Hukselende Vingers

Categorie: dieet

  • Eetplan – aflevering 2

    De Wederhelft nam verlof voor de kinderen tijdens de kerstvakantie. Wij verdelen de vakantieopvang hier zo een beetje. Dat betekent dat De Wederhelft ook 2 weken lang de heerlijkste maaltijden op tafel toverde. Al dit lekkers werd tijdens de feestdagen aangevuld met nog méér lekkers! En dat laat zich voelen… Vrijdag sloten we een Bourgondische kerstvakantie af met huisgemaakte smoutebollen. Niet dat ik vanaf nu Spartaans ga leven, maar er gaat hier op culinair vlak toch wel wat veranderen.

    Vanaf morgen vliegt de riem er terug op. Ik heb een app op mijn smartphone geïnstalleerd om de evolutie van mijn gewicht op te volgen. Daar kan ik voor mezelf ook doelstellingen en deadlines in bepalen. De grafiek toont me dan hoe erg het met mijn doorzettingsvermogen gesteld is. Voor mij mag er 2,5 à 3 kg Anneke minder op deze aardbol vertoeven.

    Morgen beginnen we de week met een eenvoudige maaltijd: aardappelen, groente en (mager) vlees. Als tussendoortjes voorzie ik mezelf van wat drinkyoghurt en enkele walnoten. Als ik om 14 uur nog niet gezondigd heb, dan mag ik een mignonette van Côte d’Or eten. Belonen en straffen…

  • Op algemeen verzoek: een recept

    Deze week stoefte ik over een pastasalade die ik hier gezwind op tafel zwierde. Ik gebruikte als basis een recept van Tim Torfs. Recepten en ik hebben een haat/liefde-verhouding. Ik begin altijd erg punctueel en na stap 2 begin ik meestal te freewheelen. Deze pastasalade is heel eenvoudig klaar te maken. Ook als je voor 100% het recept volgt, is het resultaat een succes! De 3 kinderkens des huizes hebben er duimen en vingers bij afgelikt. Mooi meegenomen: dit gerecht is gezond, lekker en niet verboden in de strijd met de weegschaal.

    Hoe heet het beest?

    Spaghetti met mozzarella, spekjes, tomaat, pijnboompitten en basilicum

    Wat smijten we daar allemaal bij als we met zijn tweetjes aan tafel zitten?

    150 gram spaghetti volkoren

    30 gram rucola (lees: een klein zakje rucola of veldsla met rode biet)

    1/2 bakje kerstomaatjes

    125 gram spekblokjes mager (voor de carnivoren: 250 gram spekblokjes)

    1 bol mozzarella (lees: 1 rolletje mozzarella of de light-versie) -> tegenwoordig heb je ook van die miniballetjes mozzarella in de supermarkt

    30 gram pijnboompitten (lees: een handvol van die heerlijke pitjes)

    blaadjes verse basilicum (liefst blaadjes waar de kat nog niet aan geknauwd heeft)

    1 eetlepel pesto groen (dat mag eigenlijk een ferme kwak zijn want anders proef je er niet veel van)

    2 eetlepels olijfolie

    Hoe maken we daar iets van?

    Kook de spaghetti beetgaar. Dit kan je eenvoudig testen (geleerd op kot): vis een tweetal slierten uit je kookpot en gooi die tegen een betegelde muur. Blijven ze plakken? Dan is je pasta gaar. Giet af maar laat een klein beetje (maar echt een héél klein beetje) kookvocht achter in de pan. Zet weg met gesloten deksel. Door het restje kookvocht gaat de pasta niet kleven.

    Bak vervolgens op laag vuur de pijnboompitten goudbruin (zonder olie!) en laat ze afkoelen. In dezelfde pan (we besparen hier op afwas hé zeg) bak je de spekblokjes knapperig. Olie toevoegen hoeft niet want die dingen zijn zo vettig als ze groot zijn. Lat uitlekken op een stukje keukenpapier.

    Snijd intussen de kerstomaatjes doormidden, de mozzarella in blokjes en schep samen met de pijnboompitten, knapperige spekblokjes en rucola door de pasta. Roer wat groene pesto en een ietsiepietsie olijfolie door de pasta. Verdel over 2 borden en garneer met een paar blaadjes verse basilicum.

    Tip van Anneke: smijt er nog wat zwarte olijven bij. Succes gegarandeerd.

     

  • Een goede voorbereiding is het halve werk.

