Hukselende Vingers

Auteur: An Baraitre

  • The Hunger Games

    Om te bekomen van een hectisch weekend, besloten De Wederhelft en ik om eens lekker onderuit te zakken voor tv om een filmpje mee te pikken. We hadden nog niet genoeg bloed en letsels gezien bij de kinderen dus we kozen voor The Hunger Games. Een film over… kinderen en bloed en letsels. Ik ben tijdens de film niet in slaap gevallen. Dat betekent dat het een k*tfilm is. Zet een ellendig slechte film op en ik zie hem van begin tot eind. Laat me kijken naar een sterkte thriller die ik écht wil zien en ik lig na een kwartiertje in slaap.

    Alhoewel. Al bij al vond ik het nog meevallen hoor. Er zaten enkele pakkende en spannende scènes in de film. Spijtig wel dat ie zo voorspelbaar was. Het was een beetje een typisch Amerikaans heldenverhaal. Met wat sci-fi er bij. Naar zoiets kijken met een nuchter persoontje als ondergetekende, kan enerverend werken.

    Bijvoorbeeld: de 24 tieners (2 van elk district) die een cage fight in open licht moeten gaan doen, worden ergens gedropt. Na het aftellen kunnen ze kiezen: of ze storten zich op een gigantische voorraad voedsel en wapens of ze vluchten weg van de drukte om een veilige schuilplaats te zoeken. De gulzigaards die voor plan A kozen, richtten al meteen een waar bloedbad aan dat de helft van de deelnemers niet overleefde. Enkele scènes later komt deze plaats terug in beeld. Alle lijken zijn verdwenen. Dan vraag ik me af wie al die lijken daar opruimt. Geïrriteerde reactie nummer 1 van De Wederhelft toen ik dat luidop vroeg ^^

    Bijvoorbeeld: Katniss sluit vriendschap met Rue. Rue wordt per ongeluk door een tegenstander vermoord. Katniss geeft haar een mooi afscheid. Natuurlijk sterft dat kind in de armen van Katniss en schreeuwt deze laatste daarna haar onmacht uit. Heel verstandig als je met een stel moordlustige machtswellustelingen op een eiland zit. Soit. Wat later is Katniss in een gevecht verwikkeld waarbij ze het onderspit lijkt te delven. Tot plots out of the blue een gast haar tegenstandster vermoordt. Hij zegt dat hij haar maar 1 keer zal helpen en dat hij dat doet omwille van Rue. Hoe weet die kerel in hemelsnaam wat er met Rue gebeurde en hoe Katniss daar vervolgens mee omging? Had die een tv in zijn broekzak zitten?

    En de zoon van de president, wat heeft die uiteindelijk met die bessen gedaan? En ook: als je The Hunger Games wint, ben je dan levenslang vrijgesteld of kan het zijn dat je die beproeving nog eens moet ondergaan wat verderop in je leven? Misschien moeten we toch maar in de gaten houden wanneer de delen 2 en 3 van deze trilogie verschijnen. Misschien vind ik dan een antwoord op deze prangende vragen. En misschien zie ik dan Donald Sutherland, Woody Harrelson en Lenny Kravitz nog eens terug 😉

  • It’s MY party…

    Groot feest vandaag voor de dochter die gisteren 5 jaar werd. Veel taart, veel cadeautjes en toeters en bellen want het was feest en iedereen was vrolijk. De kinders waren uitgelaten zoals dat wel meer gebeurt. In de keuken was ik tegen de avond aan samen met Schone Zus alvast begonnen aan de voorbereidingen voor het eten. Ik hoorde niks abnormaals in de living dus alles leek me onder controle.

    Plots stond de Wederhelft in de keuken met een bloedende Raketman. Het kind wilde kunstjes doen met de poef en dat staat garant voor an accident waiting to happen. De poef deed niet wat Raketman verwachtte dat ie zou doen dus het noodlot sloeg toe. De stakker viel met zijn achterhoofd pal op de hoek van onze salontafel… en gaf aanvankelijk geen kik. Hij bleef rustig liggen. Nadat hij van de schrik bekomen was, zette hij wel zijn keel open.

    We hebben dan thuis de eerste zorgen toegediend zoals het hoort. Slachtoffer gerust stellen en overbrengen naar een rustige omgeving en de wonde reinigen. Ik zag dat de wonde toch diep was en wat open stond. Dat staat gelijk aan een ritje naar Spoed. Daar aangekomen zagen we 2 politiecombi’s en een politiewagen. Raketman panikeerde bij dat zicht. Terwijl we binnen gingen, hebben we hem gesust dat er geen boeven in het ziekenhuis waren en dat de politie geen stoute kindjes mee neemt. Bij onszelf waren we het aantal uren aan het inschatten dat we zouden moeten wachten want als er politie aan te pas komt in die hoeveelheid, dan kan dat niet veel goeds betekenen.

