Auteur: An Baraitre

  • Als een goed huisvader…

    Vorige week zetten wij ons huis te koop. Wij hebben een knap huis. Echt, ik woon hier dolgraag. Dit jaar hadden wij enkele renovatiewerkzaamheden gepland. De grootste daarvan waren de afwerking van de buitentrap naar de voordeur en de renovatie van de voorgevel. Enkele weken geleden werd de trap onder handen genomen. Er kwam een mooie tegel op, er kwamen plintjes tegen en het geheel werd netjes afgewerkt. Wij blij.

    Toen kochten we een ander huis. Wat doe je anders tijdens de solden hè… Veel mensen zouden dan geen energie meer stoppen in hun huidige woonst en zich focussen op hun nieuwe nest. Wij kunnen dat niet. Wij willen dat dit huisje in orde is en blijft zodat de toekomstige eigenaar er even graag zal wonen als wijzelf. Dus wij hielden woord.

    Afgelopen week ging de aannemer aan de slag. De crepie werd hersteld, enkele andere prulletjes werden afgewerkt en de voorgevel kreeg 2 likjes waterafstotende verf. De crepie kan nu dus tegen een stootje. Hier hangt namelijk een minerale crepie tegen de gevel en die bleek niet echt bestand tegen Belgisch weer en Belgische winters. Her en der waren lelijke vlekken en barsten zichtbaar. Nu dus niet meer. Volgens de buren is het uitzicht een hele verbetering en we kunnen hen eerlijk gezegd geen ongelijk geven.

    Oordeelt u zelf maar…

    IMG_0276

  • An idiot abroad

    Kennen jullie Karl Pilkington? De titel van dit tekstje slaat op hem. Ik ben fan! An idiot abroad is een reeks van reisdocumentaires, geregisseerd door Ricky Gervais. Wie? Een Britse lolbroek met tijd en geld. Karl Pilkington is de hedendaagse Onslow: zijn interesses reiken niet verder dan de inhoud van zijn koelkast en de afstandsbediening van het televisietoestel. Toch slaagde hij er in een misses Pilkington aan de haak te slagen.

    Karl weet dat de aarde rond is maar veel meer als dat wil hij van de wereld niet weten. Hij wordt door Ricky naar alle uithoeken van de aardkloot gestuurd. Hij brengt dan op zijn manier verslag uit van zijn belevenissen en indrukken daar. Geregeld zorgt Ricky vanuit Engeland voor enkele verrassingen op locatie.

    Ik ben er nog steeds niet uit of Karl nu écht zo is of dat het een gespeeld typetje is. Maar in beide gevallen ben ik fan. Hij laat ons de wereld zien op een aparte manier. Ik hoor hem aan locals vragen stellen die ik me ook stel als ik de beelden zie. Ik zie hem dingen doen waarvan ik denk ‘groot gelijk maat’. Kortom, hij is een gewone man (al dan niet gespeeld) zoals u en ik die zorgt dat onze prangende vragen beantwoord worden.

    Hier zie je wat ik bedoel…

     

  • Een gezonde geest in een gezond lichaam

    Een tijdje geleden startte ik met mijn ‘New way of life’. Vastberaden was ik om een klein beetje ballast te droppen. Neen, ik vind mezelf niet te dik. Ik zaag wel geregeld over mijn gewicht en mijn figuur maar da’s omdat ik een vrouw ben en die doen dat nu eenmaal. Dagelijks volg ik via een grafiek in Excel de evolutie op van dit project.

    Tot mijn grote tevredenheid kan ik melden dat ik ondertussen (wat een woord is dat toch) al een goeie 3 kilogram dumpte! Neen, het vet spuit er niet uit zoals bij de Londense riolen maar dat was ook niet mijn doelstelling. Ik wilde op een duurzame manier wat gewicht verliezen, zonder honger te lijden en door toch lekker te blijven eten. De rest van de gezinsleden mag er immers geen hinder van ondervinden. Dus ik vind 3 kilogram op een goeie 2 maanden zeker niet slecht. Zeker als je weet dat ik nog quasi dagelijks met de lepel in de pot Nutella zit en dat ik op het werk een permanente voorraad Mignonettes heb liggen.

