Hukselende Vingers

Categorie: literatuur

  • De zijlijnmensen

    De zijlijnmensen

    Iedereen kent ze wel: de zijlijnmensen. Ze zien en horen dingen, vormen hun mening die ze delen met iedereen die het wel of niet wil horen. Ik geef toe dat ik me er soms ook aan bezondig maar er zijn er die hier werkelijk een way of life van maken. Op sociale media zie je dat heel duidelijk. Ze hebben maar een half woord nodig om hun ongezouten mening over een onderwerp met de wereld te delen. Als je met hen in gesprek gaat, strand je vaak al snel. Het is gemakkelijk om vanaf de zijlijn te staan roepen. Maar als je echt iets zinnig wil betekenen, dan denk je mee, doe je verbetervoorstellen, overdenk je wat je ziet om een genuanceerde opinie te vormen. Pro en contra, weet je wel?

    Ik deel een observatie met jullie, denk er over wat je wilt 😉

     

    Waar je gaat

    Wat je doet

    Waar je staat

    Waarom je boet

     

    Ze hebben het gezien

    Denken het te weten

    Vergroten het maal tien

    Willen niet vergeten

     

    De zijlijnmensen zijn alom

    De zijlijnmensen hebben tijd

    Ze kennen geen waarom

    Geen nuance, enkel nijd

     

    Hun spiegel doet het niet

    Ze zijn het rolmodel

    Tot je eens terugschiet

    Dan doet ie het plots wel.

  • Mijn vriend verdriet

    Mijn vriend verdriet

    Na jaren heb ik nog eens geprobeerd een gedichtje neer te pennen. Soms heeft het iets therapeutisch. ’t Is niet geweldig maar misschien heeft iemand er iets aan. Dus gooi ik het maar op tinternet…

    Het gaat over onze angst voor verdriet. We duwen het weg en als het er is dan vechten we er tegen. We willen het niet, vinden er niks goeds aan.

    Maar eigenlijk hoort verdriet gewoon bij ons leven. In al zijn vormen en intensiteiten. Hoe kan je waarderen wie je bent en wat je hebt als je nooit ervaart hoe het kan zijn als je gelukjes voor je neus  weggemaaid worden?

    Hier komt ie dan…

     

    Mijn vriend verdriet

    Aankloppen doet hij niet

    Geen deur of muur houdt hem tegen

    Geen hagel, wind, sneeuw of regen

     

    Ijskoud kan hij zijn, bijzonder kil

    Triest omdat niemand hem wil

    Ik leerde hem te omarmen

    Me aan zijn kilte te verwarmen

    Want hoe hard en rauw hij ook kan zijn

    Hij brengt niet enkel pijn

     

    Als hij komt heeft hij altijd een koffertje mee

    Met daarin een doosje of twee

    Dan knielt hij naast me en houdt zich stil

    Wacht tot ik hem omarmen wil

     

    Soms blijft hij een uur, soms een week

    Rustig wacht hij tot ik hem smeek

    Om te gaan zo ver als kan, het liefst voor lang

    Zijn doosje troost houdt hij teder naast mijn wang

     

    Want mijn vriend verdriet wil voor me zorgen

    Niet alleen vandaag maar ook morgen

    Hij leert me plaatsen en beleven

    Hij leert me om mezelf geven

     

    Ook al maakt hij veel stuk

    Zonder verdriet is er geen geluk

    Dus als hij passeert, laat hem binnen

    Je hart kan er alleen maar bij winnen

    Kleine gelukjes worden groot

    Nadat mijn vriend verdriet ze in zijn armen sloot.

  • Embrace

    2 jaar geleden begonnen aan den deze maar het geraakt maar niet afgewerkt…

    Iemand zin om mee te schrijven?