    Al bij al viel het nog goed mee. 45 minuten later was het hoofd van Raketman geplakt met superglue en konden we terug naar huis. Daar vloog hij er al meteen terug in met zijn zotte kuren. Het deed me denken aan een gezegde met een ezel en een steen. Als we hem herinnerden aan zijn pijntje, deed ie wel telkens 5 minuten zielig. Zelf eten bijvoorbeeld ging niet want hij heeft een pijntje aan zijn hoofd. Het licht in de gang aansteken om naar toilet te gaan lukte om dezelfde reden al evenmin. Een dessertje snoepen was noodzakelijk voor zijn pijntje. Profiteren? Neuh!

    En zo verschoof het middelpunt van de belangstelling tijdelijk van de dochter naar Raketman. Gelukkig nam ze het sportief op. 😉

  • Happy 5 Miss H!

    Onze middelste Koter wordt morgen 5 jaar. Ze vindt dat heel wat. Ik ook. Telkens één van de kinderen jarig is, denk ik automatisch terug aan de dag dat ze geboren werden. Hoe dat allemaal gegaan is. De moeilijke dingen, de grappige anekdotes, de pijntjes en de opluchting. De opluchting van ‘yeah, ’t is uit mijn lijf!’ en de nog grotere opluchting van ‘wow, ’t is gezond’. En dan enkele dagen later ‘o jee, wat moet ik daar thuis in hemelsnaam mee gaan doen?’.

    Onze dochter was 5 jaar geleden de schrik van de materniteit. Ik zever niet, de dag dat we naar huis gingen, kwam een verpleegkundige ons dat stilletjes vertellen. ‘Als we het belletje van jullie kamer zagen oplichten dan wisten we dat we ons schrap moesten zetten omdat we naar Heleentje moesten gaan.’ Je moet niet vragen wat voor karaktertje ze die eerste dagen had. Het was net of ze was razend kwaad omdat ze uit mijn buik gebonjourd werd. Gelukkig ebde die razernij nadien een beetje weg. Ik moest er de afgelopen dagen met een glimlach aan terugdenken toen ik dit zag passeren. Ze is wel altijd een specialleke geweest en dat zal ze ook blijven. Je solt niet met Miss H want dat krijg je terug, in your face.

    Miss H was enkele weken oud toen De Wederhelft enkele dagen op zakenreis moest. Toen hij terug thuis kwam, ging hij meteen naar zijn dochter want die zou hem zeker wel hard gemist hebben! Papa’s en dochters, weet je wel. Ze zat toevallig net bij me op schoot. Haar blik kruist de zijne, ze draait haar hoofd weg en begint te krijsen als een varken. Welkom thuis papa 🙂

    Toen ze ongeveer een jaar was, heeft ze grote broer zo ook eens liggen gehad. Ik was aan het koken toen hij plots aan mijn mouw kwam trekken. ‘Mama, Robin is bang’ zei hij doodongelukkig. Hij was toen een goeie 2 jaar. Ik vraag hem waar hij bang van is. ‘Van Heleen!’ Begint ie daar onbedaarlijk te huilen :s En dan valt mijn lodderig oog op babyzus en begrijp ik hem… Met Teigetje in haar mond kroop ze achter Robin aan, ondertussen vervaarlijk ‘grrroarrrr’ brabbelend. Ik lag strike 🙂

    Haar lichaam wordt 5 maar haar grijze hersenmassa is een beetje ouder. Dus worden de cadeautjes daar ook op afgestemd. Ze krijgt van ons onder andere een digitaal fototoestel voor kinderen. Toen ze een tijdje geleden mocht gaan logeren bij een vriendinnetje, bleek dat haar wel te fascineren. Daarnaast nog enkele kleinigheidjes natuurlijk. We geven liever veel kleine cadeautjes zodat ze veel werk hebben om alles uit te pakken. Anders is de fun er nogal rap af.

