Hukselende Vingers

Maand: januari 2015

  • Renovatie: nieuwe keuken

    Onze huidige keuken is naar schatting 125 jaar oud. Het was vroeger ongetwijfeld een degelijke keuken maar ze is op. Palliatief. Het werkblad, van spaanplaat, is gezwollen en krom getrokken van het vocht. Hier en daar zijn stukjes van de houtlookafwerking verdwenen, vooral aan de randen van het werkblad. De kastdeurtjes sluiten even goed aan als de bovenste snijtanden van Vanessa Paradis. De spoelbak van inox is nog çava, gelukkig. De oven heeft in de deur een dubbele beglazing. Tussen de 2 raampjes zit een spinnenweb. De afzuigkap zuigt iets af maar we weten niet wat. Tijdens het koken is de omgeving rond de kookplaat altijd erg vochtig. U leest het al, er moet hier dringend iets gebeuren.

    De Wederhelft en ik zijn allebei graag bezig met koken. De kinderen hebben die passie geërfd. We brengen als gezin dus veel tijd door in de keuken. Doordat we bij de renovatie kozen voor een grote open ruimte beneden, wilden we een degelijke keuken. Mooi en praktisch maar ook met degelijke toestellen. En kiddieproof.

    Tijd om de grens eens over te steken dus. In Nederland vonden we onze droomkeuken tegen een betaalbare prijs. We werden tijdens elk bezoek aan de winkel goed ontvangen. De verkoper die ons opvolgde was voorbestemd om aan ons toegewezen te worden. Great minds think alike weet je wel. En humor, dat ook. Onze keuken heeft véél opbergruimte, een groot kookeiland en nog wat praktische dingetjes. Tijdens onze eerste afspraak gaven we elkaar les. Magnetron versus microgolfoven, hal versus inkom, pompbak versus spoelbak en ga zo maar door. Toen de taalbarrière weggewerkt was, kon het echte werk beginnen.

    Doordat we in vorige huizen al verschillende keukentypes konden uitproberen, weten we nu heel goed wat we willen. Het eerste ontwerp met allemaal toestellen van Miele (een mens mag al eens dromen), kwam nogal duur uit.  Ver boven ons budget eigenlijk. Dus smeten we Miele er uit en opteerden we voor Siemens. Daar hebben we ook al mee gewerkt en daar waren we ook tevreden over.

    Voor de oven was mijn eis wel dat daar een pyrolyse-fynctie op zit. Toen de apparatuur ter sprake kwam, zat de opperverkoper er ook bij. Die man begreep ons. Onze koddige verkoper keek vreemd toen ik het woord uitsprak. Toen hij de uitleg hoorde, zei hij droogjes met dat sappige accent van hem: ‘Aaaaahhhhh, jullie willen een privé-crematorium’. Ik vond hem geweldig 🙂 Een kat zal er nog net in passen ^^

    Kleine tip nog voor wie in Nederland op keukenjacht gaat: Google is je beste vriend. Aanvankelijk werd er een dubbele spoelbak in inox voorzien van ongeveer 2000 euro. Dan zat er nog niet eens een afdruiprek bij. Wij hebben er ooit eentje gehad van Blanco in composiet en mét afdruiprek en daar waren we heel tevreden over. Da’s krasvrij, spatvrij en nog vrij van vanalles. We vonden die spoelbak online voor ergens iets in de 300 €. Na een telefoontje met iemand van de hoofdzetel en met de leverancier van het werkblad, krijgen we die inclusief plaatsingskosten ed voor een kleine meerprijs. Nog steeds meer dan de helft goedkoper dan de spoelbakken die de winkel standaard in haar aanbod heeft. En mooier naar mijn mening.

