Hukselende Vingers

Auteur: An Baraitre

  • Je hebt altijd een keuze!

    Dat is mijn levensmotto zo een beetje. Klaag niet over dingen die gebeuren. Gebeurt er iets in je leven wat je niet aanstaat? Beschouw het als een leerkans zodat je er toch met een positief gevoel op kan terug kijken. verlies je niet in verbittering en spijt. Ik hoor u al denken ‘die trien heeft gemakkelijk praten’. Ja en nee. Ik ga mezelf hier niet helemaal bloot geven maar laat ons zeggen dat ik niet de gemakkelijkste weg in het leven gekozen heb. Ik durf dus zeggen dat ik weet waarover ik spreek. Het heeft van mij gemaakt wie ik ben. Te nemen of te laten.

    En het doet me deugd te vernemen dat er nog jongeren zijn met gelijkaardige principes. Ik kende ooit een gezin waar vanalles scheef liep. Ik was toen zelf nog een kind dus ik heb het allemaal wat van op een afstand meegemaakt. Nadat ik hen uit het oog verloor, heb ik mezelf nog geregeld afgevraagd wat er van de kindjes in dat gezin geworden zou zijn. Zouden ze hun school afgemaakt hebben? Zouden ze aan het werk zijn? Zouden ze gelukkig zijn? Zouden ze in staat zijn duurzame relaties aan te gaan in het leven? Hoe zouden ze omgaan met de personen die negatieve dingen in hun leven brachten? Zouden ze zich goed voelen in hun vel? Of zouden ze hetzelfde pad kiezen? Zich wentelen in ‘ik kan er niks aan doen want ik weet niet beter’?

    Toevallig ontmoette ik recent iemand die dat gezin ook kent. Die persoon vertelde me dat de kindjes uitgroeiden tot aangename volwassenen met een stabiel leven. Aangename persoonlijkheden met een duurzame en liefdevolle relatie, een leuke job en vol toekomstplannen. Wel, daar word ik oprecht blij van! Moeilijk gaat ook en zij hebben het bewezen. Voor zulke mensen heb ik respect. Velen kunnen er een voorbeeld aan nemen.

    Het is al te gemakkelijk om bij problemen in een hoekje te gaan zitten mokken tot iemand je uit de shit haalt. Je kan er voor kiezen je te wentelen in zelfmedelijden. Maar wat verandert dat aan je situatie? Nougatbollen. Je leeft maar één keer dus verlies geen tijd met zinloos gekweel. Sta op verdomme en neem je leven zelf in handen! Bepaal je prioriteiten, stel je levensdoelen duidelijk voor jezelf. Werk er naar toe. Soms zal je met je hoofd tegen de muur lopen, ongetwijfeld. Wel: take the hit and move on.

    Wordt vervolgd…

  • Ontwaakt!

    18u50: de kinderen hebben net hun pyama aan en mogen nog 5 minuutjes tv kijken voor ze naar bed gaan. Plots gaat de bel. Een vriendelijke man vraagt of ik tijd heb voor een gesprek over het leven. Eigenlijk niet. Wat is dat toch met die Getuigen? Alle respect voor die mensen, hoe ze zich dagelijks inzetten om hun geloof aan de man te brengen. Ik zie het weinig christenen doen. Mààr… Het lijkt wel of die een controlekamer hebben waar voor elk huishouden geregistreerd wordt welk nu net het meest ellendige moment is om aan te bellen. Hierdoor heb ik nog nooit de kans gehad om op mijn gemak de dialoog eens aan te gaan.

    De man had begrip voor mijn situatie. Hij overhandigde me een brochure om te lezen met het vriendelijk verzoek er ook eens heel goed over na te denken. Ik ben dan zo een brave kwezel die die taak ook ter harte neemt.

    Untitled1

    Leuke titel, trekt de aandacht. Marketeers weten dat baby’s, sex en dieren altijd scoren dus de coverfoto zit ook goed. En dan een retorische vraag. Hier moet ik dus de rest van de avond over nadenken.De Getuigen weten van aanpakken.

