Hukselende Vingers

Categorie: gezondheid

  • Gezondheid: ontstoken vingernagel

    Gezondheid: ontstoken vingernagel

    Onze dochter erfde de vervelende gewoonte om aan velletjes rond haar vingernagels te prutsen. Ik beken schuld, ik doe dat ook. Bij haar liep het deze keer wel erg slecht af.

    Haar vinger geraakte geïnfecteerd. Kan gebeuren als je ziet waar de vingers van een 5-jarige op een dag zoal in en tussen zitten. Je wilt het soms niet weten.

    Het vingertopje begon roder te worden en op te zwellen. Toen werd het pijnlijk. De etter vloeide rijkelijk, elke dag was er een verse lading klaar. De huisarts schreef Fucicort voor. Da’s een zalf met antibiotica die je plaatselijk kan aanbrengen. 2 maal daags werd de vingertop proper gemaakt, gezalfd en bepleisterd.

    9 dagen later leek er nog niet veel schot in de zaak te komen. Nog steeds rood, gezwollen en etterig.

    vinger

    Meer nog, de bacterie heeft haar vingernagel om zeep geholpen. Dat verklaart waarom het zo pijnlijk blijft. Op de foto ziet het er al behoorlijk goed uit. We komen van ver…

    Bezoek nummer 2 aan de huisarts dus. Hij schrijft Staphycid siroop voor. Nog meer antibiotica. Dat spul blijkt dan ook nog eens moeilijk te verkrijgen te zijn. ‘Tijdelijk niet beschikbaar’ wist de apotheek te zeggen. ‘Ze zijn misschien de verpakking aan het veranderen of zo.’ Wat later vonden we een apotheek die wel de pilletjes heeft. Daar wilde ze de siroop wel mee maken. Deal!

    Zo ziet het er uit, ik noem het Mega Mindy – siroop:

    Staphycid

    Je zou dan denken dat die prut stijf staat van de suiker en zoet zal binnen vloeien bij dochterlief. Niks is minder waar. Het is een bittere brij die zelfs een volwassene bijna aan het kokhalzen krijgt. En dat moet ze dan nog 4 keer per dag innemen… Al een geluk dat ik wat psychologisch onderlegd ben.

    We hopen dat de dochter nu haar lesje geleerd heeft. Geen vingernagel betekent immers ook vele maanden geen nagellak. Nog meer hopen we dat de antibiotica aanslaat want anders moeten we maandag meteen terug naar de huisarts. Wat het vervolg dan zou zijn, weten we (gelukkig?) niet.

     

  • Hoe herken je een groeispurt bij opgroeiende kinderen?

    Bij deze vraag kan je een foto van mijn dochter kleven. 5,5 jaar jong is ze. Een ranke den met benen als tandenstokers. Ze heeft ook fijne spierwitte haren en blauwe kijkers. Als je haar ziet lopen denk je spontaan ‘ach, wat een fragiel kind is dat ocharme’. Zal ik u eens vertellen wat ze vandaag naar binnen speelde? ’t Is maar dat je niet zou gaan denken dat ze aan anorexia lijdt als je haar ziet lopen.

    Ontbijt (9 u): 2 kommen ontbijtgranen met melk. Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag, zeker omdat ze een uurtje later gaat dansen.

    Lunch op verplaatsing (12u30): een kinderspaghetti, 3/4 van een kindermacaroni met ham en kaas, enkele stukjes stokbrood. Dat spoelt ze door met fruitsap en een ander drankje. Of ze nog een dessertje mag? Nee Miss H, toch niet. Dus lurkt ze mijn glas fruitsap ook nog leeg.

    Na de scouts (18 u): druiven. Misnoegd omdat er bij de scouts niks te bikken viel. Vorige week at ze daar 2 hamburgers en 2 hot-dogs (en een halve kilo snoepjes en knabbels).

