Categorie: tuinieren

  • Lentekriebels en hukselende vingers!

    Lentekriebels en hukselende vingers!

    De afgelopen dagen konden we genieten van een pril lenteweertje. De zon toverde een lach op ieders gezicht. De kinderen konden naar hartenlust buiten ravotten, De Wederhelft en ik klusten buiten. Vandaag besliste de dochter dat ze bloemetjes wilde planten.

    IMG_20160409_135009

    We trokken naar het tuincentrum (lang leve de zondagsopening!) en kwamen terug met kruiden en bloemzaadjes. De kruiden verpotten was het leuke deel van mevrouw haar kriebelende groene vingers. Rode basilicum, peterselie en mojitomunt zullen ons binnenkort smakelijke momenten bezorgen.

    IMG_20160410_161217

    Eens dat bakje gevuld was, trokken we de tuin in. Geëmancipeerd als we zijn, wilden we zelf de graszoden uitsteken waar ons bloemenperkje moet komen. Het bleef bij 1 m². Kleigrond uitspitten valt niet mee. Dan hoor je op de achtergrond De Wederhelft stilletjes aan één van de zonen vragen of mama en Miss H op zoek zijn naar olie… Maar met vereende krachten lukte het ons!

    Ondertussen zagen de kinderen er een beetje uit als een kruising tussen de gremlins en de freggels. Ah ja, want als je graszoden versleept, kan je nadien met die volle grond jezelf veranderen in een indiaantje!

    Enkele tuintjes verder was een buurman zijn gras aan het afrijden. Ik hoorde hem tegen zijn dochter zeggen: ‘Neenee, blijf daar maar af want anders word je vuil.’ Ik keek eens naar mijn 3 monsters en kon niet anders dan glimlachen. Niks wat een douche niet kan oplossen. En zij hebben weer een leuke dag gehad 🙂

    IMG_20160410_175353

  • Frambozen kweken

    Frambozen kweken

    In onze tuin zijn lekkere dingen heel erg welkom. De natuur en ik zijn een match made in heaven: de natuur laat vanalles groeien en  ik eet het op 🙂 Een kruidentuintje staat nog op de lijst, met fruit kweken zijn we al begonnen. Van een vriendin kreeg ik een tijd geleden enkele stekken van frambozen en rode bessen. De Wederhelft stak ze in de grond, de natuur deed de rest. En kijk: een maand of 2-3 later hebben we onze eerste heerlijke frambozen geplukt!

    Zoiets kan mij gelukkig maken. Het kost niks en het is een nobele zaak. Mensen zonder groene vingers: deze plant gaat niet snel dood! De beestjes in onze tuin zijn er alvast ook blij mee. Hopelijk oogsten we elk jaar een beetje meer. Ik kijk al uit naar mijn eerste potje confituur van frambozen uit eigen tuin…

    IMG_20150717_165333

     

  • Open landbouwbedrijvendag Diest/Scherpenheuvel-Zichem

    Open landbouwbedrijvendag Diest/Scherpenheuvel-Zichem

    U leest het goed: enkele landbouwbedrijven uit Diest en Scherpenheuvel-Zichem zetten vandaag hun deuren open voor het grote publiek. Het ging meerbepaald om:

    – appels en peren: Distelmans, Dorpveldstraat 260, Webbekom
    – paprika: Vermeiren Tom, Broekstraat 53, Molenstede
    – miniwitloof – Bruyninckx bvba, Schuttersveldstraat 7, Messelbroek
    – aardbeien – Weckx André, Frans Smeyersstraat 128, Scherpenheuvel

    IMG_20150531_175656

    Wij hebben er een dagvullend programma van gemaakt en bezochten met de kinderen elk van deze bedrijven. Zo leren ze welke weg groenten en fruit afleggen voor ze op ons bord terecht komen.

    Telkens was de ontvangst hartelijk. Er waren hapjes en drankjes, hier en daar zelfs animatie voor de kinderen. Vooral de rondleidingen door mensen van het bedrijf waren de moeite waard.