     

    It’s been a while since I left you

    Hardest thing I’ve ever done

    You made me see no other choice

    No one seemed to understand

    But they didn’t feel my pain

    They never felt my pain

    They didn’t want to see my tears

    The scars they made troughout the years

  • Face without a smile

    Some crappy text I once wrote for a friend…

     

    Face without a smile

    Never hear you laugh

    Always see you cry

    Face without a smile

     

    Take the hit and go

    Don’t look back

    He’ll say no

    He fooled you once again

    Kind words and pretty eyes

    That’s all it took to live your lies

    Once again he stepped on your heart

    Made you think love isn’t your part

     

    Face without a smile

    Never hear you laugh

    Always see you cry

    Face without a smile

     

    Leave it all behind

    He’s a waste of time

    His wish is no longer your command

    The sad sad story has come to an end

    Let tears of joy conquer your sorrow

    Life wil be so much brighter tomorrow

    Let him go without a fight

    Your heart will feel it’s right

     

    Face without a smile

    Never hear you laugh

    Always see you cry

    Face without a smile

     

    Strive for what you deserve

    It’ll take some nerve

    Along the way

    Then claim the prey

    Let him feel sorry

    No need to worry

    His regrets are too late

    Meeting your real love was just faith

     

    Face without a smile

    Never hear you laugh

    Always see you cry

    Face without a smile

     

    Don’t accept the horror

    Of remaining second best

    Live with trial and error

    And ignore the rest

    Then justice will be done

    ‘cause your face deserves a smile.

  • Je zou voor minder paranoïde worden!

    Je zou voor minder paranoïde worden!

    Eerder deze maand ging ik in verlof met 1 doelstelling voor ogen: een boek lezen. Ik kocht een boek over de Slachter van Bergen, een Belgische seriemoordenaar uit het tijdperk van Dutroux. Hij werd nooit gevat. Leeft hij nog? Zal hij nog terug aan het moorden gaan? Zit hij voor andere feiten in de gevangenis? Is het een hij of een zij? Als hij nog leeft, waar verblijft hij dan tegenwoordig? Niemand die het weet…

    IMG_1022

    Het boek leest heel vlot. De auteur stelt terecht enkele kritische vragen met betrekking tot het onderzoek. Dit zijn dingen die me erg interesseren. Alles wat te maken heeft met justitie, politie-onderzoeken, de drijfveren van misdadigers, enz.: het houdt me bezig. Terwijl ik het boek las, betrapte ik mezelf er vaak op dat het me niet los liet. Wandelde ik met mijn zoon naar de stad, dan betrapte ik mezelf er enkele keren op dat ik argwanend keek naar plastic zakken die ik her en der in de natuur zag liggen. Elk stukje zwerfvuil was verdacht!

    Het is nu een week geleden dat ik dit boek las. De Slachter van Bergen spookt soms nog door mijn gedachten. ‘Laat het los An, hoe groot is de kans’ fluister ik mezelf dan toe. En dan vind je op een mooie zomerdag dit in de tuin:

    IMG_1038

    Een duivenvleugel, vakkundig van de rest van het lichaam gescheiden. Met chirurgische precisie. Waar de rest van de duif zich bevindt, weet niemand. Welk monster dit in onze tuin dumpte: onbekend. Ik verdenk er de Engsbergse Condor van mijn broer van dat ie even ontsnapt is. Had deze in een vuilniszak gestoken, dan had ik gegarandeerd heel de buurt bij elkaar gekrijst! De Wederhelft vermoedt dat een kat de folteraar van dienst is. Wat denken jullie?

    Tweede beklijvende vondst die me meteen deed denken aan de Slachter van Molenstede:

    IMG_1039 IMG_1040

    Beenderen die we vonden toen we een put begonnen graven in een ander stuk van de tuin voor de aansluiting van het aardgas. Het stuk bot dat we vonden, is ongeveer 7 cm lang. We hebben er geen idee van wie of wat dit vroeger in zijn lijf had zitten. Een koe? Een geit? Een sukkelaar die hier niet mocht zijn? Wie zal het zeggen… Wordt hopelijk niet meer vervolgd want hier staan nog serieuze graafwerken op de planning omwille van de verbouwingen van ons huis :s

     

     

     

     

     

  • Van weten naar doen

    Van weten naar doen

    Dat boek van Ken Blanchard ben ik momenteel aan het lezen. Het passeerde in één van de tig nieuwsbrieven die ik op het werk ontvang. De subtitel trok mijn aandacht: ‘Hoe je kennis en ambities ook echt realiseert’. Als vormingsambtenaar (in hoofdberoep) intrigeert me dat al jaren. Hoe verhoog je de ROI (return on investment) van vorming?

