Joepie, de vastenperiode is voorbij! Ter inspiratie voor de lekkerbekken: ons paasmenu.
Voorgerecht: recept te vinden bij Njam
Hoofdgerecht: online gevonden bij één of andere Brit
Dessert: recept via Colruyt
Tag: Pasen
-
Konijn
In het weekend hebben we wat meer tijd om te kokerellen. Voor morgen staat er konijn in mosterdsaus op het menu en da’s nu eenmaal lekkerder als je het daags voordien klaar maakt. Dan heeft het een nachtje kunnen trekken. De Wederhelft slachtte mijn konijn zodat ik er vanavond aan kon beginnen. Net toen ik druk in de weer was met konijnenbouten, bier, kruiden, … was het bedtijd voor Raketman. Hij kwam naar de keuken voor een nachtzoen en zag dat ik aan het koken was. Dus kwam de onvermijdelijke vraag:
‘Wat gaan we morgen eten mama?’
‘Konijn met kroketjes jongen.’
Ik was voorbereid op een lang gezicht. Hij ziet graag konijntjes maar niet als ze morsdood op zijn bord liggen. Tegen alle verwachtingen in begonnen zijn ogen te blinken, werd hij zelfs enthousiast en zei: ‘Echt??? Joepie!!!!’
Ik snapte er niks van. Tot ik een gniffelende Wederhelft in de gaten kreeg. Die wees naar wat er op het verzorgingskussen van Mooie Meid lag. *diepe zucht*
-
Vastenavond en de quadragesima
Op verzoek van de kinderen doen we dit jaar mee met de vasten. Al een tijdje bestoken ze me met vragen over de vasten, aswoensdag, Pasen, de deken, het kruisje dat je met aswoensdag bij mijnheer pastoor kan gaan halen, …
Ik geef toe, sommige informatie zat ver. Soms was ze zelfs gewist. Maar we hebben er met de hulp van tinternet toch een goede uitleg aan kunnen geven. De kinderen maakten zelf de vergelijking met de ramadan dus daar gingen we ook even dieper op in.
Tot nu toe vinden ze het nog plezant want vandaag staat in onze regio bekend als vette dinsdag: de laatste dag voor de vasten begint en waarop je je nog eens goed kan laten gaan. Vanavond viert men in de regio Diest-Zichem de zotte nacht. Da is een volks carnavalsfeest voor iedereen die graag plezier maakt (en bij voorkeur graag een pintje drinkt).
Maar onze kroost concentreert zich nu vooral op vette dinsdag. Het is hen gegund. In de supermarkt moest ik hen toch even terug herinneren aan hun plan om dagen te vasten toen we voorbij de koekjes en het snoepgoed kwamen.
‘Maar mama, we moeten nu 40 dagen gezond eten maar dat doen we anders toch ook?’
‘Ja meid maar de vasten gaat om meer dan gezond eten. Het gaat vooral om soberder eten.’
‘Wat is dat mama, soberderder eten?’
‘Dat je eenvoudig eet. Gewone dingen zonder foliekes. Geen frietjes en sauzen bijvoorbeeld, eigenlijk ook geen snoep of koeken, geen frisdrank.’
Ik verwachtte een ontgoochelde snoet als reactie maar er kwam enkel dit:
‘Ok dan.’
Ik denk dat het tijd wordt om aan een aftelkalender met tips te beginnen.
-
Pseudo-allergeenvrij dieet
Robin zit nu over de helft van zijn 5 weken durend dieet. Nadien moet hij op controle in Gasthuisberg. Daar zal het verdere verloop worden uitgelegd om te achterhalen op welke voedingsmiddelen hij allergisch reageert. Hij blijft het voortreffelijk doen. Respect! Deze week maken we samen een aftelkalender. Ik heb daar bewust mee gewacht tot nu. Anders zou het nogal deprimerend zijn om zoveel vakjes te zien die nog moeten passeren voor D-Day.
