6 à 7 jaar geleden adopteerden wij een zwerfkatje, Wilma. Ze werd meteen de beste vriend van onze huiskater, Gonzo. Ze zijn een onafscheidelijk stel: spelen samen, eten samen, slapen samen, wassen elkaar, …
Wilma is altijd al een avonturier geweest. Ze maakt heuse dagtochten in de buurt maar komt wel elke avond thuis eten en slapen. Normaal komt ze in de loop van de dag ook een paar keer dag zeggen. Sinds afgelopen weekend is er geen spoor meer van Wilma te bekennen. We hebben geen idee waar ze zit, of ze nog leeft, of ze in orde is. Het eten dat we ’s nachts voor haar in de veranda zetten (we hebben een kattenluik), wordt niet aangeraakt. Dit zijn voor ons geen fijne feestdagen zo.
Dit is absoluut niet van haar gewoonte. We missen onze poes allemaal: Gonzo, de kinderen en wijzelf. We maken ons continu zorgen. er vloeien traantjes…
Wilma staat op verschillende plaatsen geseind, ook op social media kan je niet naast haar opsporingsbericht kijken. Mocht iemand onze Wilma gezien hebben, laat dan alsjeblieft iets weten!
Alvast bedankt om mee uit te kijken naar ons gezinslid…
Hij en Zij zijn hier al maanden het kot op stelten aan het zetten. Ik ben begot helemaal mijn kluts kwijt. Waar normaal een muur is, is nu niks meer. Het vasttapijt dat mijn poezelige voetjes voor eelt behoedde is weg, nu ligt er iets grijs dat vooral heel stoffig is. Ik denk dat Ze het Chappi noemt.
Rinkaaneen loopt hier vreemd volk door huis en Ze lijken dat allemaal maar normaal te vinden. Die gasten maken wel kabaal en stof hè! Zo kan ik niet slapen!!!! Mijn 2 krabpalen: weg. Mijn salon: weg. Het schoteltje waar mijn etensbakje normaal op staat: weg. De kast waar mijn brokjes in zitten: WEG!!!!!
Noodgedwongen kampeer ik op Hun bed. Allez ja, ik vind dat ik geen andere opties heb. Welke kat gaat nu in hemelsnaam in een ordinaire kattenmand liggen pitten? Op de grond dan nog?!
Het Kind lijkt me te begrijpen. Het komt ’s avonds altijd even bij me zitten en aait me. Het kijkt me begrijpend aan en slaat wartaal uit. Da’s nu al 2 avonden op rij dat Het Kind denkt me te kunnen troosten met zijn tablet. Het zoekt dan poezenfilmpjes waarop Zij snel zegt ‘gebruik als zoekterm maar kattenfilmpjes in plaats van filmpjes van poezen‘.
Het Kind dwingt me dan te kijken naar horrorfilms: katten in bad, katten in de douche, katten die geborsteld worden, katten en stofzuigers, … Al 2 nachten heb ik de ene nachtmerrie na de andere! Laat dit alsjeblieft snel stoppen!!!
Sinds Gonzo, de zevenjarige kater van het huis, ook buiten komt, beleven we elke dag wel iets… Hij is een behoorlijk klunzige kat. Dat speelt in zijn nadeel als hij wil gaan jagen. Zo ook vandaag.
In het hoge gras onder de trampoline kwamen 2 kattenoortjes piepen. Een vogeltje vloog voorbij. Achter de kattenoortjes kwam plots een mollige bips tevoorschijn. Ze wiebelde zowaar een beetje. En dan uit het niets: poef! Gonzo die ten aanval trekt… Pseudo-behendig huppelde hij het vogeltje achterna.