    Je weet toch niet hoe lang je kan leven? Je kan dat zelf beslissen maar dat vergt veel moed. Ook al is het voor velen een laffe ‘oplossing’, het vergt moed om jezelf het hoekje om te helpen en er nog in te slagen ook. Ik zou mezelf niet van kant kunnen maken denk ik. Ik vind niet dat ik zomaar mag beslissen over leven en dood.

    Euthanasie

    Euthanasie is dan nog net iets anders in mijn ogen. Terecht komen in een vegetatieve toestand met nihil kans op verbetering wens ik niemand toe, ook mezelf niet. Ik wil mijn naasten niet tot last zijn. Dan mogen ze me een spuitje geven. Net zoals dat bij dieren gebeurt. Of zoals het achter hoek en kant bij bejaarden gebeurt in ziekenhuizen en RVT’s. Jaja, taboe maar noem een kat nu eens een kat hé zeg.

    Zelfzorg

    Als ik genoeg aandacht besteed aan zelfzorg, is de kans reëel dat ik een respectabele leeftijd bereik. Ik kan dan mijn kinderen zien opgroeien, met wat geluk komen er op een bepaald moment ook kleinkinderen. Als ik dat mag meemaken, ben ik een tevreden mens. Ik heb niet de behoefte om 150 jaar te worden. Ik hoop waardig te kunnen verouderen. Geen dementie, geen Parkinson, liefst ook geen kanker of andere aandoeningen. Zelfstandig kunnen eten en drinken tot de laatste maaltijd, helemaal alleen pipi en kaka op het toilet kunnen doen tot het laatste moment. Dat hoop ik.

    Overmacht?

    Zelfzorg is echter niet voldoende. Ook de omgeving moet me laten leven. Er zal maar eens een vliegtuig op mijn hoofd terecht komen bijvoorbeeld. Dat kan ik niet vermijden door dagelijks 6 porties fruit en groenten te eten. Dan kan ik me de vraag stellen waarom dat vliegtuig net nu en net op mijn hoofd terecht moet komen. Ofwel werd dat door hogerhand bepaald, ofwel is er een duidelijk aanwijsbare oorzaak. Moet ik daar nu echt over nadenken? Het resultaat zal hetzelfde zijn: je kan me dan bij elkaar vegen.

    Het grote moment

    Als ik zou mogen kiezen hoe ik sterf, dan zou het pure rock ’n roll zijn. Na een geweldig feestje met mijn naasten en echte vrienden met een voldaan gevoel vermoeid in bed kruipen en niet meer wakker worden. Gewoon, de stekker er uit trekken. Basta. 2 seconden en gedaan. Geen doodsstrijd en van die toestanden. En weten dat mijn naasten en vrienden hun laatste herinnering aan mij een leuke herinnering is.

    Recyclage

    Zo denk ik er momenteel over. Ik heb me trouwens enkele jaren geleden laten registreren als orgaandonor. Ze mogen alles wat ze kunnen gebruiken van me hebben. Als het maar iemand kan helpen. Of als het de wetenschap kan helpen, dan ben ik ook al tevreden. Ik zou wel even terug opstijgen uit de hel om van mijn oren te maken als mijn longen naar een roker zouden gaan of als mijn lever naar een alcoholist verhuist. Dat zou ik zonde vinden. Maar daar beslis ik op dat moment helaas niet meer zelf over.

  • Het huis van de koe

    Er was eens… 50 jaar geleden was er een jong getrouwd, godsvruchtig koppeltje. Ze waren jong en ambitieus. En ze hadden een baksteen in hun maag. In de golden sixties was dat geen probleem. Ze beschikten over een ferme lap grond in een klein dorpje. Ze hadden al een dak boven hun hoofd maar wat moesten ze in hemelsnaam met die baksteen in hun maag aanvangen? Ze besloten zich eens volledig te laten gaan en een bouwsel neer te poten op hun braakliggend perceel grond. Ze zetten er een grote stal met alles er op en er aan.