Wat heeft hij voorgeschoteld gekregen de afgelopen dagen:
– ovenschotel met varkenslapje, broccoli, puree (lekker sausje gemaakt voor het vlees trouwens)
– zelfgemaakte frieten met kip en zelfgemaakte appelmoes
– wekelijks asperges, telkens op een andere wijze geserveerd
– kip met gewokte (toegelaten) groente en rijst
– wortelsoep met zelfgemaakte croûtons (hà, dan is mijn oud brood nog voor iets goed!)
– cake
– pannenkoeken (aangepast recept)
– wafels (beetje mislukt maar soit)
– koekjes van zanddeeg (beslag was mislukt maar met wat creativiteit toch nog iets van kunnen maken)
Zondag gingen we kijken naar het carnaval in Diest. Robin raapte snoepjes dat het een lieve lust was. Thuis mocht hij dan kiezen welke snoepjes in zijn ‘er is leven na mijn dieet’-doos gaan en welke we aan andere kindjes gaan geven.
Pasen nadert met rasse schreden. Ik heb de kinderen uitgelegd wat er dit jaar gaat gebeuren. Ze weten dat ik een briefje ga sturen naar het eierkonijn. We gaan vragen om dit jaar minder chocolade en snoep te brengen, maar meer andere dingen. Ze mogen mee een lijstje maken van dingetjes die ze graag zouden hebben. En dan is het afwachten wat er her en der in de tuin zal liggen wachten op hen volgende week…
-
Pasen
Nog één keertje slapen en de paasvakantie begint. Op school werd de afgelopen weken naarstig gewerkt rond het thema Pasen en al wat daar zo wat bij komt kijken. De vasten bijvoorbeeld. En het paasverhaal. Da’s logisch want onze kinderen gaan naar een katholieke school. Onze oudste zit in het eerste leerjaar. Hij heeft een heel toffe meester die al tig jaren ervaring op zijn teller heeft staan. Vandaag heb ik toch mijn wenkbrauwen eens gefronst.
Deze week bereikten mij verhalen van andere mama’s van klasgenootjes. Hun kind was beginnen huilen toen ze in de klas hoorden hoe Jezus aan zijn eind kwam. Onze zoon vertelde ook elke dag wie er nu weer was beginnen wenen omdat ze het zo erg vonden voor Jezus. Ah ja mama, want dat is wel erg hè als ze je aan een kruis nagelen met nagels door je handen en je voeten zodat je goed blijft hangen. En dan zetten ze dat kruis boven op een berg en ze lieten Jezus daar dan in de hete zon achter om te sterven… Voor een kind van 6 à 7 jaar geeft dat veel stof tot nadenken.
Ik bedacht me dat het er ‘in mijn tijd’ op de meisjesschool toch wat omfloerster aan toe ging. Wij lazen over het paasverhaal in een boekje. Die versie was echte niet zo Hollywoodiaans geïnspireerd als wat ik de laatste dagen hoor van mijn zoon. Vandaag is hij ook geknapt. Huilend kroop hij kort na bedtijd uit zijn bed en op mijn schoot. ‘Mama, ik ben bang! Ik wil niet sterven! Dan zie ik niemand meer! En ik ben nog nooit in de hemel geweest en ik ken daar niemand mama!’
Het gegeven ‘rijstpap met gouden lepeltjes’ bracht geen troost want dat lust hij niet. Voor zijn 70 maagden is hij nog te jong. Bon, dan filosoferen we maar even mee. We praatten even over de dood en het leven, over de hemel, over vriendjes en familie. Ik lieg niet tegen hem want daar is hij niet mee geholpen. Sterven hoort bij het leven en we moeten het allemaal ooit eens doen. Of het pijn doet, weten we niet. En hoe je in de hemel geraakt? Tja, wie zal het zeggen? Uiteindelijk is hij terug naar bed gegaan maar ik zag aan zijn gezicht dat het molentje nog steeds aan het malen is.
De volgende dagen mogen we ons ongetwijfeld nog aan enkele boeiende vragen verwachten…