Hukselende Vingers

Categorie: Renovatie

  • Het huis van de koe

    Er was eens… 50 jaar geleden was er een jong getrouwd, godsvruchtig koppeltje. Ze waren jong en ambitieus. En ze hadden een baksteen in hun maag. In de golden sixties was dat geen probleem. Ze beschikten over een ferme lap grond in een klein dorpje. Ze hadden al een dak boven hun hoofd maar wat moesten ze in hemelsnaam met die baksteen in hun maag aanvangen? Ze besloten zich eens volledig te laten gaan en een bouwsel neer te poten op hun braakliggend perceel grond. Ze zetten er een grote stal met alles er op en er aan.

    In die stal mocht hun koe wonen. Het beest fleurde er helemaal op.  Je zou voor minder: ze had naar koeiennormen een kast van een villa met twee verdiepingen en een panoramisch uitzicht voor haar alleen. All-inclusive, gras en water was er immers in overvloed in de grote tuin. Om het helemaal extravagant te maken, kreeg de koe zelfs haar eigen voordeur… in haar stal dus. Het beestje was er dolgelukkig. Ze woonde in een rustige, groene omgeving, had geen last van andere boerenbeesten of stress tegen dat het melktijd was. Om de tijd te doden, deed ze aan zumba in haar tuin terwijl ze genoot van de tsjilpende vogeltjes die haar zandloperfiguur bewonderden.Of ze deed een praatje met de buren. Of ze stond wat dwaas voor zich uit te staren als ze weer eens per ongeluk een verkeerde champignon opvrat.

    Het jonge koppeltje daarentegen begon stilaan logistieke problemen te krijgen. De koters stapelden zich op en hun bescheiden huisje werd te klein. Ze waren al geruime tijd stikjaloers op hun koe. Beide problemen losten ze in één klap op door een joekel van een huis te bouwen tegen de stal. De koe zou haar lap grond vanaf nu dus moeten delen met het koppeltje en hun almaar aangroeiende nageslacht. Gedaan met zumba in de tuin, gedaan met de rust.

    Het beestje heeft daar een goed leven gehad. Toen ze oud en versleten was, verhuisde ze naar het koeientehuis. De voorlaatste halte die gevolgd wordt door de koeienhemel. En daar leefde ze nog lang en gelukkig.

    Zulke verhalen krijg je dan te horen hè… De huidige eigenaars van ons nieuwe huis hadden me beter niet verteld dat er in de stal ooit één koe woonde. Mijn verbeelding slaagt dan helemaal op hol. En de kinderen vinden dat geweldig 😉

     

  • Een goede voorbereiding is het halve werk.

    Daarom zijn wij nu al volop onze spullen in veel te kleine dozen aan het proppen voor de verhuis in oktober. Dankzij collega’s en vrienden hebben we momenteel een vijftigtal dozen ter beschikking. Hopelijk volstaat dat. Vandaag heb ik me ontfermd over een half ton glaswerk: karaffen, wijnglazen, bierglazen, aperitiefglazen, jeneverglaasjes, portoglazen, champagnefluitjes, … De collectie is nog niet helemaal ingepakt omdat ik niet voldoende oud papier in huis had. Ha ja, elk glas wordt eerst netjes verpakt in krantenpapier want veiligheid bij transport primeert! Ik gooi mijn glazen liever zelf kapot tijdens een Griekse avond dan dat ik per ongeluk mijn polsen over snijd tijdens het uitpakken na de verhuis.

    De kinderen werden mee ingeschakeld in het hele gebeuren. De 2 oudsten hebben zich een halve dag geamuseerd met een kapotte kartonnen doos en de kleinste, Raketman dus, hielp boven de Wederhelft met het versjouwen van dozen. De bijhorende ‘eurh’ en ‘hnggg’ – geluidjes waren best wel amusant.  Misschien moet ik volgende keer toch de dozen maar iets minder zwaar maken. Nadien hielp de oudste me door krantenpapier op maat te knippen om de verschillende soorten glazen te verpakken. Hoezo, u vindt me een perfectionist? 😉

    ’s Avonds was iedereen uitgeteld. De vele trappen tussen zolder en kelder die we vandaag tig keren deden, zullen er wel voor iets tussen gezeten hebben. Als beloning kregen ze vers gemaakte cannelloni. En een stukje fruit als dessert. En Studio 100 TV. En voor ondergetekende een chocolademoelleuxke. Morgen start ik terug met mijn eetplan 🙂

  • Hoe verkoop ik mijn huis?