    In die stal mocht hun koe wonen. Het beest fleurde er helemaal op.  Je zou voor minder: ze had naar koeiennormen een kast van een villa met twee verdiepingen en een panoramisch uitzicht voor haar alleen. All-inclusive, gras en water was er immers in overvloed in de grote tuin. Om het helemaal extravagant te maken, kreeg de koe zelfs haar eigen voordeur… in haar stal dus. Het beestje was er dolgelukkig. Ze woonde in een rustige, groene omgeving, had geen last van andere boerenbeesten of stress tegen dat het melktijd was. Om de tijd te doden, deed ze aan zumba in haar tuin terwijl ze genoot van de tsjilpende vogeltjes die haar zandloperfiguur bewonderden.Of ze deed een praatje met de buren. Of ze stond wat dwaas voor zich uit te staren als ze weer eens per ongeluk een verkeerde champignon opvrat.

    Het jonge koppeltje daarentegen begon stilaan logistieke problemen te krijgen. De koters stapelden zich op en hun bescheiden huisje werd te klein. Ze waren al geruime tijd stikjaloers op hun koe. Beide problemen losten ze in één klap op door een joekel van een huis te bouwen tegen de stal. De koe zou haar lap grond vanaf nu dus moeten delen met het koppeltje en hun almaar aangroeiende nageslacht. Gedaan met zumba in de tuin, gedaan met de rust.

    Het beestje heeft daar een goed leven gehad. Toen ze oud en versleten was, verhuisde ze naar het koeientehuis. De voorlaatste halte die gevolgd wordt door de koeienhemel. En daar leefde ze nog lang en gelukkig.

    Zulke verhalen krijg je dan te horen hè… De huidige eigenaars van ons nieuwe huis hadden me beter niet verteld dat er in de stal ooit één koe woonde. Mijn verbeelding slaagt dan helemaal op hol. En de kinderen vinden dat geweldig 😉

     

  • Zondagse filosofie

    Gisteren was er een leuke girls night out. Met 2 toffe madammen mocht ik mee naar Heistival in Heist-oep-den-Baareg. Mooi meegenomen was dat het een gratis festivalletje is en dat The Scabs er ook hun snoet lieten zien. De dames in kwestie bleken onderling veel gelijkenissen te vertonen, we konden gemakkelijk zussen zijn van elkaar.

    Waarom ik dat denk en waarom me dat opvalt? Omdat ons ras dun gezaaid is. Zelfs in deze eenentwintigste eeuw. Ja we zijn vrouwen en ja, we zien onze kinderen graag en ja, we zouden alles voor hen doen. Maar we zijn ook vrouwen die vrij in het leven willen staan, die zich niet opsluiten en isoleren, die niet alles opofferen voor hun kind of gezin. En dat doen we niet omdat we egoïstisch zijn, maar omdat we dat nodig hebben.

    We voelen ons daar niet schuldig om, waarom zouden we? Waar zijn onze naasten het meest mee gebaat? Met een sikkeneurig kreng dat thuis tegen de muren oploopt of met een mama/partner die zich goed voelt in haar vel en dat ook uitstraalt? Wij hebben gisteren samen een fantastisch leuke avond gehad, we hebben veel gebabbeld en gezongen, veel gelachen en plezier gemaakt en vervolgens zijn we moe maar tevreden braafjes terug naar huis gegaan. Zo mooi kan het leven zijn. Het is wat je er zelf van maakt.

    Getrouwd zijn en moeder zijn staat niet gelijk aan alles opgeven en een sloor worden. Ik druk het nogal cru uit maar dat heeft een reden. Ik krijg de vliegende tering van vrouwen die naar school gaan, een toffe job vinden, trouwen, kinderen krijgen en dan veranderen in Assepoester. De versie van Assepoester zoals ze in het begin van het sprookje is: niet buiten komen, wassen en plassen en that’s it. Vooral over niks kunnen meepraten en alleen maar oog hebben voor je kookpotten, je stofvod en je kroost. Alle respect voor hun keuze, ik zou het niet kunnen. Ik meen het, ik respecteer dat echt. Maar aanvaard alsjeblieft ook dat er andere vrouwen bestaan in plaats van hen met de grond gelijk te maken.