    Daarom zijn wij nu al volop onze spullen in veel te kleine dozen aan het proppen voor de verhuis in oktober. Dankzij collega’s en vrienden hebben we momenteel een vijftigtal dozen ter beschikking. Hopelijk volstaat dat. Vandaag heb ik me ontfermd over een half ton glaswerk: karaffen, wijnglazen, bierglazen, aperitiefglazen, jeneverglaasjes, portoglazen, champagnefluitjes, … De collectie is nog niet helemaal ingepakt omdat ik niet voldoende oud papier in huis had. Ha ja, elk glas wordt eerst netjes verpakt in krantenpapier want veiligheid bij transport primeert! Ik gooi mijn glazen liever zelf kapot tijdens een Griekse avond dan dat ik per ongeluk mijn polsen over snijd tijdens het uitpakken na de verhuis.

    De kinderen werden mee ingeschakeld in het hele gebeuren. De 2 oudsten hebben zich een halve dag geamuseerd met een kapotte kartonnen doos en de kleinste, Raketman dus, hielp boven de Wederhelft met het versjouwen van dozen. De bijhorende ‘eurh’ en ‘hnggg’ – geluidjes waren best wel amusant.  Misschien moet ik volgende keer toch de dozen maar iets minder zwaar maken. Nadien hielp de oudste me door krantenpapier op maat te knippen om de verschillende soorten glazen te verpakken. Hoezo, u vindt me een perfectionist? 😉

    ’s Avonds was iedereen uitgeteld. De vele trappen tussen zolder en kelder die we vandaag tig keren deden, zullen er wel voor iets tussen gezeten hebben. Als beloning kregen ze vers gemaakte cannelloni. En een stukje fruit als dessert. En Studio 100 TV. En voor ondergetekende een chocolademoelleuxke. Morgen start ik terug met mijn eetplan 🙂

  • Wat eten we vandaag?

    Mijn loslopend DNA staat nogal bekend om zijn gezonde eetlust. Elk van mijn kindjes is gezegend met 7 magen en een sterfput. Mijn man en ik krijgen op die manier veel voldoening van onze hobby: kokerellen. Echt, de kinderen hier eten graag en meestal ook veel. Toch zijn ze alledrie gezegend met een sprinkhaanfiguur. Hopelijk blijft dat zo.

    De kinderen zijn veel met eten en gezonde voeding bezig. Ik vind het goed dat daar al in de kleuterschool wat aandacht aan besteed wordt. Wij koken hier gevarieerd dus op dat vlak zitten we wel goed. Triple Trouble eet graag groente, fruit, dode beesten, legoblokjes, stickers, …

    En toch zit ik hier een blogje te schrijven dus u voelt het al aankomen… ergens zal er toch iets zijn. Juist ja.

    De vraag waar elke ouder wel eens stuiptrekkingen van krijgt: ‘Mamàààààààààà, wat gaan we vandaag eten?’ U kent het? Ik hoor het per kind zo ongeveer 10 keer per dag. Ze hebben ook al variaties gevonden zoals daar zijn:

    ‘Mamààààà, wat gaan we vanavond eten?’

    ‘Mamààààààà, wat gaan we vanavond als middag eten?’ (die hebben ze geproduceerd voor de wederhelft)

    ‘Mamàààààà, wat gaan we morgen eten?’

    Of zoals enkele dagen geleden weerklonk uit de mond van de kleinste: ‘Mamàààà, wat gaan we eten als het Kerstmis is?’

    Geduldig als ik ben, probeer ik altijd waarheidsgetrouw te antwoorden. Maar soms wordt het ook mij te veel. Zo was ik vorige week Fien de krokodil aan het koken, bleek die toch niet veranderd te zijn in een broccoli toen ik het deksel van de kookpot haalde zeker…

    Vandaag kruiste dit mijn pad:

    IMG_0285

    U raadt het ongetwijfeld al: morgen eten we gegrilde gnoe in versgemaakte smurfensaus!

  • Een gezonde geest in een gezond lichaam

    Een tijdje geleden startte ik met mijn ‘New way of life’. Vastberaden was ik om een klein beetje ballast te droppen. Neen, ik vind mezelf niet te dik. Ik zaag wel geregeld over mijn gewicht en mijn figuur maar da’s omdat ik een vrouw ben en die doen dat nu eenmaal. Dagelijks volg ik via een grafiek in Excel de evolutie op van dit project.