    Uit de hand! Wij kozen er bewust voor om ons huis zelf te verkopen in plaats van deze opdracht uit te besteden aan een immobiliënkantoor. Zelf ken je je huis het beste dus kan je het ook als beste verkopen. Je weet perfect wat de sterke troeven zijn van jouw nestje en welke ambetantigheden je best niet geheim houdt. Wij hebben makkelijk praten met ons huis dat volledig in orde is, ik weet het. Maar ook vervallen krotten kan je soms zelf met meer passie verkopen dan een makelaar, gewoon omdat je er zelf in gewoond hebt of omdat je er een band mee had/hebt. Hierbij bied ik mijn excuses aan aan de makelaars in mijn kennissenkring, neem het niet persoonlijk op alsjeblieft 😉

    Op maandag 29 juli 2013 zetten wij ’s ochtends ons huis officieel te koop. Voorafgaandelijk ruimden we goed op en namen we foto’s van onze woning. We zorgden er ook voor dat het ‘dossier’ volledig was tegen die datum: EPC, keuring elektriciteit, bodemattest, … We hebben veel gratis reclame gemaakt via sociale media. Vrienden en kennissen hebben ons zoekertje gretig gedeeld op Facebook en Twitter, ik ben hen daar oprecht dankbaar voor. Die aanpak boezemt namelijk vertrouwen in.

    Als iemand een zoekertje van een ander deelt, zal je al eerder geneigd zijn om het eens te bekijken. Je bereikt op deze manier gratis een massa mensen. Mensen die misschien niet alle zoekertjessites bekijken. Hun aandacht wordt wel op jouw zoekertje gevestigd omdat een kennis plots een zoekertje deelt. Als die kennis de verkopers wil helpen om hun huis te verkopen, betekent dat waarschijnlijk dat hij het verhaal achter het zoekertje kent. Minder kans op een miskoop dus want de ‘deler’ wil zich niet belachelijk maken bij zijn vrienden of volgers. Je hebt op die manier ook een aanknopingspunt om de verkoper op te bellen voor informatie: je hebt een gemeenschappelijke vriend.

    Daarnaast plaatsten we ons zoekertje op een vijftal zoekertjessites. We kozen voor de meest bekende exemplaren (Kapaza, Zimmo, …). Ook daar werd het zoekertje vaak bekeken. Uiteraard mag je niet te verlegen zijn om je echte naam en contactgegevens te vermelden bij het zoekertje. Als laatste hingen we een affiche aan ons keukenraam. Waar wij wonen, passeert weinig doorgaand verkeer maar we deden het toch maar. Ook dat werkte. Mensen stopten met de fiets of de wagen om het telefoonnummer op te schrijven, ze belden aan voor meer informatie.

    IMG_0287

     

    Vandaag, 2 weken later, werd de compromis ondertekend. Ons huis is verkocht! Veel (gratis) reclame maken heeft zeker goed geholpen. De hulp van onze vrienden op Facebook en Twitter heeft ook een belangrijke rol gespeeld. Voor elke rondleiding werd er opgeruimd en gepoetst en zorgden we dat de kandidaten alle hoekjes en kantjes goed konden bekijken. We namen ook de tijd voor de rondleidingen. Elke kandidaat wist bij het buitengaan ook dat hij ons altijd mocht contacteren voor een volgend bezoek of als er nog vragen waren.