    Hetzelfde zou je kunnen doen voor de kranen en de toestellen maar daar zijn we niet op door gegaan. Wij zijn héél tevreden met onze toekomstige nieuwe keuken. Het is een duur pareltje geworden maar het is ons die investering waard. We gaan er van uit dat de keuken toch minstens 20 jaar zal dienen. Dat gecombineerd met de plaats die de keuken in ons huis heeft en het intensieve gebruik er van, doet ons geloven dat deze aderlating ons gelukkig zal helpen maken. En daar plukken onze kinderen en mee-eters de vruchten van 🙂

  • De nuchterheid van een kind

    Raketman kan in zijn kinderlijke onschuld een mens in een wip terug met zijn 2 voetjes op de grond zetten. Vandaag moest ik onverwacht overwerken. De Wederhelft (mijn plan B) hing ergens tussen Londen en Brussel in de lucht. De kinderen gaan gewoontegetrouw naar de naschoolse opvang. Normaal zijn ze daar een kwartiertje en dan pik ik hen op. Vandaag was het dus onverwacht wat langer.

    Gelukkig had ik de kroost op voorhand verteld dat mama vandaag met veel mensen moest praten. Dat ze daardoor misschien wat langer in de opvang zouden zijn dan gewoonlijk. Ik had alleen niet voorzien dat onze kleinste zijn training van het basket om 18 u niet zou halen. De coach kon ik niet verwittigen want ik was aan het werk. De vorige training had mijn kleine raket al gemist omdat hij ziek was. Aiaiai toch, daar begon mijn moederhart zich schuldig te voelen. Hij kijkt altijd zo uit naar de training…

    In de opvang waren nog 3 kinderen toen ik arriveerde, 2 daarvan waren de mijne. Ploink, alweer een scheurtje in mijn hart. Tot ik hun snuitjes zag. Blinken dat ze deden omdat ze een hele film gezien hadden. Het speculaasje in hun handen zal er ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Ik verontschuldigde me bij de kleinste omdat hij door mij niet kon gaan basketten. Met zijn grote ogen keek hij me aan en zei: ‘Da’s niet erg mama, jij moest vandaag toch met veel mensen praten hè. Ik weet dat nog hoor.’ Patat, knap zeg! Veel andere kinderen zouden boos of ongelukkig zijn als ze een training zouden missen maar hij nam het erg sportief op.

    Toen ik thuis de deur achter me dicht trok, ging mijn telefoon. De baas dat in mijn kaft papieren zitten die hij nog nodig heeft. Dat hij ze wel even komt oppikken. ‘Ik zal het wel binnenbrengen hoor baas, geen probleem.’ ‘Neenee, ik kom het wel gauw halen, ik vind dat niet erg.’ PANIEK! Na enkele dagen alleenstaande moeder geweest te zijn, zag het huis er uit als oorlogsgebied. Als een tornado vloog ik rond om toch een beetje orde in de chaos te scheppen.  De kleinste muisde er van onder om even naar het toilet te gaan. Het was me niet eens opgevallen in al mijn gedrevenheid.

    Iets later arriveerde de baas. Of hij niet te veel op de rommel wilde letten. Uiteraard niet, een man ziet dat niet. Terwijl we nog even praten bij de voordeur, hoor ik gestommel op de trap achter me. Daar staat hij dan in het midden van de trap: Raketman, met zijn broek en slip op zijn enkels, zijn handen in zijn zij. ‘Mamààà, ik heb kaka gedaan.’ En dan droogjes tegen mijn baas: ‘Wat kom jij hier doen?’ Mjah, gênanter kan het niet worden. Ik probeer zijn slip nog een beetje omhoog te trekken maar hij blijft rustig staan en slaat een babbeltje met de baas. Dit kind staat duidelijk zonder complexen in het leven en daar kan ik alleen maar gelukkig om zijn.

    Tegenover mezelf moet ik toegeven dat ik me voor niks zo slecht voelde. In de opvang wordt uitstekend voor de kinderen gezorgd, de wereld vergaat niet als je een keer zonder verwittigen ergens niet komt opdagen (maar ik heb de coach wel meteen een mailtje gestuurd waarom zoonlief er niet was) en we zijn allemaal maar mensen van vlees en bloed dus we gaan al eens de mist in. En als je 4 jaar bent, vindt men het nog schattig als je je kostbare stukken tentoonstelt 😉

     

     

  • Renovatie: kick-off

    Het is zover, we gaan met de grote werken beginnen!

