Hukselende Vingers

Categorie: kleuterpret

  • De waarheid komt uit…

    Inderdaad. Hier werden vandaag weer heu… aparte… conversaties gevoerd.

    Te beginnen met Raketman (3 jaar). In de zetel zit hij naarstig te sjieken en te herkauwen. Vreemd want ik heb hem geen koekje of iets anders eetbaar gegeven. De kat lag ook niet in de buurt dus aan diens staart kon hij niet geknaagd hebben. Ik vraag heel onschuldig wat hij aan het eten is. 2 grote hemelsblauwe puppy-oogjes kijken me aan en antwoorden me, alsof het de normaalste zaak van de wereld is:

    ‘ Een nottepiet maar hij is bijna op hoor mama.’ Gelukkig las ik hier onlangs dat ik daar eigenlijk blij mee zou moeten zijn dus ik zweeg maar wijselijk. En hij kauwde voort alsof hij een halve kilo gesmolten kaas in zijn bek geduwd had.

    Iets later zijn de drie stuks buiten aan het spelen. Gras, modder, ledematen en speelgoed vliegen in het rond. Ik hoor gelach en gestommel dus alles is goed. Tot ik besluit het tafereel als een vertederde moeder eens gade te slaan. Ik draai mijn hoofd en zie triple trouble stoten uithalen die Jackie Chan niet eens onder de knie heeft. De vertederde mama – blik verandert onmiddellijk in donder en bliksem. De oudste (6 jaar) reageert daar erg verontwaardigd op. Tijd voor een preek over normen en waarden, over goed en kwaad.

    ‘Waarom doe jij broer en zus pijn?’

    – ‘Ik moet dat doen om te oefenen mama!’

    ‘Oefenen?! Waarvoor moet je in hemelsnaam zo oefenen dan?’

    – ‘Als ik later groot ben, dan wil ik een leger worden mama dus dan moet ik nu al goed leren vechten!’

    Lap, daar zit je dan. Doemscenario’s over Syrië-strijders en geschrapte Belgen flitsen door mijn hoofd. Soldaat zijn is niet goed genoeg. Nee, mijnheer wil ineens een heel leger in 1 bink zijn! Woensdag start zijn 3-daags taekwondokamp (zonder overnachting). We zullen eens zien hoe hij er dan over denkt om later een leger te worden 😉

  • Een goede voorbereiding is het halve werk.

    Daarom zijn wij nu al volop onze spullen in veel te kleine dozen aan het proppen voor de verhuis in oktober. Dankzij collega’s en vrienden hebben we momenteel een vijftigtal dozen ter beschikking. Hopelijk volstaat dat. Vandaag heb ik me ontfermd over een half ton glaswerk: karaffen, wijnglazen, bierglazen, aperitiefglazen, jeneverglaasjes, portoglazen, champagnefluitjes, … De collectie is nog niet helemaal ingepakt omdat ik niet voldoende oud papier in huis had. Ha ja, elk glas wordt eerst netjes verpakt in krantenpapier want veiligheid bij transport primeert! Ik gooi mijn glazen liever zelf kapot tijdens een Griekse avond dan dat ik per ongeluk mijn polsen over snijd tijdens het uitpakken na de verhuis.

    De kinderen werden mee ingeschakeld in het hele gebeuren. De 2 oudsten hebben zich een halve dag geamuseerd met een kapotte kartonnen doos en de kleinste, Raketman dus, hielp boven de Wederhelft met het versjouwen van dozen. De bijhorende ‘eurh’ en ‘hnggg’ – geluidjes waren best wel amusant.  Misschien moet ik volgende keer toch de dozen maar iets minder zwaar maken. Nadien hielp de oudste me door krantenpapier op maat te knippen om de verschillende soorten glazen te verpakken. Hoezo, u vindt me een perfectionist? 😉

    ’s Avonds was iedereen uitgeteld. De vele trappen tussen zolder en kelder die we vandaag tig keren deden, zullen er wel voor iets tussen gezeten hebben. Als beloning kregen ze vers gemaakte cannelloni. En een stukje fruit als dessert. En Studio 100 TV. En voor ondergetekende een chocolademoelleuxke. Morgen start ik terug met mijn eetplan 🙂

  • De nieuwe Ronaldo

    Samen met onze 3 kindjes verslijten wij jaarlijks een aanzienlijke hoeveelheid speelballen. Lederen voetballen, basketballen en de gewone kleurrijke ballen die je bijna overal vindt. Onze jongste is verzot op sjotten, dribbelen, gooien, … alle dingen waar je een bal bij nodig hebt zijn goed voor hem. De dochter en de oudste zoon spelen ook al wel eens met de bal maar amuseren zich even goed met ander speelgoed buiten. Met andere woorden: geregeld sta ik buiten mee te voetballen, te dribbelen, te gooien en te rollen zodat de kleinste zich wat kan uitleven. Op zich vind ik dat wel eens leuk maar helaas heb ik er niet altijd voldoende tijd voor.