    Op verschillende fora heerst al jaren een discussie tussen thuisblijvende mama’s en werkende mama’s. Ik blijf er bewust tussenuit. Respecteer dat iedereen anders is en laat mekaar gewoon doen. Met dat eeuwige gehakketak is niemand gebaat. Let wel: ik wil hier niemand aanvallen hoor. Ik krijg er gewoon vaak grijze haren van als ik dergelijke discussies hoor of lees. En na een avondje met gelijkgestemde zielen besloot ik er eens iets over te tokkelen. Nèh, het moest er even uit 😉

     

  • Fietsen is goed voor de gezondheid.

    Vandaag gebeurde het woon-werkverkeer van ondergetekende nog eens met het stalen ros. Wegenwerken zorgen er deze maand voor dat ik moet omrijden. 4 km extra maar liefst. Mijn voorkeur gaat uit naar een ontspannen ritje door de prachtige natuur die we hier hebben: de Demerbroeken tussen Diest en Zichem. Vorige week reed ik via het jaagpad, nu besloot ik eens langs de spoorweg te rijden. Heerlijk ontspannend, je komt er enkel andere fietsers en wandelaars tegen. En platgereden vogels en katten. Hm, misschien eten we vandaag wel een broodje roadkill. Om 16 u hield ik het voor bekeken in het OCMW en sprong ik gezwind op mijn fiets voor de rit naar huis.

    Het weer was perfect: niet te heet, niet te nat, een zacht briesje. Ik was niet de enige die er zo over dacht. Het was begot druk op dat fietspad. Ik stoorde me er niet aan, genoot van de natuur met haar aangename geuren en rustgevende geluiden. Toch op de momenten dat er geen trein passeerde. En toen plots, uit het niets, doemden ze op: een horde gepensioneerde wielertoeristen. 25 nagels aan de doodskist van de actieve beroepsbevolking. Gemiddelde leeftijd 125 jaar. En gevoel voor humor hadden ze wel hoor.

    Ze waren een goeie 50 meter van me verwijderd. Afgaande op hun tempo zou ik hen over een kwartiertje kruisen. Afgaande op hun flashy wielerkledij zou ik hen over een nanoseconde passeren. Attent als ze zijn, roept de eerste naar de rest van zijn peloton dat ze moeten oppassen met de gevleugelde woorden ‘Pas oep manne, der is ne vélo mee twieje koplampe!’ Gevolgd door een smakelijke lach die zeker 5 tanden blootlegde. Hij vergat wel dat zijn kompanen potdoof waren of hun hoorapparaten niet aangezet hadden voor ze vertrokken. Niemand die reageerde en ik maar doen alsof ik het niet hoorde. Wat een dijenkletser. Ontdek die man en geef hem zijn eigen show voor hij onder de grond steekt.

    Bij het kruisen knikte ik beleefd. Bij mezelf dacht ik ‘sterf gij addergebroed’. De opperrijder glimlachte met een blik die zei ‘ik heb iets onnozels over u gezegd en gij weet toch niet wat het is’. De rest van de groep zat in gedachten terug bij de Guldensporenslag die ze in hun jeugd nog mee beleefden.

  • De waarheid komt uit…

    Inderdaad. Hier werden vandaag weer heu… aparte… conversaties gevoerd.

    Te beginnen met Raketman (3 jaar). In de zetel zit hij naarstig te sjieken en te herkauwen. Vreemd want ik heb hem geen koekje of iets anders eetbaar gegeven. De kat lag ook niet in de buurt dus aan diens staart kon hij niet geknaagd hebben. Ik vraag heel onschuldig wat hij aan het eten is. 2 grote hemelsblauwe puppy-oogjes kijken me aan en antwoorden me, alsof het de normaalste zaak van de wereld is:

    ‘ Een nottepiet maar hij is bijna op hoor mama.’ Gelukkig las ik hier onlangs dat ik daar eigenlijk blij mee zou moeten zijn dus ik zweeg maar wijselijk. En hij kauwde voort alsof hij een halve kilo gesmolten kaas in zijn bek geduwd had.