    Volgende maand maakt De Wederhelft een tijdelijke badkamer elders in huis. Dat moet als eerste gebeuren. Zo kunnen we de aannemer laten starten met de voorbereidende werkzaamheden voor de totaalrenovatie: een muur uitbreken en een steunbalk plaatsen, enkele deurgaten dichtmetsen, bestaande ramen verhogen in functie van de nieuwe keuken, een trapgat creëren voor de vaste trap naar de zolder (daar moet de huidige badkamer voor wijken), een bestaand raam vergroten zodat er een schuifraam in kan, enz.

    Als de tijdelijke badkamer klaar is, kunnen we hier in huis beginnen werken. Sanitair en elektriciteit worden als eerste volledig vernieuwd. Dat gaan we zelf doen onder begeleiding van Selfmatic. We zullen tijdelijk zonder centrale verwarming zitten. Daarom hebben we gewacht op het voorjaar om te starten met de werkzaamheden. ’s Avonds kruipen we dan maar gezellig onder en dekentje en op bed leggen we een extra sprei.In de tijdelijke badkamer gaan we wel bijverwarmen met een elektrisch vuurtje, vooral voor de kinderen.

    Daarnaast komt er een ventilatiesysteem type D. Waarom type D? We zijn voor het bestaand gedeelte niet verplicht om dit te doen. In het stuk nieuwbouw dat er op termijn komt, is ventilatie wel een vereiste. Wij kozen voor D-ventilatie in plaats van C (met ventilatieroosters boven de ramen). De investering is groter en het is iets moeilijker te plaatsen, maar we hopen dat er op termijn wel uit te halen. De logica achter de ventilatieroosters ontgaat ons een beetje: je wil goed isolerend glas voor de E-waarde van je woning, maar je zet er dan wel open roosters boven om koude lucht binnen te halen. En ’t is nog lelijk ook in vergelijking met ‘gewone’ ramen.

    Buitenschrijnwerk wordt ook in de loop van dit jaar vervangen. De leverancier van de ramen en deuren moet nog enkele dingen afstemmen met de aannemer. Om koudebruggen te vermijden, moet er bij de plaatsing  van de ramen telkens een stukje van de gevelsteen weg geslepen worden.

    Het dak zal ook dit jaar aan de beurt zijn. Normaalgezien gaan we het houtwerk recycleren. Dat scheelt ferm in de kostprijs. Als alles mee zit, gaan we volgend jaar dus minder verwarmingskosten hebben. Dak, ramen en deuren zijn dan toch al vernieuwd. De buitengevelisolatie moet nog even wachten. Het ziet er naar uit dat we die gaan laten afwerken met crepie. In ons vorige huis hadden we minder goede ervaringen met (minerale) crepie. De nieuwe generatie materialen zou volgens de aannemer van een veel betere kwaliteit zijn.

    De nieuwe keuken plannen we ook nog voor dit jaar. We hebben al enkele ontwerpen die ons aanspreken. deze moeten nog verfijnd worden voor we ons fiat geven. We kiezen voor een ruime, open keuken met kookeiland. Als het budget het toelaat, komen er enkel toestellen van Miele in de keuken te staan.

    Eindelijk wordt één en ander concreet. Ondanks het stof en de vuiligheid waar ik me groen en blauw aan ga ergeren, kijk ik er wel naar uit dat er eindelijk schot in de zaak komt. Ik ben de laatste tijd immers mijn drive een beetje kwijt wat poetsen betreft.