    Vrijdag, 4 dagen nadat het spel online ging dus, kwam er een eerste bod binnen. We bepaalden op voorhand 3 dingen: welk bedrag moeten we zeker krijgen om uit de kosten te geraken, wat zou een goed bedrag zijn na onderhandeling en vanaf welk bedrag doen we zelfs niet moeilijk. Het eerste bod zat al meteen in de laatste categorie. Wij blij dus. Enkele dagen later werd er echter een hoger bod uitgebracht door een andere kandidaat. Wij opteren voor fairplay dus iemand die een bod uitbrengt, mag ook weten wat wij daarmee doen. Bij het vernemen van dit nieuws deed de eerste kandidaat een tegenbod en zo ging het even verder. Uiteindelijk hebben we zelf besloten dat het goed geweest was. Wij konden ons vinden in de prijs die men toen wilde betalen en we wilden niet mensen tegen elkaar uitspelen met het risico hen allebei te verliezen.

    Bod aanvaard dus. Onze notaris stelde een compromis op. De notaris van de koper deed enkele aanvullingen en vandaag hebben alle betrokken partijen hun handtekening gezet. Nu is het wachten op het verlijden van de akte. Dat zal ten laatste op 14 oktober gebeuren. Leuk leuk want ik ben jarig op 16 oktober 🙂

  • Als een goed huisvader…

    Vorige week zetten wij ons huis te koop. Wij hebben een knap huis. Echt, ik woon hier dolgraag. Dit jaar hadden wij enkele renovatiewerkzaamheden gepland. De grootste daarvan waren de afwerking van de buitentrap naar de voordeur en de renovatie van de voorgevel. Enkele weken geleden werd de trap onder handen genomen. Er kwam een mooie tegel op, er kwamen plintjes tegen en het geheel werd netjes afgewerkt. Wij blij.

    Toen kochten we een ander huis. Wat doe je anders tijdens de solden hè… Veel mensen zouden dan geen energie meer stoppen in hun huidige woonst en zich focussen op hun nieuwe nest. Wij kunnen dat niet. Wij willen dat dit huisje in orde is en blijft zodat de toekomstige eigenaar er even graag zal wonen als wijzelf. Dus wij hielden woord.

    Afgelopen week ging de aannemer aan de slag. De crepie werd hersteld, enkele andere prulletjes werden afgewerkt en de voorgevel kreeg 2 likjes waterafstotende verf. De crepie kan nu dus tegen een stootje. Hier hangt namelijk een minerale crepie tegen de gevel en die bleek niet echt bestand tegen Belgisch weer en Belgische winters. Her en der waren lelijke vlekken en barsten zichtbaar. Nu dus niet meer. Volgens de buren is het uitzicht een hele verbetering en we kunnen hen eerlijk gezegd geen ongelijk geven.

    Oordeelt u zelf maar…

    IMG_0276

  • Een gezonde geest in een gezond lichaam

    Een tijdje geleden startte ik met mijn ‘New way of life’. Vastberaden was ik om een klein beetje ballast te droppen. Neen, ik vind mezelf niet te dik. Ik zaag wel geregeld over mijn gewicht en mijn figuur maar da’s omdat ik een vrouw ben en die doen dat nu eenmaal. Dagelijks volg ik via een grafiek in Excel de evolutie op van dit project.

    Tot mijn grote tevredenheid kan ik melden dat ik ondertussen (wat een woord is dat toch) al een goeie 3 kilogram dumpte! Neen, het vet spuit er niet uit zoals bij de Londense riolen maar dat was ook niet mijn doelstelling. Ik wilde op een duurzame manier wat gewicht verliezen, zonder honger te lijden en door toch lekker te blijven eten. De rest van de gezinsleden mag er immers geen hinder van ondervinden. Dus ik vind 3 kilogram op een goeie 2 maanden zeker niet slecht. Zeker als je weet dat ik nog quasi dagelijks met de lepel in de pot Nutella zit en dat ik op het werk een permanente voorraad Mignonettes heb liggen.