    ’s Avonds (19 u): 3 porties nasi met als extraatje zure ajuintjes en augurken. Als haar vork na de laatste hap haar bord raakt, vraagt ze of ze een dessertje mag.

    Bij tv terwijl ik bolognaisesaus maak voor de lasagne van morgen: enkele champignons en stukjes wortel

    Ik weet het zeker: bij de scouts wordt haar totem Zwelgje.

     

    grote-zwelgje-800x533

    IMG_20140529_140043

     

  • Wie is dan best af?

    In de middelbare school volgde ik de richting Menswetenschappen. Gevolgd door een graduaat (jaja, ik ben een oude doos) als maatschappelijk assistent. Optie personeelswerk. Is het nodig te zeggen dat de mens me interesseert? Ik verslond mijn cursussen, puur uit interesse. De theorie paste ik toe buiten de school. Examens waren een formaliteit. Werken in de horeca bijvoorbeeld, heeft me véél geleerd over mensen. Maar ook in andere levensdomeinen trok ik lessen uit mijn toen nog prille leven. Dat blijf ik doen en ik kan het mijn medemens alleen maar aanraden dat ook eens te proberen.

    Nu nog denk ik vaak na over het leven, de mens, welke types van mensen je tegen het lijf kan lopen en hoe je daar best mee omgaat. Mijn kinderen – zo jong als ze ook zijn – doen dat ook. Samen filosoferen we daar dan over.

    En dan word je geboren…

    Een kind kiest niet waar het geboren wordt. Maar het moment dat ie ergens ter wereld uit een vrouwenlichaam floept, wordt er al meteen een brandmerk op zijn of haar hoofd gezet. Minstens eentje toch. Arm. Snob. Zwart. Vlaming. Gehandicapte. Jood. Depressief. Zo zijn er nog tientallen brandmerken. Bij elk brandmerk wordt een lijstje vooroordelen geleverd. Die krijg je er gratis bij.

    Op dat moment heeft een opgroeiend kind de keuze. Yep: de keuze. Een keuze is er altijd. Niet dat het simpel is om een keuze te maken, maar als je ze wil zien dan is ze er. Velen willen een andere weg op, maar kunnen dat alleen niet. Wat niet wil zeggen dat het bij voorbaat een verloren zaak is. Mits wat hulp komen veel gebrandmerkten toch goed terecht in het leven. En dan zijn er de happy few die het wel zelf kunnen. Die al vroeg weten wat ze willen in hun leven en daar dan ook volle bak op inzetten. Anderen settelen zich in hun ‘gebrandmerkt-zijn’ en gebruiken dat vaak om al het onrecht dat hen overkomt op af te schuiven.

    Keuzes.

    Schik je je naar je brandmerken met de bijhorende voordelen of maak je zelf een eigen levenspad? Kies je voor de gemakkelijke weg of denk je ‘moeilijk gaat ook’? Kijk eens goed naar je brandmerk: wat heeft het je geleerd? Kan je dat op een positieve manier aanwenden in je leven? Negeer het niet, hoe moeilijk dat ook is. Maar geef het een plaats. Het heeft je deels mee gevormd. Of je dat nu wil of niet.

    Om terug te komen op de titel: ik stel me die vraag soms. Een sluitend antwoord heb ik nog niet gevonden. Er zijn mensen die oprecht een gelukkig leven kunnen leiden met hun brandmerken. En dat is eigenlijk knap. Er zijn er ook die gans hun leven strijden om te bewijzen dat ze alles zijn behalve hun brandmerk. Maar is dat wel zo? Blijft het niet altijd een beetje sluimerend aanwezig? Je kan jezelf toch niet verloochenen? Die enkelingen die er in slagen hun brandmerken een plaats te geven in hun leven, maar ze niet meer credits dan dat toe te kennen, zijn vermoedelijk nog het best af. Zij hebben meer tijd om zich toe te leggen op de realisatie van hun doelstellingen.