    Wanneer collega’s een vorming gaan volgen, wordt daar op het werk aandacht aan besteed. Tijdens een volgend teamoverleg wordt de korte inhoud uit de doeken gedaan. Of ze lopen informeel bij elkaar langs om één en ander te vragen. De verkregen informatie dient beschikbaar te zijn voor de collega’s die daar een belang bij hebben.

    Toch blijft vorming een heikel punt. Niet alleen bij ons hoor. Elke organisatie worstelt er wel mee in meerdere of mindere mate. Wanneer iemand intrinsiek gemotiveerd is om deze of gene vorming te gaan volgen, is de output duidelijk waarneembaar. Die persoon komt nadien spontaan vertellen wat goed en minder goed was aan de vorming. In zijn of haar gedrag merk je ook dat er een symbiose is tussen de aangereikte theorie en de omzetting naar de praktijk. Helaas betreft het hier een minderheid.

    De ROI van vorming is ook moeilijk te meten. Waar hou je rekening mee? De loonkost? Duurtijd van de afwezigheid inclusief of exclusief verplaatsing? Verplaatsingsonkosten? Wat neem je op in de berekening van de loonkost en wat niet? Wat als ze dan ook nog eens overuren presteren door op vorming te gaan? Zo kan ik met gemak nog een tiental vragen opsommen.

    Hoe meet je bovendien de meerwaarde van de vorming? Hoe meet je een duurzame gedragsverandering? Dat gaat dan niet alleen over de deelnemer maar ook over de collega’s die diezelfde informatie nodig hebben in de dagelijkse uitoefening van hun job.

    Anyway, ik dwaal af. Het boek van Blanchard is best wel interessant om lezen. Vooral ook omdat hij uitvoerig beschrijft hoe je er voor kan zorgen dat iets wat je leert ook daadwerkelijk blijft hangen in je grijze massa. Zonder dat je er als lezer erg in hebt, zitten zijn tips subtiel verwerkt in de structuur van zijn boek. De gespreide herhaling bijvoorbeeld, past hij heel knap toe. Zonder dat het irriteert of vervelend wordt.

    Ga je af en toe op vorming en zou je graag hebben dat je een week later nog weet wat je daar geleerd hebt? Met dit boek kan je daar proberen voor te zorgen.

    boek

  • De kleur van bloed

    Dankzij de zoon heb ik weer iets bijgeleerd. Het kind las gisteren in de vakantie-opvang een stripverhaal van Kiekeboe: Het Witte Bloed. Allemaal goed en wel, niks aan de hand tot het tijd was voor bed. Tig keren kwam hij terug naar beneden om me vragen te stellen over wit bloed. Hij had zelfs gezien dat zijn arm, die op zijn hoofdkussen met zwarte kussenhoes lag, nogal wit was. Dat betekent zeker dat hij ook wit bloed heeft! Grote paniek en veel tranen!

    Ondanks zijn 7 levensjaren kroop hij maar wat graag op mijn schoot om even tot rust te komen. Hij heeft wel degelijk rood bloed. ‘Kijk maar eens naar de aders op je hand, die zien blauw. Dat betekent dat er rood bloed in zit.’ (kinderlogica is op dat moment een vergiftigd geschenk) ‘Misschien bestaan er dieren met wit bloed, maar dat weten we niet. Alleszins zullen ze zich niet in onze buurt bevinden.’ Nog wat huilbuien later leerde ik hem een trucje om het witte bloed uit zijn hoofd te krijgen.

    Dat werkte wonderwel zodat hij ergens tussen 21u en 22u in slaap viel. Zijn eerste vraag vanochtend: ‘Mama, heb je al opgezocht of er dieren bestaan met wit bloed?’ Marcel Kiekeboe, ik vervloek u! Wikipedia leerde ons dat ijsvissen die leven onder zeer lage temperaturen wit bloed hebben. Een zuurstofdragende stof blijkt niet nodig te zijn aangezien er al genoeg zuurstof opgelost kan worden in het bloedplasma.

