Hukselende Vingers

Auteur: An Baraitre

  • Pseudo-allergeenvrij dieet

    Morgen is het zover, dan start onze oudste (6 jaar) met zijn pseudo-allergeenvrij dieet. We denken dat we redelijk goed voorbereid zijn. Van Gasthuisberg kregen we deze richtlijnen mee, daar moesten we het mee doen. Voorts konden we er onze plan mee trekken. De afgelopen weken heb ik me dan geamuseerd met het samenstellen van lijstjes die het winkelen moeten vergemakkelijken. Daarnaast heb ik een overzichtje gemaakt van wat zoonlief nog wel mag eten als ontbijt, lunch, avondmaal en tussendoortje. Zo kan ik weekoverzichten maken die evenwichtig en gevarieerd samengesteld zijn.

    Het is een beetje spijtig dat je zo weinig informatie vind over dergelijke diëten. Nochthans is het heel belangrijk dat je kind zich hier strikt aan houdt. Anders kan men niet achterhalen wat de allergische reacties uitlokt. Voor wie het een hulp kan zijn, zo ziet de eerste dag van zijn dieet er uit:

    Ontbijt: volle yoghurt met een beetje suiker en stukjes fruit (hopelijk gaat dat er in want hij eet veel liever fruityoghurt) en een beker melk

    Tussendoortjes op school: blokjes kaas en stukjes wortel

    Lunch: boterham met roerei en eentje met zelfgebraden kippenfilet + flesje water

    Avondmaal: gestoomde aardappelen met gestoofde andijvie en een kalfslapje + spa fruit

  • Binnen/buiten

    Gonzo en Wilma zijn binnenkatten. De ene is een vadsige luiaard wiens neus kapot is, de ander is een traumakatje. Ze voelen zich hier goed bij ons. Allez, dat leiden we af uit hun gedrag, ’t is niet dat ze ons dat komen vertellen. Sinds de verhuis zit ik te denken om hen af en toe eens buiten te laten. Dan kunnen ze in het gras liggen genieten van het zonnetje, achter vlinders aan zitten, door een stel rosse mieren in hun bips gebeten worden, …

    Ze kunnen dan ook door een auto overreden worden, vergiftigd worden door een duivenmelker, er kan een komeet op hun hoofd vallen of ze kunnen gewoon van de aardbol verdwijnen. Daar denk ik liever niet aan eigenlijk. Ik zou hen eerder de buitenwereld willen laten ontdekken in hun eigen belang. Wij starten hier binnenkort namelijk met grote verbouwingswerken. Het lijkt me voor hun stresslevel dan beter dat ze overdag een wandeling kunnen gaan maken dan dat we ze sommige periodes overdag in een kamertje moeten opsluiten.

    Vandaag kreeg ik veel tips en bezorgde reacties over het buiten laten van binnenkatten. Ik ga er met mijn wederhelft eens over vergaderen en dan zien we wel wat we doen. Ik vind het niet natuurlijk dat een kat, het symbool van onafhankelijkheid en zelfstandigheid, een leven lang opgesloten moet zitten. Niet dat ik de indruk heb dat onze poezels iets missen of dat ze het ons kwalijk nemen. Gelukkig maar!

    Als u me nu wilt excuseren, ik kreeg net 2 klauwen in mijn onderrug. Vrij vertaald: ‘Mens, wil je nu eindelijk eens in de zetel komen zitten en over mijn buikje wrijven!!!!’

  • EHBO

    Ons gezin overleeft geen feest zonder bloedvergieten. Daarom was ik gisteren helemaal in de wolken dat het verjaardagsfeest van Raketman passeerde zonder een bezoek aan Spoed. Oké, er sneuvelde een ruit van onze veranda en da’s balen maar al onze kinders waren op het eind van de dag nog intact. Vandaag heerst er een bescheiden feeststemming omdat Gonzo, de zelfverklaarde heer des huizes wiens IQ omgekeerd evenredig is met zijn leeftijd, 6 jaar wordt.

    Bij de lunch zongen de kinderen een liedje voor de kat. Hij keek hen behoorlijk dwaas aan en bolde het af. Nadien gingen ze buiten ravotten. Zo kon De Wederhelft ongestoord bricoleren op de bovenverdieping. De verbouwingen voorbereiden, weet je wel. Af en toe liet hij zich eens buiten zien om wat hout te zagen. De kinderen bleven heel flink van de zaagmachine en de werkbank af. Als ze zagen dat papa zijn zaagmachine ging gebruiken, gingen hun handjes meteen over hun oren. Flink mannekes, flink.