    Je hoorde hen spreken met passie voor hun bedrijf, met respect voor hun product. Een boer is niet langer een man die bij het krieken van de dag op zijn veld staat en met de kippen mee op stok gaat. Neen, het zijn tegenwoordig echte bedrijven die gebruik maken van moderne technieken. Ondanks deze modernisering, blijft de landbouw een arbeidsintensief proces.

    Uit gesprekken met de deelnemende landbouwers onthoud ik dat de meesten een kern van vaste personeelsleden hebben, aangevuld met jobstudenten en seizoensarbeiders voor de piekmomenten. Uiteraard is voor deze mensen de omzet belangrijk maar toch hoor je bij elk van hen een groeiend bewustzijn rond de milieuproblematiek. Allen zijn ze bezig met hemelwaterrecuperatie, biologische bestrijding van ongedierte, warmte-opslag en natuurlijke bestuiving van de planten als het geen zelfbestuivers zijn.

    De keuze is voor ons snel gemaakt. Onze paprika’s bijvoorbeeld, kopen we vanaf nu bij onze straatgenoten. Verser dan dat kan je ze niet hebben want enkele minuten na de pluk kan je ze al mee naar huis nemen. Veel beter toch dan de ingevoerde exemplaren in de supermarkt? En dan zwijgen we nog over de prijsverschillen ten opzichte van de winkels. Support your local farmer met andere woorden 🙂

     

  • Wild in de tuin

    Wild in de tuin

    Ons stulpje bevindt zich in een bosrijke omgeving. Dat zorgt er voor dat we taferelen te zien krijgen waar we in onze stadswoning enkel van konden dromen. Zoals vanochtend bijvoorbeeld.

    Gonzo, onze immer alerte kater *kuch*, zat gespannen naar buiten te kijken. We wisten niet meteen wat hij nu weer op zich had. Toen zag De Wederhelft het plots…

    Zoef de Haas die onze tuin dagelijks een bezoekje brengt, was er weer. Zoef is een gelovige haas. ‘En op de zevende dag zult gij rusten sprak God’ en zo geschiedde het. Zoef vleide zich neer in onze tuin en deed een dutje. In het midden van de goal van onze kinderen nog wel. De droom van elke jager! Je bent lomp of je bent Zoef.

    Geruime tijd later opende hij verdwaasd zijn oogjes, keek eens rond en bleef nog wat snoezelen. ’t Is zondag… Vervolgens rekte hij zich eens goed uit net zoals onze katten dat doen en hop! Weg was hij. Als een hazewind doorkruiste hij de tuin. Zoef mag zich gelukkig prijzen dat wij dierenliefhebbers zijn. Als we haas willen eten, kopen we die wel in de winkel in plaats van hem zelf neer te knallen 😉

    Haas

     

    Met ons fototoestel konden we helaas geen scherpere foto’s nemen.

  • Je zou voor minder paranoïde worden!

    Je zou voor minder paranoïde worden!

    Eerder deze maand ging ik in verlof met 1 doelstelling voor ogen: een boek lezen. Ik kocht een boek over de Slachter van Bergen, een Belgische seriemoordenaar uit het tijdperk van Dutroux. Hij werd nooit gevat. Leeft hij nog? Zal hij nog terug aan het moorden gaan? Zit hij voor andere feiten in de gevangenis? Is het een hij of een zij? Als hij nog leeft, waar verblijft hij dan tegenwoordig? Niemand die het weet…

    IMG_1022

    Het boek leest heel vlot. De auteur stelt terecht enkele kritische vragen met betrekking tot het onderzoek. Dit zijn dingen die me erg interesseren. Alles wat te maken heeft met justitie, politie-onderzoeken, de drijfveren van misdadigers, enz.: het houdt me bezig. Terwijl ik het boek las, betrapte ik mezelf er vaak op dat het me niet los liet. Wandelde ik met mijn zoon naar de stad, dan betrapte ik mezelf er enkele keren op dat ik argwanend keek naar plastic zakken die ik her en der in de natuur zag liggen. Elk stukje zwerfvuil was verdacht!