    Sinds enkele maanden heb ik een andere sparring partner gevonden voor mijn kleine raketman met zijn ballenfetisj. Een voetbaltalent eerste klas, zo worden ze niet meer gemaakt! Hij is altijd in the mood om een balletje te trappen en vindt het niet erg om vol in zijn flank geraakt te worden door een basketbal. Angst is hem vreemd, doorzettingsvermogen is zijn dada. Hij heeft een balgevoel om u tegen te zeggen en hij is nog goed met kinderen ook.

    Ik prijs mezelf gelukkig met zulk een aanwinst. Hij neemt die taak trouwens volledig vrijwillig en onbaatzuchtig op zich. Hij blij, raketman blij, iedereen blij. Als hij hoort dat de achterdeur hier open gaat, springt hij op 1 m hoogte door de haag om er bij te zijn. Enkel een superheldencape ontbreekt nog. Speedy maatje, we gaan je missen als we hier verhuizen. We wensen de nieuwe eigenaars van ons huis veel poezelplezier met een sociale buurtkat als jij.

     

    IMG_0294

     

  • Wat eten we vandaag?

    Mijn loslopend DNA staat nogal bekend om zijn gezonde eetlust. Elk van mijn kindjes is gezegend met 7 magen en een sterfput. Mijn man en ik krijgen op die manier veel voldoening van onze hobby: kokerellen. Echt, de kinderen hier eten graag en meestal ook veel. Toch zijn ze alledrie gezegend met een sprinkhaanfiguur. Hopelijk blijft dat zo.

    De kinderen zijn veel met eten en gezonde voeding bezig. Ik vind het goed dat daar al in de kleuterschool wat aandacht aan besteed wordt. Wij koken hier gevarieerd dus op dat vlak zitten we wel goed. Triple Trouble eet graag groente, fruit, dode beesten, legoblokjes, stickers, …

    En toch zit ik hier een blogje te schrijven dus u voelt het al aankomen… ergens zal er toch iets zijn. Juist ja.

    De vraag waar elke ouder wel eens stuiptrekkingen van krijgt: ‘Mamàààààààààà, wat gaan we vandaag eten?’ U kent het? Ik hoor het per kind zo ongeveer 10 keer per dag. Ze hebben ook al variaties gevonden zoals daar zijn:

    ‘Mamààààà, wat gaan we vanavond eten?’

    ‘Mamààààààà, wat gaan we vanavond als middag eten?’ (die hebben ze geproduceerd voor de wederhelft)

    ‘Mamàààààà, wat gaan we morgen eten?’

    Of zoals enkele dagen geleden weerklonk uit de mond van de kleinste: ‘Mamàààà, wat gaan we eten als het Kerstmis is?’

    Geduldig als ik ben, probeer ik altijd waarheidsgetrouw te antwoorden. Maar soms wordt het ook mij te veel. Zo was ik vorige week Fien de krokodil aan het koken, bleek die toch niet veranderd te zijn in een broccoli toen ik het deksel van de kookpot haalde zeker…

    Vandaag kruiste dit mijn pad:

    IMG_0285

    U raadt het ongetwijfeld al: morgen eten we gegrilde gnoe in versgemaakte smurfensaus!

  • Grote vakantie

    Mensen zijn altijd zo vol over de zomervakantie. Ze reizen dan naar zonnige oorden, schuimen festivals af en delen dat tot vervelens toe met alles en iedereen. Met Triple Trouble is de zomervakantie altijd net dat ietsje anders. Om u een idee te geven:

    – onze jaarvoorraad pleisters in alle maten en kleuren gaat er hier vlotjes door

    – de katten des huizes zijn een zenuwinzinking nabij tengevolge van een langdurige slaapdeprivatie, 16 u per dag slapen in plaats van de gebruikelijke 22 u is immers niet voldoende voor hen

    – dagelijks verorberen de koters hier zo ongeveer een halve supermarkt onder het mom ‘gezonde eetlust’

    – zelfs André, de rat die sinds enkele maanden in ons compostvat woont, heeft zich al enkele dagen niet meer laten zien

    – de kroost heeft tegen de avond een voetbad nodig om hun onderste ledematen terug van een normale huidskleur te voorzien, varkens zijn er niks tegen

    Het voornaamste is dat we ons rot amuseren. Ok, ze zien er uit alsof ze een half jaar in Guantanamo gezeten hebben maar ze zijn blij. Ze spelen, vallen, vechten, knutselen, klussen, leren, … dat het een lieve lust is. Wij scheidsrechteren vaak en vloeken al eens binnensmonds maar we merken wel dat het elk jaar een beetje beter gaat. Ze spelen meer samen zonder bloedvergieten en ze houden al wat meer rekening met elkaar. En zo is de vakantie ook voor ons een leuke vakantie.

