Hukselende Vingers

Categorie: kattenpret

  • Het leven zoals het is: Triple Trouble

    Vanavond genoot ik van mijn 3 bengels. Ik onderging vandaag een arthro ct scan van mijn pols. Dan spuiten ze eerst wat radioactiviteit in het gewricht waarna je onder de scanner mag gaan liggen. Die inspuiting op zich voel je wat maar soit, er zijn ergere dingen. ’t Is pas nadien dat het verrekte zeer begint te doen. Het is pijnlijk genoeg om een tijdelijke weerslag te hebben op mijn psyche. Maar da’s dus buiten de Koters gerekend. Hoe hebben ze er vanavond voor gezorgd dat ik een halfvol in plaats van een halfleeg glas zag?

    1. De oudste zoon

    De Wederhelft vertrekt met de dochter naar de kapper. Hij zegt tegen de oudste dat die flink moet zijn omdat mama pijn heeft aan de pols. Flink knikt hij ‘jaja’. Als papa uit beeld verdwenen is, kijkt hij me met een frons aan en zegt ‘Mama, ik wil dat wel proberen hoor, zo braaf zijn en zo maar ik vind dat wel heel moeilijk hoor.’ Ik doe alsof ik verbaasd ben en zeg ‘Ah ja, waarom dan?’ Hij denkt even na, vormt weer een driehoek met zijn wenkbrauwen en antwoordt strategisch ‘Mjah, met broer en zus die hier rondlopen hè!’. Hij had ongetwijfeld zijn schoen voor de sint in het achterhoofd. Goed geantwoord jongen!

    Over enkele maanden moet hij gedurende minstens 5 weken een pseudo-allergeenvrij dieet volgen. Ik ga hem daar nu nog niks van zeggen want ik weet zelf bij God nog niet hoe we dat moeten gaan klaar spelen. Alle tips zijn dus welkom…

    2. De kleuterpuberdochter

    Haar kuren zijn nog niet helemaal door. Vanavond mocht ze naar de kapper (lang leve de kleine zelfstandige die zich flexibel opstelt voor zijn klanten!). Die ontdekte tijdens het knippen dat dochterlief zowaar een hippe skrillex heeft. En niemand weet hoe die er gekomen is. Wij hebben het in elk geval niet gedaan. Als ik haar vraag of ze haar haartjes geknipt heeft, schudt ze ja en antwoordt ze ‘nee’. Wie zou dat dan wel gedaan kunnen hebben? Met ogen waar zelfs die van een droeve puppy niet aan kunnen tippen, kijkt ze me aan en zegt zielig ‘ik weet het niet’. Tsjah, gelukkig valt het niet te hard op. En eigenlijk… past dat kapseltje wel goed bij haar AC/DC-shirt dat ik bij H&M op de kop tikte. Deze fashionista blijkt een coole rock-chick te zijn!

    3. Raketman

    Hij kreeg van zus een Chocotoff. Als echte chocoholic heeft hij daar lang plezier van. Op mijn schoot zat hij te sjieken en te knauwen dat het een lieve lust was. Net een bulldog die in zijn mand op een bot ligt te kauwen. Na het douchen merken we dat zijn snoepje nog steeds niet op is. Het wordt wel tijd want zijn tanden moeten nog gepoetst worden. We dragen hem op om het snoepje door te slikken want anders pakken we het af om de tandjes te poetsen. Hij slikt het niet door, voelt de bui al hangen en begint alvast pro-actief zielig te kijken. De Wederhelft haalt het brokje uit zijn mond… en stelt vast dat Raketman al die tijd zat te kauwen op de wikkel die rond de Chocotoff zit. Al een geluk dat hij het niet doorslikte dus.

    Na bedtijd horen we Raketman nog druk over en weer galopperen door de gang boven. Plots komt hij naar beneden gestuiterd voor enkele dienstmededelingen. Nadien trekt hij de deur achter zich dicht en huppelt naar zijn bed om te genieten van een welverdiende nachtrust.

