Hukselende Vingers

Tag: stal

  • Vogelvrij verklaarde vogels

    Dit huis heeft duidelijk iets tegen vogels. De allereerste keer dat we hier met onze sleutels arriveerden, pleegde een mus harakiri voor onze neus. Vervolgens kwam de familie kauw die in de stal een metershoog nest bouwde voor hun nazaten. Eens ze inzagen dat ze niet goed bezig waren, lieten ze de boel de boel en zochten andere oorden op. En toen kwam het goede nieuws!

    In mei legt elke vogel een ei! Er bleek niet alleen het stort van de kauwen te zijn. Net onder het dak van de stal had een verliefd merelkoppeltje een nestje gemaakt. Onlangs hoorden we vrolijk gekwetter. Baby’s!!!!!! ’s Ochtends om 6 u waren ze al duchtig aan het tjilpen. Ging ik ’s avonds de stal in, dan waren ze nog steeds druk aan het babbelen. Daar wordt een mens op slag vrolijk van.

    Vandaag werd onze trampoline geleverd, voorlopig zetten we die nog even in de stal tot we ze in de tuin gaan monteren. In het pikkedonker ging ik de poort van de stal sluiten na de levering. Ik stond met 1 voet niet stabiel. Da’s niet onlogisch want de stal is heu… een Biereco-stal van 50 à 60 jaar oud. Plots hoorde ik een schrille korte krijs gevolgd door ‘splat’. Het bleek de doodskreet van een babymereltje te zijn. Onder mijn schoen. Ik vond op de grond 5 dode babymereltjes. De vijfde is nu extra dood door mijn maatje 38. Ik was er echt niet goed van 🙁 Rond babymerel strekte zich een spoor van bloed en ingewanden…

    Houden jullie mee 1 minuut stilte voor deze schattige beestjes die de dood vonden in mijn huis? Hoe moeten de mama en papa zich niet voelen, ze zijn hun kinders kwijt en weten vermoedelijk niet eens dat ze 5 meter lager morsdood liggen.

    Baby 1 en 2, tegen de muur gevonden.
    Baby 1 en 2, tegen de muur gevonden.

     

    Baby 3 ziet er niet koosjer uit.
    Baby 3 ziet er niet koosjer uit.
    Baby 4: net naast de valmat neergestort.
    Baby 4: net naast de valmat neergestort.
    Baby 5, verpletterd door 58 kg mens :(
    Baby 5, verpletterd door 58 kg mens 🙁

  • Daar kraait geen haan meer naar.

    Sinds we in Molenstede wonen, ben ik een halve ornitholoog geworden. In Diest werd onze tuin druk bezocht door kleine, koddige en hyperactieve tjiepvogeltjes. Hier zitten we met the real stuff: grote zwarte loebassen die half de buurt bij elkaar krijsen als ze hun bek open trekken. In grote getale strijken ze neer op ons gazon. Vermoedelijk op zoek naar konijntjes en katten om levend te verorberen. De macho’s. Volgens De Wederhelft zijn het kraaien.

    Het mag zijn wat het wilt, volgens mijn deskundigheid zijn het vooral beesten die mentaal niet in orde zijn. Ik vertel u even waarom. Aan ons huis plakt voorlopig nog een stal. Een kraaienkoppeltje koos net deze plaats uit om een nestje te maken voor hun nageslacht. Ganse dagen vliegen ze druk af en aan met takken, afval, papiertjes en groensel. Het lijkt hier vaak een aanvliegroute voor Zaventem, zo druk zeg.

    Wat die clevere vogels nog steeds niet doorhebben, is dat tussen het dak en de gevel van de stal een spleet is. Met andere woorden: alle rotzooi die ze gebruiken voor hun nest… belandt gewoon op de grond in de stal. Om toch enige voldoening van hun werk te hebben (dat ei zal beginnen duwen zeker,mei nadert met rasse schreden), hebben ze al enkele stokjes achter de regenpijp gefriemeld. Rond de stal liggen dagelijks massa’s takken en rommel met dank aan de familie Kraai. Soms verliezen ze een deel van hun lading tijdens het landen, soms proppen ze het gewoon verkeerd weg en is de zwaartekracht hen te slim af.