Mààr: vogeltjes zijn slimme beesten. Hun hersenmassa is tig keer kleiner dan die van een kat maar als de kat in kwestie slechts 15% van dat immense brein gebruikt, wint het vogeltje. Onze buren hebben een metershoge haag met daarvoor … nog een metershoge haag. Gonzo sprong op een betonnen paaltje en zag het vogeltje in de haag verdwijnen. ‘Wat die vogel kan, kan ik ook’ moet hij gedacht hebben. Hij sprong omhoog richting verdwenen vogeltje… En viel met zijn klikken en zijn klakken los door de haag van de buren. Het was een dolkomisch zicht.
Even bleef het stil. Na een tijdje werd ik ongerust dus riep ik hem. Ik hoorde een klaaglijke miauw. Hij wist het even niet meer. De haag bleek dermate vertakt te zijn, dat er geen kat tussen paste. De groene Bekaert-draad die in de haag verstopt zat, hielp ook niet. De kat wist bij God niet hoe hij terug thuis moest geraken.
Met zijn etensbakje in de hand stond ik tegen de haag te praten. Telkens kreeg ik een droevige miauw als antwoord. Tijd voor een bezoekje aan de buren dus. Terwijl ik al wandelend zijn naam riep en tegen zijn etensbakje tikte, hoorde ik vanachter het groen het belletje van zijn halsbandje. Goed zo, hij volgde me.
Iets later stond ik bij de poort van de buren en daar kwam een bang katje af getrippeld. Ik nam hem onder de arm en gaf hem thuis wat eten als troost. Mijn kat is een held 🙂
3 jaar wordt deze schoonheid vandaag: ons Wilma! Voordien gekend als Hummeltje bij Poezenopvang De Snorhaar waar we haar vandaan haalden. Ze was toen een bang kittentje van enkele maanden oud. Toen het stenen uit de grond vroor in Molenstede, zag zij het levenslicht. Vermoedelijk overleefden mama en papa het koude vriesweer niet. Zij bewees dat ze van het sterke geslacht was en ze haalde het. Samen met enkele andere katjes werd ze gevonden ergens in de sneeuw in Molenstede. Ze was toen ongeveer 3 weken oud.
De Snorhaar ving haar op, verzorgde haar en begon met de socialisatie. Wij hebben die na de adoptie samen met Gonzo verder gezet. Ze is nog steeds een schichtig katje, wat aan de kleine kant ook, maar zooooo lief! Na enkele dagen bij ons te verblijven, besloot ze dat ik een toffe ben. Ik heb er bijna al mijn psychologische truken voor uit mijn hoed moeten toveren. Maar ik won haar vertrouwen…
3 jaar later is ze bij mij de perfecte kattin. Heel lief, heel aanhankelijk en een babbelaar eerste klas! Miauwen doet ze niet. Neen, Wilma miept. Waar ik ben, is zij meestal ook. Haar moeilijke start speelt haar wel nog parten. Als ze komt bedelen aan tafel en ik geef haar iets (jaja, dat mag niet, ik weet het), neemt ze het mee om het enkele meters verder haastig op te schrokken. Onverwachte geluiden verontrusten haar. Maar ze heeft al een verdomd lange weg afgelegd.
Ze panikeert niet meer omdat hier een man en kinders rond lopen. Ze zit in de huiskamer terwijl die barst van leven, rondvliegende dino’s, racende auto’s en vechtende kinderen. Vanuit haar hangmat bovenin de krabpaal kijkt ze toe. Als er bezoek is, komt ze soms al eens stiekem piepen in het deurgat. Tot ze betrapt wordt 🙂
Gelukkige verjaardag Wilma, we hopen dat je ons nog lang zal entertainen!
Hij en Zij lieten me gisterenavond weer in de steek. Een ander vrouwenmens komt dan telkens op hun mensenkittens letten. Ze is vriendelijk. Speels ook wel. Misschien ga ik volgende keer eens aan haar pootjes snuffelen. Ze zit in de zetel net zoals Zij. Toen Hij en Zij thuis kwamen, moesten ze het oppasvrouwenmens nog terug naar haar nest brengen. Gek toch dat die dat zelf niet kan vinden. Ze zou beter een voorbeeld nemen aan mij. Zelfs als ik in Hun slaapkamer zit, vind ik nog mijn mandje in de living terug.