    Hier en daar moeten we tijdens de nachtdienst nog wat slingers omhoog hangen. Bij voorkeur ga ik ook nog als een echte Tasmanian Devil met stofzuiger en dweil door het huis. Vannacht of zo. Als feestmaaltijd koos ze pizza. Flink zo dochter, da’s gemakkelijk voor mama. Gelukkige verjaardag dochterlief, we gaan dit weekend een stevig feestje bouwen. Met koekjestaart en fruitsap 🙂

    IMG_4874

  • Johnny White

    Voor alle duidelijkheid: ik ben geen fan van zijn muziek, noch van zijn levensstijl. In deze regio wordt hij wel wat opgevolgd want Johnny Wittevrouw is afkomstig van Scherpenheuvel. Volgens het Belang van Limburg overleed hij vandaag op 66-jarige leeftijd aan een hartaanval. Verloren hart, verloren droom krijgt nu een heel andere betekenis…

    Hij was volgens de berichten op tinternet een man van 12 stielen en 13 ongelukken: zanger, manager, horeacamens, politicus en volgens sommigen ook een louche figuur. Ik ken hem niet dus ik oordeel niet. Wat er ook van zij, hij rust nu. Danny Fabry krijgt nu de zware verantwoordelijkheid om de trots van Scherpenheuvel te worden in showbizzland 😉

    Aan de naasten van Johnny: veel sterkte, vindt bij elkaar de kracht om dit (onverwachte?) verlies te verwerken…

     

     

  • Bouw en reno

    Voor de leken: reno staat voor renovatie. Omdat De Wederheflt en ik zo van allebei een beetje gaan doen, besloten we eens een kijkje te nemen in Antwerp Expo. Kwestie van wat ideetjes en offertes te verzamelen. We zijn van plan om de helft van ons huis te slopen en er een nieuwbouw neer te poten. De andere helft gaan we gewoon opfrissen en moderniseren. Het dossier is ingediend bij ons stadsbestuur. We hopen dat de nodige vergunningen niet te lang op zich laten wachten.

    Antwerp Expo dus. Véél standhouders, véél vertegenwoordigers en véél licht agressieve verkooptechnieken. Toen we er weer buiten wandelden, waren we 10 kilogram oud papier rijker. Mààr het moet gezegd: we kregen veel info die we kunnen gebruiken. Nu weten we bijvoorbeeld dat we in de badkamer beter geen gietvloer voorzien zoals we eerst van plan waren. Dat blijkt niet compatibel te zijn met een sauna. De korrelvloer die we beneden willen, valt dan weer beter mee van prijs dan we inschatten. Ook over de zelfbouwpakketten voor elektriciteit en sanitair informeerden we ons uitgebreid.

    Terwijl De Wederhelft zich concentreerde op zonneboilers, zelfbouwpakketten en technische prul, koos ik alvast een keuken en en badkamer. k heb daar een prachtige inloopdouche gezien, helemaal in het zwart en afgewerkt met zwart glas. Prachtig! Dat geeft je bovendien niet het gevoel dat je in de vitrine staat terwijl je aan het douchen bent. Voor de keuken zag ik meer knappe dingen dan goed voor me. Kookeilandjes in alle kleuren en formaten, toestellen van SMEG, fancy snufjes, enz.

    Hier en daar werden onze gegevens genoteerd. Iets doet me vermoeden dat we de komende weken aardig gestalkt zullen worden voor vrijblijvende afspraken en plaatsbezoeken…

  • glandula thyreoidea

    Of op zijn Vlaams: de schildklier.

    schildklierfoto2

    Soms probeert je lichaam je iets te vertellen maar hoor je het niet. Of wil je het niet horen. In dat laatste geval: denk er aan dat elk lichaam een ingebouwde vrouwenpsyche heeft. Om het plat te zeggen: als je niet luistert naar je lichaam dan gaat het de aandachtshoer uithangen tot je van miserie wel luistert. Ik mag mezelf ervaringsdeskundige noemen.

    De afgelopen maanden waren behoorlijk druk. Er was de verkoop van ons huis, de aankoop van een ander huis, de renovatieplannen, mijn hoofdberoep, mijn bijberoep, ons gezin, de politiek en zo kan ik nog enkele dingen opnoemen. Elk van die items vroeg mijn aandacht. Elk van die items kreeg ook mijn aandacht. Uiteraard. Néén, niet uiteraard! Ik nam veel hooi op mijn vork. Ik heb dat nooit erg gevonden omdat het allemaal dingen zijn die ik graag doe, waar ik me graag voor engageer. Ik voelde me goed, nam voldoende rust, zorgde dat ik fatsoenlijk bleef eten ook al had ik er soms de tijd niet voor. Niks aan de hand dus. Ik wist ook dat in januari de rust zou terugkeren. Nu dus.

    En net nu zegt mijn lijf ‘fuck you, nu is het aan mij!’. Vorige week kreeg ik plots last van een tikker die op hol sloeg. Dat voelt vreemd aan. Ik besteedde er verder geen aandacht aan en zette mijn bezigheden voort. De dagen daarna kreeg ik last van benauwdheid en een verhoogde hartslag in rust. Tiens, zou er een verband zijn met de hoofdpijn die ik de laatste tijd heb? Ok lijf, je hebt mijn aandacht. Ik zal wel eens langs de huisdokter passeren.