    De ander

    Klinkt simpel allemaal. Ware het niet dat de mens een sociaal wezen is. Ergo: dat de mens belang hecht aan het oordeel van ‘de ander’. Dit speelt vaak een (te) grote rol in het keuzeproces. Soms ondergaat een gebrandmerkte nog liever een gebrandmerkt leven om de ander niet voor het hoofd te stoten dan dat ie werk maakt van zijn eigen geluk. Laat dat toch niet ondergeschikt zijn aan een ander! Je hebt maar één leven, maak er het beste van. Het beste naar jouw normen. Laat de rest maar foeteren en vermanend kwebbelen. Jij en jij alleen kan er voor zorgen dat je op je oude dag niet met spijt terug kijkt naar gemiste kansen.

  • Wellness

    Dit betekent het volgens tinternet:

    Wellness is een samenvoeging van ‘wellbeing’- je goed voelen – en van ‘fitness’- actief bezig zijn met je lichaam. Letterlijk vertaald betekent het Engelse woord wellness niets meer of minder dan gezondheid.

    De Wederhelft en ik maken af en toe bewust tijd vrij voor wellness. Met ons hectische leven moeten we soms op de rem gaan staan. Dan nemen we op het werk een snipperdagje en trekken we bijvoorbeeld naar La Nostra Vita. 5 jaar bestaat de zaak deze maand en  ik hoop dat ze er nog veel keren 5 jaar zullen bij doen!

    Arriveren bij La Nostra Vita voelt voor ons altijd een beetje aan als thuis komen. De zaak bevindt zich op een boogscheut van ons stulpje en heel het concept straalt rust uit. Je wordt er warm onthaald en in een ontspannen sfeer laad je je batterijen weer op. Wij gaan bewust enkel op de zgn. naaktdagen naar La Nostra Vita. Het is er dan naar ons gevoel rustiger dan op de badkledingdagen. De smartphone gaat uit of blijft soms zelfs gewoon thuis. Het is zalig om af en toe eens even van de aardbol te verdwijnen voor de buitenwereld. Hoewel ik op die momenten altijd vurig hoop dat er niks met de kinderen gebeurt want niemand kan ons dan bereiken. Wij zeggen namelijk nooit op voorhand wanneer we zo een wellnessdagje inplannen.

    Eens omgekleed (allez ja, uitgekleed), pendelen we tussen het stoombad, de verschillende sauna’s, de jacuzzi en uiteraard de taverne. De regels van de sauna (opwarmen, afkoelen, rusten en hydrateren) passen we netjes toe. Vroeger had ik na een dagje sauna gegarandeerd last van migraine. Sinds ik zorg voor een geleidelijke afkoeling na de sauna in plaats van een koude douche, heb ik daar geen last meer van. Ter info: ze hebben daar nog vanalles, bijvoorbeeld een infraroodcabine en een floating-capsule. Maar omdat ik hier geen boek aan het schrijven ben beperk ik het een beetje 😉

    De opgietsessies in La Nostra Vita zijn trouwens een echte aanrader! La Nostra Vita heeft een team van vrijwillige opgietmeesters maar vandaag kwam de chef in hoogsteigen persoon een opgiet doen. En hij deed dat goed 🙂 Naar goede gewoonte zat ik weer te sukkelen met de ijsblokjes die uitgedeeld werden.  Maar ik heb ze wel nodig om de opgietsessie goed door te komen. En naar goede gewoonte zat ik me weer de hele tijd af te vragen of opgietmeesters zijn zoals de Schotten: dagen ze iets onder dat handdoekje of niet? Tijdens de vorige opgiet die we bij La Nostra Vita meemaakten was de laatste geur munt vermengd met kersen om het effect van de munt te verzachten. Zalig was dat. Nieuw ook, voor mij toch. Vandaag werd de munt an sich opgegoten als laatste geur. Het is een héél verschil. Een intense beleving was het wel, vooral voor de ogen, neus en mond. Ik kreeg een heel apart gevoel 🙂 Vandaag was de alpengeur nieuw voor mij. Maar ook deze is me goed bevallen.