    Allicht zal stress flink hebben bijgedragen aan dit resultaat. We zijn hier namelijk druk bezig met immo-toestanden. Een huis gekocht, je eigen huis te koop zetten en de hele rimram die daar bij komt kijken… Vervolgens een verhuis plannen, een renovatie plannen en van die dingen. Beuh, allemaal heel leuk maar toch ook een verkorting van mijn leven. Als weegschaal blijf ik over alles twijfelen tot ik er helemaal tilt van slaag en in de Baileys duik. En mezelf er dan op betrap dat ik tegen de voorraad conservenblikken in de kelder sta te praten.

    Anyway… Wie op zoek is naar tips over duurzaam afvallen zonder al te grote culinaire kunstgrepen, mag het me altijd laten weten. Ik deel mijn tips graag met jullie voor wat het waard is.

  • De dubbele functie van oordopjes

    De dubbele functie van oordopjes

    Gisteren bezochten we de Brusselse Heizel. Het Koning Boudewijnstadion was the place to be voor liefhebbers van muziek en entertainment. Na 7 jaar bracht Robbie Williams namelijk opnieuw een bezoek aan ons land. In 2006 was het een fantastische show, daarom wilden we er nu graag opnieuw bij zijn. We kochten zelfs tickets voor de golden circle. Goeie plaatsen gegarandeerd dus. Die tickets zijn aan de dure kant dus je zou denken dat niet zomaar de eerste de beste schlemiel je daar voor de voeten loopt. Niet dus.

    De aftrap voor het voorprogramma werd gegeven door DJ Daddy K. ‘Wie?’ hoor ik u denken. Wel, wij dachten hetzelfde. We gaven het een kans maar al snel hadden we door dat het toch niet je dat was. Onze lokale held, DJ Oscar, geeft meer waar voor minder geld. DJ Daddy K liet uitschijnen dat hij druk bezig was met mixen, scratchen, enz. In realiteit speelde hij gewoon een mixtape, inclusief opgenomen bindteksten, af. Komaan gast! Je krijgt de kans voor een goed gevuld Koning Boudewijnstadion te spelen en je kan niet beter als dàt? Hij lag dus al snel in mijn onderste schuif.

    Aan mij merk je dat trouwens meteen, ik ben een eerlijk publiek. Meezingen zat er niet in, daarvoor wisselde hij te snel tussen de tracks. De goesting om met mijn voet mee te tappen op het ritme van de muziek, laat staan om wat met mijn poep te wiebelen, was ver zoek. Ik heb het optreden beleefd uitgezeten. Mààr… DJ Daddy K heeft ook fans. Terug naar de schlemielen dus…

    De Wederhelft stond naast een wandelende tic-tac. Ter gelegenheid van haar daguitstap naar dit stadion had ze 1 zinnetje van buiten geleerd: ‘Ik kan niks zien!’. Tussen 2 optredens was er plots lichte paniek: tic-tac on the move! Ze besloot een poging te wagen om wat naar voren te kruipen voor een beter zicht. Dat werd door de andere toeschouwers niet geapprecieerd dus de rest van het optreden stond ze braafjes naast die van ons. Naast mij stond een kruising tussen Barbie en een herkauwende kameel. Zet een kameel een blonde pruik op, duw een kauwgom in zijn bek, voorzie hem van een knalroze topje en teensletsen et voilà… mijn buurmeisje tijdens de show.

    Zij was de fan van DJ Daddy K. Haar partner stond er bij en keek er niet-begrijpend naar. Toen kreeg ze ons in de mot. Wij stonden daar maar te staan. Met onze oordopjes. Dat viel ons trouwens op, hoe weinig mensen hun gehoor beschermden. Wij gebruiken ze ter bescherming van ons gehoor maar in dit geval fungeerden ze vooral als geluidsdemper voor de bagger van DJ Daddy K. Barbie is het type dat denkt dat een mens geen hol meer verstaat als ie oordopjes draagt. Mijn fantasie kreeg gelijk, ze had een – hoe kan het ook anders – Antwerps accent.

