Hukselende Vingers

Categorie: culinair

  • Vogels in de winter

    Nu we wat landelijker wonen en onze tuin ter grootte van onze postzegel inruilden voor een heu… groter exemplaar, willen we graag ons hart voor dieren laten spreken. We hebben niet meteen plannen om hier een asiel te beginnen maar we willen diertjes in nood wel helpen. Vooral nu de winter voor de deur staat. Het wordt de strengste winter in 100 jaar volgens kwatongen. Ik weet niet eens hoe ik dat zelf moet gaan overleven…

    Hier ligt nog een nagelnieuw nestkastje waar verliefde vogeltjes romantische tijden in kunnen beleven. We hangen dat binnenkort ergens buiten koterbereik zodat ze ongestoord kunnen rampetampen dat de stukken er van af vliegen. Lichaamswarmte is immers nog steeds de beste remedie tegen de koude 🙂 We zijn ook van plan om een voederplankje voor vogels te maken. Dat komt buiten kattenbereik te hangen.

    En dan komt de hamvraag… Hoe zorg ik voor een gastronomisch vogelbuffet? Ik heb maanzaadjes, pindakaas, wekelijks oud brood en zo van die dingen. Ooit heb ik K3 eens iets leuks zien doen met een dennenappel en pindakaas, dat ga ik sowieso eens samen met de kinderen proberen te imiteren. Maar ik ben nog op zoek naar andere tips om die beestjes te helpen levend de winter door te komen. Met andere woorden: laat me iets weten als jij me kan helpen 🙂

  • Efficiënt onderhandelen doe je zo!

    We proberen onze kindjes op te voeden tot beleefde maar mondige burgers. Ze mogen hun mening uiten op een fatsoenlijke manier. Vandaag waren ongeveer vijftig personen getuigen van de doorgedreven onderhandelingsskills van onze jongste (3,5 jaar oud). We zaten gezellig samen voor een etentje op zondagnamiddag in een gezelschap dat vooral bestond uit volwassenen, aangevuld met enkele kinderen. Het menu lag vast, we aten wat de pot schafte. En het was verdikke lekker!

    Voorgerecht en hoofdgerecht passeerden zonder al te veel kleerscheuren en gemopper. Ok, ze waren jaloers op mijn stukje zalm want dat verkozen ze boven hun kaaskroket maar ze konden er mee leven. Het eten was overigens piekfijn in orde en het personeel heeft duidelijk ervaring met kinderen.

    De kindjes kregen allemaal een ijsje als dessert. Ze waren helemaal in extase want ze mochten zelf in de keuken een ijsje gaan kiezen van de bedieningsmijnheer! Fier als een gieter trippelden ze achter hem aan. Mijn 2 oudsten kwamen blij terug met hetzelfde raketijsje. Suiker met bevroren water dus. De jongste bleef achter. Lang. Verdacht lang. Zijn bijnaam is Raketman dus per seconde dat hij langer achterbleef dan broer en zus, kneep Koning Angst meer en meer in mijn aorta.

    Het werd De Wederhelft te veel. Hij wandelde naar de keuken om te kijken in welke oven de kleinste gekropen was. Daar stond hij rustig te wachten op zijn ijsje. Want onze Raketman doet niet mee aan kuddegedrag noch aan sociaal wenselijk antwoorden en eten. Hij had geen zin in een waterijsje. 1 meter kleuter keek eens naar boven en vroeg aan de mijnheer een ijsje met kokolàà. Zijn grote, blauwe kijkers zullen ook wel hun werk gedaan hebben. Parmantig kwam hij terug binnen met een hoorntje met daarop een gigant van een bol chocolade-ijs. Ik was jaloers. Hij beweert trouwens dat hij appeliet (alstublieft) gezegd heeft dus voor mij was het ok. De 2 anderen kregen het in de mot en dachten bij zichzelf ‘verdikke toch, we hebben ons weer laten vangen en hij heeft het wéér geflikt!’ Maar ze smulden zonder mopperen verder van hun raketijsje.