     

    Triple Trouble neemt mijn pijn niet weg maar ze zorgen wel voor afleiding. En hoe klein ze ook zijn, ze doen hun best om er rekening mee te houden. Chapeau! Ze mopperen niet als mama hen alweer niet kan naar boven dragen, ze proberen flink zelf hun keren aan en uit te doen, zelf te douchen, zelf hun bordje naar de keuken te dragen na het eten, enz. onder mijn toeziend oog. Soms heeft een mens dat nodig. Het doet je ook beseffen hoe dankbaar je mag zijn dat die kleine monsters ergens diep vanbinnen bezorgde schatten zijn.

     

     

  • Renovatie bestaande woning

    Enkele weken geleden verhuisden wij naar ons nieuwe stulpje. De dag dat we bij de notaris de sleutels kregen, kwam de architect al meteen alles opmeten. Naarstig mat hij en tekende hij plannen. Deze week kregen we de vruchten van zijn arbeid te zien. We zijn erg onder de indruk. Niet alleen heeft hij goed werk geleverd… We beseffen nu ook hoe f*cking groot ons huis gaat zijn na de verbouwingen!

    Vandaag bespraken we de plannen van de architect met mijn schoonouders. 8 ogen zien immers meer dan 4 stuks. Zij bekijken het ook een beetje vanuit hun ervaring en da’s voor ons mooi meegenomen. Een paar uur hebben we er toch over vergaderd. Een muurtje hier, een deurtje daar: het kwam allemaal aan bod.

    Mijn alerte schoonmoeder had een héél correcte opmerking: we waren helemaal de katten vergeten! Die hebben nu geen privacy als ze hun gevoeg aan het doen zijn. De kattenbakken staan voorlopig in de gang. Eentje naast de voordeur met zicht op de trap naar boven en eentje naast de kelderdeur met zicht op de keuken. Geregeld gebeurt het dat Gonzo of Wilma in hun huisje zitten te persen alsof hun leven er van afhangt en dat er net dan een Koter passeert die dan nog eens luidkeels ‘BOE!!!!’ roept of eens op de kattenbak klopt. Je kak zou voor minder terug naar binnen kruipen.

    Dus wat doen we om dat op te lossen? We voorzien een kleine kattenruimte. 1,5 m op 1 m zal ze worden. Plaats genoeg dus voor 2 kattenbakken. Zo staan die rotdingen ook niet in het zicht en hoeven we niet meer mee te genieten van de giftige uitstoot na de beestjes hun middagboodschap. Onze kattenbeesten hebben zo voldoende privacy om hun gevoeg te doen. Voor u ons helemaal zot verklaart: we gaan daar eigenlijk een soort van vestiaire/schoenenwinkel voorzien 😉

    Alle gekheid op een stokje: het is voor ons nu duidelijk hoe belangrijk het is dat je op voorhand goed nadenkt over je project. De plannen die we toegestuurd kregen, beantwoorden quasi volledig aan onze verwachtingen. We gaan ze nog bespreken met de architect om één en ander uit te klaren zodat die stakkerd niet 45 keer opnieuw moet beginnen tekenen. Efficiëntie is in ons huishouden een belangrijk begrip.

  • Halloween voor ornithologen

    Elk jaar op 31 oktober voltrekt zich in onze contreien een prachtig fenomeen. De Oost-Indische Kloefkapper (Latijnse naam: Lompius Kattius des Vadsius), al 22 jaar met uitsterven bedreigd, trekt zich dan terug om te beginnen aan de jaarlijkse broedperiode. Ornitologen overal te lande liggen met hun verrekijker in de aanslag klaar bij de deur van de slaapkamer. Eens de klok 15u48 slaagt, gaat er bij de Oost-Indische Kloefkapper een innerlijk belletje rinkelen. Gestaag sleept hij zich naar boven voor zijn jaarlijkse plicht: het uitbroeden der sokken.