    Allicht zal stress flink hebben bijgedragen aan dit resultaat. We zijn hier namelijk druk bezig met immo-toestanden. Een huis gekocht, je eigen huis te koop zetten en de hele rimram die daar bij komt kijken… Vervolgens een verhuis plannen, een renovatie plannen en van die dingen. Beuh, allemaal heel leuk maar toch ook een verkorting van mijn leven. Als weegschaal blijf ik over alles twijfelen tot ik er helemaal tilt van slaag en in de Baileys duik. En mezelf er dan op betrap dat ik tegen de voorraad conservenblikken in de kelder sta te praten.

    Anyway… Wie op zoek is naar tips over duurzaam afvallen zonder al te grote culinaire kunstgrepen, mag het me altijd laten weten. Ik deel mijn tips graag met jullie voor wat het waard is.

  • En zo geschiedde het…

    … dat wij plots een ander huis kochten. Een groter huis met een grotere tuin nog wel. We moeten wel één en ander slopen, terug opbouwen, renoveren, moderniseren maar soit. We kunnen er in wonen terwijl we Bob De Bouwer zijn gang laten gaan. Omdat we de lotto niet gewonnen hebben, zien we ons genoodzaakt ons huidige nest te koop te zetten. Toch wel een beetje met spijt in het hart want ik woon hier graag. maar écht keigraag!

    Ik deel hier graag met jullie de link naar het zoekertje. Ben je op zoek naar een leuke en instapklare woning of ken je iemand die iemand kent waarvan de overachternicht op zoek is naar een eigen woonst? Bezorg hen dan gerust dit zoekertje. Je krijgt mijn eeuwige oprechte dank als compensatie.

     

     

  • Doe eens zot…

    4 jaar geleden ruilden we ons huurhuis in voor een eigen stulpje. Het leek ons een ideale woonst voor de eerste jaren. We hadden toen 2 kindjes en hadden plannen om ooit nog een derde exemplaar te maken. Die derde verraste ons echter en kwam enkele jaren eerder als gepland. Dus onze planning werd helemaal overhoop gehaald. We moesten niet alleen een huis kopen en afbetalen, maar ook een grotere auto, we moesten de zolder verbouwen om meer slaapkamers te hebben, enz. Iedereen verklaarde ons zot toen we zeiden dat het ons plan was om hier enkele jaren te wonen en ondertussen rustig uit te kijken naar een ander stulpje. We zochten naar een iets grotere woning met een iets grotere tuin. Ons huidige huis is perfect voor een gezin met 2 kindjes maar voor onze 3 hevige stuks is het wat krap naar mijn mening.

    Vorige maand viel ons lodderig oog op een huis in Molenstede bij Diest. Het moet grondig gerenoveerd worden maar wij zagen een enorm potentieel in deze hoop bakstenen. Eerst stuurde ik de wederhelft op prospectie. Die kwam verliefd terug thuis dus ging ik ook eens kijken. Ik zag mezelf daar ook wel wonen. Toch waren we nog niet overtuigd. Dan maar eens gaan kijken met mijn schoonvader en een aannemer om een idee te hebben van de renovatiekosten, een architect onderwerpen aan een spervuur van vragen. Een babbel doen met enkele banken, een simulatie opvragen van de bijkomende kosten bij de notaris, eens binnenlopen bij de dienst ruimtelijke ordening om één en ander te checken en véél nadenken. En dan begint het hè… Een bod, een tegenbod en véél stress en denkwerk. Wij namen het risico en deden een ultiem bod, lager als het tegenbod. Dan enkele dagen nagelbijtend afwachten tot de telefoon gaat… We hebben het!

    Jippie, feest! En dan: stress! Waar zijn we aan begonnen?! Allez, het is positieve stress hoor maar er komt toch zoveel bij kijken! We gaan ons huis te koop zetten. Uit de hand, bewust niet via een immokantoor. Budgetteren, met de bank onderhandelen, de compromis juridisch laten uitpluizen, enz. Misschien overdrijven we wel maar we zijn liever goed voorbereid. Dit is immers zo belangrijk, het kan je gezin en je financiën maken of kraken.