    Het is nu een week geleden dat ik dit boek las. De Slachter van Bergen spookt soms nog door mijn gedachten. ‘Laat het los An, hoe groot is de kans’ fluister ik mezelf dan toe. En dan vind je op een mooie zomerdag dit in de tuin:

    IMG_1038

    Een duivenvleugel, vakkundig van de rest van het lichaam gescheiden. Met chirurgische precisie. Waar de rest van de duif zich bevindt, weet niemand. Welk monster dit in onze tuin dumpte: onbekend. Ik verdenk er de Engsbergse Condor van mijn broer van dat ie even ontsnapt is. Had deze in een vuilniszak gestoken, dan had ik gegarandeerd heel de buurt bij elkaar gekrijst! De Wederhelft vermoedt dat een kat de folteraar van dienst is. Wat denken jullie?

    Tweede beklijvende vondst die me meteen deed denken aan de Slachter van Molenstede:

    IMG_1039 IMG_1040

    Beenderen die we vonden toen we een put begonnen graven in een ander stuk van de tuin voor de aansluiting van het aardgas. Het stuk bot dat we vonden, is ongeveer 7 cm lang. We hebben er geen idee van wie of wat dit vroeger in zijn lijf had zitten. Een koe? Een geit? Een sukkelaar die hier niet mocht zijn? Wie zal het zeggen… Wordt hopelijk niet meer vervolgd want hier staan nog serieuze graafwerken op de planning omwille van de verbouwingen van ons huis :s

     

     

     

     

     

  • Instant happiness

    Vandaag vatte ik het plan op om met de kindjes op restaurant te gaan.  Tegen de middag, toen mijn grijze massa voor de helft was weggesmolten bij de tropische temperaturen, was ik alternatieven aan het zoeken. Een godsgeschenk werd me in de schoot geworpen… Op Facebook werd een oproep gelanceerd voor een pop-up picknick in ons Diesterse pareltje in de binnenstad: Park Cerckel. Zalig! Onder een boom bij het moeras (‘Mama, Shrek woont hier! Hoe cool is dat!!!!’) genoten we van de sfeer en onze knabbeltjes.

    Vol blijdschap vergat ik even dat de muizen hier dood vallen. Ik vulde een tas met véél drank en knabbelhapjes en vertrok met de kroost om te gaan picknicken. Een hittegolf is niet bevorderlijk voor de eetlust van kinderen dus knabbelhapjes waren dik in orde. Ik koos voor druiven, olijven, worteltjes, koeken, stokjeskaas en appelen. Allemaal dingen die ze tijdens het spelen gauw in hun mond kunnen stoppen. De knabbelhapjes werden vlot gedeeld met de andere kindjes. Want zo een picknick, da’s ook een beetje ruilhandel doen. Van elkaars potjes proeven en delen met anderen zonder bijbedoelingen. Gewoon omdat je dat leuk vindt. Ja, mensen kunnen tegenwoordig nog zo zijn.

    Zulke dingen maken mij nu eens vrolijk zie. Op de wilde boef ergens naartoe vliegen voor een gezellig samenzijn en om nieuwe mensen te leren kennen. Zonder knabbelhapjes maar met een voldaan gevoel keerden we terug naar huis. Love and peace 😉

    De picknick was ook een mijlpaal voor Raketman: hij kreeg er zijn eerste wespensteek. Op zijn vingertje dan nog. We hielden er ijs op en een watje met azijn. Voor het slapengaan kreeg hij nog een kwak Neurofen. Hopelijk is het morgen beter…

  • De multifunctionele zandbak

    ’t Is zover! Hij is klaar! De Wederhelft heeft een ganse week geploeterd met de hulp van de Koters (nu ja, hulp…) en nu is ie helemaal klaar. Met deksel enal 🙂

    Miss H doet niet liever dan een aanloop van 20 m nemen om dan head first in de zandbak te duiken. Elke keer opnieuw moet ik dan denken aan de rode vos die ik in een aflevering van Scheire en de Schepping een muis onder de sneeuw zag vangen.

