Hukselende Vingers

Tag: dieet

  • Pseudo-allergeenvrij dieet

    Morgen is het zover, dan start onze oudste (6 jaar) met zijn pseudo-allergeenvrij dieet. We denken dat we redelijk goed voorbereid zijn. Van Gasthuisberg kregen we deze richtlijnen mee, daar moesten we het mee doen. Voorts konden we er onze plan mee trekken. De afgelopen weken heb ik me dan geamuseerd met het samenstellen van lijstjes die het winkelen moeten vergemakkelijken. Daarnaast heb ik een overzichtje gemaakt van wat zoonlief nog wel mag eten als ontbijt, lunch, avondmaal en tussendoortje. Zo kan ik weekoverzichten maken die evenwichtig en gevarieerd samengesteld zijn.

    Het is een beetje spijtig dat je zo weinig informatie vind over dergelijke diëten. Nochthans is het heel belangrijk dat je kind zich hier strikt aan houdt. Anders kan men niet achterhalen wat de allergische reacties uitlokt. Voor wie het een hulp kan zijn, zo ziet de eerste dag van zijn dieet er uit:

    Ontbijt: volle yoghurt met een beetje suiker en stukjes fruit (hopelijk gaat dat er in want hij eet veel liever fruityoghurt) en een beker melk

    Tussendoortjes op school: blokjes kaas en stukjes wortel

    Lunch: boterham met roerei en eentje met zelfgebraden kippenfilet + flesje water

    Avondmaal: gestoomde aardappelen met gestoofde andijvie en een kalfslapje + spa fruit

  • Eetplan – aflevering 2

    De Wederhelft nam verlof voor de kinderen tijdens de kerstvakantie. Wij verdelen de vakantieopvang hier zo een beetje. Dat betekent dat De Wederhelft ook 2 weken lang de heerlijkste maaltijden op tafel toverde. Al dit lekkers werd tijdens de feestdagen aangevuld met nog méér lekkers! En dat laat zich voelen… Vrijdag sloten we een Bourgondische kerstvakantie af met huisgemaakte smoutebollen. Niet dat ik vanaf nu Spartaans ga leven, maar er gaat hier op culinair vlak toch wel wat veranderen.

    Vanaf morgen vliegt de riem er terug op. Ik heb een app op mijn smartphone geïnstalleerd om de evolutie van mijn gewicht op te volgen. Daar kan ik voor mezelf ook doelstellingen en deadlines in bepalen. De grafiek toont me dan hoe erg het met mijn doorzettingsvermogen gesteld is. Voor mij mag er 2,5 à 3 kg Anneke minder op deze aardbol vertoeven.

    Morgen beginnen we de week met een eenvoudige maaltijd: aardappelen, groente en (mager) vlees. Als tussendoortjes voorzie ik mezelf van wat drinkyoghurt en enkele walnoten. Als ik om 14 uur nog niet gezondigd heb, dan mag ik een mignonette van Côte d’Or eten. Belonen en straffen…

  • Het leven zoals het is: Triple Trouble

    Vanavond genoot ik van mijn 3 bengels. Ik onderging vandaag een arthro ct scan van mijn pols. Dan spuiten ze eerst wat radioactiviteit in het gewricht waarna je onder de scanner mag gaan liggen. Die inspuiting op zich voel je wat maar soit, er zijn ergere dingen. ’t Is pas nadien dat het verrekte zeer begint te doen. Het is pijnlijk genoeg om een tijdelijke weerslag te hebben op mijn psyche. Maar da’s dus buiten de Koters gerekend. Hoe hebben ze er vanavond voor gezorgd dat ik een halfvol in plaats van een halfleeg glas zag?

    1. De oudste zoon

    De Wederhelft vertrekt met de dochter naar de kapper. Hij zegt tegen de oudste dat die flink moet zijn omdat mama pijn heeft aan de pols. Flink knikt hij ‘jaja’. Als papa uit beeld verdwenen is, kijkt hij me met een frons aan en zegt ‘Mama, ik wil dat wel proberen hoor, zo braaf zijn en zo maar ik vind dat wel heel moeilijk hoor.’ Ik doe alsof ik verbaasd ben en zeg ‘Ah ja, waarom dan?’ Hij denkt even na, vormt weer een driehoek met zijn wenkbrauwen en antwoordt strategisch ‘Mjah, met broer en zus die hier rondlopen hè!’. Hij had ongetwijfeld zijn schoen voor de sint in het achterhoofd. Goed geantwoord jongen!