     

  • Filosoferen met kinderen…

    Zoonlief is nu 7,5 jaar. Hij is een gevoelig kind dat veel nadenkt over de dingen die zijn pad kruisen. Hier lees je daar een voorbeeld van. 2 weken geleden bezochten we met het ganse gezin mijn grootmoeder. Zij verblijft in een revalidatiecentrum na een ongelukkige valpartij. Ze ligt op een gemeenschappelijke kamer. Toen we daar binnengewaaid kwamen met onze nieuwjaarswensen, speelde de film Spartacus op tv. Gefascineerd keken onze kinders, de ene met zijn handen voor zijn ogen, de andere met wijd opengesperde kijkers. Toen dacht ik nog bij mezelf dat er een moment zou komen dat dit zich ging wreken.

    Vandaag was het zover. We vierden samen met de familie de zesde verjaardag van onze dochter. Het was een leuke dag. De neefjes en nichtjes speelden dol met elkaar. Toen ’s avonds onze oudste in bed lag, hoorde ik na een tijdje zacht gesnik. Ik wilde net gaan kijken toen de deur open ging. Daar stond hij dan, huilend en snikkend. Tijd voor een moeder-zoongesprek.

    ‘Mamààà, ik voel me niet goed.’

    – ‘Wat is er aan de hand, ben je ziek?’ (hij is al enkele dagen verkouden)

    ‘Nee. Ik geloof niet in mijzelf en ik wil niet dood gaan.’ Lap, daar had ik me nu net niet aan verwacht na een toffe dag als vandaag. De wraak van Spartacus is gearriveerd.

    – ‘Niets wijst er op dat je gaat sterven jongen. Je bent niet ziek en je bent niet oud. Je hoeft daar nu nog niet over na te denken.’

    ‘Maar ik geloof niet in mezelf en ik weet niet wie ik ben. En ik weet ook niet hoeveel pijn het gaat doen als ik dood ga. Ga ik trouwens wel iemand kennen in de hemel? En die pap mogen ze houden, ik lust dat niet. En gouden lepeltjes moet ik ook niet hebben!’

    – ‘Jij weet wel wie je bent hoor. Jij bent Robin, de zoon van An en Dennis. Je bent goed in rekenen en schrijven en je gaat naar de circusschool. Niemand weet hoe het voelt om dood te gaan, het heeft geen zin om daar nu al droevig om te zijn. Bompa is al in de hemel, die ken je toch nog? je zal daar zeker niet alleen zijn. Net zoals je nu ook niet alleen bent.’

    ‘Leeft bompa dan in de hemel? En eet die wel rijstpap? Is de hemel wel groot genoeg voor ons allemaal?’

    – ‘Bompa is in de hemel, ik weet niet wat die daar allemaal eet. De hemel is voor jou hoe jij wil dat die is. Wil jij dat er muziek speelt in de hemel? Dan is daar muziek. Wil je dat daar een circus is? Dan is daar een circus. Jij kiest zelf hoe voor jou de hemel er uit ziet jongen.’

    ‘Maar mama, hoe weet jij dat dan allemaal?’

    – ‘Ik heb daar een boek over gelezen jongen. Denk nu aan de leuke dingen die je vandaag allemaal meemaakte tijdens het feest van zus en probeer te slapen. Je gaat heus nog niet sterven dus daar denken we nu nog niet over na. Jij bent Robin en jij weet wie je bent. Geloof toch maar in jezelf en dan komt het goed.’

    Na dit gesprek is hij rustig gaan slapen. Bij mij slaat de twijfel toe. Heb ik ‘de juiste’ antwoorden gegeven? Pak ik dat wel goed aan? Hoe voer je zulke gesprekken met je kind op een moment dat je er totaal niet op bent voorbereid?

    Van Robin weet ik al langer dat hij hoogsensitief is. Ik laat u vrij om daar al dan niet in te geloven. Ik herken veel van mezelf in hem. Dat helpt me om hem te begrijpen. Ik neem zijn vragen altijd ernstig en beantwoord ze met het nodige realisme. Het heeft geen zin om hem blaasjes wijs te maken. Maar waar trek je de grens? In welke mate scherm je je kind af voor  de harde dingen in het leven? De afgelopen weken heb ik bijvoorbeeld bewust niet naar het nieuws gekeken met de kinderen omwille van de beelden van de aanslagen in Parijs. Spartacus kon ik echter niet wegzappen omdat de kamergenoot van mijn grootmoeder naar die film aan het kijken was.