    Onze pagadders zijn 3 kleine Bourgondiërs dus je zag vooral de kleinste met smaak zijn ijsje, zijn trofee, verorberen. Hij likte met zichtbaar genoegen aan zijn chocolade-ijs, draaide het hoorntje helemaal rond terwijl hij zijn tong uitstak en proefde zo ongetwijfeld elk bestanddeel dat in het ijs verwerkt zat. Toen het grootste gedeelte van zijn bol op was, paste hij zijn tactiek aan als volgt:

    IMAG0158

    Graafwerken Raketman prutste vervolgens de laatste druppel ijs uit het hoorntje. Ondertussen zag ik verschillende mensen wijzen en glimlachen. Het eindresultaat zag er ongeveer zo uit:

    IMAG0160

    En toch. Lach maar, het is geen zicht, ik weet het. Maar hij heeft dankzij zijn efficiënte onderhandelingstechnieken toch maar ferm zijn zin gekregen. Niks kuddegedrag en beleefdheidshalve kiezen wat de rest kiest. Nee, hij komt netjes uit voor zijn mening. En geloof me vrij: er waren aanwezigen die gerust hun dessert met dat van hem wilden ruilen (ook al was dat ook erg lekker). Maar wij volwassenen durven dat te weinig: opkomen voor onze eigen mening en onze eigenheid verdedigen. Wij, groote menschen, zullen eerder tegen onze zin iets aanvaarden waar we ons niet goed bij voelen omdat we bang zijn voor de reactie van de ander.

    Wel, zelfs een driejarige bewijst nu dat je geen schrik hoeft te hebben. Nee heb je en ja kan je krijgen. Zolang je maar beleefd blijft en de ander respecteert. En als dat niet werkt: zielig kijken!

  • Tablets en champignons

    Tablets en champignons: ze zullen nooit vriendjes worden. Ik wist dat niet. Vandaag mocht ik het proefondervindelijk leren. Wij kochten enkele jaren geleden in China een voddentablet. Zo een spotgoedkoop dingetje dat ze dan nog eens gratis verzenden ook. En dat werkt dus effectief hè! Het enige nadeel is dat de batterij het niet al te lang trekt. Maar voor de kinderen is dit een perfect instrument om spelenderwijs vertrouwd te raken met de moderne technologie.

    Jaja, want de kinderen die krijgen alles kapot en de kinderen maken alles vuil en smerig. We kopen dus geen dure tablet maar laten hen eerst met zo een goedkoop dingetje hun gang gaan. Die kinderen toch. Wie is nu de eerste die de tablet met permanente vetzakkerij heeft opgezadeld? Juist ja: ondergetekende. De wederhelft hangt die dingen met hun adaptor op de zotste plaatsen aan de stroom om terug op krachten te komen. Eén van zijn favoriete plaatsen is de keuken, pal naast de elektrische kookplaat.

    De kookplaat waar ik bijvoorbeeld pasta carbonara maak. Ik doe daar altijd champignons bij. Zal ik eens iets vertellen over champignons? Niet alleen wonen daar de marginale kabouters in die geen paddenstoel kunnen betalen, nee hoor. Champignons leven en hebben emoties en ze voelen pijn.  Ik had net 500 gram van die onnozelaars in plakjes gesneden en in de pan gesmeten. Krijsend ondergingen ze hun lot. Toen wilde ik ze in een bord mikken zodat ze konden uitlekken op huishoudpapier. Enkele van die smeerlapjes kregen de tablet in de gaten en sprongen er op als halve wilden!

    Daar lagen ze dan verminkt te wezen op de tablet. Als straf kregen ze een enkele rit naar mijn maag. De tablet heeft nu een vetvlek. Ik krijg die niet fatsoenlijk weg. Een blijvende herinnering aan de marteling van de killer-champignons.

     

  • Dr Oetker weet wat goed is.