    Ze steekt daar een hele litanie af tegen haar partner over ons. Ze wil zelfs een foto van ons maken als bewijs dat er mensen zijn die ook tegen hun goesting naar een optreden gaan. Intern had ik de slappe lach, uitwendig bleef ik cool. Dan begint ze haar aanhang te jennen: ‘Komoan schàt, koept strak diene laaif-CD van de Robbie mor è want gij lot oaw geld toch geejere rolle!’ De man keek wat geambeteerd en mompelde iets. Zij ging terug helemaal op in DJ Daddy K. Haar 2 hersencellen waren nog aan het ruziën over hun taakverdeling: gaan we vandaag zindelijk zijn of kiezen we voor eten met bestek? Neuh, ’t is voor ons ook warm, we spelen van hersendoodje.

    Na DJ Daddy K was het de beurt aan Olly Murs. Leuke band, de zanger leek een beetje op Robbie Williams in zijn beginperiode. Toffe muziek zonder complexen en hoog entertainment-gehalte. Hoofdact mister Robbie fucking Williams was helemaal wat je van hem kon verwachten. Barbie bleef druk herkauwen tijdens deze 2 optredens. Wij, als liefhebbers van echte muziek in plaats van opgenomen toestanden die je afdreunt alsof je het allemaal live lapt, waren enthousiast! We klapten mee, wiebelden mee en vonden het allemaal goed. Zij stond er bij en keer er naar. Hersendode herkauwer. Ik kon het niet laten om enkele keren per ongeluk op haar tenen te springen met mijn classy festivalschoenen met spikes. Ze vond dat niet zo tof maar 1 hersencel droeg haar op te zwijgen.

    IMAG0067

     

  • Bloed geven neemt leven

    4 keer per jaar denk ik aan de zieke(lijke) medemens. Ik doneer dan een zakje van mijn fantastisch bloed aan het Rode Kruis. Ze zijn daar telkens heel blij mee. Ook al krijg ik als ambtenaar geen rustdag meer na een bloedgift, ik blijf mijn ding doen uit overtuiging. Het kan maar helpen als ik ooit voor de poorten van de hemel sta en er moet gedelibereerd worden.

    Vandaag was het weer zover. Een broeierig hete dag is niet bepaald iets wat je kan catalogeren onder ‘ideale omstandigheden voor bloedgift’. De bloeddruk van veel mensen is lager bij warm weer omdat de bloedvaten dan verwijden. Ook bij mij. Bijkomend aandachtspunt: elke keer opnieuw heb ik het snelheidsrecord ‘zakje vullen’, bloed spuit uit mijn aders alsof het niks is! Als je dan na je gift te hevig recht staat, kan je wel eens last krijgen met de zwaartekracht.

    Vandaag echter ging het niet vooruit. Ik had mezelf al onnozel geknepen in het balletje dat ze je geven en toch kwam er geen schot in de zaak. Plots begint dan nog die machine ellendig te doen omdat het niet vlot genoeg gaat. Dit is verdacht. Er komt een verpleegkundige kijken. Wat blijkt? Ze waren vergeten de beveiliging te breken. Eens dat gebeurd was, liep alles vlot door.

    Nadat ik verlost ben van de naald, wandel ik naar het babbeltafeltje om te bekomen bij een drankje en een koekje. En dan passeer je ze: de mensen die bleekjes hun eerste bloedgift aan het doen zijn en de mensen die voor pampes op een draagberrie liggen. Ik lach daar niet mee want ik heb het enkele jaren geleden ook meegemaakt.

    Daarom beste medemens: ik doe een warme oproep om uw goed hart te laten zien (liefst figuurlijk, laat het maar zitten in uw borstkas) en ook eens een keertje te gaan bloed geven. Je helpt er een ander mee, je komt eens onder de mensen, je krijgt gratis een korte check-up van je algemene gezondheid en je bloed wordt nagekeken. Wat heb je er bij te verliezen?

  • En zo geschiedde het…

    … dat wij plots een ander huis kochten. Een groter huis met een grotere tuin nog wel. We moeten wel één en ander slopen, terug opbouwen, renoveren, moderniseren maar soit. We kunnen er in wonen terwijl we Bob De Bouwer zijn gang laten gaan. Omdat we de lotto niet gewonnen hebben, zien we ons genoodzaakt ons huidige nest te koop te zetten. Toch wel een beetje met spijt in het hart want ik woon hier graag. maar écht keigraag!

    Ik deel hier graag met jullie de link naar het zoekertje. Ben je op zoek naar een leuke en instapklare woning of ken je iemand die iemand kent waarvan de overachternicht op zoek is naar een eigen woonst? Bezorg hen dan gerust dit zoekertje. Je krijgt mijn eeuwige oprechte dank als compensatie.