    Tegen de avond waren we voldoende ontspannen om er terug in te vliegen. Een kwartiertje na ons vertrek, was er al een deeltje van de opgeladen batterijen terug verschwunden: kinderen oppikken, eten, taxi spelen voor de hobby’s van de kroost, huishouden doen, … Maar wat we gehad hebben, pakken ze ons alvast niet meer af…

  • Kinderen en suiker

    1 september betekende niet alleen de start van het nieuwe schooljaar. Ik voerde voor mijn kroost subtiel een andere levenswijze in. Vooral op het gebied van eten en drinken. Dit jaar zijn we al erg veel bezig geweest met gezonde voeding omwille van het pseudo-allergeenvrij dieet dat onze oudste moest volgen. We weten nu welke voedselallergieën hem plagen. We ontdekten ook dat onze kinderen gevoelig zijn aan suiker. Geef hen veel suiker en ze stuiteren een ganse dag rond en weten zich met zichzelf geen blijf. Dat zorgt geregeld voor spanningen en ambras.

    Na een info-avond over gezonde voeding, ben ik beginnen nadenken en eetpatronen analyseren. Ook verpakkingen van dingen die we vaak eten, bestudeerde ik aandachtig. Je zou er versteld van staan hoeveel suiker en vet er in kinderkoeken zit. En waarom moeten die individuele verpakkingen per se 3-4-5 koekjes bevatten voor 1 kind?

    De kroost krijgt nog steeds koekjes en sap maar we kijken wat meer toe op de dosering. Grenadine werd vervangen door suikervrije grenadine. We vonden al varianten met citroensmaak, perzikensmaak en nog enkele andere smaken. Dat krijgen ze in hun drinkbus, aangelengd met water, mee naar school. Op woensdag krijgen ze steevast een brikje melk mee en 2 dagen per week nemen ze water mee. Wanneer ze gaan sporten na school, krijgen ze water mee.

    Voor de speeltijden op school veranderde er ook wat. Voor de eerste speeltijd krijgen ze fruit of knabbelhapjes mee. Dat kunnen noten zijn, kerstomaatjes, olijven, komkommers, stukjes kaas, … Voor de tweede speeltijd krijgen ze al naargelang de soort 1 of 2 koekjes mee. Ofwel zijn het  typische kinderkoeken van Samson, Piet Piraat, enz ofwel zijn het koekjes van bijvoorbeeld Céréal.

    Andere dingen die ze graag eten, zijn al langer aangepast. Als ik bijvoorbeeld pudding maak met mijn vriend, dr. Oetker, dan doe ik dat met magere melk en 30% minder suiker. Meestal eten de kinderen daar hagelslag of chocoladevlokken bij dus ze merken er niks van. Appelmoes maak ik zelf met toevoeging van een beetje suiker. Soms ook gewoon zonder suiker. Zelfde verhaal als ik cake of koekjes bak. Bij pannenkoekenbeslag kan je zonder problemen minder suiker toevoegen omdat er meestal toch zoet beleg op gesmeerd wordt. Of we maken fruitpannenkoeken, ook altijd een succes!

    Grijs brood wordt geregeld vervangen door volkoren of meergranenbrood. Wit brood komt hier sowieso niet op tafel. Op vrijdag is het chocodag, de andere dagen eten ze beleg tussen hun boterhammen. In de brooddoos zitten soms ook knabbelhapjes verstopt.

    Conserven komen hier zelden op tafel. Gefrituurd spul af en toe maar niet wekelijks.