    Tot mijn grote tevredenheid kan ik melden dat ik ondertussen (wat een woord is dat toch) al een goeie 3 kilogram dumpte! Neen, het vet spuit er niet uit zoals bij de Londense riolen maar dat was ook niet mijn doelstelling. Ik wilde op een duurzame manier wat gewicht verliezen, zonder honger te lijden en door toch lekker te blijven eten. De rest van de gezinsleden mag er immers geen hinder van ondervinden. Dus ik vind 3 kilogram op een goeie 2 maanden zeker niet slecht. Zeker als je weet dat ik nog quasi dagelijks met de lepel in de pot Nutella zit en dat ik op het werk een permanente voorraad Mignonettes heb liggen.

    Allicht zal stress flink hebben bijgedragen aan dit resultaat. We zijn hier namelijk druk bezig met immo-toestanden. Een huis gekocht, je eigen huis te koop zetten en de hele rimram die daar bij komt kijken… Vervolgens een verhuis plannen, een renovatie plannen en van die dingen. Beuh, allemaal heel leuk maar toch ook een verkorting van mijn leven. Als weegschaal blijf ik over alles twijfelen tot ik er helemaal tilt van slaag en in de Baileys duik. En mezelf er dan op betrap dat ik tegen de voorraad conservenblikken in de kelder sta te praten.

    Anyway… Wie op zoek is naar tips over duurzaam afvallen zonder al te grote culinaire kunstgrepen, mag het me altijd laten weten. Ik deel mijn tips graag met jullie voor wat het waard is.

  • Kannibalisme

    Ik ben de trotse mama van een driekoppig kroost. Ze zijn nu 6/4/3 jaar oud. Allemaal zijn ze blond. Ik vermeld het even in de rand, u kan dat belangrijk vinden. Gans het gezin is nogal bourgondisch aangelegd. We zijn daar erg blij om. Gans het gezin beschikt ook over een behoorlijk levendige fantasie. Dat levert soms gezellige taferelen op. Vooral als je het bourgondische aspect gaat verbinden met de ongebreidelde fantasie des huizes. Om u een idee te geven…

     

    Dag 1:

    ‘Mama, wat gaan we vandaag eten?’

    – ‘Pasta met balletjes in tomatensaus van Samson en Gert.’

    Ze waren in hun nopjes want dat moest wel lekker zijn (ik vind het niet te vreten maar soit, De Wederhelft en ik hadden onszelf een stukje eend beloofd). Toen kregen ze de bokaal in de mot waar Samson en Gert vrolijk op prijkten. Het begon nogal echt te worden. Een half uurtje later toverde ik hun feestmaaltijd, waar ze zo naar uitgekeken hadden, op tafel. Als beloning kreeg ik 3 bedremmelde snoetjes. Ze keken naar hun bord, naar elkaar, terug naar hun bord, naar de keuken. En toen, uit het niets:

    ‘Mamàààà, zitten Samson en Gert echt in die saus?’ Ik zou het niet erg vinden als dat het geval was maar heb hen toch maar uitgelegd dat die saus niet gemaakt is VAN Samson en Gert maar DOOR Samson en Gert. Studio 100 mag me bij deze een job aanbieden.

     

    Dag 2:

    Gonzo en Wilma krijgen hun ontbijt gepresenteerd. 2 maal daags krijgen ze elk 30 gram droge brokjes. De dierenarts vindt dat voldoende voor 2 lamlendige binnenkatten. Wij hadden katten als huisdier nog voor er kindjes uit mijn buik floepten dus ze hebben het nooit anders geweten. Maar nu, de dag dat Samson en Gert ergens ter hoogte van hun dikke darm rondzwierven, viel hen iets op:

    ‘Mama, eten poezen ook mensen?’

    Oh God, wat heb ik gemist?! Onderzoekend bekeek ik Gonzo. Die bekeek me met een arrogante blik. “’t Is dat het nogal zwaar op de maag blijft liggen, anders had ik die herrieschoppers al lang opgevreten.” Komaan onnozel kattenbeest, wat heb je weer uitgespookt??? “Niks. Nog niks.” *zucht*

    – ‘Waarom vraag je dat jongen?’

    ‘Er liggen botjes tussen de brokjes van de poes.’ Argwanend kwam ik dichterbij. Gonzo aanschouwde het tafereel en zat zich te verkneukelen op zijn krabpaal.