    Ach ja, we zien wel waar we uitkomen. Voorlopig laten we het even wat bezinken en doordringen tot de compromis getekend is. Ik vier het hele gebeuren in elk geval al bescheiden met een glaasje Baileys 🙂

  • Huizenmarkt stort in elkaar en fleurt 1 week later weer helemaal op!

    Althans, dat zou handig zijn. We zijn al een tijdje aan het uitkijken naar een ander stulpje. Niet omdat het moet want we wonen hier supergraag. We hebben nu een mooie stadswoning die volledig in orde is, goede ligging en al wat je wil maar we zouden graag een ietsje groter gaan wonen. Daarom kijken we geregeld naar verschillende zoekertjessites. We zijn ondertussen al enkele maanden met één concreet project bezig. Een huis met veel potentieel maar er moet zwaar gerenoveerd worden.

    Wat daar allemaal bij komt kijken zeg… Allez, we doen het onszelf aan hoor. We willen goed weten waar we aan toe zijn voor we een bod uitbrengen. Dus eerst is mijn halve trouwboek op prospectie gegaan. Die was verliefd dus daarna zijn we samen eens gaan kijken. Volgende fase: samen met een aannemer en mijn schoonvader gaan zien om een idee te hebben van de omvang van het renovatieproject. Dan het hele gedoe met banken en hypotheken en een raming vragen bij de notaris over de kosten die er bij komen kijken. En pas dan voelden we ons zeker genoeg om een bod te doen.

    Dat hebben we vandaag gedaan. Nu is het nagelbijtend afwachten op de reactie van de huidige eigenaars. Het worden hier dus spannende dagen… Stel dat ze ons bod oké vinden, dan moeten wij ons huisje, waar we zo tevreden over zijn, te koop gaan zetten. Man, dat gaat vreemd zijn! Nu pas begrijp ik dat de vorige eigenares het daar indertijd moeilijk mee had! Beuh zeg, veel om over na te denken dus. Tijd voor een mojito!