    Het wordt tijd om eens op zoek te gaan naar wat lectuur. Enerzijds voor mezelf als ouder van een gevoelig kind. Anderzijds zoek ik ook boeken die op kindermaat geschreven zijn over dingen die hen bezig houden zoals bijvoorbeeld de dood, wie ben ik, … Eigenlijk een beetje om te leren filosoferen zonder dat in angst te laten resulteren. Op het gesprek van vanavond ga ik even niet terug komen. Hem kennende, gaat hij daar nu een tijdje over nadenken en dan komen de volgende vragen.

    Wie tips heeft of zijn ervaringen wil delen over het omgaan met HSP bij kinderen, mag me altijd iets laten weten. Alvast bedankt…

  • Parelwratjes

    Parelwratjes

    Parelwratjes komen vaak voor bij jonge kinderen. Onze oudste, hij is nu 7, heeft eczeem. Dat zou de kans op parelwratjes verhogen. Het eczeem zit op zijn bovenbeen, de parelwratjes in de knieholte. Lange tijd ging het goed maar vandaag zag ik dat er eentje begon te ontsteken. Het zag rood en leek wat gezwollen. Er zat ook een korstje op. Ik heb het veiligheidshalve toch maar ontsmet voor hij naar bed ging.

    IMG_1657 IMG_1655

    Tot hier toe niks abnormaals dus volgens de website van Gezondheid.be:

    ‘De wratjes geven behalve wat jeuk meestal geen klachten. Na verloop van tijd kunnen waterwratjes hetzij spontaan, hetzij door beschadiging, ontstoken raken. Ze worden dan rood en er ontstaan korstjes. Bij kinderen met aanleg tot eczeem kunnen geïrriteerde eczeemplekken ontstaan rond de wratjes. ‘

    Parelwratjes zijn zeer besmettelijk. Sinds we dat weten, houden we de handdoek en washandje gescheiden van die van de andere gezinsleden. Nadat ik zijn benen heb ingesmeerd in de strijd tegen het eczeem, was ik mijn handen en ontsmet ik ze. Kwestie van niks over te dragen op de andere gezinsleden.

    De huisarts raadt aan om de wratjes wel weg te laten halen omdat ze anders in aantal gaan blijven toenemen. Ze schreef een verdovende zalf voor. Die brengen we op de wratjes aan zo een drie kwartier voor we naar de huisarts gaan. Zij snijdt de wratjes dan weg. Dat laatste ziet zoonlief niet echt zitten. Voordeel is de plaats van de wratjes: zijn knieholte. Hij zal niet kunnen toekijken terwijl er in zijn lijf gesneden wordt.

    Ik ga toch maar zorgen dat ik een presentje mee heb om hem mee te belonen. Misschien krijst hij dan niet het ganse dokterskabinet bij elkaar want mannen en pijntjes… 😉

  • Renovatie: update

    Renovatie: update

    Het is even stil geweest rond ons verbouwingsproject. We waren nogal druk bezig met plannen, cijferen, herplannen, hercijferen en ga zo maar door. De levering van SelfMatic voor elektriciteit, sanitair en ventilatie (we kozen uiteindelijk voor de D-ventilatie) is bijna in orde. De Wederhelft heeft al enkele avonden geprutst aan onze toekomstige elektriciteitskast. Jeezes, daar zitten veel draadjes in voor een leek als ik :\

    IMG_1585

    Vorige week kwamen enkele dakwerkers langs. We weten niet goed of we het dak best volledig vernieuwen of dat we bijvoorbeeld het hout behouden. De adviezen zijn ook tegenstrijdig. We zijn benieuwd naar de offertes in elk geval. Misschien moeten we toch maar voor een 15e opinie over het dak gaan. Om horentjes van te krijgen…

