Hukselende Vingers

Categorie: culinair

  • Update eetplan

    2 weken geleden begon ik met mijn new way of life. Ik stelde voor mezelf een eetplan op dat bestaat uit een samenraapsel van tips die ik van andere mensen kreeg. Ik wil namelijk een beetje gewicht kwijt. Niet te veel, ongeveer 4 à 5 kilogram minder is mijn streefdoel. Niet echt concreet, ik weet het maar ik ken mezelf. De eerste dagen waren loodzwaar. Ik denk dat ik toen moest afkicken van suiker en chocolade. Da’s het enige wat ik drastisch ingeperkt heb. De andere wijzigingen in mijn eetgewoonten zijn subtieler. Ik leerde mezelf er wel beter door kennen. Ik eet niet omdat ik honger heb, maar omdat ik goestingskes heb. Vooral zoetigheid moet het dan ontgelden. Tijdens de eerste dagen dat ik er bewust op lette om niet in mijn zoete schuif te duiken op het werk, had ik zelfs hoofdpijn en was ik geïrriteerd. Erg erg erg…

    Ganse dagen moest ik van ’s ochtends tot bedtijd onderhandelen met mezelf om van de chocolade en de koekjes af te blijven. Ik weet dat dit een luxeprobleem is, maar het is wel zwaar. Soms had ik al een chocolaatje vast eer mijn frank viel en kostte het me moeite om het terug te leggen. ’s Avonds was ik dan wel fier op mezelf dat het me gelukt was, ook al stond mijn hoofd op springen. Het leek wel migraine maar het was puur afkicken van zoetigheid. Mijn gewicht kabbelde langzaam maar zeker wat naar beneden. En dan: bam! Bijna een kilo er weer bij… Ikke slechtgezind tot ik me realiseerde dat ik de schuld mocht afschuiven op mijn hormonen (de vrouwelijke lezers zullen wel weten wat ik hiermee bedoel).

    Ondanks de tirannie van mijn hormonen zette ik toch moedig door. Ik merk nu dat ik de laatste dagen veel minder zin heb in zoetigheid. Ik had mezelf een portie zelfgemaakte chocomousse beloofd als ik mijn eerste tussentijdse doelstelling zou behalen. Enkele dagen geleden was het zover en ik heb nog steeds geen chocomousse gegeten. Eigen keuze, geen behoefte aan dat spul. Ik sta geen 50 keer per dag meer met de deur van de koelkast of de diepvriezer in mijn handen, te staren naar al dat lekkers dat er in ligt. Soms stap ik er nog naartoe en denk ik ‘Nee An, niet doen’ waarna ik me braafjes omdraai en weg ga. De afgelopen 2 weken verloor ik 800 gram volgens mijn grafiek in Excel. Voor jullie lijkt het misschien peanuts maar ik ben blij met dit tussentijdse resultaat. Die piek van de extra kilogram moest ik immers ook wegwerken. Voor mij hoeft het niet te snel te gaan, dat gewichtsverlies. Als het maar duurzaam is. Ik heb tijd.

  • Een dikke streep is ook een lijn.

    In dit huishouden wordt veel gekookt. Zowel De Wederhelft als ik kokerellen met plezier. Als de gelegenheid zich voordoet, zijn we druk in de weer met kookboeken, boodschappenlijstjes en het verzamelen van de nodige attributen. Niet moeilijk dat een mens na verloop van tijd op dieet moet dus. We zijn hier trouwens gezegend met een Bourgondisch nageslacht. Eén en ander zal waarschijnlijk wel met elkaar te maken hebben. Maar toch… Af en toe zet ik ook eens luiewijvenkost op het menu. Dan duik in de diepvriezer, leg de stukken Eoraptor en dodo aan de kant en haal er wat overschotjes uit.

    Vandaag was zo een dag. De Wederhelft bevond zich rond etenstijd ergens tussen Amsterdam en de heimat. De kinderen waren balorig, dat gebeurt wel meer op het einde van een drukke schoolweek. Het gaf me weinig speelruimte om met messen en pannen aan de slag te gaan. Met 3 vermoeide kleuters is samen gezellig tafelen een uitdaging. De keuze was dus rap gemaakt toen ik in de diepvriezer aan het snuisteren was: lasagne, succes gegarandeerd! Eigenlijk had ik er ook wel zin in. Garfield indachtig, zag ik me al volgevreten in de zetel hangen met de zapper in mijn handen. Zo een avond zou het worden.