    Over enkele maanden moet hij gedurende minstens 5 weken een pseudo-allergeenvrij dieet volgen. Ik ga hem daar nu nog niks van zeggen want ik weet zelf bij God nog niet hoe we dat moeten gaan klaar spelen. Alle tips zijn dus welkom…

    2. De kleuterpuberdochter

    Haar kuren zijn nog niet helemaal door. Vanavond mocht ze naar de kapper (lang leve de kleine zelfstandige die zich flexibel opstelt voor zijn klanten!). Die ontdekte tijdens het knippen dat dochterlief zowaar een hippe skrillex heeft. En niemand weet hoe die er gekomen is. Wij hebben het in elk geval niet gedaan. Als ik haar vraag of ze haar haartjes geknipt heeft, schudt ze ja en antwoordt ze ‘nee’. Wie zou dat dan wel gedaan kunnen hebben? Met ogen waar zelfs die van een droeve puppy niet aan kunnen tippen, kijkt ze me aan en zegt zielig ‘ik weet het niet’. Tsjah, gelukkig valt het niet te hard op. En eigenlijk… past dat kapseltje wel goed bij haar AC/DC-shirt dat ik bij H&M op de kop tikte. Deze fashionista blijkt een coole rock-chick te zijn!

    3. Raketman

    Hij kreeg van zus een Chocotoff. Als echte chocoholic heeft hij daar lang plezier van. Op mijn schoot zat hij te sjieken en te knauwen dat het een lieve lust was. Net een bulldog die in zijn mand op een bot ligt te kauwen. Na het douchen merken we dat zijn snoepje nog steeds niet op is. Het wordt wel tijd want zijn tanden moeten nog gepoetst worden. We dragen hem op om het snoepje door te slikken want anders pakken we het af om de tandjes te poetsen. Hij slikt het niet door, voelt de bui al hangen en begint alvast pro-actief zielig te kijken. De Wederhelft haalt het brokje uit zijn mond… en stelt vast dat Raketman al die tijd zat te kauwen op de wikkel die rond de Chocotoff zit. Al een geluk dat hij het niet doorslikte dus.

    Na bedtijd horen we Raketman nog druk over en weer galopperen door de gang boven. Plots komt hij naar beneden gestuiterd voor enkele dienstmededelingen. Nadien trekt hij de deur achter zich dicht en huppelt naar zijn bed om te genieten van een welverdiende nachtrust.

     

    Triple Trouble neemt mijn pijn niet weg maar ze zorgen wel voor afleiding. En hoe klein ze ook zijn, ze doen hun best om er rekening mee te houden. Chapeau! Ze mopperen niet als mama hen alweer niet kan naar boven dragen, ze proberen flink zelf hun keren aan en uit te doen, zelf te douchen, zelf hun bordje naar de keuken te dragen na het eten, enz. onder mijn toeziend oog. Soms heeft een mens dat nodig. Het doet je ook beseffen hoe dankbaar je mag zijn dat die kleine monsters ergens diep vanbinnen bezorgde schatten zijn.

     

     

  • Op algemeen verzoek: een recept

    Deze week stoefte ik over een pastasalade die ik hier gezwind op tafel zwierde. Ik gebruikte als basis een recept van Tim Torfs. Recepten en ik hebben een haat/liefde-verhouding. Ik begin altijd erg punctueel en na stap 2 begin ik meestal te freewheelen. Deze pastasalade is heel eenvoudig klaar te maken. Ook als je voor 100% het recept volgt, is het resultaat een succes! De 3 kinderkens des huizes hebben er duimen en vingers bij afgelikt. Mooi meegenomen: dit gerecht is gezond, lekker en niet verboden in de strijd met de weegschaal.

    Hoe heet het beest?

    Spaghetti met mozzarella, spekjes, tomaat, pijnboompitten en basilicum

    Wat smijten we daar allemaal bij als we met zijn tweetjes aan tafel zitten?

    150 gram spaghetti volkoren

    30 gram rucola (lees: een klein zakje rucola of veldsla met rode biet)

    1/2 bakje kerstomaatjes

    125 gram spekblokjes mager (voor de carnivoren: 250 gram spekblokjes)

    1 bol mozzarella (lees: 1 rolletje mozzarella of de light-versie) -> tegenwoordig heb je ook van die miniballetjes mozzarella in de supermarkt

    30 gram pijnboompitten (lees: een handvol van die heerlijke pitjes)

    blaadjes verse basilicum (liefst blaadjes waar de kat nog niet aan geknauwd heeft)

    1 eetlepel pesto groen (dat mag eigenlijk een ferme kwak zijn want anders proef je er niet veel van)

    2 eetlepels olijfolie

    Hoe maken we daar iets van?