Hij nam haar mee in de transportbox op wielen. Allebei maakten ze zich vast net zoals ze dat met mijn box doen als ik naar de dokter ga. Zij wist wat ik nodig had: Ze gaf me brokjes en water voor Ze zich ging wassen. Zoals gewoonlijk waren die als de wiedeweerga op. Mijn boertje hield ik voor mezelf. Toen Hij terug bij ons nest arriveerde, ging Hij meteen naar binnen. Tijd voor een aaitje leek er niet te zijn. Hij en Zij zullen weer vroeg moeten opstaan dus ik zal hen maar laten doen. Dan krijg ik mijn ontbijt op tijd.
Ik mis Wilma in de veranda. Tijd om dat lief ding binnen een bezoekje te brengen. Gezwind dartel ik naar de achterdeur… die op slot is! HARGHL! NEE! Hij heeft me buitengesloten! En mijn eten staat hier niet eens! Ik begin te roepen naar Hem:
‘Hey, je bent het alfamannetje van de kudde vergeten! Hallooooo! Lief katertje wil in de zetel slapen! Dorst dat ik heb, ge houdt het niet voor mogelijk! Zeg kloefkapper, hoe zit het? Gaat ge die deur hier nog komen open doen voor mij????’
O jee, ik moet pipi doen :s
Vannacht zal ik bewijzen dat ik dapper en onversaagd ben. Ze zal fier op me zijn (en hopelijk boos op Hem, gna gna). Een ganse nacht slaap ik braafjes op mijn krabpaal. ’s Ochtends hoor ik haar zoetgevooisde stem. Ze vindt me niet. Ik hoor dat Ze zich zorgen maakt.’ Tijd voor overacting, het zal Hem leren!
Ik rek me even uit, schraap mijn keel en produceer een zacht krakend ‘miauw’. En Ze hoort het! Natuurlijk hoort Ze het! De deur vliegt open en Ze is blij me te zien. Ze voelt dat ik frisse pootjes heb en geef me een dikke knuffel. Yes, het werkt! Mijn trauma is niet zichtbaar genoeg. Ik doe er nog een schepje bovenop, dan kan ik misschien nog wat anti-haarbalsnoepjes scoren.
Overal waar ze gaat of staat, plak ik tegen haar aan. Jaja, deze kater heeft gefakete verlatingsangst sinds vannacht. Ze moppert op Hem als Hij zijn gezicht laat zien beneden. Hij wil me aaien. Dat zal wel zijn vriend! Mij scheiden van mijn etensbak doe je niet ongestraft! Ik vlucht de gang in. Omdat ik compleet verzwakt ben na een nacht in de veranda (*kuch*), strompel ik naar de gang voor een bezoekje aan mijn toilet. Daarna neem ik aarzelend een kijkje in de veranda. De plaats des onheils.
Bij elke pas kijk ik even achterom. Hij moest het maar eens in zijn hoofd halen om me dat nog eens te flikken. Puh! Mijn plan werkt: ik krijg snoepjes. Van Hem. Goedmaaksnoepjes om zijn schuldgevoel weg te gommen. ja vriend, doe maar door. Ik zie dat je nog getormenteerd bent. Wacht, ik zal even zielig kijken en schor miauwen.