    Tot het etenstijd was. De 3 vermoeide kleuters veranderden in uitgehongerde aasgieren. Als loslopend wild vlogen ze op hun bord, er nog net op tijd aan denkend dat wij een soort zijn die eet met bestek. Lijdzaam keek ik toe hoe wat ik dacht dat mijn portie lasagne was, als sneeuw voor de zon verdween in heu… nee. Geen schattige kleuterbuikjes maar bodemloze sterfputten! Mja, alles voor de kindjes, ze moeten immers nog groeien.

    Na het eten mogen ze even tv kijken. Strak plan An, dan kan je toch nog stiekem iets anders uit de diepvriezer halen voor jezelf. Als lammetjes vleien ze zich neer in de zetel, zetten hun verstand op nul en kijken naar Nick Jr. Perfect! Ik zet me aan tafel met een heerlijke portie macaroni met ham en kaassaus. Ik ga even niet vermelden dat ik probeer te diëten. De kleinste steekt zijn neus in de lucht en kijkt rond. Ik probeer nog mijn arm voor mijn bord te zetten maar het is te laat. Hij heeft het gezien. In een wip zit hij in zijn eetstoel naast me te blinken.

    ‘Nu een hapje voor Japper mama.’

    ‘Zou je dat wel doen jongen, je hebt net véél lasagne gegeten.’

    ‘Ikke lust da mama, ik eet da ook appeliet?’

    Lap! Hij weet het goed genoeg, die oogjes doen het hem elke keer opnieuw. Ik deel gedwee mijn macaroni met de kleinste. Achteraf bekeken moet ik hem dankbaar zijn. Anders had ik weer grandioos te veel naar binnen gestouwd. Dan zou ik morgenochtend weer boos op mezelf geweest zijn na mijn ontmoeting met de weegschaal. Maar toch. Volgend weekend staat hier opnieuw lasagne op het menu.

  • A new way of life

    Vroeger zei men vaak tegen mij met mijn panlatfiguur: ‘Wacht maar tot ge wat ouder zijt meiske, dan zal het zo gemakkelijk niet meer zijn om slank te blijven.’ Ik moest daar altijd mee lachen. Als ik aan een pak koekjes begon (herinner je nog die heerlijke koeken van The Flintstones met chocolade er tussen?) dan stopte ik pas als het leeg was. Zelfde met chocolade, ijs en zoveel meer. Niks kwam er bij, mijn BMI bleef netjes hangen op 17,9. Zelfs na 3 zwangerschappen bleef ik ongeveer op gewicht en behield ik mijn maatje 36. Probleemloos. Vorig jaar, ergens einde maart, blesseerde ik me tijdens een avondje fitness in Karteria. Enkele onderzoeken later bleek het een TFCC-scheurtje in de pols te zijn. In november ging mijn pols onder het mes, de revalidatie is nog steeds niet afgerond. Als ik mijn kinesist goed begrijp, moet ik niet verwachten dat die pols ooit nog terug de oude gaat worden.

    Pervers gevolg van anderhalf jaar zonder sport is dat ik 2-3 kg bijgekomen ben. Da’s niet veel, ik vind mezelf nog niet te dik of zo. Maatje 38 ipv 36 is gezond, nietwaar? Maar ik wil erger voorkomen. Elk pondje gaat langs het mondje dus daar moet ik het probleem aanpakken. Sporten zit er immers nog niet meteen terug in. Ik hoop daar tegen de zomer terug mee te kunnen starten. Beetje fietsen, beetje wandelen, de typische activiteiten van gepensioneerden. Misschien kan ik best al leren petanque spelen. Zucht.

    Vanaf morgen begin ik met mijn nieuwe eetplan. Ik noem het geen dieet want dan houd ik het niet vol. Ik weiger light te koken en honger te lijden. Dat gaat niet met 3 kleuters in huis. De Wederhelft en ik zijn immers hun rolmodellen dus we moeten het goede voorbeeld geven. En light voor kleuters, dat lijkt me voor niks goed. We eten hier allemaal graag en goed én we kokerellen graag. Ik voer gewoon enkele aanpassingen door in mijn eetgewoonten waar zij geen last van hebben. Welke zijn dat dan?