    Kook de spaghetti beetgaar. Dit kan je eenvoudig testen (geleerd op kot): vis een tweetal slierten uit je kookpot en gooi die tegen een betegelde muur. Blijven ze plakken? Dan is je pasta gaar. Giet af maar laat een klein beetje (maar echt een héél klein beetje) kookvocht achter in de pan. Zet weg met gesloten deksel. Door het restje kookvocht gaat de pasta niet kleven.

    Bak vervolgens op laag vuur de pijnboompitten goudbruin (zonder olie!) en laat ze afkoelen. In dezelfde pan (we besparen hier op afwas hé zeg) bak je de spekblokjes knapperig. Olie toevoegen hoeft niet want die dingen zijn zo vettig als ze groot zijn. Lat uitlekken op een stukje keukenpapier.

    Snijd intussen de kerstomaatjes doormidden, de mozzarella in blokjes en schep samen met de pijnboompitten, knapperige spekblokjes en rucola door de pasta. Roer wat groene pesto en een ietsiepietsie olijfolie door de pasta. Verdel over 2 borden en garneer met een paar blaadjes verse basilicum.

    Tip van Anneke: smijt er nog wat zwarte olijven bij. Succes gegarandeerd.

     

  • Een gezonde geest in een gezond lichaam

    Een tijdje geleden startte ik met mijn ‘New way of life’. Vastberaden was ik om een klein beetje ballast te droppen. Neen, ik vind mezelf niet te dik. Ik zaag wel geregeld over mijn gewicht en mijn figuur maar da’s omdat ik een vrouw ben en die doen dat nu eenmaal. Dagelijks volg ik via een grafiek in Excel de evolutie op van dit project.

    Tot mijn grote tevredenheid kan ik melden dat ik ondertussen (wat een woord is dat toch) al een goeie 3 kilogram dumpte! Neen, het vet spuit er niet uit zoals bij de Londense riolen maar dat was ook niet mijn doelstelling. Ik wilde op een duurzame manier wat gewicht verliezen, zonder honger te lijden en door toch lekker te blijven eten. De rest van de gezinsleden mag er immers geen hinder van ondervinden. Dus ik vind 3 kilogram op een goeie 2 maanden zeker niet slecht. Zeker als je weet dat ik nog quasi dagelijks met de lepel in de pot Nutella zit en dat ik op het werk een permanente voorraad Mignonettes heb liggen.

    Allicht zal stress flink hebben bijgedragen aan dit resultaat. We zijn hier namelijk druk bezig met immo-toestanden. Een huis gekocht, je eigen huis te koop zetten en de hele rimram die daar bij komt kijken… Vervolgens een verhuis plannen, een renovatie plannen en van die dingen. Beuh, allemaal heel leuk maar toch ook een verkorting van mijn leven. Als weegschaal blijf ik over alles twijfelen tot ik er helemaal tilt van slaag en in de Baileys duik. En mezelf er dan op betrap dat ik tegen de voorraad conservenblikken in de kelder sta te praten.

    Anyway… Wie op zoek is naar tips over duurzaam afvallen zonder al te grote culinaire kunstgrepen, mag het me altijd laten weten. Ik deel mijn tips graag met jullie voor wat het waard is.

  • Update eetplan

    2 weken geleden begon ik met mijn new way of life. Ik stelde voor mezelf een eetplan op dat bestaat uit een samenraapsel van tips die ik van andere mensen kreeg. Ik wil namelijk een beetje gewicht kwijt. Niet te veel, ongeveer 4 à 5 kilogram minder is mijn streefdoel. Niet echt concreet, ik weet het maar ik ken mezelf. De eerste dagen waren loodzwaar. Ik denk dat ik toen moest afkicken van suiker en chocolade. Da’s het enige wat ik drastisch ingeperkt heb. De andere wijzigingen in mijn eetgewoonten zijn subtieler. Ik leerde mezelf er wel beter door kennen. Ik eet niet omdat ik honger heb, maar omdat ik goestingskes heb. Vooral zoetigheid moet het dan ontgelden. Tijdens de eerste dagen dat ik er bewust op lette om niet in mijn zoete schuif te duiken op het werk, had ik zelfs hoofdpijn en was ik geïrriteerd. Erg erg erg…

    Ganse dagen moest ik van ’s ochtends tot bedtijd onderhandelen met mezelf om van de chocolade en de koekjes af te blijven. Ik weet dat dit een luxeprobleem is, maar het is wel zwaar. Soms had ik al een chocolaatje vast eer mijn frank viel en kostte het me moeite om het terug te leggen. ’s Avonds was ik dan wel fier op mezelf dat het me gelukt was, ook al stond mijn hoofd op springen. Het leek wel migraine maar het was puur afkicken van zoetigheid. Mijn gewicht kabbelde langzaam maar zeker wat naar beneden. En dan: bam! Bijna een kilo er weer bij… Ikke slechtgezind tot ik me realiseerde dat ik de schuld mocht afschuiven op mijn hormonen (de vrouwelijke lezers zullen wel weten wat ik hiermee bedoel).