    Het leek me dus doenbaar om even in de keuken iets te gaan drinken. Domste beslissing ooit. Want… buiten lag ook een zaag op de grond. Binnen Raketmanbereik. Hij wilde vermoedelijk papa helpen door een blokje houtafval te zagen. U raadt het al… Plots hoorde ik gekrijs en kwam hij huilend binnen gestrompeld, ondersteund door de zus. Ik wist niet waar ik het had! Zijn hand, arm en kleren zaten onder het bloed. Op de grond liet hij ook een rood spoor achter.

    Ik hield het hoofd koel zoals ik leerde tijdens mijn opleiding EHBO. De Dochter kreeg de opdracht papa boven te gaan halen zodat één van ons zich met de intacte kinders kon bezig houden en zodat de andere zich over de jongste kon ontfermen. Ramptoeristen heb je op zo een moment niet nodig. Al gauw bleek het nog mee te vallen. Raketman had in zijn vinger gezaagd maar enkel de bovenste huidlagen leken beschadigd. Bloeden als een rund doe je dan dus.

    vinger

    We hebben de wonde goed gereinigd en ontsmet, vervolgens afgedekt en het psychologisch leed verzacht met een koekje. Navraag bij de huisarts met wachtdienst leerde dat we niet moesten passeren voor een inenting tegen tetanus. Al bij al dus eind goed al goed.

    Om maar te zeggen: eigenlijk zou ieder menselijk wezen een basisopleiding EHBO (en liefst ook de jaarlijkse bijscholing) moeten volgen. Je weet maar nooit wanneer het je van pas komt.

  • Voorbereiding renovatie

    Voor wie het interesseert een kleine update…

    Deze week passeerde Poetin de firma voor grondonderzoek en funderingsadvies. Met hun tank maakten ze op 3 plaatsen een gat in de grond. Op basis van die proefboringen (of hoe het ook mag heten) maken zij een rapport op dat belangrijk is voor de architect. Conclusie van heel het gebeuren is dat de grond hier redelijk goed en stevig is. De kroost vond het in elk geval een hele belevenis.

    1932234_10152017099522572_1983022892_n

    De Wederhelft heeft zich hier de afgelopen 2 dagen uit de naad gewerkt om de afbraak van de stal voor te bereiden. De stal werd quasi leeg gemaakt (lees: de rest van het huis en de garages zijn nu volgestouwd). In de veranda heeft hij elektriciteit en sanitair voorzien zodat wasmachine, droogkast, vaatwasser en diepvriezer daar kunnen kamperen tot de nieuwbouw klaar is. De elektriciteit werd bijna overal in de stal afgekoppeld. Restafval dat niet mee in de containers met bouwpuin kan, werd al verwijderd (bv schuifdeur, binnendeur, houtwerk, plastiek, …). Er staat voor één dezer een bezoekje aan het containerpark geagendeerd.

    De kinderkamer die zich in de stal bevindt, is klaar voor de sloop. De verwarming werd er afgekoppeld, de deur is verdwenen, er werd nog één en ander afgebroken. Volgende stappen: elektriciteit afkoppelen in de kinderkamer van de stal en de deurgaten tussen de stal en het huis dicht timmeren met OSB-platen.

    Tussendoor bekijken we nog de voorbereidende EPB-studie, zijn we de markt aan het verkennen op zoek naar een verzekeringspolis voor bouwplaatsrisico’s en blijven we binnenkomende offertes vergelijken met de hulp van de architect. Al heb ik de indruk dat sommige aannemers niet zitten te springen om werk want het duurt wat lang naar mijn goesting eer we reactie van hen krijgen. Maar dat idee kan natuurlijk ook door mijn ongeduldige aard gevoed worden 😉

  • Doorboord.

    De dochter droomt al een tijdje van gaatjes. In haar oren dus. Vorig jaar kocht ze fier als een gieter een set oorbellen met haar spaarcentjes. Witgouden bloemetjes met blauwe bloemblaadjes. Veel bling bling dus. Toen lukte het niet om die ineens in haar oren te vijzen bij de juwelier. Ruim een half jaar later was het tijd voor poging 2. 5 jaar is ze ondertussen. Ze kwam vandaag naar me toe en zei ‘Mama, ik weet het zeker. Ik ben er klaar voor. Gaan we naar de oorbellenwinkel?’