Eerder deze maand ging ik in verlof met 1 doelstelling voor ogen: een boek lezen. Ik kocht een boek over de Slachter van Bergen, een Belgische seriemoordenaar uit het tijdperk van Dutroux. Hij werd nooit gevat. Leeft hij nog? Zal hij nog terug aan het moorden gaan? Zit hij voor andere feiten in de gevangenis? Is het een hij of een zij? Als hij nog leeft, waar verblijft hij dan tegenwoordig? Niemand die het weet…
Het boek leest heel vlot. De auteur stelt terecht enkele kritische vragen met betrekking tot het onderzoek. Dit zijn dingen die me erg interesseren. Alles wat te maken heeft met justitie, politie-onderzoeken, de drijfveren van misdadigers, enz.: het houdt me bezig. Terwijl ik het boek las, betrapte ik mezelf er vaak op dat het me niet los liet. Wandelde ik met mijn zoon naar de stad, dan betrapte ik mezelf er enkele keren op dat ik argwanend keek naar plastic zakken die ik her en der in de natuur zag liggen. Elk stukje zwerfvuil was verdacht!
Het is nu een week geleden dat ik dit boek las. De Slachter van Bergen spookt soms nog door mijn gedachten. ‘Laat het los An, hoe groot is de kans’ fluister ik mezelf dan toe. En dan vind je op een mooie zomerdag dit in de tuin:
Een duivenvleugel, vakkundig van de rest van het lichaam gescheiden. Met chirurgische precisie. Waar de rest van de duif zich bevindt, weet niemand. Welk monster dit in onze tuin dumpte: onbekend. Ik verdenk er de Engsbergse Condor van mijn broer van dat ie even ontsnapt is. Had deze in een vuilniszak gestoken, dan had ik gegarandeerd heel de buurt bij elkaar gekrijst! De Wederhelft vermoedt dat een kat de folteraar van dienst is. Wat denken jullie?
Tweede beklijvende vondst die me meteen deed denken aan de Slachter van Molenstede:
Beenderen die we vonden toen we een put begonnen graven in een ander stuk van de tuin voor de aansluiting van het aardgas. Het stuk bot dat we vonden, is ongeveer 7 cm lang. We hebben er geen idee van wie of wat dit vroeger in zijn lijf had zitten. Een koe? Een geit? Een sukkelaar die hier niet mocht zijn? Wie zal het zeggen… Wordt hopelijk niet meer vervolgd want hier staan nog serieuze graafwerken op de planning omwille van de verbouwingen van ons huis :s
We hebben met zijn allen liggen puffen en zweten de afgelopen dagen. Tropisch warm was het hier. Voor een koukleum als ondergetekende is dit een zalige zomer. Ik kom buiten in speelse zomerjurkjes zonder dat het kippenvel over mijn lijf loopt! De katten des huizes zijn echter niet hittebestendig.
Wilma, een overschotjeskat die bestaat uit alle kleuren van de regenboog, zoekt overdag koele en donkere plekjes op. De ene keer ligt ze languit onder bed, de andere keer ploft ze neer op de frisse tegels van de keukenvloer. ’s Avonds sloft ze naar haar teergeliefde krabpaal in de veranda om haar dag te overpeinzen.
Gonzo, een warmte-absorberende hoofdzakelijk zwarte kat met het IQ van een dakpan, heeft zo zijn eigen manieren om met de warmte om te gaan. Of hij ligt te maffen op onze laptops waar hij telkens opnieuw met zijn klikken en zijn klakken vanaf vliegt (om vervolgens neer te ploffen waar we hem op de grond zetten). Of hij ligt te ronken op de schoenen van de kinderen in de veranda bij temperaturen van boven de 50° C.
Ik maak geregeld ijsblokjes om in het drinkwater van de katten te doen. Als ik die in hun waterbakjes leg, krijg ik de smerigste blikken toegesmeten van de vierpoters des huizes. Gonzo haalt zijn neus op en draait zich om. Wilma bekijkt die ijsschots onderzoekend, tikt er eens met haar poot tegen en stuift dan naar boven.
Om maar te zeggen: je kan nooit voor iedereen goed doen. Iedereen heeft zo zijn eigen manieren om met deze Belgische zomer om te gaan 😉
Raketman (3 jaar jong) is deze week thuis. Hij heeft volgens zijn zus waterpukkels. Om zijn aandacht af te leiden van de pijn en de jeuk, doen we samen de zotste dingen. Winkelen, kokerellen, knuffelen, huizen bouwen alsof het niks is, de katten ambeteren, noem het maar op en we hebben het al gedaan.