    – ‘Dat zijn geen echte botjes jongen, dat zijn brokjes die de vorm hebben van een botje.’

     

    Dag 3 (we eten één of ander exotisch vleesgerecht):

    ‘Mama, bestaan kannibalen echt?’ Ik kijk met een vernietigende blik naar Gonzo die ’toevallig’ net dan eens kucht.

    Jah, daar zit je dan. Je mag je kindjes geen angst aanjagen maar liegen is ook niet netjes.

    – ‘Ja hoor, die bestaan echt.’

    ‘Zijn wij ook kannibalen?’

    – ‘Nee jongen, wij eten geen andere mensen op.’

  • Als de kat van huis is…

    De Wederhelft laat vandaag nog eens zijn goed hart zien. Hij zet zich in als vrijwilliger voor d’Event, dat zijn de mannen achter Luna Festa, The Hills indoor en Dance 2 the summer. Voor hem zijn dat lange werkdagen en nog langere nachten maar hij doet het graag dus ik laat hem rustig doen. Iedereen heeft een hobby nodig. Doorheen de jaren ben ik dat voor mezelf ook erg gaan appreciëren. Want als hij niet thuis is, ben ik baas over de kookpotten, de afstandsbediening en de badkamer!

    Met andere woorden: vandaag aten we quiche. Als hij het woord nog maar hoort, slaat hij al groen uit. Ik heb me zo vet als een varken gevreten. Da’s niet moeilijk met quiche want dat zit vol room en eieren. De Dochter wilde mijn voorbeeld volgen. Resultaat: een kwartiertje na de maaltijd lag haar portie quiche onverteerd op onze mooie stenen vloer. Ik heb haar er niet met haar neus door gewreven 😉

    Traditioneel is er tijdens het weekend niks het bekijken waard op tv. Perfect! Zo kan ik wat kijkachterstand van opgenomen programma’s inhalen wanneer de kroost in bed ligt. Vanavond staat er Bones op het programma. Niks zo smakelijk bij mijn chocoladepudding als een lijk in staat van ontbinding.

    Als ik niet in slaap val in de zetel, beloon ik mezelf nog met de geneugten van een bloedheet bad. De eerstegraads brandwonden die dat oplevert, laat ik genezen in bed terwijl Mark Eyskens op mijn schoot ligt. Zijn laatste nieuwe boek althans. Ah quality-time, iedereen moet daar voor zichzelf wat tijd voor maken…

  • Rare jongens daar in Zichem

    Ik mag voor het OCMW van Scherpenheuvel-Zichem werken als personeelsverantwoordelijke. Het beleid daar geeft me de kans om voorstellen uit te werken die onze mensen ten goede komen. Ik ben daar heel dankbaar voor. Onlangs lanceerde ik het idee van een gezondheidsbeleid. Als je wil werken aan presenteïsme, dan levert dit in mijn ogen betere resultaten op dan een absenteïsmebeleid, ook wel gekend als ziekteverzuimbeleid. Mijn idee werd niet al te enthousiast onthaald. Bij sommigen riep het al meteen beelden op van Aziatische strafkampen waar je 3 dagen moet overleven op een droge boterham en een glas water terwijl je zware fysieke arbeid levert in mensonwaardige omstandigheden. Tof, het is ook een optie 🙂

    Ik zag het eerder wat positiever. Wat zat er bijvoorbeeld in mijn plan: fruitmanden in de keuken zetten voor onze personeelsleden. Meer kans dat ze gezonde tussendoortjes eten op die manier. Fruit zien eten doet fruit eten. Thuis doe je zo gauw de moeite niet maar als het op het werk toch voor het rapen ligt, dan kan je al even goed mee doen met de kudde. Een andere was het stimuleren van woon-werkverkeer met de fiets. Vooral voor onze administratieve krachten dan want de meesten wonen in een straal van 8 km rond het OCMW. Het personeel van de thuiszorg daarentegen is al actief bezig tijdens de uitoefening van hun job.

    Nog een mooie vond ik ‘samen bewegen’. Iets wat er vroeger was maar het stierf een stille dood. Dankzij onze glijdende werktijden kunnen we tot anderhalf uur lang pauzeren ’s middags. Dat geeft een mens toch wel wat tijd om wat aan de conditie te werken. Wat je overdag al doet, hoef je ’s avonds niet meer te doen wanneer je kaars eigenlijk al uit is. Vroeger gingen we tijdens onze middagpauze al eens met een klein groepje wandelen. ‘Samen bewegen’ werd echter al neergebliksemd nog voor het geboren werd. Ach ja, er zijn ergere dingen in het leven. Ik kon het maar proberen.