    Gewoon omdat we af en toe eens stiekem op een afstandje gaan staan en genieten van deze observaties. Als ze alle drie hand in hand over de kermis wandelen en over elkaar waken of je hoort ze dingen zeggen die je zelf elfendertig keer per dag tegen hen zegt à la ‘Nee Jasper, je moet eerst je broek terug aan doen als je pipi gedaan hebt voor je terug buiten gaat spelen’. Dan weet je dat je het ouderschap nog zo slecht niet aanpakt. Ondanks het schuldgevoel als je er weer maar eens op hebt zitten mopperen. Het zal waarschijnlijk veel jonge ouders bekend in de oren klinken 😉

  • Kannibalisme

    Ik ben de trotse mama van een driekoppig kroost. Ze zijn nu 6/4/3 jaar oud. Allemaal zijn ze blond. Ik vermeld het even in de rand, u kan dat belangrijk vinden. Gans het gezin is nogal bourgondisch aangelegd. We zijn daar erg blij om. Gans het gezin beschikt ook over een behoorlijk levendige fantasie. Dat levert soms gezellige taferelen op. Vooral als je het bourgondische aspect gaat verbinden met de ongebreidelde fantasie des huizes. Om u een idee te geven…

     

    Dag 1:

    ‘Mama, wat gaan we vandaag eten?’

    – ‘Pasta met balletjes in tomatensaus van Samson en Gert.’

    Ze waren in hun nopjes want dat moest wel lekker zijn (ik vind het niet te vreten maar soit, De Wederhelft en ik hadden onszelf een stukje eend beloofd). Toen kregen ze de bokaal in de mot waar Samson en Gert vrolijk op prijkten. Het begon nogal echt te worden. Een half uurtje later toverde ik hun feestmaaltijd, waar ze zo naar uitgekeken hadden, op tafel. Als beloning kreeg ik 3 bedremmelde snoetjes. Ze keken naar hun bord, naar elkaar, terug naar hun bord, naar de keuken. En toen, uit het niets:

    ‘Mamàààà, zitten Samson en Gert echt in die saus?’ Ik zou het niet erg vinden als dat het geval was maar heb hen toch maar uitgelegd dat die saus niet gemaakt is VAN Samson en Gert maar DOOR Samson en Gert. Studio 100 mag me bij deze een job aanbieden.

     

    Dag 2:

    Gonzo en Wilma krijgen hun ontbijt gepresenteerd. 2 maal daags krijgen ze elk 30 gram droge brokjes. De dierenarts vindt dat voldoende voor 2 lamlendige binnenkatten. Wij hadden katten als huisdier nog voor er kindjes uit mijn buik floepten dus ze hebben het nooit anders geweten. Maar nu, de dag dat Samson en Gert ergens ter hoogte van hun dikke darm rondzwierven, viel hen iets op:

    ‘Mama, eten poezen ook mensen?’

    Oh God, wat heb ik gemist?! Onderzoekend bekeek ik Gonzo. Die bekeek me met een arrogante blik. “’t Is dat het nogal zwaar op de maag blijft liggen, anders had ik die herrieschoppers al lang opgevreten.” Komaan onnozel kattenbeest, wat heb je weer uitgespookt??? “Niks. Nog niks.” *zucht*

    – ‘Waarom vraag je dat jongen?’

    ‘Er liggen botjes tussen de brokjes van de poes.’ Argwanend kwam ik dichterbij. Gonzo aanschouwde het tafereel en zat zich te verkneukelen op zijn krabpaal.

    – ‘Dat zijn geen echte botjes jongen, dat zijn brokjes die de vorm hebben van een botje.’

     

    Dag 3 (we eten één of ander exotisch vleesgerecht):

    ‘Mama, bestaan kannibalen echt?’ Ik kijk met een vernietigende blik naar Gonzo die ’toevallig’ net dan eens kucht.

    Jah, daar zit je dan. Je mag je kindjes geen angst aanjagen maar liegen is ook niet netjes.

    – ‘Ja hoor, die bestaan echt.’

    ‘Zijn wij ook kannibalen?’