Vandaag had ik een lumineus idee. We zouden samen een kunstwerkje maken met verf, stiften en andere toestanden die normaal verboden terrein zijn voor de grijpgrage handen van Raketman. Onder begeleiding liep alles vlot. Work in progress, do not disturb:
Hij verkeerde in opperste concentratie. Was het huis ingestort, hij zou het niet gemerkt hebben. En toen ging de bel. Wasmachineman stond aan de deur. Zijn oorbel flapperde dus ik wist dat hij niet veel tijd had. Damn, dat wordt riskant.
Ik leidde Wasmachineman naar de berging. Ah ja, daar staat de wasmachine. Ondertussen zat in de eetkamer een driejarige helemaal alleen met potjes verf en stiften. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik was er niks gerust in. Toen trok er plots iemand aan mijn mouw: ‘Mamààààà, kijk eens naar mijn handjes?’ De blinkende oogjes vertelden me dat het nu tijd werd om een hartaanval te krijgen.
Ietsje later was Wasmachineman weer weg en dierf ik niet goed naar binnen gaan. Wat zou ik daar vinden? Een geverfde kat? Een geverfde kleuter? Al bij al viel het nog mee. Hij nam enkel de achterdeur en de koelkast onder handen. Die moesten maar niet zo maagdelijk wit zijn. Even met een natte vod er over en het was opgelost. Waarom de kat achter een orchidee met wijde pupillen naar Raketman zat te staren, zal ik nooit weten…
Wat is dat toch met katten en chloor?! Als Gonzo nog maar vermoedt dat we gaan zwemmen, zit ie ons vrolijk op te wachten bij thuiskomst. De zwemtas meteen uitladen bij de te sorteren was is dan geen optie. Neen. Eerst moet hij ongegeneerd zijn ding kunnen doen. Dat ziet er dan ongeveer zo uit:
Geraakt hij aan onze schoenen, dan speelt zich daar hetzelfde tafereel af. Je ziet hem dan denken ‘Oeoeoeoe I love you, I love you, I love you!!!!!!’ terwijl hij er overheen schurkt. Wilma bekijkt het kritisch vanop een afstand. Ik kan haar geen ongelijk geven.
Raketman (3,5 jaar oud) mocht onlangs naar het verjaardagsfeestje van een klasgenoot gaan. Hij keek daar echt naar uit en heeft zich er ook super geamuseerd. Voor herhaling vatbaar dus! Hij vertelde trots wat hij allemaal gedaan had. Dacht ik. Vandaag krijg ik de foto’s onder ogen en stel ik vast dat hij een klein detail vergat te vermelden in zijn uiteenzetting. Ziehier het bewijsmateriaal:
Raketman met blinkende oogjes: ‘Hola, wat kruist er hier mijn pad?!’
Verzint u er zelf even en afbeelding bij van een brandende lamp zo ergens boven zijn hoofd.
De kitten is zich van geen kwaad bewust.
Raketman: ‘Voilà zie, we zullen eens zien hoe grote kindervrienden katten kunnen zijn’ *evil grin*
De kitten: ‘Hé, waarom sta ik niet meer met mijn pootjes op de grond? Hoe ben ik hier beland? WTF?!
Raketman: ‘Tiens, tiens, die houdt dat goed vol zeg.’
De kitten: ‘Whààààà, haal me hier uit!!!! Laat die zot stoppen!!!!!!!! Bel Gaia!!!’
Merkt u vooral het voorpootje op dat de kitten voor zijn oogjes lijkt te houden.
De kitten: ‘Oh well, ik zal er dan maar het beste van maken. Waarom heeft dit rotding geen gordels?’