    Ongetwijfeld vergeet ik hier enkele dingen op te sommen. Maar na 1 maand valt het op dat ons huishouden rustiger is. De energie van onze kroost lijkt meer gedoseerd. Dat zorgt voor minder ruzie en spanningen. Wat dan weer goed is voor mijn bloeddruk 😉 De kinderen kunnen nu ook beter genieten van rustige activiteiten zoals puzzelen, lezen of een gezelschapsspelletje spelen. Ze zijn ook minder opvliegend. Ze voelen zich goed in hun vel en missen niks op culinair gebied.

    Ook de avondspits is nu een verademing. Waar ik vroeger vaak tig keer naar boven moest omdat ze bleven feesten en rel schoppen na bedtijd, gebeurt dat nu nog amper. Da’s voor iedereen leuker.

    Het is toch straf wat voeding met een mens doet eigenlijk. Enkele simpele ingrepen zorgen er thuis voor dat het er veel vreedzamer aan toe gaat. Vragen en tips over dit onderwerp zijn steeds welkom bij ondergetekende 😉

  • Voedselallergie: controle Gasthuisberg

    Deze maand mocht zoonlief op controle gaan bij professor Bullens. Hij heeft zich heel goed gehouden aan het pseudo-allergeenvrij dieet. Zo konden wij in de daaropvolgende periode achterhalen op welke voedingsstoffen zijn lichaam reageert.

    Bij Robin zit het hem vooral in rode dingen. Ik kan hem dat niet kwalijk nemen maar da’s een lang verhaal 😉 Met stip op 1: rode kleurstof. Daar reageert hij heel uitgesproken op. Ketchup, Fristi, Kidibul, geverfde eieren met Pasen en andere dingen staan alleen op het menu als er de dagen nadien niks speciaals op het programma staat. Eet of drinkt hij iets waar rode kleurstof in verwerkt is, dan zwelt in zijn neus één en ander op. Het doet hem onophoudelijk snoeven en moeilijk ademen. Gevolg: verstoorde nachtrust met ’s anderendaags prikkelbaar humeurtje en moeite om zich te concentreren. Na 2 à 3 dagen is het weer voorbij.

    Voorts reageert hij op verse tomaten (niet op bliktomaten), aardbeien en frambozen met zekerheid. Van enkele andere voedingsmiddelen zijn we niet 100% zeker. Het gekke is ook dat hij de ene keer meteen allergisch reageert en de andere keer pas nadat hij er meer dan een normale portie van eet. Er is bijvoorbeeld een verschil tussen vleestomaten en kerstomaten merkbaar. Hoe onnozel de nuance kan zijn, voor hem betekent het een wereld van verschil.

    Het stuit vaak ook op onbegrip uit de omgeving, zo een voedselallergie. Niet negatief bedoeld hoor. Maar het is moeilijk om uit te leggen dat Robin bijvoorbeeld wel een aardbei kan eten, maar dat hij er geen 5 mag hebben. Of dat hij wel tomaten uit blik verdraagt maar geen tomatenketchup. Volgens de prof is dit allemaal perfect normaal. Elk allergeen heeft zijn eigen drempel vanaf wanneer ie getriggerd wordt.

    De controle was heel positief. Zolang alles stabiel blijft, moeten we niet terug gaan naar Gasthuisberg. Merken we dat de reacties veranderen of dat hij plots op andere dingen begint te reageren, dan is het tijd om nog eens een afspraak te maken. Ze vertelde wel dat voedselallergieën meestal wel van blijvende aard zijn. Het is niet iets waar je zomaar ‘uit groeit’.

    Voor ons is het een geruststelling nu we weten waar Robin op reageert en dat de reactie niet levensbedreigend is. We laten hem soms zelf de keuze of hij iets wil eten waar hij allergisch aan is of niet. We leggen dan telkens goed uit dat hij dan enkele dagen last gaat hebben. Zondag dronk hij bij oma en opa bijvoorbeeld een beker Fristi, dat heeft hij tot en met vandaag mogen uitzweten.

  • Ben je van de trap gevallen?