    Fuck Flecki, ik wil echte pudding! Uit een pakje welteverstaan. Flecki und Paula kunnen me niet bekoren. Als ik zin heb in pudding, dan moet dat vers gemaakte pudding zijn. Bloedhete pap die recht van het vuur komt. Liefst vanillepudding, ‘de gele’. Daar dan een halve camion pure hagelslag in gooien zodat die smelt. Het resultaat ziet er uit alsof het de binnenkant van Flecki van voor tot achter gezien heeft. Maar het smaakt hemels.

    Eens ik me ‘zoewe dempig as ne meutte’ gefret heb, gaan de resterende portie in de koelkast. Er zijn immers huisgenoten die vinden dat pudding koud moet zijn. Gruwel. ’s Anderendaags feest ik verder. Dan gaat er een potje mee naar het werk, samen met een ienie mienie potje hagelslag. Als er dan zo een ergerlijk voormiddaghongertje de kop op steekt, knal ik mijn potje gele pudding in de microgolf en hop: heaven in het kwadraat besprenkeld met hagelslag! ’s Anderendaags is de pudding immers geen vloeibaar spul meer waar je je bek aan verbrandt. Nee, het is dan aangenaam warme gele brokkenpap.

    Als ik eens helemaal gek wil doen, leg ik een koekje op de bodem van mijn puddingpotje. Daar giet ik de pudding dan over om na afkoeling te genieten van een lekker tussendoortje. Zonder hagelslag nog wel. Of om het leuk te maken voor de kinderen: de potjes vullen met pudding en nadien met bijvoorbeeld frambozencoulis hartjes maken op het velletje dat zich vormt tijdens het afkoelen.

    Sinds mijn eetplan, dat ik nog steeds geen dieet wil noemen, heb ik het recept wel aangepast. Ik gebruik magere melk en minder suiker bij de bereiding maar compenseer dat dan met een extra laagje hagelslag 🙂 Sinds mijn niet – geslaagde polsoperatie zijn er periodes dat ik niet zo goed overweg kan met de garde. Gelukkig heb ik op die momenten een wederhelft die weet wat belangrijk is voor een chocoholic…

  • Een goede voorbereiding is het halve werk.

    Daarom zijn wij nu al volop onze spullen in veel te kleine dozen aan het proppen voor de verhuis in oktober. Dankzij collega’s en vrienden hebben we momenteel een vijftigtal dozen ter beschikking. Hopelijk volstaat dat. Vandaag heb ik me ontfermd over een half ton glaswerk: karaffen, wijnglazen, bierglazen, aperitiefglazen, jeneverglaasjes, portoglazen, champagnefluitjes, … De collectie is nog niet helemaal ingepakt omdat ik niet voldoende oud papier in huis had. Ha ja, elk glas wordt eerst netjes verpakt in krantenpapier want veiligheid bij transport primeert! Ik gooi mijn glazen liever zelf kapot tijdens een Griekse avond dan dat ik per ongeluk mijn polsen over snijd tijdens het uitpakken na de verhuis.

    De kinderen werden mee ingeschakeld in het hele gebeuren. De 2 oudsten hebben zich een halve dag geamuseerd met een kapotte kartonnen doos en de kleinste, Raketman dus, hielp boven de Wederhelft met het versjouwen van dozen. De bijhorende ‘eurh’ en ‘hnggg’ – geluidjes waren best wel amusant.  Misschien moet ik volgende keer toch de dozen maar iets minder zwaar maken. Nadien hielp de oudste me door krantenpapier op maat te knippen om de verschillende soorten glazen te verpakken. Hoezo, u vindt me een perfectionist? 😉

    ’s Avonds was iedereen uitgeteld. De vele trappen tussen zolder en kelder die we vandaag tig keren deden, zullen er wel voor iets tussen gezeten hebben. Als beloning kregen ze vers gemaakte cannelloni. En een stukje fruit als dessert. En Studio 100 TV. En voor ondergetekende een chocolademoelleuxke. Morgen start ik terug met mijn eetplan 🙂

  • Wat eten we vandaag?