     

     

  • Niet zeuren over het weer!

    Het is me toch wat met ons Belgenvolkje hoor. In de winter is het te koud. Regent het nog in mei dan klaagt men dat er dit jaar geen zomer zal zijn en dat het veel te koud en te nat is voor de tijd van het jaar. Hel en duivel komen over ons als er tijdens de Ijsheiligen een druppel durft te vallen. Schijnt de zon in de zomer dan geraken we pas goed op dreef: jammeren van ’s ochtends tot ’s avonds dat we niet weten waar te kruipen voor de warmte, dat het toch geen doen is met die opwarming van de aarde, enz. Beste medemens: we leven in België, het land van de wisselvalligheden dus get used to it.

    Zelf ben ik hittebestendig maar verdraag ik de koudere weertypes niet zo goed. Daar is een perfect logische verklaring voor. Ik ben een gewezen prematuurtje en het enige blijvende letsel dat ik daar aan overhield, is een ontregelde interne thermostaat. Eigenlijk heb ik het bijna altijd fris. Deze dagen valt het natuurlijk wel goed mee dankzij de hittegolf die ons land ontdekte. Toch spring ik ’s avonds nog onder een lekker warme douche en draai ik me knus in mijn donsdeken wanneer het tijd is om te gaan slapen. U mag me gek verklaren.

    Maar voor mij biedt dit tropische weer een belangrijk voordeel: ik sukkel merkelijk minder met mijn gewrichten. Inderdaad, ik word later best een Benidorm Bastard. Sinds mijn tienerjaren ben ik gezegend met artrose, gevolg van mijn hyperlakse gewrichten. Warmte doet daar goed aan. Ik kon ondertussen zelfs stoppen met de kine. Ik was al 7 maanden 2 à 3 keer per week aan het gaan. Momenteel ben ik quasi pijnvrij, hopelijk blijft dat nog even zo.

    Wat mij betreft is deze hittegolf de goed-nieuws-show. Ik hoop voor u hetzelfde.

  • Suikerrock

    Deze week is Tienen naar jaarlijkse gewoonte helemaal in de ban van Suikerrock. Een festival voor jong en oud. Een gevestigde waarde in festivalland ook. Ooit gratis, nu pure afzetterij. Wil je op zaterdag het hoofdpodium bewonderen, dan mag je daar in voorverkoop 50 euro plus 4 euro reservatiekosten voor afdokken. Per persoon. Maar ik heb het er voor over. Suikerrock is naar mijn mening een charmant stadsgebeuren waar het nog gezelligheid troef is. Samen met Aarschot vormen Tienen en Diest de marginale driehoek dus af en toe moeten we onze confraters van de andere hoeken eens een bezoekje brengen. Eventueel ook wat marginalen uitwisselen 🙂

    Hopelijk zitten de weergoden wat mee. Een beetje zon is welkom maar 38° hoeft het nu echt niet te zijn. Regen of sneeuw valt bij voorkeur elders uit de lucht volgend weekend. Ik smeer alvast mijn benen in om een dagje kasseien te vreten. Da’s één van de weinige minpuntjes voor mensen zoals ik die wat sukkelen met hun gewrichten. Die hobbelige ondergrond waar je gans de dag op slentert, afgewisseld met wat op en neer springen en ter plaatse wiebelen op het ritme van de muziek. Maar we laten het niet aan ons hartje komen en kijken er alvast naar uit!

    Moesten er mensen uit de omgeving van Diest willen carpoolen: wij hebben nog vrije plaatsen in onze auto. Geef me een seintje en we spreken iets af.

  • Doe eens zot…

    4 jaar geleden ruilden we ons huurhuis in voor een eigen stulpje. Het leek ons een ideale woonst voor de eerste jaren. We hadden toen 2 kindjes en hadden plannen om ooit nog een derde exemplaar te maken. Die derde verraste ons echter en kwam enkele jaren eerder als gepland. Dus onze planning werd helemaal overhoop gehaald. We moesten niet alleen een huis kopen en afbetalen, maar ook een grotere auto, we moesten de zolder verbouwen om meer slaapkamers te hebben, enz. Iedereen verklaarde ons zot toen we zeiden dat het ons plan was om hier enkele jaren te wonen en ondertussen rustig uit te kijken naar een ander stulpje. We zochten naar een iets grotere woning met een iets grotere tuin. Ons huidige huis is perfect voor een gezin met 2 kindjes maar voor onze 3 hevige stuks is het wat krap naar mijn mening.