    Ja, en het betekent niet dat ik naar de kapper geweest ben! Gisteren gleed ik van de keldertrap. ’t Is te zeggen… interpreteer ‘glijden’ niet te elegant. Het ging eerder van boem, baf, knotsenbol en onderweg nog proberen te redden wat er te redden valt. Gelukkig zat ons bezoek buiten nietsvermoedend te babbelen. Het was voor mij een opluchting dat niemand me in mijn fancy zomerjurkje zag liggen tussen de flessen frisdrank en de aardappelen.

    Op zich ben ik de dag gisteren nog vrij goed door gekomen. Er was wel een pijntje hier en een pijntje daar maar soit. 3 bevallingen zonder epidurale zijn net iets harder om te doorstaan. Tegen de avond begon één en ander wel wat beter voelbaar te worden.

    Een val van de trap is een aanrader voor mensen die zich bewust willen worden van hun eigen lichaam. Elke beweging vannacht zorgde er voor dat ik klaarwakker was. Vanochtend stond ik op met een assortiment aan pijntjes. Het ene was al wakkerder dan het andere. Bon, dan gaan we maar met de auto naar het werk in plaats van per fiets.

    Op het werk heb ik me vrij goed kunnen houden. Ik was erg moe en zo stijf als een plank. Normaal huppel ik op de trap en stap ik met een stevige tred door de gang, vandaag gin het iets meer op het gemakje. Mijn enkel blijft me wel zorgen baren. Ik denk dat de gewrichtsbanden licht geraakt zijn. Dat kan je hebben met hyperlakse gewrichten: je breekt niet snel iets maar je gewrichten zien af.

    Wat hebben we geleerd?

    Draag geen sierlijke zomerschoentjes met gladde zool als je een steile trap moet overwinnen.

    Dit huis krijgt een nieuwe keldertrap. Een stevig exemplaar met ruime treden.

    Eeuwig respect voor Sly Stallone, Jackie Chan, Bruce Willis en consoorten die de ochtend na de vechtpartij van hun leven fris uit bed springen en wat ochtendgymnastiek doen.

    Wilma, ons traumakatje, komt ’s nachts gemiddeld 8 keer aan ons bed kijken of we al wakker zijn. Groot was haar verbazing toen ik elke keer over haar bolletje wreef vannacht 🙂

  • Recept: zuiderse zomersalade

    Recept: zuiderse zomersalade

    Gebaseerd op een recept van Colruyt maar met een eigen touch…

    Heerlijk frisse maaltijdsalade voor tropische dagen…

    Wat smijten we bij elkaar?

    400 g gebakken varkensgebraad (het type dat ge tussen uw boterhammen plakt)

    250 g oesterzwammen (1 bakje dus)

    150 g veldsla/jonge sla

    350 g spirelli (pasta dus)

    zongedroogde tomaten (ik gebruikte +/- 150 g)

    zonnebloemolie

    olijfolie

    kokosolie

    balsamico-azijn

    gedroogde basilicum

    verse basilicum

    luzernescheuten

    dennenpitten

    peper en zout

     

    Hoe maakt ge dat klaar?

    Snij de oesterzwammen in reepjes. verhit wat kokosolie in een braadpan. Bak de reepjes oesterzwam en kruid met peper en zout.

    Giet de volledige inhoud van je pan in een kom. Voeg 5 eetlepels zonnebloemolie en 3 eetlepels balsamico-azijn toe. Kruiden met peper, zout en gedroogde basilicum + laten afkoelen.

    Snij de sneetjes varkensgebraad in reepjes. Kap bij de oesterzwammen en laat enkele uurtjes marineren in de koelkast.

    Kook de pasta, laat uitlekken en afkoelen (koud water helpt om het proces wat te versnellen).

    Voor de vinaigrette: meng 3 eetlepels olijfolie met 1 eetlepel balsamico-azijn. kruid met peper en zout. Eventueel kan je aan de vinaigrette ook de olie van de zongedroogde tomaten toevoegen.