    Ramen en deuren, nog zoiets. De ene zegt dat we naast het schuifraam een deur kunnen zetten, de andere zegt dat dat niet mogelijk is. Voor ramen en deuren hebben we de keuze al beperkt tot 2 kanshebbers die met de opdracht kunnen gaan lopen. Hun prijzen liggen vrij dicht bij elkaar en over beiden hoorden we positieve verhalen. Beiden zouden nog dit voorjaar de klus kunnen klaren. Mààr… Dan moeten we eerst nog een aannemer vinden die hier enkele voorbereidende werken wil komen doen. Een bestaand raamgat groter maken bijvoorbeeld waar dan ineens een poutrel (schrijf je dat zo?) gestoken moet worden. Naar het schijnt.

    We willen ook nog een trapgat laten maken in de zoldervloer. Daar zouden we graag een vaste trap voorzien want ik heb het zo niet voor die uitschuifbare (veel te smalle) trappen van vroeger. Als we dan toch bezig zijn, zou er ook een muur uitgebroken mogen worden om onze toekomstige keuken te kunnen plaatsen. Ook hier is weer een poutrel (jaja, whatever) nodig.

    Veiligheidshalve sluiten we toch maar een extra verzekeringspolis af voor dit project. Da’s niet echt goedkoop. We hopen dat we die verzekering niet gaan nodig hebben maar je weet het niet op voorhand hè. Dus spelen we op zeker. Het zou ons toch wat zorgen moeten besparen als er iets gebeurt tijdens de verbouwingen. Ondanks de héél véél kleine lettertjes in de polis.

    Tot nu toe zien we het allemaal nog zitten. We zullen het over enkele maanden nog eens bekijken als we volop in het stof en de vuiligheid zitten 😉

     

  • MANdolinMAN & We Banjo 3 @ 30CC Leuven Schouwburg

    MANdolinMAN & We Banjo 3 @ 30CC Leuven Schouwburg

    Het avondje wijverij (vriendinnentijd, kwetteravond, noem het hoe je wil), ging deze keer door in Leuven. Op uitnodiging van muzikale duizendpoot Andries Boone bezochten we dit concert. Totaal onvoorbereid, helemaal klaar om ons muzikaal eens te laten verrassen, kochten we 3 tickets voor de eerste rij. De eerste rij in de stadsschouwburg, da’s met je neus letterlijk tegen het podium zitten. Ideaal dus om dit dubbelconcert over ons te laten komen.

    De eerste set werd gespeeld door MANdolinMAN. Het is een vierkoppige band die enkel snaarinstrumenten bespeelt. En hoe! Een meerwaarde op hun muzikale samenspel, was de duiding die Andries in zijn heel eigen stijl gaf bij sommige nummers. Als je de ogen sloot, waande je je meteen in een spiegeltent op de houten dansvloer met de zoon van de boer van 3 straten verder die verlegen kwam vragen of je met hem een dansje wilde placeren. Ik leerde er over de mazurka en ik moet zeggen: ik kan hem smaken.Deze mannen waren goed op elkaar ingespeeld. Ze wilden hun publiek ook muzikaal verwennen. Dat deden ze bijvoorbeeld door hun instrumenten geregeld bij te stemmen. Het zit hem in de details.

    IMG_20150110_200559

    Na MANdolinMAN kwam We Banjo 3: vier Ieren waarvan er 2 de banjo bespelen. Perfect logisch dus. Wat een energie straalden die mannen uit! Dat sloeg meteen over op de zaal. Vanaf de eerste noot heerste hier de typische sfeer die je bij dergelijke optredens krijgt. Vorig jaar ontdekte ik dat fenomeen tijdens een live show van The Levellers op Boerenrock. Zij spelen de commerciële variant van wat We Banjo 3 brengt. Kenners gaan het waarschijnlijk niet met me eens zijn, maar da’s nu eenmaal mijn gevoel toen ik hen hoorde. Op dat moment is het spijtig dat je in een zaal bent waar er enkel zitplaatsen zijn. Positieve vibes en vrolijkheid vloeiden uit de snaren. Ik miste een moshpit.