    Ik wilde de ernst van die uitspraak even aftoetsen door te vertellen hoe dat in zijn werk gaat als je gaatjes in je oren wilt. Ze doorstond de test met glans. Wij naar de juwelier dus. Daar zetten ze eerst een stipje in het midden van het rondje van elk oorlelletje. Je moet er al bijna hogere studies voor gedaan hebben om dat plaatsje te vinden zonder hulpstukken. Net toen de oorbellenmevrouw het stipje wilde plaatsen, vloog de dochter naar voren en riep enthousiast ‘Kijk daar mama, daar fietst juf Leen!’ Het stipje op de oorlel werd een streep… Vervolgens bleek de stift te dik voor haar kleine oorlelletjes. Nog even van stift wisselen voor de derde poging en toen was het goed.

    Het oorlelgaatjesschietpistool kwam tevoorschijn en de dochter trok wit weg. Na een serieuze test van mijn onderhandelingsskills stemde een bange dochter dan toch toe. Ze kreeg een prik rechts en instant tranen. Vrij snel daarna was ook haar linkeroor doorboord. Ze keek niet bepaald vrolijk naar de mevrouw die haar had toegetakeld. Eens in de spiegel kijken naar haar oorbelletjes was ze ook niet van plan. Een snoepje? Steek het in uw g*t begot! Zonder de dame in kwestie aan te kijken, griste ze toch ferm 2 snoepjes mee voor thuis. Respect voor de dame die Miss H van gaatjes voorzag!

    oorbel

     

    Om het leed te verzachten, gingen we samen een ijsje eten. Daarna was ze er klaar voor om thuis haar piercings te gaan showen. De Wederhelft werd stiekem gebrieft om de nodige ‘ooooh’s’ en ‘aaaah’s’ uit te stoten bij het aanschouwen van dit wonder zodat haar ego voldoende gestreeld werd. Elke vrouw heeft die bevestiging nodig, ook al is ze nog maar 5 😉

  • Renovatie: voorbereidend werk

    Sinds een week is onze voordeur versierd:

    IMG_0570

    Wat hebben we al gedaan? Aanstellen van een firma voor de energieprestatiebubbelwuppel (epb dus), aanstellen van een veiligheidscoördinator en van een stabiliteitsingenieur. Omdat dat nog niet genoeg kost, hebben we ineens al de firma voor de afbraak van de stal bevestigd. Zo ver zijn we dus al.

    Dit weekend gaan we de sondering regelen en nog wat offertes bekijken. Er zijn al offertes binnen voor ramen en deuren en voor de ruwbouw. Het valt me op dat aannemers geen Batibouw-voorwaarden in hun offertes vermelden, misschien moet ik maar eens informeren of zij geen kortingen geven ter gelegenheid van deze beurs. Met auto’s werkt het toch ook zo? Ook al ga je niet naar het Autosalon, je krijgt toch bij elke garagist salonvoorwaarden.

    Stapje voor stapje zullen we er wel komen…

     

     

  • Rijkdom koop je niet

    Sinds enkele weken kijk ik naar The Sky is The Limit. Meer dan kijken mag je bij dat programma niet doen. Voor het begint, leg ik mijn verstand even naast me op tafel want anders erger ik me groen en blauw. Dat niet alleen, ik zou ook overlopen van medelijden met de rijkaards. Dit programma bevestigt nu eens perfect de heersende clichés over de gegoeden der maatschappij.

    Materieel komen ze niks te kort. Integendeel. Wie het breed heeft, laat het bij voorkeur breed hangen volgens dit programma. Maar als maatschappelijk assistent kijk ik los door de façade. Ik zie mensen die niks te kort komen. Ik respecteer hen omwille van wat ze bereikt hebben in het leven. Ze zullen er ongetwijfeld voor geknokt en gezwoegd hebben. Echt, chapeau. Mààr…

    Ik zie ook rijke mensen die per se een verhaal willen ophangen dat zegt ‘kijk hoe ik gelukkig ik ben want ik heb een villa, een sjieke auto en dure kleren’. Hun ogen zeggen echter ‘Is het dit nu? Ik heb een oppervlakkige relatie met een leeghoofd in een mooie verpakking maar wat heb ik daar aan? Ik heb een zwembad, een sauna, 20 paarden, een gevulde dressing zo groot als een appartement maar met wie kan ik dit delen? Ik ben bang om vrienden te maken want ik weet niet of ze oprecht mijn vriend willen zijn of dat ze andere bedoelingen hebben. Ik zit alleen in mijn sauna en heb niemand om een babbeltje mee te slagen. Ik heb zodanig veel prullerij gekocht dat ik mezelf sociaal isoleer. Ik hoef niet meer op café te gaan, naar de bioscoop of de sauna want ik heb al die dingen thuis.’