    – Ik drink al jaren magere melk. Meestal met Can’kao, de suikervrije variant van Nesquick die overigens een veel vollere smaak heeft.

    – Voor mezelf gebruik ik volwaardige rijst en volkoren pasta, voor hen de gewone. Op zich kan iedereen er van eten maar De Wederhelft is er niet zo zot van.

    – Tussendoortjes: koekjes van Weight Watchers, mét chocolade en chocoladerepen van Special K. Ze vallen nog mee van smaak ook. Soms een wortel als ik ’s ochtends tijd en zin heb om die te schillen en in stukjes te snijden. Rijstwafels zijn een no go.

    – Sowieso probeer ik elke dag +/- anderhalve liter water te drinken. Geen makkelijke opgave en ’s nachts geen pretje maar soit.

    – Zuivel: yoghurt en chocoladepudding van Vitalinea.

    – Fruit: minder bananen, meer aardbeien, appels, enz. (Vergeet even dat ik vandaag chocoladefondue gedaan heb aub)

    – Lunch op het werk: verse soep waar mogelijk ipv leftovers van thuis. Maaltijdvervangers zou ik nog niet gebruiken als het me tijdens een foltersessie in Gunatanamo Bay werd aangeboden.

    Voorts ga ik me wat minder winters kleden. Mijn lichaam moet vanaf nu maar wat harder werken om op temperatuur te blijven. Verwend nest! Controlefreak als ik ben, heb ik alvast een werkblad in Excel klaar gemaakt. Zo kan ik dagelijks de evolutie zien. Jaja, ik weet het, je weegt je best eens per week maar ik ben niet gezegd met veel geduld.

    Doelstelling: 5 kilogram kwijt geraken. Dan zit ik terug tussen de 55 kg en de 60 kg en dat vind ik goed voor mijn lengte. Hopelijk lukt me dat op anderhalve maand. Ik ga er immers van uit dat op 1 juli de zomer begint 🙂

    Heb je nog tips voor me dan mag je ze altijd onder dit artikeltje neerschrijven. Binnenkort post ik hier een update over mijn eetplan en mijn gewicht…

  • Bella blijft loeien

    Ik kon vandaag weer geen sarcastische glimlach onderdrukken toen ik flarden van de nieuwsuitzending zag passeren. Beenhouwers klagen steen en been over het weer. Ik vond het al verdacht dat de boeren zich zo stil houden, nu komen deze mannen op de proppen. Door het slechte weer heeft de Vlaming immers weinig zin om zijn bakje houtskool in brand te steken en er massa’s vlees op te leggen die van zijn leven niet opgegeten worden. Want da’s toch de essentie van barbeknoeien? Je koopt een halve veestapel op, smijt die op de barbecue, gooit vervolgens de helft weg wegens verkoold en van de andere helft blijft ook de helft liggen omdat je veel te veel vlees kocht.

    En wat vinden beenhouwers (lees: vleeshandelaars) nog erger? Juist ja: hun slaatjes en groentenschotels verkopen niet goed! Ok, ik weet wel dat ze daar voor een groot deel hun winst uit halen maar het klinkt toch niet logisch hè. Een beenhouwer verkoopt uitgebeende beesten en worsten waarvan je niet wil weten wat er in zit. Een groentenboer verkoopt groenten en geen vlees. Hoogstens een slak en wat vliegjes die in je krop salade huizen.

    Moraal van het verhaal: dankzij de opwarming van de aarde die onze seizoenen verkloot, blijft Bella tevreden loeien in de wei en heeft ze voldoende voedsel omdat wij toch geen zin hebben in koude schotels momenteel 🙂

  • Wat eten we vandaag?