    Mijn loslopend DNA staat nogal bekend om zijn gezonde eetlust. Elk van mijn kindjes is gezegend met 7 magen en een sterfput. Mijn man en ik krijgen op die manier veel voldoening van onze hobby: kokerellen. Echt, de kinderen hier eten graag en meestal ook veel. Toch zijn ze alledrie gezegend met een sprinkhaanfiguur. Hopelijk blijft dat zo.

    De kinderen zijn veel met eten en gezonde voeding bezig. Ik vind het goed dat daar al in de kleuterschool wat aandacht aan besteed wordt. Wij koken hier gevarieerd dus op dat vlak zitten we wel goed. Triple Trouble eet graag groente, fruit, dode beesten, legoblokjes, stickers, …

    En toch zit ik hier een blogje te schrijven dus u voelt het al aankomen… ergens zal er toch iets zijn. Juist ja.

    De vraag waar elke ouder wel eens stuiptrekkingen van krijgt: ‘Mamàààààààààà, wat gaan we vandaag eten?’ U kent het? Ik hoor het per kind zo ongeveer 10 keer per dag. Ze hebben ook al variaties gevonden zoals daar zijn:

    ‘Mamààààà, wat gaan we vanavond eten?’

    ‘Mamààààààà, wat gaan we vanavond als middag eten?’ (die hebben ze geproduceerd voor de wederhelft)

    ‘Mamàààààà, wat gaan we morgen eten?’

    Of zoals enkele dagen geleden weerklonk uit de mond van de kleinste: ‘Mamàààà, wat gaan we eten als het Kerstmis is?’

    Geduldig als ik ben, probeer ik altijd waarheidsgetrouw te antwoorden. Maar soms wordt het ook mij te veel. Zo was ik vorige week Fien de krokodil aan het koken, bleek die toch niet veranderd te zijn in een broccoli toen ik het deksel van de kookpot haalde zeker…

    Vandaag kruiste dit mijn pad:

    IMG_0285

    U raadt het ongetwijfeld al: morgen eten we gegrilde gnoe in versgemaakte smurfensaus!

  • Een gezonde geest in een gezond lichaam

    Een tijdje geleden startte ik met mijn ‘New way of life’. Vastberaden was ik om een klein beetje ballast te droppen. Neen, ik vind mezelf niet te dik. Ik zaag wel geregeld over mijn gewicht en mijn figuur maar da’s omdat ik een vrouw ben en die doen dat nu eenmaal. Dagelijks volg ik via een grafiek in Excel de evolutie op van dit project.

    Tot mijn grote tevredenheid kan ik melden dat ik ondertussen (wat een woord is dat toch) al een goeie 3 kilogram dumpte! Neen, het vet spuit er niet uit zoals bij de Londense riolen maar dat was ook niet mijn doelstelling. Ik wilde op een duurzame manier wat gewicht verliezen, zonder honger te lijden en door toch lekker te blijven eten. De rest van de gezinsleden mag er immers geen hinder van ondervinden. Dus ik vind 3 kilogram op een goeie 2 maanden zeker niet slecht. Zeker als je weet dat ik nog quasi dagelijks met de lepel in de pot Nutella zit en dat ik op het werk een permanente voorraad Mignonettes heb liggen.

    Allicht zal stress flink hebben bijgedragen aan dit resultaat. We zijn hier namelijk druk bezig met immo-toestanden. Een huis gekocht, je eigen huis te koop zetten en de hele rimram die daar bij komt kijken… Vervolgens een verhuis plannen, een renovatie plannen en van die dingen. Beuh, allemaal heel leuk maar toch ook een verkorting van mijn leven. Als weegschaal blijf ik over alles twijfelen tot ik er helemaal tilt van slaag en in de Baileys duik. En mezelf er dan op betrap dat ik tegen de voorraad conservenblikken in de kelder sta te praten.

    Anyway… Wie op zoek is naar tips over duurzaam afvallen zonder al te grote culinaire kunstgrepen, mag het me altijd laten weten. Ik deel mijn tips graag met jullie voor wat het waard is.