    Ondanks de tirannie van mijn hormonen zette ik toch moedig door. Ik merk nu dat ik de laatste dagen veel minder zin heb in zoetigheid. Ik had mezelf een portie zelfgemaakte chocomousse beloofd als ik mijn eerste tussentijdse doelstelling zou behalen. Enkele dagen geleden was het zover en ik heb nog steeds geen chocomousse gegeten. Eigen keuze, geen behoefte aan dat spul. Ik sta geen 50 keer per dag meer met de deur van de koelkast of de diepvriezer in mijn handen, te staren naar al dat lekkers dat er in ligt. Soms stap ik er nog naartoe en denk ik ‘Nee An, niet doen’ waarna ik me braafjes omdraai en weg ga. De afgelopen 2 weken verloor ik 800 gram volgens mijn grafiek in Excel. Voor jullie lijkt het misschien peanuts maar ik ben blij met dit tussentijdse resultaat. Die piek van de extra kilogram moest ik immers ook wegwerken. Voor mij hoeft het niet te snel te gaan, dat gewichtsverlies. Als het maar duurzaam is. Ik heb tijd.

  • Een dikke streep is ook een lijn.

    In dit huishouden wordt veel gekookt. Zowel De Wederhelft als ik kokerellen met plezier. Als de gelegenheid zich voordoet, zijn we druk in de weer met kookboeken, boodschappenlijstjes en het verzamelen van de nodige attributen. Niet moeilijk dat een mens na verloop van tijd op dieet moet dus. We zijn hier trouwens gezegend met een Bourgondisch nageslacht. Eén en ander zal waarschijnlijk wel met elkaar te maken hebben. Maar toch… Af en toe zet ik ook eens luiewijvenkost op het menu. Dan duik in de diepvriezer, leg de stukken Eoraptor en dodo aan de kant en haal er wat overschotjes uit.

    Vandaag was zo een dag. De Wederhelft bevond zich rond etenstijd ergens tussen Amsterdam en de heimat. De kinderen waren balorig, dat gebeurt wel meer op het einde van een drukke schoolweek. Het gaf me weinig speelruimte om met messen en pannen aan de slag te gaan. Met 3 vermoeide kleuters is samen gezellig tafelen een uitdaging. De keuze was dus rap gemaakt toen ik in de diepvriezer aan het snuisteren was: lasagne, succes gegarandeerd! Eigenlijk had ik er ook wel zin in. Garfield indachtig, zag ik me al volgevreten in de zetel hangen met de zapper in mijn handen. Zo een avond zou het worden.

    Tot het etenstijd was. De 3 vermoeide kleuters veranderden in uitgehongerde aasgieren. Als loslopend wild vlogen ze op hun bord, er nog net op tijd aan denkend dat wij een soort zijn die eet met bestek. Lijdzaam keek ik toe hoe wat ik dacht dat mijn portie lasagne was, als sneeuw voor de zon verdween in heu… nee. Geen schattige kleuterbuikjes maar bodemloze sterfputten! Mja, alles voor de kindjes, ze moeten immers nog groeien.

    Na het eten mogen ze even tv kijken. Strak plan An, dan kan je toch nog stiekem iets anders uit de diepvriezer halen voor jezelf. Als lammetjes vleien ze zich neer in de zetel, zetten hun verstand op nul en kijken naar Nick Jr. Perfect! Ik zet me aan tafel met een heerlijke portie macaroni met ham en kaassaus. Ik ga even niet vermelden dat ik probeer te diëten. De kleinste steekt zijn neus in de lucht en kijkt rond. Ik probeer nog mijn arm voor mijn bord te zetten maar het is te laat. Hij heeft het gezien. In een wip zit hij in zijn eetstoel naast me te blinken.

    ‘Nu een hapje voor Japper mama.’

    ‘Zou je dat wel doen jongen, je hebt net véél lasagne gegeten.’

    ‘Ikke lust da mama, ik eet da ook appeliet?’

    Lap! Hij weet het goed genoeg, die oogjes doen het hem elke keer opnieuw. Ik deel gedwee mijn macaroni met de kleinste. Achteraf bekeken moet ik hem dankbaar zijn. Anders had ik weer grandioos te veel naar binnen gestouwd. Dan zou ik morgenochtend weer boos op mezelf geweest zijn na mijn ontmoeting met de weegschaal. Maar toch. Volgend weekend staat hier opnieuw lasagne op het menu.