    Er bestaan zelfs beesten met roze, groen of zelfs blauw bloed. Dit had ik allemaal niet geweten als zoonlief dat stripverhaal van Kiekeboe niet gelezen had. Ouders, laat je kind gerust stripverhalen lezen. Onrechtstreeks steek je er zelf ook nog wat van op. Morgen vraag ik in de opvang wel dat ze zoonlief een album van Jommeke in zijn handen duwen als hij wat wil lezen 😉

  • In Flanders Fields…

    In Flanders Fields…

    IMG_20140630_074738

    Dit boekje leende ik van een collega. Ik nam me voor het tijdens mijn verlof in juli te lezen. Zoals gewoonlijk kon ik het niet laten stiekem al eens te piepen naar de inhoud. Met het verwachte resultaat: 2 dagen later is het helemaal uitgelezen. Dit boek is een aanrader voor mensen die zich interesseren aan de Eerste Wereldoorlog. Voor wie niet oplette in de geschiedenisles: die begon in 1914 en eindigde in 1918. 100 jaar geleden begon het allemaal. Aanleiding was de moord op aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk op 28 juni 2014.

    Velen kennen de eerste regels van het wereldbekende gedicht van de hand van John McCrae. In dit boekje lees je zijn verhaal. Wie was die man en waarom schreef hij dit gedicht? Nu ik het boekje gelezen heb, begrijp ik het gedicht en de symboliek die er achter zit veel beter. Voor bepaalde lezers van deze blog: er staan ook veel prentjes en foto’s in het boek 😉

     

    hier nog even het bewuste gedicht:

     

    In Flanders fields the poppies blow
    Between the crosses, row on row
    That mark our place; and in the sky
    The larks, still bravely singing, fly
    Scarce heard amid the guns below.
    We are the dead. Short days ago
    We lived, felt dawn, saw sunset glow
    Loved, and were loved, and now we lie
    In Flanders fields.
    Take up our quarrel with the foe:
    To you from failing hands we throw
    The torch; be yours to hold it high.
    If ye break faith with us who die
    We shall not sleep, though poppies grow
    In Flanders fields.

  • Ken uw moedertaal!

    Niet dat ik een uitgesproken flamingant ben, maar het moet me toch even van het hart. Sinds enkele jaren oefen ik een bijberoep uit. Als copywriter nog wel. Dat is iemand die hoofdzakelijk commerciële teksten schrijft. Persberichten, advertenties, webteksten, baselines, noem maar op. Elke communicatie van een zelfstandige of bedrijf waar een letter aan te pas komt, is voer voor een copywriter. Copywriters moeten goed kunnen schrijven. Ik vind niet dat ze foutloos moeten kunnen schrijven want dat is niet doenbaar. De foutenmarge moet naar mijn mening wel minimaal zijn. Maar omdat we ook maar mensen zijn, ga ik niet elke schrijffout met veel bombarie bekritiseren. Tenzij het de spuigaten uitloopt natuurlijk 😉 Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen…

    Deze week kreeg ik er tijdens een gesprek met een leerkracht uit het secundair onderwijs spontaan 2419,83 grijze haren bij. Net zoals elke oude doos erger ik me aan het feit dat de jeugd niet meer kan schrijven. Wel ja, laat ons eens lekker veralgemenen. Telkens ik de kans krijg, probeer ik sommige figuren het kofschip (ja, ook wij noemden dat stiekem het fokschaap :)) en andere spellingsregels bij te brengen. Gelukkig bestaan er nog van die nobele zielen die zich het lot van de jeugd aantrekken. Helaas moeten we hen niet meer in het onderwijs gaan zoeken.

    Ik sprak met een leerkracht uit het secundair onderwijs. Ze geeft les in de richting ‘Kantoor’. Ja, da’s beroeps hoor ik velen al meteen denken. Wel, dat wil niks zeggen. Naar wat ik uit het gesprek met die dame kan opmaken, is het immers niet beter gesteld met het technisch en het algemeen secundair onderwijs wat de taalopvoeding van onze jongeren betreft. Kantoor dus. Die richting wordt gevolgd door leerlingen die later een administratieve job willen gaan uitoefenen. Een wezenlijk onderdeel van de job van een administratief medewerker is… niet koffie zetten. Nee: SCHRIJVEN! Brieven typen, e-mails beantwoorden, afspraken bevestigen en meer van dat leuks.