    Heel het gedoe met spoken en pompoenen laat hij noodgedwongen aan zich voorbij gaan om zijn plicht te volbrengen. En het is begot een zware opgave. Alles begint met de selectie van het nest. Niet te groot, niet te klein, sokken van de juiste homo sapiens selecteren en op kleur leggen: het hoort er allemaal bij. 44 dagen lang broedt hij elke dag van zonsopgang tot zonsondergang op zijn buit. Als het regent, mag hij volgens zijn geloof even zijn gevoeg gaan doen en iets eten. Waarna de plicht weer onverbiddelijk roept.

    Af en toe wordt het hem allemaal te machtig en maakt hij een vreselijk angstaanjagend geluid (voor vogels toch). Dat is het sein voor de homo sapiens des huizes om de Oost-Indische Kloefkapper wat morele steun te bieden. Een aai over zijn bolletje volstaat vaak al om hem weer tot rust te brengen. Bij deze zeldzame vogelsoort is het bovendien een mannentaak om het nest permanent te bewaken. De vrouwtjes hebben ondertussen de tijd van hun leven. Ze spelen en ravotten dat het een lieve lust is. Af en toe gaan ze eens kijken bij het nest of alles nog in orde is.

    Ondergetekende had vandaag de unieke kans om op de gevoelige plaat vast te leggen hoe de Oost-Indische Kloefkapper begint aan zijn jaarlijkse broedperiode. Misschien moet ik eens mailen naar Animal Planet of National Geographic? Happy Halloween 🙂

     

    Untitled

     

  • I’m having a friend for dinner

    Vandaag bestond ons gezin uit 4 koters in plaats van de gebruikelijke 3 stuks. Nummer 4 is 6 jaar oud en arriveerde hier om 8 u vanochtend. Nummer 4 is enig kind. Schrik contrast met dit kroostrijke gezin. Alles is gelukkig allemaal vlot verlopen. Er zijn in elk geval geen gewonden gevallen. Nummer 4 is nogal ne felle. Enkele zaken die we van vandaag onthouden in een notendop:

    1. De katten appreciëren het niet als er zo vroeg op de dag vreemd volk arriveert.

    Wilma trok zich naar goede gewoonte terug op onze slaapkamer. Gonzo wilde duidelijk een statement maken. If looks could kill dan was nummer 4 na een vijftal minuten naar de eeuwige jachtvelden vertrokken. Hij zou er niet mee spelen zoals met een speelgoedmuisje. Nee, dit hatelijke wezen moest een snelle en extreem pijnlijke dood sterven. In Gonzo’s gedachten dan toch. Gelukkig bleef het bij vieze blikken. Nummer 4 had het niet door dus Gonzo raakte meer en meer gefrustreerd. Hij had zijn ’thing’ niet meer. Tijd voor plan B dus. Vies naar mij beginnen kijken, verscholen achter zijn etensbak. Ostentatief met zijn voorpoten in zijn drinkbak wroeten en dan zoveel mogelijk pootafdrukken in de keuken achter laten. En in de gang. En op de trap naar boven. Eens hij merkt dat het geen indruk maakt, begint hij met plan C. Te pas en te onpas grellig in de weg gaan zitten, weigeren aan de kant te gaan en vooral ook: vies kijken. Gelukkig geraakt hij niet verder en is er geen plan D. Hij gaf het op en is tegen de middag begonnen aan zijn siësta. Hij onderneemt een laatste poging om nummer 4 buiten te werken door… vies te kijken. Het wordt hem allemaal te veel als nummer 4 hem vrolijk streelt. Helaas had ik op dat moment geen fototoestel bij de hand 🙂 Na het vertrek van nummer 4 veranderde hij terug in zijn luie zelve en kwam hij toch maar wat knuffeltjes en aaitjes halen bij ons in de zetel. 3 kwartier heeft hij zich gewassen om toch maar vakkundig alle sporen van nummer 4 van zijn begeerlijke lijf te verwijderen.