    – ‘Nee jongen, wij eten geen andere mensen op.’

  • Den djoef van de week

    6 jaar, 1 maand en 14 dagen geleden hield ik voor het eerst de helft van mijn eigen DNA in mijn armen. Nog wat onwennig en overdonderd door het hele gebeuren maar ik vond het wel iets hebben. Nadien volgden nog 2 stuks op vrij korte tijd. Zo kort dat ik dit schooljaar 3 kleuters in huis had. Ze zitten nu dus ook samen in de vakantieopvang. En daar gebeurde het vandaag…

    Nietsvermoedend reed ik na een zware dagtaak naar de opvang om de kroost op te pikken. Mijn 3 witte musketiers. Bekend en berucht op sommige plaatsen. De oudste kwam vanuit de kudde naar me toe gelopen en bracht me al meteen van mijn melk:

    ‘Mama, ik moet iets belangrijks vertellen!’ Allez vooruit, hij heeft weer eens de liefde van zijn leven gevonden. Wedden dat het weer zo een oude doos van 7 jaar of ouder is?

    – ‘Ah ja? vertel het eens?’

    ‘Mijn onderste tand staat los!’

    Ik wist niet waar ik het had! Stroopte vechtlustig mijn mouwen omhoog om de gore hufter die mijn zoon zijn tanden uit zijn bek slaagt er eens goed van langs te geven. Aan zijn verontruste blik te zien sprak mijn gezicht weer boekdelen. Damn, alweer geveld door een blond moment. Dat kind gaat gewoon zijn melktanden beginnen wisselen door vleestanden zoals hij ze zelf noemt. Ik kalmeerde en glimlachte. Vol bewondering keek ik naar de bewuste wiebeltand. Alweer een mijlpaal die zich aandient. Hij kan vanaf nu zodanig lang aan zijn tanden pulken tot ze er uit vallen, ze dan netjes schoonmaken en in een potje bewaren voor later. Hij wist niet waar hij het had van fierheid.

    Dit mooie moment werd al snel vakkundig om zeep geholpen.

    ‘Mama, komt dan vannacht de tandenfee?’ Huh? Die trut passeert toch enkel in Amerikaanse familiefilms?! Is dat hier ook al doorgedrongen? Blijkbaar wel want toen volgde ‘Want die legt een gouden cent onder mijn kussen als ik mijn tandje er uit haal en die op mijn nachtkastje leg.’ Mijn takenlijstje voor morgen is dus wat langer. Toegevoegd: tandenpotje gaan zoeken en zorgen dat er kleingeld in huis ligt.

  • Slijm, slijm en nog eens slijm

    Onze tuin is maar een postzegel groot en toch heerst er een ware slakkenplaag. Vorig jaar arriveerde de eerste lading. Dit jaar hebben ze precies allemaal hun familie mee gebracht. Tijd dus om de grenzen te sluiten en ons migratiebeleid kenbaar te maken aan de slijmerds. Zowel de naaktslakken als de huisjesslakken vonden de weg naar onze tuin. Die laatste doen me wat denken aan de hele hordes Nederlanders die momenteel met hun sleurhut van Noord naar Zuid trekken. Ik mag dat zeggen, mijn schoonfamilie is deels Nederlands 🙂

    Vorig jaar heb ik de slakkenbeesten vriendelijk verzocht onze tuin te verlaten. Dat heeft niet bijster veel indruk gemaakt op de ettertjes. Integendeel, ze vonden me zo sympathiek dat ze nog meer fans naar hier leidden. De katten uit de buurt negeren deze buikpotigen volledig. Daar moet ik dus al niet veel hulp van verwachten. Volgende stap: een natuurlijke vijand inschakelen: de Koters! 6 kleuterhandjes die quasi dagelijks door de tuin graaien… Af en toe komt er eentje fier aangelopen met een slak. ‘Kijk mama wat ik gevonden heb!’ Naar het schijnt moet je kinderen waarden en toestanden bijbrengen dus ik vertel hen dat ze die diertjes terug in de natuur moeten zetten. In gedachten smeek ik hen om toch eens ferm te pitsen als ze zo een vettig beest vast houden. Zelfs dat gegrabbel en gegooi deert de beestjes niet. Ze glijden rustig voort door onze beplanting en doen zich tegoed aan elk blaadje dat ze tegenkomen.