    Ik ben getrouwd met een Antwerpenaar. Een exemplaar met Nederlands bloed in de aderen, da’s nog de ergste variant. Ze zijn allemaal arrogant en gierig. Behalve die van mij natuurlijk. En zijn familie. Maar zo van die gemengde huwelijken, daar heb je toch wel wat leed mee. Mijn wederhelft is vanuit het verre Antwerpen naar mijn heimat verhuisd. 7 jaar geleden werd hij officieel Diestenaar. 7 jaar later is het integratieproces nog steeds niet voltooid. Er zijn zo van die items waar hij zich met de beste wil van de wereld maar niet over kan zetten. 1 strijdpunt blijft hier bijvoorbeeld het nuttigen van maaltijden doorheen de dag.

    ’s Ochtends ontbijten we, dan gaat alles nog goed. We hebben elk onze eigen goestingskes maar kom, we eten ’s ochtends iets en dat noemen we dan een ontbijt. De belangrijkste maaltijd van de dag dus so far so good. Maar dan komt het. De volgende maaltijd bepaalt het verdere verloop van de dag. Tijdens het weekend eten wij ’s middags een boterham. Velen noemen dat lunch, wij noemen dat ‘een boterham eten’. Dat kan een boterhammetje met beleg zijn maar het kan even goed een specialleke zijn. Maar dan… Ten huize Hukselende Vingers eten we altijd ’s avonds onze middag. Onbegrijpelijk voor Antwerpenaren, de rest van de bevolking lijkt er minder moeite mee te hebben. Middageten is de warme maaltijd van de dag. Vaak zijn dat aardappelen met groensels van het veld en een stuk van een dood beest. Maar die middag, die kunnen we even goed ’s nachts pas eten als we een frietkot passeren na een optreden. Warm eten is hier middageten. Of je het nu ’s middags eet of ’s avonds.

    Vandaag bezochten we mijn broer en zijn vriendin. Vanmiddag aten we een boterham (lees: zelfgemaakte hamburgers met verse groentjes, een goeie klodder saus en dat allemaal in een broodje gepropt). ’s Avonds bij mijn broer aten we… terug een boterham (lees pistolets en sandwiches met beleg). Gevolg: de kinderen waren wat ontregeld omdat ze vandaag geen middag gegeten hebben. Dus ze kwamen thuis nadat ze een boterham gegeten hadden bij mijn broer en vroegen hoopvol ‘Wanneer gaan we nu middag eten papa?’ En toen mocht hij het eens gaan uitleggen 🙂

  • Het Vlaamsche goud

    Als kind moest ik er niet van weten. Wie met een asperge naar me durfde te zwaaien, kreeg zeven dagen onheil over zich. Slechte breinen probeerden me wijs te maken dat het schorseneren waren, op dezelfde wijze in een pot gesmeten en met een sausje besprenkeld maar ik wist wel beter. Eigenlijk niet hoor maar de glunderende blik van mijn broer verraadde het snode plan. De rest van mijn jeugd investeerde ik massa’s energie in het verbannen en vermijden van het Vlaamse goud.

    Gaandeweg leerde ik die voze stengels appreciëren. Nu serveer ik ze wekelijks tijdens ‘het seizoen’ zoals men dat noemt. Nu dus. Met andere woorden: wekelijks hebben de gezinsleden en ikzelf zweet en pipi met dat typische aspergegeurtje. Dat vind ik nog steeds pure horror. Nog liever hoor ik iemands nagels over een schoolbord krassen. Anyway, omdat we niet elke week asperges op zijn Vlaams kunnen verorberen, wou ik mijn creatieve persoonlijkheid haar gang eens laten gaan. Vol goede moed sprong ik op mijn surfplank en vond… Niks.

    Gesmolten boter, gepocheerde eieren, een sneetje hesp of wat grijze garnaaltjes: het passeerde allemaal de revue tijdens mijn zoektocht naar ‘asperges anders’. En wat doet An dan? An flanst 5 recepten door elkaar en maakt daar iets van.  Of het eetbaar gaat zijn, weet ik nog niet. Een plan B voor de gezinsleden heb ik ook niet. 1 ding staat vast: woensdag gaat het gebeuren. Dan waag ik me aan een recept dat ik nog moet neerschrijven. Het wordt iets met ‘fideuá de espinacas y albahaca’ dat iedereen ongetwijfeld kent (kuch) en kip. Ik flans er nog wat kruiden bij, samen met enkele geheime ingrediënten en we zien wel wat het geeft. Als er na woensdag niks meer op deze blog verschijnt, dan weet je dat het geen succes was 😉