    Maar wat met het kuddegevoel van de mens? We zijn nog altijd sociale wezens die anderen om ons nodig hebben. Er zijn einzelgängers die het tegendeel bewijzen. Maar de meerderheid van de mensen heeft sociale interactie nodig. Geef mij dan maar wat minder centen op de spaarboek. Ik ga liever op café, naar een festival, naar een publieke sauna.

    Mijn kinderen kan je nog blij maken met een dode mus. Ze hebben ondanks hun prille leeftijd een goed besef van de waarde van geld en de waarden die in het leven belangrijk zijn. Ik kan gelukkig zijn om niks. De zon die op mijn rug schijnt maakt me blij. Zelfs als mijn huid niet bedekt is door een tuniekje van Chanel. Mijn kinderen die in het gras proberen een vogel te besluipen, dat tovert een glimlach op mijn gezicht.

    En toch… Toch ga ik vanavond weer naar The Sky is The Limit kijken. Ik zet de bokaal voor mijn verstand alvast klaar 😉

  • An Anders – the making of…

    Ik ben geen mens van goede voornemens. Toch maakte ik er dit jaar eentje: vanaf 2014 zou ik eens gaan werken aan mijn zelfbeeld. En wie me kent die weet dat ik me altijd probeer te houden aan mijn woord. En als ik iets doe dan doe ik het ook meteen fatsoenlijk. Een interessante uitdaging kruiste op het juiste moment mijn pad voor dit project.

    Een hobbyfotograaf uit Diest was via Facebook op zoek naar modellen. Nu moet je weten dat ik hevig allergisch reageer op fototoestellen. Ik krijg dan paarse ogen, huiduitslag en vreemde tics. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het poseren. En als er iets is waar De Wederhelft een hekel aan heeft, dan is het dat er zo weinig foto’s van mij bestaan. Deze oproep was dus de ideale gelegenheid om me enerzijds te houden aan mijn voornemen en anderzijds om De Wederhelft een plezier te doen.

    In januari sprak ik met de fotograaf af. Eerst ging ik naar de kapper. Joeri van Hair Planet is een kei in zijn vak: mijn haar zat perfect en de make-up was ook boenk er op. ‘Wow, kan ik zo mooi zijn’ dacht ik toen ik in de spiegel keek. Ik werd er helemaal vrolijk van. Misschien moet ik dit maar eens meer doen.

    Nadien trok ik met een goede vriendin naar de plaats van afspraak. Haar vroeg ik mee om mijn handje vast te houden. Want ja, ik kan nogal verlegen zijn. En zij weet perfect wat ze moet zeggen of doen om me op mijn gemak te stellen. Wij dus de studio in. Een goeie 3 uur lang poseerde ik in verschillende outfits, in verschillende poses en met verschillende belichtingstoestanden. High key en low key: het heeft voor mij nog weinig geheimen 😉

    20140115-IMG_0062 20140115-IMG_0230

     

    De fotograaf van dienst, Daniel, is een man met een engelengeduld. Hij deed erg zijn best om het me comfortabel te maken. Hij speelde ook goed in op dingen die ik zei of deed. Van mijn vriendin maakte hij ook enkele knappe foto’s. Hij maakte ook enkele foto’s van ons tweetjes. Ik ben hem daar erg dankbaar voor, het is voor mij een leuke herinnering aan een dag die me een klik bezorgde. Aan de foto’s merk je niet dat dit voor mij een hele opgave was. Ik kijk op deze ervaring terug met een goed gevoel.

    Niet dat ik sta te springen om wekelijks een fotoshoot te doen. Maar ik heb al een grote stap in de goede richting gezet. Soms vind ik het nog steeds moeilijk mezelf te aanvaarden zoals ik ben (uiterlijk en innerlijk) maar het beheerst mijn leven niet meer. Voor het uiterlijke aspect hebben Daniel en Joeri hier een belangrijke rol in gespeeld. Bedankt daarvoor mannen!