    Raketman vind het geweldig om te rollebollen in het zand. En iedereen moet in zijn vreugde delen. Binnen de kortste keren resulteert dat in een Miss H of Robin die met een zandsmoel huilend binnen gestrompeld komen.

    Robin betrapte ik dan weer toen hij als een hond in de zandbak stond, met zijn handen was hij een put aan het graven. Het zand vloog achter hem tot 2 m boven zijn poep. Als het niet meer was.

    Kort samengevat: Triple Trouble is tevreden nu ze terug een zandbak hebben. Ze kunnen een halve meter diep graven eer ze op beton stoten. Ze graven en ploeteren dat het een lieve lust is, vaak zelfs zonder ruzie te maken. Het doet hen deugd dat ze meer ruimte hebben dan vroeger, ook in de zandbak. Zo een schelp is echt wel te klein voor drie kinders.

    Ondertussen heb ik hen ook al geleerd dat een zandbak voor andere doeleinden gebruikt kan worden. Zo hielden ze gisteren een wedstrijd verspringen. Om maar iets te zeggen 🙂 Volgend plan is om af en toe stiekem iets te gaan ingraven in de zandbak en hen er niets van te zeggen. En dan maar in mijn vuistje lachen als hun snoetjes vol verwondering een ontdekking doen…

    Een dikke duim voor De Wederhelft is hier toch wel op zijn plaats. Hoe die man bergen werk verzette om de kinders blij te maken, chapeau. Het spitten was een hele klus, net als het plaatsen van de betonwanden en de betondallen onderaan. Zijn rug zal het ongetwijfeld geweten hebben… Hij mag terecht fier zijn op de vruchten van zijn arbeid!

    IMG_0717 IMG_0722 IMG_0724 IMG_0729

     

  • Daar kraait geen haan meer naar.

    Sinds we in Molenstede wonen, ben ik een halve ornitholoog geworden. In Diest werd onze tuin druk bezocht door kleine, koddige en hyperactieve tjiepvogeltjes. Hier zitten we met the real stuff: grote zwarte loebassen die half de buurt bij elkaar krijsen als ze hun bek open trekken. In grote getale strijken ze neer op ons gazon. Vermoedelijk op zoek naar konijntjes en katten om levend te verorberen. De macho’s. Volgens De Wederhelft zijn het kraaien.

    Het mag zijn wat het wilt, volgens mijn deskundigheid zijn het vooral beesten die mentaal niet in orde zijn. Ik vertel u even waarom. Aan ons huis plakt voorlopig nog een stal. Een kraaienkoppeltje koos net deze plaats uit om een nestje te maken voor hun nageslacht. Ganse dagen vliegen ze druk af en aan met takken, afval, papiertjes en groensel. Het lijkt hier vaak een aanvliegroute voor Zaventem, zo druk zeg.

    Wat die clevere vogels nog steeds niet doorhebben, is dat tussen het dak en de gevel van de stal een spleet is. Met andere woorden: alle rotzooi die ze gebruiken voor hun nest… belandt gewoon op de grond in de stal. Om toch enige voldoening van hun werk te hebben (dat ei zal beginnen duwen zeker,mei nadert met rasse schreden), hebben ze al enkele stokjes achter de regenpijp gefriemeld. Rond de stal liggen dagelijks massa’s takken en rommel met dank aan de familie Kraai. Soms verliezen ze een deel van hun lading tijdens het landen, soms proppen ze het gewoon verkeerd weg en is de zwaartekracht hen te slim af.