    Dennenpitjes kort laten kleuren in een pan zonder olie toe te voegen.

    Neem een mooie glazen schaal.

    Meng de sla met de spirelli en doe er de vinaigrette bij. Goed mengen.

    Vervolgens een laagje luzerne.

    De kom met varkensgebraad en oesterzwammen gelijkmatig verdelen over de salade. Versieren met dennenpitten, reepjes zongedroogde tomaten en verse basilicumblaadjes.

     

    En dan?

    Opeten begot! Je kan de salade serveren met grissini maar het vult op zich voldoende om als maaltijd te dienen.

    zuiderse zomersalade

  • Instant happiness

    Vandaag vatte ik het plan op om met de kindjes op restaurant te gaan.  Tegen de middag, toen mijn grijze massa voor de helft was weggesmolten bij de tropische temperaturen, was ik alternatieven aan het zoeken. Een godsgeschenk werd me in de schoot geworpen… Op Facebook werd een oproep gelanceerd voor een pop-up picknick in ons Diesterse pareltje in de binnenstad: Park Cerckel. Zalig! Onder een boom bij het moeras (‘Mama, Shrek woont hier! Hoe cool is dat!!!!’) genoten we van de sfeer en onze knabbeltjes.

    Vol blijdschap vergat ik even dat de muizen hier dood vallen. Ik vulde een tas met véél drank en knabbelhapjes en vertrok met de kroost om te gaan picknicken. Een hittegolf is niet bevorderlijk voor de eetlust van kinderen dus knabbelhapjes waren dik in orde. Ik koos voor druiven, olijven, worteltjes, koeken, stokjeskaas en appelen. Allemaal dingen die ze tijdens het spelen gauw in hun mond kunnen stoppen. De knabbelhapjes werden vlot gedeeld met de andere kindjes. Want zo een picknick, da’s ook een beetje ruilhandel doen. Van elkaars potjes proeven en delen met anderen zonder bijbedoelingen. Gewoon omdat je dat leuk vindt. Ja, mensen kunnen tegenwoordig nog zo zijn.

    Zulke dingen maken mij nu eens vrolijk zie. Op de wilde boef ergens naartoe vliegen voor een gezellig samenzijn en om nieuwe mensen te leren kennen. Zonder knabbelhapjes maar met een voldaan gevoel keerden we terug naar huis. Love and peace 😉

    De picknick was ook een mijlpaal voor Raketman: hij kreeg er zijn eerste wespensteek. Op zijn vingertje dan nog. We hielden er ijs op en een watje met azijn. Voor het slapengaan kreeg hij nog een kwak Neurofen. Hopelijk is het morgen beter…

  • Recepten delen

    Recepten delen

    Via mijn hoofdberoep krijg ik maandelijks maaltijdcheques van Edenred. Dat is het vroegere Accor. Edenred heeft een aantal interessante zijsprongen voor haar aangeslotenen. Van bij de opstart ben ik fan van hun Bénéficio Club. Daar vind je massa’s voordelen, netjes gesorteerd in categorieën. Een minder bekend initiatief dat Edenred sponsort is het FOOD – programma: Fighting Obesity through Offer and Demand.

    Op de bijhorende website van FOOD vind je veel interessante informatie. Onlangs las ik in de nieuwsbrief van Edenred een oproep voor recepten die konden dienen voor de blog van Ideal Meal. Dat moet je mij geen 2 keer vragen! Met plezier stuurde ik enkele recepten door. Met de bronvermelding en met de variaties die wij er zelf in aanbrachten. Gezonde voeding is nu eenmaal iets wat ons interesseert.

    Als bedankje van Edenred vond ik vandaag dit in de bus:

    edenred

    Dank je wel Edenred! Dit boekje ga ik met bijzondere aandacht bekijken. Je kan hier binnenkort lezen welke recepten we uitprobeerden en hoe dat meeviel 🙂