanten van het lijfje 2 gleuven voor de vleugels. Wie dat wil kan ook eens zot doen en onderaan het lijfje een staart knippen in het wc-rolletje.

5. Vleugels in de gleuven schuiven en op de vouwlijn vastplakken: klaar! Optie: klein gaatje maken en een touwtje door rijgen zodat je de vlinder kan omhoog hangen (ophangen is nogal morbide hè).

Veel plezier 😉

8 juni 2014
En avant la muzik!

Zo heet de nieuwe tournee van Johan Verminnen. 62 jaar jong is hij. Naast wat grijze haren, is zijn snuit amper veranderd. Gisteren deed hij Diest aan met zijn tournee. Tijd om eens te gaan kijken dus. Ik kan mezelf niet bestempelen als een fan van Johan Verminnen. Wel vind ik hem een goeie artiest die knap werk aflevert. Maar ik had hem nog nooit live gezien. Tot gisteren dus. Ik vleide me neer in een stoeltje op de eerste rij in den Amer in Diest. Ondanks het gegeven dat dit een recente nieuwbouw is, heeft een deel van de tribune blijkbaar haar beste tijd al gehad. Zonde. Ach ja, ik laat het niet aan mijn hart komen.

Licht uit, spots aan. Johan verrast. Hij begint met een (volgens mijn lekenmening) minder bekend lied. Onbekend is duidelijk onbemind bij Verminnen. Johan is ondertussen een vlotte zestiger maar zijn stem heeft nog datzelfde typerende timbre dat hem indertijd groot maakte. Deze stem herken je meteen. Met een warme, volle stem fietst hij door zijn repertoire. Hij doet zelfs de moeite om wat choreografische pasjes te zetten.

Het publiek smaakt de interactie tussen artiest en tribune. Hij verwerkt enkele verwijzingen naar Diest in zijn liedjes en nam zelfs de moeite om onze deelgemeenten van buiten te leren. In zijn bindteksten schuwt hij de politiek niet. Zo kennen we hem. Hij doorspekte zijn monologen met sappige Brusselse accenten. Je bent voor of tegen, ik kon het best wel appreciëren. Al vond ik weinig leeftijdsgenoten in de zaal.

De Rue des Bouchers bracht wat leven in de zaal. Dat mag ook wel. Dit liedje werd niet gecomponeerd voor bekrompen salondames die lurken aan een tasje thee. Maar de overige nummers dienden vooral om te genieten. Neen Johan, vraag niet om mee te zingen. Laat ons luisteren naar jouw zang. 100% zuiver en muzikaal perfect ondersteund. Persoonlijk vind ik hem beter klinken als ik hem niet kan zien. Maar da’s goesting hè 😉

Iedereen at uit zijn hand toen hij zijn klassiekers bracht. ‘Laat me nu toch niet alleen’ is live veel sterker dan op de CD. Ik kende dit liedje voor Clouseau het coverde en ik blijf het origineel veel sterker vinden. Terecht noemt Johan Verminnen dit ‘mijn lied’. Beklijvend moment. Ik prevel het mee van de eerste tot de laatste letter. Terwijl zie ik voor me de gezichten van enkele naasten die ik de afgelopen jaren heb moeten afgeven. Waarom wordt dit lied toch geassocieerd met dood en verdriet? Het gaat over zoveel meer! Maar toch: dit is een waardig einde voor een knappe show.

DAT HAD JE GEDACHT! Hij gaat van het podium en komt weer terug voor een bisnummer. Een keer of 3-4. Het mocht van mij nog langer duren. Want eerlijk gezegd: 1 nummer miste ik in deze show. Paulien. Ondanks dit kleine puntje kon ik bij het buitengaan alleen maar zeggen ‘Ik voel me goed’. Bedankt voor een mooie avond Johan.

13 december 2013