     

    2. Ook kinderen hebben ambitie

    Nummer 4 mag samen met mijn oudste mee gaan kijken naar de dansles van de zus. Het is niet pedagogisch verantwoord om een stel zesjarigen alleen thuis te laten. Terwijl de zus de ziel uit haar lijf danst op de tonen van Piet Piraat en consoorten, gaan de jongens op verkenning. Ze volgen het geluid en komen terecht bij zaal 6. Zaal 6 is zoiets als de hemel voor mannen. Afgetrainde, bezwete vrouwenlijven in strakke pakjes die ritmisch bewegen op de muziek. Hell, dit was een les Zumba! Ik gunde hen hun pleziertje, liet ze stiekem kijken vanuit het deurgat. Jong geleerd… Als je kan kiezen tussen kijken naar een stel wiebelende kleuters of zaal 6 dan is de keuze voor ieder mens met testosteron snel gemaakt. En ze deden lustig mee. Shaken alsof het niks was, de bijhorende gebaren van de instructrice imiteren, het ging allemaal vanzelf.

    In de auto praatten ze over hun toekomst. Nummer 4 heeft daar duidelijk al goed over nagedacht.

    ‘Ik ga later ginjeur worden want dan kan ik snel een Pors kopen!’

    Die van mij: ‘En ik ga later koning worden want dan verdien ik nog meer dan jij!’

    0-1

     

    3. De overgang is smeerlapperij.

    Eender welke overgang, deze uitspraak klopt altijd. Mijn oudste gaat wekelijks naar de scouts dus nummer 4 mocht vandaag een keertje mee gaan. Hij kende dat niet en zag het niet echt zitten. Het alternatief was een namiddag bij ons zijn zonder zijn beste vriend in de buurt. Hij ging dan toch maar mee. Ze trokken hun oude kleren aan en vertrokken. Vandaag was een belangrijke scouts-dag want er was… De Overgang! Een gedeelte van de Kapoentjes is vandaag Welpje geworden en dat gaat gepaard met allerlei smerige rituelen. Je kan het best vergelijken met een studentendoop maar dan zonder bier. Hoop ik. Vervang bier door hot-dogs en je bent er. Om 17 u ging ik hen benieuwd oppikken. Daar stonden ze dan, de ene al smeriger dan de andere. Gelukkig had mijn oudste vuilbakkleren aan. In hun haar ontdekte ik sporen van choco, ei, bloem, ketchup. De rest viel niet meer te identificeren. Oh boy, hier gaat de mama van nummer 4 niet blij mee zijn… Ik sop hen gauw in de douche en moffel de kleren stilletjes weg. Misschien verzwijg ik maar best dat hij sokken aanheeft van ons Heleen waar in glittersteentjes ‘Love’ op staat geschreven :\

    Fris gewassen en gestreken doen ze nog een poging om wat te spelen maar de kaarsjes zijn uit. Dus mogen ze tv kijken tot etenstijd. Allebei hebben ze knalrode oren wat betekent dat hun vermoeidheidsindicator tilt slaat. Na het eten en na het vertrek van nummer 4 mogen onze 3 musketiers nog even tv kijken en dan gaan ze uitgeteld naar bed. Morgen is er weer een dag…

  • De neus van Gonzo

    Donderdag ging ik voor mijn stagiaire een bloemetje kopen. Ze liep haar laatste dagen stage bij ons en we waren heel tevreden over haar. Ze is een sympathieke dame met veel competenties die goed ontwikkeld zijn. We gaan haar missen! Terwijl de bloementist een knap herfstboeketje in elkaar flanste, viel mijn lodderig oog op peperplantjes. 3 euro per stuk, da’s geen geld! Ik deed mezelf een exemplaar cadeau. Deze zomer probeerde ik immers zelf rode pepertjes te kweken maar van dat experiment heb ik maar weinig rendement gezien. Nu heb ik een kant-en-klaar plantje dus er kan niet veel meer mis gaan denk ik dan.