    Ze lijken maar niet te begrijpen waarom ondanks hun wekenlange noeste arbeid dat nest geen vorm krijgt. Maar opgeven staat duidelijk niet in hun woordenboek. Elke dag opnieuw beginnen ze vol goede moed. Dat is nu al enkele weken, misschien zelfs maanden bezig. Ik toon u even waarom wij onderhand licht gefrustreerd beginnen te worden 🙂

    IMG_0647

    IMG_0649

     

     

     

  • Voorbereiding renovatie

    Voor wie het interesseert een kleine update…

    Deze week passeerde Poetin de firma voor grondonderzoek en funderingsadvies. Met hun tank maakten ze op 3 plaatsen een gat in de grond. Op basis van die proefboringen (of hoe het ook mag heten) maken zij een rapport op dat belangrijk is voor de architect. Conclusie van heel het gebeuren is dat de grond hier redelijk goed en stevig is. De kroost vond het in elk geval een hele belevenis.

    1932234_10152017099522572_1983022892_n

    De Wederhelft heeft zich hier de afgelopen 2 dagen uit de naad gewerkt om de afbraak van de stal voor te bereiden. De stal werd quasi leeg gemaakt (lees: de rest van het huis en de garages zijn nu volgestouwd). In de veranda heeft hij elektriciteit en sanitair voorzien zodat wasmachine, droogkast, vaatwasser en diepvriezer daar kunnen kamperen tot de nieuwbouw klaar is. De elektriciteit werd bijna overal in de stal afgekoppeld. Restafval dat niet mee in de containers met bouwpuin kan, werd al verwijderd (bv schuifdeur, binnendeur, houtwerk, plastiek, …). Er staat voor één dezer een bezoekje aan het containerpark geagendeerd.

    De kinderkamer die zich in de stal bevindt, is klaar voor de sloop. De verwarming werd er afgekoppeld, de deur is verdwenen, er werd nog één en ander afgebroken. Volgende stappen: elektriciteit afkoppelen in de kinderkamer van de stal en de deurgaten tussen de stal en het huis dicht timmeren met OSB-platen.

    Tussendoor bekijken we nog de voorbereidende EPB-studie, zijn we de markt aan het verkennen op zoek naar een verzekeringspolis voor bouwplaatsrisico’s en blijven we binnenkomende offertes vergelijken met de hulp van de architect. Al heb ik de indruk dat sommige aannemers niet zitten te springen om werk want het duurt wat lang naar mijn goesting eer we reactie van hen krijgen. Maar dat idee kan natuurlijk ook door mijn ongeduldige aard gevoed worden 😉

  • Het huis van de koe

    Er was eens… 50 jaar geleden was er een jong getrouwd, godsvruchtig koppeltje. Ze waren jong en ambitieus. En ze hadden een baksteen in hun maag. In de golden sixties was dat geen probleem. Ze beschikten over een ferme lap grond in een klein dorpje. Ze hadden al een dak boven hun hoofd maar wat moesten ze in hemelsnaam met die baksteen in hun maag aanvangen? Ze besloten zich eens volledig te laten gaan en een bouwsel neer te poten op hun braakliggend perceel grond. Ze zetten er een grote stal met alles er op en er aan.

    In die stal mocht hun koe wonen. Het beest fleurde er helemaal op.  Je zou voor minder: ze had naar koeiennormen een kast van een villa met twee verdiepingen en een panoramisch uitzicht voor haar alleen. All-inclusive, gras en water was er immers in overvloed in de grote tuin. Om het helemaal extravagant te maken, kreeg de koe zelfs haar eigen voordeur… in haar stal dus. Het beestje was er dolgelukkig. Ze woonde in een rustige, groene omgeving, had geen last van andere boerenbeesten of stress tegen dat het melktijd was. Om de tijd te doden, deed ze aan zumba in haar tuin terwijl ze genoot van de tsjilpende vogeltjes die haar zandloperfiguur bewonderden.Of ze deed een praatje met de buren. Of ze stond wat dwaas voor zich uit te staren als ze weer eens per ongeluk een verkeerde champignon opvrat.

    Het jonge koppeltje daarentegen begon stilaan logistieke problemen te krijgen. De koters stapelden zich op en hun bescheiden huisje werd te klein. Ze waren al geruime tijd stikjaloers op hun koe. Beide problemen losten ze in één klap op door een joekel van een huis te bouwen tegen de stal. De koe zou haar lap grond vanaf nu dus moeten delen met het koppeltje en hun almaar aangroeiende nageslacht. Gedaan met zumba in de tuin, gedaan met de rust.

    Het beestje heeft daar een goed leven gehad. Toen ze oud en versleten was, verhuisde ze naar het koeientehuis. De voorlaatste halte die gevolgd wordt door de koeienhemel. En daar leefde ze nog lang en gelukkig.

    Zulke verhalen krijg je dan te horen hè… De huidige eigenaars van ons nieuwe huis hadden me beter niet verteld dat er in de stal ooit één koe woonde. Mijn verbeelding slaagt dan helemaal op hol. En de kinderen vinden dat geweldig 😉