  • Kannibalisme

    Ik ben de trotse mama van een driekoppig kroost. Ze zijn nu 6/4/3 jaar oud. Allemaal zijn ze blond. Ik vermeld het even in de rand, u kan dat belangrijk vinden. Gans het gezin is nogal bourgondisch aangelegd. We zijn daar erg blij om. Gans het gezin beschikt ook over een behoorlijk levendige fantasie. Dat levert soms gezellige taferelen op. Vooral als je het bourgondische aspect gaat verbinden met de ongebreidelde fantasie des huizes. Om u een idee te geven…

     

    Dag 1:

    ‘Mama, wat gaan we vandaag eten?’

    – ‘Pasta met balletjes in tomatensaus van Samson en Gert.’

    Ze waren in hun nopjes want dat moest wel lekker zijn (ik vind het niet te vreten maar soit, De Wederhelft en ik hadden onszelf een stukje eend beloofd). Toen kregen ze de bokaal in de mot waar Samson en Gert vrolijk op prijkten. Het begon nogal echt te worden. Een half uurtje later toverde ik hun feestmaaltijd, waar ze zo naar uitgekeken hadden, op tafel. Als beloning kreeg ik 3 bedremmelde snoetjes. Ze keken naar hun bord, naar elkaar, terug naar hun bord, naar de keuken. En toen, uit het niets:

    ‘Mamàààà, zitten Samson en Gert echt in die saus?’ Ik zou het niet erg vinden als dat het geval was maar heb hen toch maar uitgelegd dat die saus niet gemaakt is VAN Samson en Gert maar DOOR Samson en Gert. Studio 100 mag me bij deze een job aanbieden.

     

    Dag 2:

    Gonzo en Wilma krijgen hun ontbijt gepresenteerd. 2 maal daags krijgen ze elk 30 gram droge brokjes. De dierenarts vindt dat voldoende voor 2 lamlendige binnenkatten. Wij hadden katten als huisdier nog voor er kindjes uit mijn buik floepten dus ze hebben het nooit anders geweten. Maar nu, de dag dat Samson en Gert ergens ter hoogte van hun dikke darm rondzwierven, viel hen iets op:

    ‘Mama, eten poezen ook mensen?’

    Oh God, wat heb ik gemist?! Onderzoekend bekeek ik Gonzo. Die bekeek me met een arrogante blik. “’t Is dat het nogal zwaar op de maag blijft liggen, anders had ik die herrieschoppers al lang opgevreten.” Komaan onnozel kattenbeest, wat heb je weer uitgespookt??? “Niks. Nog niks.” *zucht*

    – ‘Waarom vraag je dat jongen?’

    ‘Er liggen botjes tussen de brokjes van de poes.’ Argwanend kwam ik dichterbij. Gonzo aanschouwde het tafereel en zat zich te verkneukelen op zijn krabpaal.

    – ‘Dat zijn geen echte botjes jongen, dat zijn brokjes die de vorm hebben van een botje.’

     

    Dag 3 (we eten één of ander exotisch vleesgerecht):

    ‘Mama, bestaan kannibalen echt?’ Ik kijk met een vernietigende blik naar Gonzo die ’toevallig’ net dan eens kucht.

    Jah, daar zit je dan. Je mag je kindjes geen angst aanjagen maar liegen is ook niet netjes.

    – ‘Ja hoor, die bestaan echt.’

    ‘Zijn wij ook kannibalen?’

    – ‘Nee jongen, wij eten geen andere mensen op.’

  • Als de kat van huis is…

    De Wederhelft laat vandaag nog eens zijn goed hart zien. Hij zet zich in als vrijwilliger voor d’Event, dat zijn de mannen achter Luna Festa, The Hills indoor en Dance 2 the summer. Voor hem zijn dat lange werkdagen en nog langere nachten maar hij doet het graag dus ik laat hem rustig doen. Iedereen heeft een hobby nodig. Doorheen de jaren ben ik dat voor mezelf ook erg gaan appreciëren. Want als hij niet thuis is, ben ik baas over de kookpotten, de afstandsbediening en de badkamer!