    Ik behandelde het plantje met zorg. Ik reed zelfs voorzichtig naar huis zodat de arme duts niet omver zou vallen in de auto. Thuis gekomen kreeg ie meteen een ereplaats op de vensterbank. Kijk buren en voorbijgangers, ik heb groene vingers *kuch* Al snel kreeg Gonzo de nieuwe aanwinst in het vizier. Zoals ik al eerder schreef, beschikt hij niet echt over een goed ontwikkelde reukzin. Dartel plofte hij op het aanrecht. Vervolgens sloop hij achter de orchidee door om zo bij het peperplantje te arriveren.

    IMG_0326

    ‘Whoehoeoeoe new omnoms!’ Als een zot begon hij aan het plantje te knagen. Eerst sjiekte hij op enkele blaadjes, vervolgens begon hij nietsvermoedend aan de pepertjes. Ik voelde rook uit zijn oren komen. Hij sjiekte lustig verder. Negeerde mijn waarschuwingen compleet. Vermoedelijk heeft zijn neus geen alarm geslagen zoals dat bij andere katten wel gebeurt. Van miserie jaag ik hem van de vensterbank af.

    Hij zit me in de keuken wat verontwaardigd aan te staren. Likkebaardend kijkt hij terug naar het plantje. ‘Vergeet het Gonzo, je komt er niet meer aan maat!’ Hij schakelt over op uitdaagmodus. ‘Ah nee? Watch me!’ Hij springt op het aanrecht en vliegt er na een reprimande terug vanaf. En dan begint het… Schok, schok, schok, splat! Hoppa, daar liggen de blaadjes van de peperplant en een half pepertje. Dat deed deugd aan zijn gezicht te zien.

    Ik verdun wat melk in een schaaltje om zijn ingewanden terug wat tot rust te laten komen. Nu zal hij zijn lesje wel geleerd hebben. En effectief, de rest van de avond komt hij niet meer in de buurt van de plant. Da’s nu eens de eerste keer dat hij iets leert uit zijn fouten. Denk ik. ’s Anderendaags kom ik thuis van het werk en zit hij alweer aan zijn teergeliefde peperplantje te knagen. Ofwel is hij lomp, ofwel is hij een hete duivel…

  • De nieuwe Ronaldo

    Samen met onze 3 kindjes verslijten wij jaarlijks een aanzienlijke hoeveelheid speelballen. Lederen voetballen, basketballen en de gewone kleurrijke ballen die je bijna overal vindt. Onze jongste is verzot op sjotten, dribbelen, gooien, … alle dingen waar je een bal bij nodig hebt zijn goed voor hem. De dochter en de oudste zoon spelen ook al wel eens met de bal maar amuseren zich even goed met ander speelgoed buiten. Met andere woorden: geregeld sta ik buiten mee te voetballen, te dribbelen, te gooien en te rollen zodat de kleinste zich wat kan uitleven. Op zich vind ik dat wel eens leuk maar helaas heb ik er niet altijd voldoende tijd voor.

    Sinds enkele maanden heb ik een andere sparring partner gevonden voor mijn kleine raketman met zijn ballenfetisj. Een voetbaltalent eerste klas, zo worden ze niet meer gemaakt! Hij is altijd in the mood om een balletje te trappen en vindt het niet erg om vol in zijn flank geraakt te worden door een basketbal. Angst is hem vreemd, doorzettingsvermogen is zijn dada. Hij heeft een balgevoel om u tegen te zeggen en hij is nog goed met kinderen ook.