    Iets later zijn de drie stuks buiten aan het spelen. Gras, modder, ledematen en speelgoed vliegen in het rond. Ik hoor gelach en gestommel dus alles is goed. Tot ik besluit het tafereel als een vertederde moeder eens gade te slaan. Ik draai mijn hoofd en zie triple trouble stoten uithalen die Jackie Chan niet eens onder de knie heeft. De vertederde mama – blik verandert onmiddellijk in donder en bliksem. De oudste (6 jaar) reageert daar erg verontwaardigd op. Tijd voor een preek over normen en waarden, over goed en kwaad.

    ‘Waarom doe jij broer en zus pijn?’

    – ‘Ik moet dat doen om te oefenen mama!’

    ‘Oefenen?! Waarvoor moet je in hemelsnaam zo oefenen dan?’

    – ‘Als ik later groot ben, dan wil ik een leger worden mama dus dan moet ik nu al goed leren vechten!’

    Lap, daar zit je dan. Doemscenario’s over Syrië-strijders en geschrapte Belgen flitsen door mijn hoofd. Soldaat zijn is niet goed genoeg. Nee, mijnheer wil ineens een heel leger in 1 bink zijn! Woensdag start zijn 3-daags taekwondokamp (zonder overnachting). We zullen eens zien hoe hij er dan over denkt om later een leger te worden 😉

  • Een goede voorbereiding is het halve werk.

    Daarom zijn wij nu al volop onze spullen in veel te kleine dozen aan het proppen voor de verhuis in oktober. Dankzij collega’s en vrienden hebben we momenteel een vijftigtal dozen ter beschikking. Hopelijk volstaat dat. Vandaag heb ik me ontfermd over een half ton glaswerk: karaffen, wijnglazen, bierglazen, aperitiefglazen, jeneverglaasjes, portoglazen, champagnefluitjes, … De collectie is nog niet helemaal ingepakt omdat ik niet voldoende oud papier in huis had. Ha ja, elk glas wordt eerst netjes verpakt in krantenpapier want veiligheid bij transport primeert! Ik gooi mijn glazen liever zelf kapot tijdens een Griekse avond dan dat ik per ongeluk mijn polsen over snijd tijdens het uitpakken na de verhuis.

    De kinderen werden mee ingeschakeld in het hele gebeuren. De 2 oudsten hebben zich een halve dag geamuseerd met een kapotte kartonnen doos en de kleinste, Raketman dus, hielp boven de Wederhelft met het versjouwen van dozen. De bijhorende ‘eurh’ en ‘hnggg’ – geluidjes waren best wel amusant.  Misschien moet ik volgende keer toch de dozen maar iets minder zwaar maken. Nadien hielp de oudste me door krantenpapier op maat te knippen om de verschillende soorten glazen te verpakken. Hoezo, u vindt me een perfectionist? 😉

    ’s Avonds was iedereen uitgeteld. De vele trappen tussen zolder en kelder die we vandaag tig keren deden, zullen er wel voor iets tussen gezeten hebben. Als beloning kregen ze vers gemaakte cannelloni. En een stukje fruit als dessert. En Studio 100 TV. En voor ondergetekende een chocolademoelleuxke. Morgen start ik terug met mijn eetplan 🙂

  • De nieuwe Ronaldo

    Samen met onze 3 kindjes verslijten wij jaarlijks een aanzienlijke hoeveelheid speelballen. Lederen voetballen, basketballen en de gewone kleurrijke ballen die je bijna overal vindt. Onze jongste is verzot op sjotten, dribbelen, gooien, … alle dingen waar je een bal bij nodig hebt zijn goed voor hem. De dochter en de oudste zoon spelen ook al wel eens met de bal maar amuseren zich even goed met ander speelgoed buiten. Met andere woorden: geregeld sta ik buiten mee te voetballen, te dribbelen, te gooien en te rollen zodat de kleinste zich wat kan uitleven. Op zich vind ik dat wel eens leuk maar helaas heb ik er niet altijd voldoende tijd voor.