    Vorige maand viel ons lodderig oog op een huis in Molenstede bij Diest. Het moet grondig gerenoveerd worden maar wij zagen een enorm potentieel in deze hoop bakstenen. Eerst stuurde ik de wederhelft op prospectie. Die kwam verliefd terug thuis dus ging ik ook eens kijken. Ik zag mezelf daar ook wel wonen. Toch waren we nog niet overtuigd. Dan maar eens gaan kijken met mijn schoonvader en een aannemer om een idee te hebben van de renovatiekosten, een architect onderwerpen aan een spervuur van vragen. Een babbel doen met enkele banken, een simulatie opvragen van de bijkomende kosten bij de notaris, eens binnenlopen bij de dienst ruimtelijke ordening om één en ander te checken en véél nadenken. En dan begint het hè… Een bod, een tegenbod en véél stress en denkwerk. Wij namen het risico en deden een ultiem bod, lager als het tegenbod. Dan enkele dagen nagelbijtend afwachten tot de telefoon gaat… We hebben het!

    Jippie, feest! En dan: stress! Waar zijn we aan begonnen?! Allez, het is positieve stress hoor maar er komt toch zoveel bij kijken! We gaan ons huis te koop zetten. Uit de hand, bewust niet via een immokantoor. Budgetteren, met de bank onderhandelen, de compromis juridisch laten uitpluizen, enz. Misschien overdrijven we wel maar we zijn liever goed voorbereid. Dit is immers zo belangrijk, het kan je gezin en je financiën maken of kraken.

    Ach ja, we zien wel waar we uitkomen. Voorlopig laten we het even wat bezinken en doordringen tot de compromis getekend is. Ik vier het hele gebeuren in elk geval al bescheiden met een glaasje Baileys 🙂

  • Grote vakantie

    Mensen zijn altijd zo vol over de zomervakantie. Ze reizen dan naar zonnige oorden, schuimen festivals af en delen dat tot vervelens toe met alles en iedereen. Met Triple Trouble is de zomervakantie altijd net dat ietsje anders. Om u een idee te geven:

    – onze jaarvoorraad pleisters in alle maten en kleuren gaat er hier vlotjes door

    – de katten des huizes zijn een zenuwinzinking nabij tengevolge van een langdurige slaapdeprivatie, 16 u per dag slapen in plaats van de gebruikelijke 22 u is immers niet voldoende voor hen

    – dagelijks verorberen de koters hier zo ongeveer een halve supermarkt onder het mom ‘gezonde eetlust’

    – zelfs André, de rat die sinds enkele maanden in ons compostvat woont, heeft zich al enkele dagen niet meer laten zien

    – de kroost heeft tegen de avond een voetbad nodig om hun onderste ledematen terug van een normale huidskleur te voorzien, varkens zijn er niks tegen

    Het voornaamste is dat we ons rot amuseren. Ok, ze zien er uit alsof ze een half jaar in Guantanamo gezeten hebben maar ze zijn blij. Ze spelen, vallen, vechten, knutselen, klussen, leren, … dat het een lieve lust is. Wij scheidsrechteren vaak en vloeken al eens binnensmonds maar we merken wel dat het elk jaar een beetje beter gaat. Ze spelen meer samen zonder bloedvergieten en ze houden al wat meer rekening met elkaar. En zo is de vakantie ook voor ons een leuke vakantie.

    Gewoon omdat we af en toe eens stiekem op een afstandje gaan staan en genieten van deze observaties. Als ze alle drie hand in hand over de kermis wandelen en over elkaar waken of je hoort ze dingen zeggen die je zelf elfendertig keer per dag tegen hen zegt à la ‘Nee Jasper, je moet eerst je broek terug aan doen als je pipi gedaan hebt voor je terug buiten gaat spelen’. Dan weet je dat je het ouderschap nog zo slecht niet aanpakt. Ondanks het schuldgevoel als je er weer maar eens op hebt zitten mopperen. Het zal waarschijnlijk veel jonge ouders bekend in de oren klinken 😉