    IMG_20150110_213051

    Na hun performance volgden nog enkele liedjes van beide groepen samen. Meteen zag je het verschil tussen de Belgen en de Ieren. Elk van hen speelde een knap muzikaal spel maar het performen zat meer bij We Banjo 3 dan bij onze MANdolinMAN. Nevertheless werd hun samenspel erg gesmaakt. De spontaneïteit op het podium om een keer te freewheelen, elk met zijn instrument onder het motto ‘we zien wel waar we uitkomen’, dat is wat een artiest van een muziekspeler onderscheidt.

    Als je ooit de kans hebt om MANdolinMAN of We Banjo 3 live aan het werk te zien, grijp ze dan. Je zal waarschijnlijk geen enkel liedje kunnen mee zingen, maar je zal one hell of an evening hebben!

    En voor de amateurs zoals ik die nog nooit een voet binnen zetten in de Leuvense Stadsschouwburg: da’s een prachtig gebouw! Mooie zaal en jongens, wat een prachtige bar!

    IMG_20150110_212028

  • Raketman strikes again

    Vanavond had Raketman training van het basket. Op vrijdag zijn er altijd wat meer ouders die ’s avonds in de cafetaria blijven plakken om naar de trainingen te kijken. De peanuts, het kleinste grut, traint op het veld dat het dichtst bij het raam van de cafetaria ligt. Héél veel ogen zijn dus op de kleintjes gericht tijdens die training.

    5 minuten voor het einde van de training arriveerde ik om mijn peanut op te pikken. Met een bezorgd gezicht kwam de coach naar me toe. Op de achtergrond liep mijn kleuter op zijn handen richting zijn jas en sporttas. ‘Ik moet je iets vertellen,’ zei ze. Met Raketman weet je nooit wat je kan verwachten dus ik werd benieuwd. En bezorgd. ‘Jasper heeft vandaag iets vreemds gedaan.’ Mjah, in ons huishouden is ‘vreemd’ een relatief begrip. Even uitleg vragen dus. ‘Plots, midden in de training, trok hij zijn broek naar beneden. Hij stond daar in zijn onderbroek midden op het veld. Ik heb hem gezegd dat hij dat niet meer mag doen.’

    Raketman hulde zich in stilzwijgen toen ik hem om uitleg vroeg waar de coach bij stond. Dat betekent meestal dat hij niet goed weet wat hij fout deed. Toen ze weg was, vroeg ik opnieuw waarom hij dat gedaan had. ‘Ik had het veel te warm mama.’ Waarom hij dan zijn trui niet uittrok? Hij bekeek me alsof ik een dom blondje van de hoogste categorie was en zuchtte diep terwijl hij met zijn ogen rolde. ‘Dat mag niet van coach Jolien mama!’ Gevolgd door grote ogen en ‘Ik zweette dààr wel hè mama!’

    Daar sta je dan. Boos kan je niet zijn op zo een moment. Hij wilde niks doen wat niet mag van de coach maar hij wilde wel zijn probleem oplossen.  We spraken af dat hij in het vervolg wel zijn sweater uittrekt en met blote armen verder sport. Toen we vertrokken, dierf ik niet goed naar al die mensen in de cafetaria kijken. Volgende keer gaat hij in een t-shirt met korte mouwen naar het basket, al vriest het stenen uit de grond 😉

     

  • Na een schoolvakantie…

    … ga je als ouder enkele dagen door de hel. 2 weken duurde de kerstvakantie, het was een leuke periode. We sliepen wat langer, aten wat later en deden leuke dingen. De kinderen gingen maximaal een uurtje later dan normaal naar bed. Voor hen was de vakantie een héél lang weekend. Hobby’s stonden even op pauze zodat we doordeweeks minder gestressed van hot naar her moesten schieten. De familiefeestjes brachten genoeg leven in huis 🙂

    En dan nadert het heimelijk: het einde van de vakantie. De boekentassen worden terug naar beneden gehaald. Eten doen we terug wat vroeger. De kroost gaat terug op gewone tijd naar bed. Zo zijn ze het terug wat gewend tegen dat de school terug begint, denk je dan hoopvol. Niks is minder waar!