    En iedereen weet wat de ontvanger van een bericht het langst onthoudt: de eerste indruk die een bedrijf hem of haar bezorgt. Vaak wordt die eerste indruk gevormd door het eerste contact met dat bedrijf. Steeds meer is dat eerste contact een bezoekje aan de website of het antwoord op een e-mail. Als daar dan joekels van fouten in staan, scoor je niet goed. Het komt niet professioneel over. Bedrijven verwachten dat hun personeelsleden zich fatsoenlijk kunnen uitdrukken in communicatie met klanten of derden. Probleem is dat de nieuwe generatie personeelsleden dat niet meer op school leert.

    Het vak ‘Nederlands’ bestaat zelfs niet meer! En leerkrachten die de Nederlandse taal niet onderwijzen, mogen in sommige scholen geen rekening houden met schrijffouten als ze werkstukken van leerlingen verbeteren. Waar gaat het dan naartoe vraag ik me af? Een generatie jongeren leert op school dat het allemaal niet zo nauw steekt als het op schrijven aankomt. Ze kennen de grote namen uit onze Vlaamsche literatuur misschien niet eens. Ze weten niet hoe een tekst logisch wordt opgebouwd. Leren ze nog beeldspraak? Hen moeten we echter niet met de vinger wijzen. Er is iets fundamenteels mis in ons onderwijs als we van onze jongeren niet meer verwachten dat ze hun eigen moedertaal kennen en begrijpen.

    Groot is de kloof tussen onderwijs en bedrijfsleven. Wanneer ze afstuderen, moeten deze jongeren immers plots foutloos kunnen schrijven, een originele sollicitatiebrief opmaken conform de BIN-normen en noem maar op. Hoe gaan ze het leren? Gemotiveerde sujetten beginnen via zelfstudie hun vaardigheden aan te scherpen. Sommigen mogen op kosten van de zaak wat bijleren. En de rest? Die geraakt maar moeilijk aan een job omdat hun brief en cv linea recta in de prullenmand belandt.

  • De 5 G’s

    Ik volg met veel interesse deze blog. Het brein achter efficado is Joeri Billast: een jonge ondernemer met een plan. En met talent. Zijn verstand zit trouwens ook niet in zijn achterzak. Hij betaalt me trouwens niet om hem hier te bestoefen 😉 Enkele maanden geleden contacteerde hij me omdat hij met een project bezig was. Ik mocht met hem samenwerken. Op zich is dat niks speciaals maar voor mij was dat een erg aangename samenwerking.

    Joeri en ik blijken veel met elkaar gemeen te hebben. We hebben allebei een gezin, een carrière (ik heb er eigenlijk meerdere), een passie voor netwerken, een doel voor ogen én we hebben nog tijd voor een hobby. Geregeld krijg ik, net als hij, van mensen de vraag wanneer ik slaap en hoeveel uren een dag in mijn tijdsbeleving telt. Wel: ook voor mij zijn er 24 uren in een dag. Minstens 7 uren daarvan breng ik door in mijn bed. Omdat een goede nachtrust belangrijk is. De andere 17 uren worden telkens zo efficiënt mogelijk ingevuld.

    Al doende leert men. Niet alleen op school maar altijd en overal. Gaandeweg leerde ik efficiënt werken. Efficiënt leven. Ik probeer dat ook mijn kinders bij te brengen, hoe klein ze ook zijn. Wie de blog van efficado volgt en het e-book van Joeri leest, kan zich ook bekwamen in deze discipline.

    Vandaag vond ik in de brievenbus een dikke, bruine enveloppe van efficado. Ze bevatte dit:

    IMG_0346

     

    Om uw brein wat uit te dagen, heb ik de foto op deze manier gepost 🙂 Uit dit boek leid ik af dat Joeri zijn skills van geen vreemden heeft. Ik wil hem graag bedanken voor deze leuke attentie. Dit boek zal van de eerste tot de laatste letter door mijn eigenste stel ogen gescand en gearchiveerd worden. Wie op zoek is naar tips en tricks om efficiënter door het leven te gaan, kan ik ten zeerste een bezoekje aan de website van efficado aanraden. Of kom eens bij mij op  de koffie, misschien kan ik je wel wat nuttige tips geven 😉