  • Verbouw je huis eens voor de lol

    Als je je sterfdatum zonder geweld wat dichterbij wil brengen, beslis dan om je huis te verbouwen. Wij hebben een knap huis dat mooi gerenoveerd werd door de vorige eigenaars, waarvoor dank. Begin maar eens te renoveren met 3 hevige Koters en 2 drukke jobs. Dat zagen wij niet zitten dus we kochten een huisje dat zo goed als in orde is. We wonen hier ondertussen 4 jaar en hebben nog steeds geen spijt van onze aankoop. Moest de gelegenheid zich voordoen, dan zouden we verhuizen naar een ruimer huis met vooral een ruimere tuin. Maar als het niet is, dan blijven we hier even graag wonen. Er zijn immers behoorlijk wat alternatieven in de buurt waar je je kinderen kan uitlaten. De voorgevel van ons nederige stulpje vroeg echter onze aandacht. Elk jaar zagen we meer en grotere barsten in de crepie verschijnen na het vochtige winterweer. Tijd om in te grijpen dus. We namen een aannemer onder de arm en die is deze week eindelijk gestart. Lang leve de zon want anders zat ik nog steeds barsten te tellen!
    In een ver verleden liep ik stage in een bouwbedrijf. Ik leefde dus met het beeld van de bouwvakker als vroege vogel die met zijn frigobox en ghettoblaster arriveert en de buurt op stelten zet. Na afstel komt iets anders dus eergisteren kreeg ik eindelijk de definitieve bevestiging dat de werken vandaag zouden starten. Eerst zou de trap naar de voordeur betegeld worden en daarna wordt de voorgevel aangepakt: crepie herstellen, waterdicht maken en opnieuw schilderen. Een klus die geen regen verdraagt. Om 9 u zouden ze hier arriveren. Punctueel als ik ben, zat ik al vanaf 10 voor 9 te popelen en uit het raam te staren… en staren… en staren. Stress overmeesterde me. Ik had vandaag wel verlof genomen om alles wat in de gaten te houden maar het was zo een ‘doe 50 klusjes op 1 dag’-verlofdag. Soit, popel popel popel en plots om 9u30 zie ik een verschijning. Geen voze camionette waar een sliert zwarte rook achteraan hangt, geen frigobox, zelfs geen bouwvakkersdécolleté. Moet die gast hier wel zijn? Aan zijn uitleg te horen wel.
    Iets later arriveert zijn collega, de opperbouwvakker. Hem betalen we toch in elk geval. Weer geen stereotiepen. Deze kerel had een ferme bestelwagen bij. Ik mag dat zeggen want ik heb zijn logo ontworpen. De mannen vliegen er meteen in om 10 u. Gek, zij beginnen te werken net op het moment dat de collega’s van het OCMW toe zijn aan hun eerste koffiepauze van de dag. Ik vertrek om mijn takenlijstje spoedig te kunnen inkorten. ’s Middags arriveer ik terug aan ons stulpje.
    Bij het inrijden van de straat zie ik in de verte witte wolken opstijgen. Blinde paniek achter het stuur!!!! Shit, die kukels hebben de boel in de fik gestoken!!!!! Al snel bleek dat ik een blond moment had. De mannen waren rustig hun gang aan het gaan met een slijpschijf. Ze lijken daar helemaal zen van te worden. Samen met de rest van Diest-centrum geniet ik mee van een streepje Industrial-muziek. Een snoefje slijpschijf gecombineerd met een portie betonmolengeluidjes, het vormt een harmonisch geheel. Kuch.
    Na een hindernissenparcours geraak ik terug binnen zonder mijn nek te breken. Fier sta ik te blinken in de gang… en krijg de smerigste blik ooit van de katten des huizes. Doeme toch, ik heb hen niet gewaarschuwd.
    Eerste verwijt: vreemd volk dat te kort bij komt, stel je voor dat die voordeur zou open gaan… Dan zouden ze binnen geraken en wat dan?! Huh?! Daar al eens aan gedacht?
    “’t Is niks Gonzo, die mannen lusten geen Friskies. Ze hebben gedroogde bananen bij.”
    Tweede verwijt: weet jij wel wat voor kabaal die gasten maken? Hoe moeten wij hier in hemelsnaam slapen? Na de nachtpost hebben wij onze rust nodig!
    “Ik weet het poezen maar als ze ’s nachts zouden werken, dan zouden jullie er ook niet mee kunnen lachen. Jullie slapen nu eenmaal 22 u per dag.”

    Verontwaardigd sloffen ze terug naar boven om te bekomen van alle onrust die vandaag hun leven verstoort.

    Als je bezig bent aan je tweede decennium als personeelsdeskundige, dan weet je dat je werkende mensen moet soigneren. De mannen krijgen dus iets fris te drinken van me. ’t Is warm voor iedereen. En bam! Eerste cliché bevestigd: het mag een flesje bier zijn en néé, het hoeft niet in een glas. Oef, ik heb de juiste gasten ingehuurd. Nu weet ik dat het goed komt.
    Van al dat werken krijgt een mens honger dus ze gaan even iets eten. Even. Mijn definitie van dit begrip is duidelijk niet de hunne. Net als ik Child Focus wil bellen, zie ik ze in de verte terug aangesnord komen. Oef! Ze knutselen gans de middag verder aan mijn trap. Wat zijn ze flink! Plots hoor ik dat er ambiance is. Ik steek mijn neus buiten en bam: tweede cliché bevestigd! Een jonge deerne passeerde net op een rokjesdag als deze voorbij mijn deur. Iedereen weet wat er dan gebeurt hè…

    Rond half 6 beginnen ze op te rommelen. Daar kan ik nog mee leven, ze hebben tenslotte een ganse dag het beste van zichzelf geven ondanks de tropische temperaturen. Ik was al blij voor hen dat ze kunnen werken aan de schaduwkant van het huis. Na hun vertrek ga ik stiekem eens kijken. Ondanks dat ie nog maar voor de helft betegeld is, vind ik het resultaat al prachtig! Dit komt goed. Al zal het een verkorting van mijn leven zijn, het komt goed. Morgen beginnen ze terug om 8 u. Ik zet mijn wekker alvast op 8u30.