    Zelf probeer ik in elk geval mijn plan wel uit te voeren. Ik neem sowieso geregeld fruit mee naar het werk. Als de omstandigheden (lees: het weer, de kinderen en alle agenda’s binnen het gezin) het toelaten, spring ik op mijn stalen ros voor een rit langs de Demerbroeken tot in Zichem. Vanaf nu ga ik 2 à 3 keer per week wandelen tijdens mijn middagpauze. Vandaag was de eerste keer, de regen hield me niet tegen.

    Halverwege mijn route passeerde ik een local. Oud en er waren kosten aan. Hij liep met een kruk, had al even geen scheermachine gezien en leek me allergisch aan zeep en shampoo. ‘Alcohol ontsmet dus daar wassen we ons maar mee’ leek zijn motto toen ik hem passeerde. Wat een walm zeg!  Ik knikte beleefd en hield mijn tempo aan. Zijn reactie: ‘Oep maai moette ni lette zunne, ik zèn toch bekant doewet.’ Jah… Hoe reageer je daar in hemelsnaam gepast op?

    – Ah, hier is mijn kaartje mijnheer. Ik ben free lance copywriter en kan voor u het meest originele overlijdensbericht ever schrijven?

    – Goed plan, die overbevolking is immers voor niks goed?

    – Hulp nodig?

    Allez ik bedoel maar… Je kan toch niet verwachten dat een wildvreemde voorbijganger dit gestamel serieus neemt? Plots zag ik dat er in zijn onmiddellijke omgeving een koppeltje stond, ze leken hem te kennen. Ik besloot mijn route stilletjes verder te zetten. De man was in goede handen, anders zou ik wel gereageerd hebben. Noem het beroepsmisvorming. Ik heb er wel de ganse dag op zitten denken. Hoe diep moet het niet zitten als je dergelijke uitspraken doet tegen een vreemde? Wil hij geholpen worden om zijn leven, wat er hem nog rest althans, terug op de rails te krijgen en mee te tellen in de maatschappij? Is hij sociaal geïsoleerd en zoekt hij contact om uit een vicieuze cirkel te geraken? Of had hij gewoon een stuk in zijn kraag en zei hij tegen de volgende voorbijgangers dat UFO’s hem ontvoerden en terug op de aarde gooiden na een mislukt experiment. Wie zal het zeggen…

  • Update eetplan

    2 weken geleden begon ik met mijn new way of life. Ik stelde voor mezelf een eetplan op dat bestaat uit een samenraapsel van tips die ik van andere mensen kreeg. Ik wil namelijk een beetje gewicht kwijt. Niet te veel, ongeveer 4 à 5 kilogram minder is mijn streefdoel. Niet echt concreet, ik weet het maar ik ken mezelf. De eerste dagen waren loodzwaar. Ik denk dat ik toen moest afkicken van suiker en chocolade. Da’s het enige wat ik drastisch ingeperkt heb. De andere wijzigingen in mijn eetgewoonten zijn subtieler. Ik leerde mezelf er wel beter door kennen. Ik eet niet omdat ik honger heb, maar omdat ik goestingskes heb. Vooral zoetigheid moet het dan ontgelden. Tijdens de eerste dagen dat ik er bewust op lette om niet in mijn zoete schuif te duiken op het werk, had ik zelfs hoofdpijn en was ik geïrriteerd. Erg erg erg…

    Ganse dagen moest ik van ’s ochtends tot bedtijd onderhandelen met mezelf om van de chocolade en de koekjes af te blijven. Ik weet dat dit een luxeprobleem is, maar het is wel zwaar. Soms had ik al een chocolaatje vast eer mijn frank viel en kostte het me moeite om het terug te leggen. ’s Avonds was ik dan wel fier op mezelf dat het me gelukt was, ook al stond mijn hoofd op springen. Het leek wel migraine maar het was puur afkicken van zoetigheid. Mijn gewicht kabbelde langzaam maar zeker wat naar beneden. En dan: bam! Bijna een kilo er weer bij… Ikke slechtgezind tot ik me realiseerde dat ik de schuld mocht afschuiven op mijn hormonen (de vrouwelijke lezers zullen wel weten wat ik hiermee bedoel).