    Zo gezegd, zo gedaan. Bij de huisarts volgde een preek over oververmoeidheid en reserves die op zijn. Dat mijn lichaam me dat waarschijnlijk al langer probeert te zeggen maar dat ik het niet opmerkte. Oh en ook iets over een herstel van enkele màànden. Beuh. Hier doe ik niet aan mee. Geen aanstelleritis voor mij. Ik heb daar geen tijd voor! Een paar dagen vroeg mijn bed in en dan zal die vermoeidheid wel weer overwaaien.

    Vandaag vergat ik al bijna te bellen voor de resultaten van het labo want voor de zekerheid had de dokter toch maar een bloedstaaltje genomen. Toen kwam de aap uit de mouw. De resultaten voor mijn schildklier zijn afwijkend. Niet acuut maar het mag toch ook niet genegeerd worden. Bam! Daar zit je dan met de telefoon in je hand dwaas voor je uit te staren. Qua wake-upcall kan dit voor mij tellen.

    Vanaf volgende week wordt het hier wat rustiger. Dan ga ik orde op zaken stellen. Is het echt noodzakelijk dat ik én dit én dit én dit én dit doe of zijn er dingen die ik kan delegeren? Da’s geen gemakkelijke opgave voor een perfectionist. Let wel: ik geef geen enkele van mijn passies op. Noch mijn gezin, noch mijn hoofd- of bijberoep, noch mijn andere bezigheden. Wel probeer ik die dingen zo in elkaar te puzzelen dat de deadlines wat meer verspreid worden.

    Voorts waak ik er terug wat meer over dat ik élke dag fruit eet. In mijn agenda wordt een vast tijdstip geblokkeerd waarop ik een wandelingetje maak. Gezelschap tijdens het wandelen is altijd welkom 😉

  • Eetplan – aflevering 2

    De Wederhelft nam verlof voor de kinderen tijdens de kerstvakantie. Wij verdelen de vakantieopvang hier zo een beetje. Dat betekent dat De Wederhelft ook 2 weken lang de heerlijkste maaltijden op tafel toverde. Al dit lekkers werd tijdens de feestdagen aangevuld met nog méér lekkers! En dat laat zich voelen… Vrijdag sloten we een Bourgondische kerstvakantie af met huisgemaakte smoutebollen. Niet dat ik vanaf nu Spartaans ga leven, maar er gaat hier op culinair vlak toch wel wat veranderen.

    Vanaf morgen vliegt de riem er terug op. Ik heb een app op mijn smartphone geïnstalleerd om de evolutie van mijn gewicht op te volgen. Daar kan ik voor mezelf ook doelstellingen en deadlines in bepalen. De grafiek toont me dan hoe erg het met mijn doorzettingsvermogen gesteld is. Voor mij mag er 2,5 à 3 kg Anneke minder op deze aardbol vertoeven.

    Morgen beginnen we de week met een eenvoudige maaltijd: aardappelen, groente en (mager) vlees. Als tussendoortjes voorzie ik mezelf van wat drinkyoghurt en enkele walnoten. Als ik om 14 uur nog niet gezondigd heb, dan mag ik een mignonette van Côte d’Or eten. Belonen en straffen…

  • Project vervrouwelijking

    Af en toe investeer ik eens wat tijd en geld in mijn project ‘Vervrouwelijking’. Dat loopt nu een tiental jaar en ik heb al een hele weg afgelegd. Er hangen rokjes en kleedjes in mijn garderobe, ik draag al eens wat juwelen en my oh my: dankzij de dochter loop ik al eens rond met gelakte nagels! That’s a-ma-zing!!!

    Januari is een goede maand voor dergelijke investeringen. Elke vrouw weet waarom. Niet zomaar om het even wanneer in januari. Neen! De eerste werkdag van januari en de laatste dagen van de maand zijn het belangrijkst. U raadt het al: ik ben gaan soldenshoppen. Omdat ik een bloedverwant in de 874e graad ben van Imelda Marcos, richtte ik mijn pijlen op schoenen. Onder andere deze pareltjes zijn nu van mij, de dochter is stikjaloers:

    IMG_0528

  • Alles is relatief

    Terwijl iedereen barst van de goede voornemens, weet ik dat ik er beter niet aan begin. Als ik wil vermageren, dan kies ik daar het juiste moment voor. Wil ik meer gaan sporten, dan wacht ik tot mijn lichaam daar akkoord mee gaat. Moet ik wat minder hooi op mijn vork nemen? Misschien wel, ik zal er eens over denken. De feestdagen zijn gepasseerd. Ik ben er eigenlijk niet rouwig om. verschillende factoren zorgden er voor dat de feeststemming er dit jaar niet echt in zat bij ondergetekende.