    Ik prijs mezelf gelukkig met zulk een aanwinst. Hij neemt die taak trouwens volledig vrijwillig en onbaatzuchtig op zich. Hij blij, raketman blij, iedereen blij. Als hij hoort dat de achterdeur hier open gaat, springt hij op 1 m hoogte door de haag om er bij te zijn. Enkel een superheldencape ontbreekt nog. Speedy maatje, we gaan je missen als we hier verhuizen. We wensen de nieuwe eigenaars van ons huis veel poezelplezier met een sociale buurtkat als jij.

     

    IMG_0294

     

  • Kannibalisme

    Ik ben de trotse mama van een driekoppig kroost. Ze zijn nu 6/4/3 jaar oud. Allemaal zijn ze blond. Ik vermeld het even in de rand, u kan dat belangrijk vinden. Gans het gezin is nogal bourgondisch aangelegd. We zijn daar erg blij om. Gans het gezin beschikt ook over een behoorlijk levendige fantasie. Dat levert soms gezellige taferelen op. Vooral als je het bourgondische aspect gaat verbinden met de ongebreidelde fantasie des huizes. Om u een idee te geven…

     

    Dag 1:

    ‘Mama, wat gaan we vandaag eten?’

    – ‘Pasta met balletjes in tomatensaus van Samson en Gert.’

    Ze waren in hun nopjes want dat moest wel lekker zijn (ik vind het niet te vreten maar soit, De Wederhelft en ik hadden onszelf een stukje eend beloofd). Toen kregen ze de bokaal in de mot waar Samson en Gert vrolijk op prijkten. Het begon nogal echt te worden. Een half uurtje later toverde ik hun feestmaaltijd, waar ze zo naar uitgekeken hadden, op tafel. Als beloning kreeg ik 3 bedremmelde snoetjes. Ze keken naar hun bord, naar elkaar, terug naar hun bord, naar de keuken. En toen, uit het niets:

    ‘Mamàààà, zitten Samson en Gert echt in die saus?’ Ik zou het niet erg vinden als dat het geval was maar heb hen toch maar uitgelegd dat die saus niet gemaakt is VAN Samson en Gert maar DOOR Samson en Gert. Studio 100 mag me bij deze een job aanbieden.

     

    Dag 2:

    Gonzo en Wilma krijgen hun ontbijt gepresenteerd. 2 maal daags krijgen ze elk 30 gram droge brokjes. De dierenarts vindt dat voldoende voor 2 lamlendige binnenkatten. Wij hadden katten als huisdier nog voor er kindjes uit mijn buik floepten dus ze hebben het nooit anders geweten. Maar nu, de dag dat Samson en Gert ergens ter hoogte van hun dikke darm rondzwierven, viel hen iets op:

    ‘Mama, eten poezen ook mensen?’

    Oh God, wat heb ik gemist?! Onderzoekend bekeek ik Gonzo. Die bekeek me met een arrogante blik. “’t Is dat het nogal zwaar op de maag blijft liggen, anders had ik die herrieschoppers al lang opgevreten.” Komaan onnozel kattenbeest, wat heb je weer uitgespookt??? “Niks. Nog niks.” *zucht*

    – ‘Waarom vraag je dat jongen?’

    ‘Er liggen botjes tussen de brokjes van de poes.’ Argwanend kwam ik dichterbij. Gonzo aanschouwde het tafereel en zat zich te verkneukelen op zijn krabpaal.

    – ‘Dat zijn geen echte botjes jongen, dat zijn brokjes die de vorm hebben van een botje.’

     

    Dag 3 (we eten één of ander exotisch vleesgerecht):

    ‘Mama, bestaan kannibalen echt?’ Ik kijk met een vernietigende blik naar Gonzo die ’toevallig’ net dan eens kucht.

    Jah, daar zit je dan. Je mag je kindjes geen angst aanjagen maar liegen is ook niet netjes.

    – ‘Ja hoor, die bestaan echt.’

    ‘Zijn wij ook kannibalen?’

    – ‘Nee jongen, wij eten geen andere mensen op.’