    En De Wederhelft? Die kreeg met Valentijn een voorraad foto’s die hem de volgende 15 jaar geen recht op zagen geeft…

     

     

  • Verf

    Raketman (3 jaar jong) is deze week thuis. Hij heeft volgens zijn zus waterpukkels. Om zijn aandacht af te leiden van de pijn en de jeuk, doen we samen de zotste dingen. Winkelen, kokerellen, knuffelen, huizen bouwen alsof het niks is, de katten ambeteren, noem het maar op en we hebben het al gedaan.

    Vandaag had ik een lumineus idee. We zouden samen een kunstwerkje maken met verf, stiften en andere toestanden die normaal verboden terrein zijn voor de grijpgrage handen van Raketman. Onder begeleiding liep alles vlot. Work in progress, do not disturb:

    IMG_0568

    Hij verkeerde in opperste concentratie. Was het huis ingestort, hij zou het niet gemerkt hebben. En toen ging de bel. Wasmachineman stond aan de deur. Zijn oorbel flapperde dus ik wist dat hij niet veel tijd had. Damn, dat wordt riskant.

    Ik leidde Wasmachineman naar de berging. Ah ja, daar staat de wasmachine. Ondertussen zat in de eetkamer een driejarige helemaal alleen met potjes verf en stiften. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik was er niks gerust in. Toen trok er plots iemand aan mijn mouw: ‘Mamààààà, kijk eens naar mijn handjes?’ De blinkende oogjes vertelden me dat het nu tijd werd om een hartaanval te krijgen.

    Ietsje later was Wasmachineman weer weg en dierf ik niet goed naar binnen gaan. Wat zou ik daar vinden? Een geverfde kat? Een geverfde kleuter? Al bij al viel het nog mee. Hij nam enkel de achterdeur en de koelkast onder handen. Die moesten maar niet zo maagdelijk wit zijn. Even met een natte vod er over en het was opgelost. Waarom de kat achter een orchidee met wijde pupillen naar Raketman zat te staren, zal ik nooit weten…

  • Varicella zoster

    Een paar weken geleden sprong een oude bekende nog eens binnen: varicella zoster. Hij had cadeautjes bij voor de kinderen. Ja, varicella zoster is een hij want het is een pain in the ass. De dochter kreeg een pakketje zona om februari mee te beginnen. Vandaag pakte Raketman zijn pakje uit: waterpokken. Kleine blaasjes veroveren heel zijn lichaam. Vanochtend waren het er hoop en al een dertigtal. Vanavond was het een veelvoud. Op de zotste plaatsen. Nu begrijp ik waarom hij het afgelopen weekend zo ellendig was dat ik hem op sommige momenten met plezier achter het behang geplakt zou hebben.

    Hij is wat koortsig en heeft er wel last van. Gelukkig hebben we nog Perdolan in huis (Nurofen mag je niet geven aan een pokkenkind maar ik weet niet meer waarom). De Wederhelft en ik deden wat kunst- en vliegwerk met onze agenda’s om er voor te kunnen zorgen dat we deze week afwisselend bij de zieke zoon kunnen blijven. We hebben samen gespeeld, gesnoept en geflodderd om het leed te verzachten. Het is natuurlijk rot als je kind ziek is maar toch. Ik heb liever dat hij nu de waterpokken ondergaat dan dat hij het over pakweg twintig jaar over zich krijgt. Ik kreeg het als volwassene en ben daar toen toch niet goed van geweest.

    Toch is het bizar hè. Als Triple Trouble onder hetzelfde dak vertoeft dan gaat het soms goed, soms leidt het tot oorlogen. Vandaag waren broer en zus amper 10 minuten de deur uit als Raketman al aan mijn mouw trok ‘Mama, wanneer komen broer en zus terug naar huis?’. Morgen entertaint De Wederhelft onze kleinste. Dat wordt een mannendagje vermoed ik. Iets met veel tv, snoep, sap en weinig activiteit. En dat ze groot gelijk hebben 😉

    De Dochter had het weer ferm geregeld. Toen ik haar van school ging halen, zei ze apetrots: ‘Mama, ik heb tegen de juf van J gezegd dat hij een weekje niet naar school zal komen omdat hij waterpukkels heeft, oké?’