    Tussen Kerstmis en Nieuwjaar slepen we ons van feestje naar feestje. Het ene al obligater dan het andere. We kussen mensen die we eigenlijk liever niet kussen. Met de glimlach maken we onze beste wensen over. En een goede gezondheid hè! In onszelf denken we soms ‘maar je mag even goed verrekken hoor’. Ik heb daar wat moeite mee. Maar soms kan je niet anders.

    Die feestjes brengen wel meer teweeg. Dagen na elkaar loop je rond met het knopje van je broek los omdat je weer maar eens teveel gegeten hebt. Tussen de sloten cava door drink je een glaasje water om je Dafalgan door te spoelen en vervolgens rustig verder te doen. Neem nog een hapje, er is genoeg voor iedereen. Wil je een amuse of een tapa? Of doen we eens vintagetoestanden en serveren we toastjes met zalm en krabsalade? Moeten er nog kroketten zijn? Oh, en laat ons het dessert niet vergeten! We hebben wel geen honger meer, maar we stoempen het er toch nog bij. De maagkrampen trekken na enkele uurtjes toch weer weg.

    Gaviscon en Buscopan vliegen als zoete broodjes over de toonbank. Het slaaptekort compenseren we met een siësta. Dat laat al het eten wat zakken. Double win. Komen we elkaar tegen in de stad, dan vertellen we wat we allemaal gegeten hebben. Vooral de hoeveelheden mogen niet ontbreken in dit relaas. Dit jaar is het niet anders.

    Het is niet mijn bedoeling hier een gans deprimerend artikel neer te pennen. Maar bedenk eens hoe relatief onze problemen zijn? Een indigestie oplopen door de feestdagen, niet weten wat je eerst moet eten omdat je zoveel keuze hebt, niet weten welk menu je je gasten gaat voorschotelen, … Dit alles verdwijnt in het niets bij het zien van deze foto. Ik botste er eerder toevallig op en kan het beeld niet van me afzetten. Hier klopt de stelling ‘een beeld zegt meer dan duizend woorden’. Durf jij nog zeggen dat je last hebt van je maag doordat je te veel gegeten hebt tijdens de feestdagen? Oh ja, ik las de update onderaan. Maar dit beeld is de realiteit voor zij die niet het geluk hebben om in de buurt van de beschaafde wereld in elkaar te stuiken.

     

     

  • Oudejaarsmenu 2013

    In theorie was dit ons menu:

    Voorgerecht: Risotto met kreeft en cava (als in ‘cavasaus’)

    Hoofdgerecht: Hindegebraad met bospaddestoelen en mosterdsaus

    Dessert: Koffie-toffeeswirl

    In de praktijk daarentegen…

    De kreeft bleek een leprakreeft zaliger te zijn. Zo eentje die eens voor 5 euro in promotie stond bij O’Cool.  Ze bleek na het koken niet bruikbaar te zijn voor culinaire doeleinden. De katten kregen kreeft als tussendoortje. Wij vervingen ons voorgerecht door ovenhapjes van Colruyt. De katten lachten ons vierkant uit, lieten een boertje en gingen maffen.

    IMG_0512

    De koffie-toffeeswirl werd gemaakt op basis van een recept dat geschreven werd door de dorpsidioot van Zimbabwe. Hier en daar stonden geen hoeveelheden in de ingrediëntenlijst. Bijvoorbeeld: een blikje gecondenseerde melk. Dat kan verschillende formaten hebben hé zeg. Wat een grapjas. Hij gebruikte ook erg duidelijke instructies als ‘klop de slagroom lobbig’. Het recept voor de caramel leverde ons siliconenkit van hoge kwaliteit. Het dessert werd omgetoverd tot vanille-ijs met frambozencoulis. Of frambozenijs. De onderhandelingen lopen nog.

    Het hoofdgerecht was wel geslaagd. Als we de mosterdsaus buiten beschouwing laten. Die smaakte alsof ze al een maand in de koelkast kampeerde. Gelukkig had ik voor de kinderen een varkenshaasje met champignonsaus zodat we hun saus konden pikken. Samen delen heet dat dan 😉 Serveren met ruimtekroketten en iedereen is tevreden.

    Morgen maken we een nieuwjaarsmenu. Dat gaat àf zijn ^^