    Sinds enkele maanden heb ik een andere sparring partner gevonden voor mijn kleine raketman met zijn ballenfetisj. Een voetbaltalent eerste klas, zo worden ze niet meer gemaakt! Hij is altijd in the mood om een balletje te trappen en vindt het niet erg om vol in zijn flank geraakt te worden door een basketbal. Angst is hem vreemd, doorzettingsvermogen is zijn dada. Hij heeft een balgevoel om u tegen te zeggen en hij is nog goed met kinderen ook.

    Ik prijs mezelf gelukkig met zulk een aanwinst. Hij neemt die taak trouwens volledig vrijwillig en onbaatzuchtig op zich. Hij blij, raketman blij, iedereen blij. Als hij hoort dat de achterdeur hier open gaat, springt hij op 1 m hoogte door de haag om er bij te zijn. Enkel een superheldencape ontbreekt nog. Speedy maatje, we gaan je missen als we hier verhuizen. We wensen de nieuwe eigenaars van ons huis veel poezelplezier met een sociale buurtkat als jij.

     

    IMG_0294

     

  • Hoe verkoop ik mijn huis?

    Uit de hand! Wij kozen er bewust voor om ons huis zelf te verkopen in plaats van deze opdracht uit te besteden aan een immobiliënkantoor. Zelf ken je je huis het beste dus kan je het ook als beste verkopen. Je weet perfect wat de sterke troeven zijn van jouw nestje en welke ambetantigheden je best niet geheim houdt. Wij hebben makkelijk praten met ons huis dat volledig in orde is, ik weet het. Maar ook vervallen krotten kan je soms zelf met meer passie verkopen dan een makelaar, gewoon omdat je er zelf in gewoond hebt of omdat je er een band mee had/hebt. Hierbij bied ik mijn excuses aan aan de makelaars in mijn kennissenkring, neem het niet persoonlijk op alsjeblieft 😉

    Op maandag 29 juli 2013 zetten wij ’s ochtends ons huis officieel te koop. Voorafgaandelijk ruimden we goed op en namen we foto’s van onze woning. We zorgden er ook voor dat het ‘dossier’ volledig was tegen die datum: EPC, keuring elektriciteit, bodemattest, … We hebben veel gratis reclame gemaakt via sociale media. Vrienden en kennissen hebben ons zoekertje gretig gedeeld op Facebook en Twitter, ik ben hen daar oprecht dankbaar voor. Die aanpak boezemt namelijk vertrouwen in.

    Als iemand een zoekertje van een ander deelt, zal je al eerder geneigd zijn om het eens te bekijken. Je bereikt op deze manier gratis een massa mensen. Mensen die misschien niet alle zoekertjessites bekijken. Hun aandacht wordt wel op jouw zoekertje gevestigd omdat een kennis plots een zoekertje deelt. Als die kennis de verkopers wil helpen om hun huis te verkopen, betekent dat waarschijnlijk dat hij het verhaal achter het zoekertje kent. Minder kans op een miskoop dus want de ‘deler’ wil zich niet belachelijk maken bij zijn vrienden of volgers. Je hebt op die manier ook een aanknopingspunt om de verkoper op te bellen voor informatie: je hebt een gemeenschappelijke vriend.

    Daarnaast plaatsten we ons zoekertje op een vijftal zoekertjessites. We kozen voor de meest bekende exemplaren (Kapaza, Zimmo, …). Ook daar werd het zoekertje vaak bekeken. Uiteraard mag je niet te verlegen zijn om je echte naam en contactgegevens te vermelden bij het zoekertje. Als laatste hingen we een affiche aan ons keukenraam. Waar wij wonen, passeert weinig doorgaand verkeer maar we deden het toch maar. Ook dat werkte. Mensen stopten met de fiets of de wagen om het telefoonnummer op te schrijven, ze belden aan voor meer informatie.