    Tijd voor de grote middelen. Ik heb net enkele afbeeldingen afgedrukt van escargots, platgereden slakken en slakken die wat zout over zich uitgestrooid kregen. Ik ben zelf geen massamoordenaar dus ik ga die rotzakjes niet naar het hiernamaals helpen. Maar wat dokter Beaucourt kan met de weekendongevallen, dat moet ik kunnen met een bende slakken. Iemand raadde me via Twitter aan om bakjes bier in de tuin te zetten om de slakken te verjagen. Strak plan. Dan heb ik tegen de avond 3 dronken kleuters en een gazon vol kamperende mannen met horecagezwellen.

    Kan je om één of andere duistere reden enkele slakken gebruiken? Vertel ze me niet maar kom de beestjes gerust halen!

  • Als de kat van huis is…

    De Wederhelft laat vandaag nog eens zijn goed hart zien. Hij zet zich in als vrijwilliger voor d’Event, dat zijn de mannen achter Luna Festa, The Hills indoor en Dance 2 the summer. Voor hem zijn dat lange werkdagen en nog langere nachten maar hij doet het graag dus ik laat hem rustig doen. Iedereen heeft een hobby nodig. Doorheen de jaren ben ik dat voor mezelf ook erg gaan appreciëren. Want als hij niet thuis is, ben ik baas over de kookpotten, de afstandsbediening en de badkamer!

    Met andere woorden: vandaag aten we quiche. Als hij het woord nog maar hoort, slaat hij al groen uit. Ik heb me zo vet als een varken gevreten. Da’s niet moeilijk met quiche want dat zit vol room en eieren. De Dochter wilde mijn voorbeeld volgen. Resultaat: een kwartiertje na de maaltijd lag haar portie quiche onverteerd op onze mooie stenen vloer. Ik heb haar er niet met haar neus door gewreven 😉

    Traditioneel is er tijdens het weekend niks het bekijken waard op tv. Perfect! Zo kan ik wat kijkachterstand van opgenomen programma’s inhalen wanneer de kroost in bed ligt. Vanavond staat er Bones op het programma. Niks zo smakelijk bij mijn chocoladepudding als een lijk in staat van ontbinding.

    Als ik niet in slaap val in de zetel, beloon ik mezelf nog met de geneugten van een bloedheet bad. De eerstegraads brandwonden die dat oplevert, laat ik genezen in bed terwijl Mark Eyskens op mijn schoot ligt. Zijn laatste nieuwe boek althans. Ah quality-time, iedereen moet daar voor zichzelf wat tijd voor maken…

  • Het plezantste land

    Gisteren organiseerde Belgacom een klantenhappening in Bobbejaanland. Ze huurden het ganse pretpark voor één dag en lieten daar hun kapitaalkrachtige klanten los. Want gratis is nooit gratis, zeker niet bij Belgacom. Ok, je betaalde minder entreegeld en de parking was gratis maar dan nog. Eten en drinken kost daar vies veel geld voor wat het is. De zon waren ze blijkbaar ook vergeten uit te nodigen. Dit laatste had zo zijn voordelen. Geen ellendig lange wachtrijen bij de attracties bijvoorbeeld.

    Eigenlijk mag ik zo kritisch niet zijn. We hebben er immers een leuke dag gehad. Apotheose was de MUG met bijhorende ziekenwagen die iemand kwam oppikken. Tijd voor de ramptoeristen om in groten getale rond het hele gebeuren te verzamelen! Aanvankelijk vond ik het een hele eer dat ze zo bezorgd waren om mijn gescheurde nagel. Al gauw bleek echter dat de hulpverleners niet voor mij kwamen maar voor iemand die  enkele meters verder in een kamertje weggestopt lag. Geen idee wat die persoon mankeerde. Ik vond het rot voor betrokkene en zijn familie dat voor hen de dag zo in mineur moest eindigen. ’t Plezantste land is voor hen waarschijnlijk niet langer Bobbejaanland.

    Hier lees je over de eeuwige discussie des huizes over middageten en avondeten. Gisteren was het weer zover. ’s Middags speelden onze kleuters (ook de jongste van 3) elk een ganse pizza met smaak naar binnen. In de namiddag mochten ze nog een ijsje. Tussendoor waren er koekjes en chocoladecakejes. Ze kwamen dus niks tekort. ’s Avonds, toen we terug naar onze heimat reden, hoorde ik vanop de achterbank enkele slaperige stemmetjes prevelen: ‘Mama, we zij het avondeten vergeten!’ Dan blijkt weer maar eens dat ze een aardje naar hun vaartje hebben. Bodemloze vaten, néé sterfputten, hebben die in plaats van een maag met bijhorend spijsverteringsstelsel!

    Ik zou nog een uitgebreid verslag over onze avonturen kunnen schrijven, maar dan gaat deze tekst weer ellendig lang worden. Ik zal het jullie besparen 🙂