    Ze lijken maar niet te begrijpen waarom ondanks hun wekenlange noeste arbeid dat nest geen vorm krijgt. Maar opgeven staat duidelijk niet in hun woordenboek. Elke dag opnieuw beginnen ze vol goede moed. Dat is nu al enkele weken, misschien zelfs maanden bezig. Ik toon u even waarom wij onderhand licht gefrustreerd beginnen te worden 🙂

    IMG_0647

    IMG_0649

     

     

     

  • Vogels in de winter

    Nu we wat landelijker wonen en onze tuin ter grootte van onze postzegel inruilden voor een heu… groter exemplaar, willen we graag ons hart voor dieren laten spreken. We hebben niet meteen plannen om hier een asiel te beginnen maar we willen diertjes in nood wel helpen. Vooral nu de winter voor de deur staat. Het wordt de strengste winter in 100 jaar volgens kwatongen. Ik weet niet eens hoe ik dat zelf moet gaan overleven…

    Hier ligt nog een nagelnieuw nestkastje waar verliefde vogeltjes romantische tijden in kunnen beleven. We hangen dat binnenkort ergens buiten koterbereik zodat ze ongestoord kunnen rampetampen dat de stukken er van af vliegen. Lichaamswarmte is immers nog steeds de beste remedie tegen de koude 🙂 We zijn ook van plan om een voederplankje voor vogels te maken. Dat komt buiten kattenbereik te hangen.

    En dan komt de hamvraag… Hoe zorg ik voor een gastronomisch vogelbuffet? Ik heb maanzaadjes, pindakaas, wekelijks oud brood en zo van die dingen. Ooit heb ik K3 eens iets leuks zien doen met een dennenappel en pindakaas, dat ga ik sowieso eens samen met de kinderen proberen te imiteren. Maar ik ben nog op zoek naar andere tips om die beestjes te helpen levend de winter door te komen. Met andere woorden: laat me iets weten als jij me kan helpen 🙂

  • Fietsen is goed voor de gezondheid.

    Vandaag gebeurde het woon-werkverkeer van ondergetekende nog eens met het stalen ros. Wegenwerken zorgen er deze maand voor dat ik moet omrijden. 4 km extra maar liefst. Mijn voorkeur gaat uit naar een ontspannen ritje door de prachtige natuur die we hier hebben: de Demerbroeken tussen Diest en Zichem. Vorige week reed ik via het jaagpad, nu besloot ik eens langs de spoorweg te rijden. Heerlijk ontspannend, je komt er enkel andere fietsers en wandelaars tegen. En platgereden vogels en katten. Hm, misschien eten we vandaag wel een broodje roadkill. Om 16 u hield ik het voor bekeken in het OCMW en sprong ik gezwind op mijn fiets voor de rit naar huis.

    Het weer was perfect: niet te heet, niet te nat, een zacht briesje. Ik was niet de enige die er zo over dacht. Het was begot druk op dat fietspad. Ik stoorde me er niet aan, genoot van de natuur met haar aangename geuren en rustgevende geluiden. Toch op de momenten dat er geen trein passeerde. En toen plots, uit het niets, doemden ze op: een horde gepensioneerde wielertoeristen. 25 nagels aan de doodskist van de actieve beroepsbevolking. Gemiddelde leeftijd 125 jaar. En gevoel voor humor hadden ze wel hoor.

    Ze waren een goeie 50 meter van me verwijderd. Afgaande op hun tempo zou ik hen over een kwartiertje kruisen. Afgaande op hun flashy wielerkledij zou ik hen over een nanoseconde passeren. Attent als ze zijn, roept de eerste naar de rest van zijn peloton dat ze moeten oppassen met de gevleugelde woorden ‘Pas oep manne, der is ne vélo mee twieje koplampe!’ Gevolgd door een smakelijke lach die zeker 5 tanden blootlegde. Hij vergat wel dat zijn kompanen potdoof waren of hun hoorapparaten niet aangezet hadden voor ze vertrokken. Niemand die reageerde en ik maar doen alsof ik het niet hoorde. Wat een dijenkletser. Ontdek die man en geef hem zijn eigen show voor hij onder de grond steekt.

    Bij het kruisen knikte ik beleefd. Bij mezelf dacht ik ‘sterf gij addergebroed’. De opperrijder glimlachte met een blik die zei ‘ik heb iets onnozels over u gezegd en gij weet toch niet wat het is’. De rest van de groep zat in gedachten terug bij de Guldensporenslag die ze in hun jeugd nog mee beleefden.