    Ondanks de tirannie van mijn hormonen zette ik toch moedig door. Ik merk nu dat ik de laatste dagen veel minder zin heb in zoetigheid. Ik had mezelf een portie zelfgemaakte chocomousse beloofd als ik mijn eerste tussentijdse doelstelling zou behalen. Enkele dagen geleden was het zover en ik heb nog steeds geen chocomousse gegeten. Eigen keuze, geen behoefte aan dat spul. Ik sta geen 50 keer per dag meer met de deur van de koelkast of de diepvriezer in mijn handen, te staren naar al dat lekkers dat er in ligt. Soms stap ik er nog naartoe en denk ik ‘Nee An, niet doen’ waarna ik me braafjes omdraai en weg ga. De afgelopen 2 weken verloor ik 800 gram volgens mijn grafiek in Excel. Voor jullie lijkt het misschien peanuts maar ik ben blij met dit tussentijdse resultaat. Die piek van de extra kilogram moest ik immers ook wegwerken. Voor mij hoeft het niet te snel te gaan, dat gewichtsverlies. Als het maar duurzaam is. Ik heb tijd.

  • Een dikke streep is ook een lijn.

    In dit huishouden wordt veel gekookt. Zowel De Wederhelft als ik kokerellen met plezier. Als de gelegenheid zich voordoet, zijn we druk in de weer met kookboeken, boodschappenlijstjes en het verzamelen van de nodige attributen. Niet moeilijk dat een mens na verloop van tijd op dieet moet dus. We zijn hier trouwens gezegend met een Bourgondisch nageslacht. Eén en ander zal waarschijnlijk wel met elkaar te maken hebben. Maar toch… Af en toe zet ik ook eens luiewijvenkost op het menu. Dan duik in de diepvriezer, leg de stukken Eoraptor en dodo aan de kant en haal er wat overschotjes uit.

    Vandaag was zo een dag. De Wederhelft bevond zich rond etenstijd ergens tussen Amsterdam en de heimat. De kinderen waren balorig, dat gebeurt wel meer op het einde van een drukke schoolweek. Het gaf me weinig speelruimte om met messen en pannen aan de slag te gaan. Met 3 vermoeide kleuters is samen gezellig tafelen een uitdaging. De keuze was dus rap gemaakt toen ik in de diepvriezer aan het snuisteren was: lasagne, succes gegarandeerd! Eigenlijk had ik er ook wel zin in. Garfield indachtig, zag ik me al volgevreten in de zetel hangen met de zapper in mijn handen. Zo een avond zou het worden.

    Tot het etenstijd was. De 3 vermoeide kleuters veranderden in uitgehongerde aasgieren. Als loslopend wild vlogen ze op hun bord, er nog net op tijd aan denkend dat wij een soort zijn die eet met bestek. Lijdzaam keek ik toe hoe wat ik dacht dat mijn portie lasagne was, als sneeuw voor de zon verdween in heu… nee. Geen schattige kleuterbuikjes maar bodemloze sterfputten! Mja, alles voor de kindjes, ze moeten immers nog groeien.

    Na het eten mogen ze even tv kijken. Strak plan An, dan kan je toch nog stiekem iets anders uit de diepvriezer halen voor jezelf. Als lammetjes vleien ze zich neer in de zetel, zetten hun verstand op nul en kijken naar Nick Jr. Perfect! Ik zet me aan tafel met een heerlijke portie macaroni met ham en kaassaus. Ik ga even niet vermelden dat ik probeer te diëten. De kleinste steekt zijn neus in de lucht en kijkt rond. Ik probeer nog mijn arm voor mijn bord te zetten maar het is te laat. Hij heeft het gezien. In een wip zit hij in zijn eetstoel naast me te blinken.

    ‘Nu een hapje voor Japper mama.’

    ‘Zou je dat wel doen jongen, je hebt net véél lasagne gegeten.’

    ‘Ikke lust da mama, ik eet da ook appeliet?’

    Lap! Hij weet het goed genoeg, die oogjes doen het hem elke keer opnieuw. Ik deel gedwee mijn macaroni met de kleinste. Achteraf bekeken moet ik hem dankbaar zijn. Anders had ik weer grandioos te veel naar binnen gestouwd. Dan zou ik morgenochtend weer boos op mezelf geweest zijn na mijn ontmoeting met de weegschaal. Maar toch. Volgend weekend staat hier opnieuw lasagne op het menu.