    3 dagen heeft het hier geduurd. ’s Ochtends tranen en miserie omdat ze niet uit hun bed konden. ’s Avonds tranen en miserie om hun huiswerk te maken. De gezinsmaaltijden waren niet de aangenaamste die er waren. Het leek wel of ik hen gebakken autoband met salpeterzuur serveerde. Naar bed gaan was ook een hele begankenis waar zelfs een strafstoel aan te pas kwam om rust te brengen op de bovenverdieping. Keek de ene kleine naar de andere dan volgde er gegarandeerd ruzie. Hoe vaak heb ik hen de afgelopen dagen niet laten spelen met als vuistregel ‘ieder speelt zelf iets en je raakt elkaar niet aan’.

    Net tijdens die dagen kwamen er dan ook nog enkele aannemers langs voor onze verbouwingen. Daardoor lag Triple Trouble niet op het normale schoolslaapuur in bed. En dat hebben we geweten.

    Gisteren was een dag met veel conflicten. ’s Avonds voelde ik me rotslecht. Heb ik nu echt zo hard gefaald als ouder? Wat voor monsters heb ik op deze wereld gezet? Waarom ben ik zo uitgevlogen, dat maakt de dingen alleen maar erger?! Toen ik hen naar bed bracht, kregen ze elk dezelfde boodschap mee: ‘Ga alsjeblieft flink slapen zodat morgen een leuke dag wordt want mama vond het vandaag geen leuke dag voor jullie en ook niet voor zichzelf.’

    Vannacht daalde de Heilige Geest neer in Molenstede. Denk ik, ik kan het anders niet verklaren. Vanochtend waren ze merkelijk flinker. Vanavond verrasten ze me weer aangenaam. Etenstijd en bedtijd was nog niet wat het moest zijn maar er was een positieve evolutie merkbaar. Dat geeft me moed en hoop 🙂

    Opgelucht halen we adem. Nog één dagje school en dan begint het weekend. Laat ons er van uitgaan dat het volgende week nog beter zal gaan. Op zulke momenten vraag ik me vaak af of dit elders ook gebeurt. Of dat het enkel mijn kinderen zijn die er last mee hebben om zich terug aan te passen aan het schoolse ritme. Of ben ik de enige die dat durft uit te spreken, dat kan natuurlijk ook 😉

     

  • Knutselen: nieuwjaarsbrief

    Knutselen: nieuwjaarsbrief

    Onze jongste maakte in de tweede kleuterklas maar één nieuwjaarsbrief. Oma en opa verdienen ook zo een prachtexemplaar dus we haalden onze knutselkast nog eens leeg.

    Benodigdheden:

    gekleurd papier

    wit papier

    zwarte alcoholstift

    vingerverf

    eierdoosje

    IMG_20150102_175008

    Werkwijze:

    Teken met zwarte stift een elektriciteitssnoer met sokkels van de lichtjes op een vel wit papier.

    Maak een palet met kleine beetjes vingerverf in verschillende kleuren. Kleuren mengen mag uiteraard ook. je kleuter kan nu aan elke sokkel een lampje maken met zijn vingertjes.

    IMG_20150102_175018

    Als de verf gedroogd is, kan je de lichtstraaltjes rond de lampjes tekenen.

    Uitknippen en op een vel gekleurd papier plakken, dicht plooien en de tekst binnenin plakken.

    Klaar!

    Nadien kan je kleuter nog lustig smodderen met de restjes verf 😉IMG_20150102_181506 IMG_20150102_181514

    Optie: met glitterpapier een hartje/sterretje/whatever maken en in de brief plakken.