  • A new way of life

    Vroeger zei men vaak tegen mij met mijn panlatfiguur: ‘Wacht maar tot ge wat ouder zijt meiske, dan zal het zo gemakkelijk niet meer zijn om slank te blijven.’ Ik moest daar altijd mee lachen. Als ik aan een pak koekjes begon (herinner je nog die heerlijke koeken van The Flintstones met chocolade er tussen?) dan stopte ik pas als het leeg was. Zelfde met chocolade, ijs en zoveel meer. Niks kwam er bij, mijn BMI bleef netjes hangen op 17,9. Zelfs na 3 zwangerschappen bleef ik ongeveer op gewicht en behield ik mijn maatje 36. Probleemloos. Vorig jaar, ergens einde maart, blesseerde ik me tijdens een avondje fitness in Karteria. Enkele onderzoeken later bleek het een TFCC-scheurtje in de pols te zijn. In november ging mijn pols onder het mes, de revalidatie is nog steeds niet afgerond. Als ik mijn kinesist goed begrijp, moet ik niet verwachten dat die pols ooit nog terug de oude gaat worden.

    Pervers gevolg van anderhalf jaar zonder sport is dat ik 2-3 kg bijgekomen ben. Da’s niet veel, ik vind mezelf nog niet te dik of zo. Maatje 38 ipv 36 is gezond, nietwaar? Maar ik wil erger voorkomen. Elk pondje gaat langs het mondje dus daar moet ik het probleem aanpakken. Sporten zit er immers nog niet meteen terug in. Ik hoop daar tegen de zomer terug mee te kunnen starten. Beetje fietsen, beetje wandelen, de typische activiteiten van gepensioneerden. Misschien kan ik best al leren petanque spelen. Zucht.

    Vanaf morgen begin ik met mijn nieuwe eetplan. Ik noem het geen dieet want dan houd ik het niet vol. Ik weiger light te koken en honger te lijden. Dat gaat niet met 3 kleuters in huis. De Wederhelft en ik zijn immers hun rolmodellen dus we moeten het goede voorbeeld geven. En light voor kleuters, dat lijkt me voor niks goed. We eten hier allemaal graag en goed én we kokerellen graag. Ik voer gewoon enkele aanpassingen door in mijn eetgewoonten waar zij geen last van hebben. Welke zijn dat dan?

    – Ik drink al jaren magere melk. Meestal met Can’kao, de suikervrije variant van Nesquick die overigens een veel vollere smaak heeft.

    – Voor mezelf gebruik ik volwaardige rijst en volkoren pasta, voor hen de gewone. Op zich kan iedereen er van eten maar De Wederhelft is er niet zo zot van.

    – Tussendoortjes: koekjes van Weight Watchers, mét chocolade en chocoladerepen van Special K. Ze vallen nog mee van smaak ook. Soms een wortel als ik ’s ochtends tijd en zin heb om die te schillen en in stukjes te snijden. Rijstwafels zijn een no go.

    – Sowieso probeer ik elke dag +/- anderhalve liter water te drinken. Geen makkelijke opgave en ’s nachts geen pretje maar soit.

    – Zuivel: yoghurt en chocoladepudding van Vitalinea.

    – Fruit: minder bananen, meer aardbeien, appels, enz. (Vergeet even dat ik vandaag chocoladefondue gedaan heb aub)

    – Lunch op het werk: verse soep waar mogelijk ipv leftovers van thuis. Maaltijdvervangers zou ik nog niet gebruiken als het me tijdens een foltersessie in Gunatanamo Bay werd aangeboden.

    Voorts ga ik me wat minder winters kleden. Mijn lichaam moet vanaf nu maar wat harder werken om op temperatuur te blijven. Verwend nest! Controlefreak als ik ben, heb ik alvast een werkblad in Excel klaar gemaakt. Zo kan ik dagelijks de evolutie zien. Jaja, ik weet het, je weegt je best eens per week maar ik ben niet gezegd met veel geduld.

    Doelstelling: 5 kilogram kwijt geraken. Dan zit ik terug tussen de 55 kg en de 60 kg en dat vind ik goed voor mijn lengte. Hopelijk lukt me dat op anderhalve maand. Ik ga er immers van uit dat op 1 juli de zomer begint 🙂

    Heb je nog tips voor me dan mag je ze altijd onder dit artikeltje neerschrijven. Binnenkort post ik hier een update over mijn eetplan en mijn gewicht…