    Met andere woorden: vandaag aten we quiche. Als hij het woord nog maar hoort, slaat hij al groen uit. Ik heb me zo vet als een varken gevreten. Da’s niet moeilijk met quiche want dat zit vol room en eieren. De Dochter wilde mijn voorbeeld volgen. Resultaat: een kwartiertje na de maaltijd lag haar portie quiche onverteerd op onze mooie stenen vloer. Ik heb haar er niet met haar neus door gewreven 😉

    Traditioneel is er tijdens het weekend niks het bekijken waard op tv. Perfect! Zo kan ik wat kijkachterstand van opgenomen programma’s inhalen wanneer de kroost in bed ligt. Vanavond staat er Bones op het programma. Niks zo smakelijk bij mijn chocoladepudding als een lijk in staat van ontbinding.

    Als ik niet in slaap val in de zetel, beloon ik mezelf nog met de geneugten van een bloedheet bad. De eerstegraads brandwonden die dat oplevert, laat ik genezen in bed terwijl Mark Eyskens op mijn schoot ligt. Zijn laatste nieuwe boek althans. Ah quality-time, iedereen moet daar voor zichzelf wat tijd voor maken…

  • Plunder eens een winkel

    Elke week opnieuw doe ik aan zelfkastijding. Ik weet dat ik er ongelooflijk slecht in ben en toch blijf ik het proberen, tegen beter weten in: op een efficiënte manier het boodschappenlijstje maken. Bloody hell, dat is nu eens een zuiver voorbeeld van typisch mannenwerk! Pas op, ik heb ook mijn sterke punten hoor. Plannen wat we de volgende dagen zoal gaan eten bijvoorbeeld. Eens ik dat weet, schrijf ik netjes de ingrediënten op.

    En dan begint de miserie… Sojasaus? Dat zullen we nog wel in huis hebben dus dat hoef ik niet op te schrijven. Bloem? Bwah, daar hebben we altijd een paar kilogram van op voorraad dus dat hoeven we nu ook niet mee te brengen. Voorraad? Dat zal die van ons wel nagekeken hebben. En zo beste lezer, zo gaat het mis. Even in de kelder kijken of we genoeg aardappelen hebben. Terug boven komen en je realiseren dat je vergat te checken hoe het staat met de melkvoorraad. Bij gebrek aan een levend koebeest in de tuin is dat geen overbodige luxe. Hop, nog eens naar de kelder dus.

    Dan begin ik te twijfelen of ik wel alle ingrediënten opgeschreven heb. Hààà zie je wel, gelukkig controleer ik mijn lijstje nog eens, de sojasaus en de bloem ontbreken! Dat geeft me het recht om mezelf even de huid vol te schelden voor mijn vergetelheid. Mijn blaadje begint aardig vol te geraken dus in elk vrij hoekje probeer ik nog 35 artikelen te wurmen om toch maar geen ander blad te moeten pakken. Ah nee, dan zou ik àlles moeten overschrijven.

    Als ik denk dat ik zo ongeveer alles op het lijstje heb gezet wat we moeten gaan zoeken in de supermarkt, valt mijn oog plots op sojasaus en bloem. Verdikke An, waarom zet je dat er nu op, daar hebben we toch altijd massa’s van op voorraad?! Allez vooruit, schrappen die handel. Ik luister naar mezelf en met een eenvoudige pennentrek worden sojasaus en bloem van mijn lijstje verbannen. Tegen dat mijn halve trouwboek ’s avonds thuis komt, ligt er een A3 te wachten waar je kop noch staart aan krijgt. Het ziet er nog mottiger uit dan een mindmap. Hij bekijkt de vruchten van mijn werk, zucht eens diep en begint aan het echte boodschappenlijstje. En als dàt klaar is, dan ga ik eens kijken naar mijn collectie kortingbonnetjes op het prikbord. En zo eindigt ook die van ons met een onoverzichtelijk boodschappenlijstje en lopen wij als kiekens zonder kop rond in de supermarkt. Komt dat zien, komt dat zien…