    IMG_0287

     

    Vandaag, 2 weken later, werd de compromis ondertekend. Ons huis is verkocht! Veel (gratis) reclame maken heeft zeker goed geholpen. De hulp van onze vrienden op Facebook en Twitter heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Voor elke rondleiding werd er opgeruimd en gepoetst en zorgden we dat de kandidaten alle hoekjes en kantjes goed konden bekijken. We namen ook de tijd voor de rondleidingen. Elke kandidaat wist bij het buitengaan ook dat hij ons altijd mocht contacteren voor een volgend bezoek of als er nog vragen waren.

    Vrijdag, 4 dagen nadat het spel online ging dus, kwam er een eerste bod binnen. We bepaalden op voorhand 3 dingen: welk bedrag moeten we zeker krijgen om uit de kosten te geraken, wat zou een goed bedrag zijn na onderhandeling en vanaf welk bedrag doen we zelfs niet moeilijk. Het eerste bod zat al meteen in de laatste categorie. Wij blij dus. Enkele dagen later werd er echter een hoger bod uitgebracht door een andere kandidaat. Wij opteren voor fairplay dus iemand die een bod uitbrengt, mag ook weten wat wij daarmee doen. Bij het vernemen van dit nieuws deed de eerste kandidaat een tegenbod en zo ging het even verder. Uiteindelijk hebben we zelf besloten dat het goed geweest was. Wij konden ons vinden in de prijs die men toen wilde betalen en we wilden niet mensen tegen elkaar uitspelen met het risico hen allebei te verliezen.

    Bod aanvaard dus. Onze notaris stelde een compromis op. De notaris van de koper deed enkele aanvullingen en vandaag hebben alle betrokken partijen hun handtekening gezet. Nu is het wachten op het verlijden van de akte. Dat zal ten laatste op 14 oktober gebeuren. Leuk leuk want ik ben jarig op 16 oktober 🙂

  • Wat eten we vandaag?

    Mijn loslopend DNA staat nogal bekend om zijn gezonde eetlust. Elk van mijn kindjes is gezegend met 7 magen en een sterfput. Mijn man en ik krijgen op die manier veel voldoening van onze hobby: kokerellen. Echt, de kinderen hier eten graag en meestal ook veel. Toch zijn ze alledrie gezegend met een sprinkhaanfiguur. Hopelijk blijft dat zo.

    De kinderen zijn veel met eten en gezonde voeding bezig. Ik vind het goed dat daar al in de kleuterschool wat aandacht aan besteed wordt. Wij koken hier gevarieerd dus op dat vlak zitten we wel goed. Triple Trouble eet graag groente, fruit, dode beesten, legoblokjes, stickers, …

    En toch zit ik hier een blogje te schrijven dus u voelt het al aankomen… ergens zal er toch iets zijn. Juist ja.

    De vraag waar elke ouder wel eens stuiptrekkingen van krijgt: ‘Mamàààààààààà, wat gaan we vandaag eten?’ U kent het? Ik hoor het per kind zo ongeveer 10 keer per dag. Ze hebben ook al variaties gevonden zoals daar zijn:

    ‘Mamààààà, wat gaan we vanavond eten?’

    ‘Mamààààààà, wat gaan we vanavond als middag eten?’ (die hebben ze geproduceerd voor de wederhelft)

    ‘Mamàààààà, wat gaan we morgen eten?’

    Of zoals enkele dagen geleden weerklonk uit de mond van de kleinste: ‘Mamàààà, wat gaan we eten als het Kerstmis is?’

    Geduldig als ik ben, probeer ik altijd waarheidsgetrouw te antwoorden. Maar soms wordt het ook mij te veel. Zo was ik vorige week Fien de krokodil aan het koken, bleek die toch niet veranderd te zijn in een broccoli toen ik het deksel van de kookpot haalde zeker…

    Vandaag kruiste dit mijn pad:

    IMG_0285

    U raadt het ongetwijfeld al: morgen eten we gegrilde gnoe in versgemaakte smurfensaus!