Confession

Ik beloof plechtig dat ik hier niet oeverloos ga schrijven over kanker en wat het allemaal teweeg brengt in ons gezin. Maar dit ene dingetje wil ik toch nog even van me af schrijven. ’t Is een beetje therapie denk ik. En vreedzamer dan eens vierkant mijn gedacht zeggen tegen bepaalde individuen.

Wat de kanker van De Wederhelft betreft: ja, dat is erg en nee, we weten nog niet hoe het allemaal gaat evolueren. De komende weken en maanden zijn cruciaal op dat vlak. Zoals gezegd: mijn focus ligt bij mijn gezin. De gezondheid van De Wederhelft en het welzijn van onze kinderen staan op de eerste plaats. Dit is iets wat ze de rest van hun leven zal bijblijven. Ook als het goed afloopt, iets waar we nu 500% voor strijden.

Dus ja, je ziet me op stap gaan met de kinderen. Ja, je ziet me lachen. Ja, je ziet me met vrienden of kennissen babbelen op een terrasje. Ook De Wederhelft verstopt zich niet en daar ben ik verdikke blij om. Kanker maakt helaas deel uit van ons gezin maar het bepaalt niet hoe wij leven of moeten leven. Net zoals anderen dat niet voor ons kunnen opleggen.

Wij blijven buitenkomen, genieten van het leven, van de zon die op gaat, van bijtjes die zich in onze onkruidbloemen nestelen, van al wat het genieten waard is. Net zoals vorige keer kiezen we voor een positieve benadering in plaats van te zitten kniezen in de zetel en ons af te sluiten van de buitenwereld. We kijken naar wat wel nog kan en staan zo weinig mogelijk stil bij wat niet (meer) gaat.

Heb je daar moeite mee? Pech. Denk je dat het me allemaal niets doet dat mijn echtgenoot, mijn partner sinds 14 jaar, ernstig ziek is? Dat het me koud laat om te zien hoe zo een grote, sterke man in de fleur van zijn leven aftakelt en door zijn behandeling op slag 10 jaar ouder wordt terwijl wij alleen maar lijdzaam kunnen toekijken en hopen dat het voor de goede zaak is? Het staat je vrij te denken wat je wil. Maar val mij of mijn naasten daar niet mee lastig. Net zoals ik anderen niet lastig val met mijn verdriet, mijn twijfels en onzekerheden. Behalve enkele intimi dan. Op moeilijke momenten hou ik me sterk voor mijn partner, voor onze kinderen. En als dat niet lukt, zorg ik dat ze er zo weinig mogelijk van zien.

Zo heb ik al heel wat geleerd. Een zonnebril bijvoorbeeld camoufleert je tranen als je tijdens een optreden een liedje met een speciale betekenis hoort. Diezelfde zonnebril camoufleert ook je tranen als je de renners ziet toekomen tijdens de 1000 km van Kom op Tegen Kanker. Na het vormsel van onze oudste, waar De Wederhelft niet bij kon zijn, had ik een kleine crash in de sacristie, weg van alles en iedereen. De mama’s die me toen opvingen ben ik héél dankbaar. Sinds dit allemaal begon, heb ik geen enkele nacht deftig geslapen. Dat laat zich voelen, fysiek en mentaal. Ook daar zijn oplossingen voor, dat gaat nu hopelijk weer verbeteren.

Zo, de taterbekjes hebben hiermee wat voer voor sensatie en aandacht. Het zal het enige zijn dat we hen gunnen. Waarom? Omdat wij iets hebben wat zij niet kennen:

Hoe wij dit allemaal verder beleven, zal je hier niet lezen.

Toch nog eens een heel oprecht dankwoord aan allen die het wel goed met ons voorhebben, de aangeboden steun en hulp. We zijn jullie oprecht dankbaar, dat hebben we in het vorige tekstje geschreven. We zijn heel blij dat jullie deel uitmaken van ons leven en hopen ooit voor jullie te kunnen betekenen wat jullie nu voor ons betekenen. Dat is nu zo en dat blijft zo. We vergeten dit echt niet. Het geeft ons kracht en moed om te blijven doorgaan. Zonder jullie zou dit niet mogelijk zijn. Eerlijk waar.