Hukselende Vingers

Maand: april 2014

  • Mensen met een kinderwens: bezint eer ge begint!

    Kindjes maken is plezant. Als je geluk hebt, zelfs héél plezant! De Wederhelft en ik kozen voor 3 stuks. We zijn gezegend met 3 gezonde kinderen. Aanvankelijk wilden we er zelfs nog meer maar van die plannen hebben we omwille van een aantal factoren afgezien. Onze jongste, ook wel gekend als Raketman, telt voor 3. Op een mindere dag. Als hij een goede dag heeft, telt hij voor een veelvoud van 3. Het baasje is nu 4 jaar oud. Ik houd mijn hart vast voor de toekomst…

    Wij vervelen ons eigenlijk zelden met onze kroost. Het zijn schatten van kinderen en we kunnen er (bijna) overal mee komen zonder dat we ons nadien moeten gaan excuseren. Maar leven dat daar in zit, niet te doen! Eerder heb ik al geschreven dat onze jongste een vleesgeworden Witte van Zichem is. Vandaag heeft hij dat nogmaals bewezen. Hier volgt een bloemlezing van wat er zich allemaal afspeelde tussen 16u30 en 18u30. De dagelijkse schelmenstreken vernoem ik niet, enkel de nieuwigheden. Bedenk u dat u doordeweeks op dat tijdstip de handen vol heeft met de avondspits: eten maken, boekentasjes checken, enz. Lees aandachtig en vraag uzelf dan eens af of u zeker bent dat u zich wil voortplanten.

    * In de veranda is Raketman flink aan het spelen met zus. Flink als in: er vallen geen gewonden. Plots realiseert hij zich dat hij naar het toilet moet. We hebben in ons huis een toilet zoals het beschaafde mensen betaamt. Hij spurt naar de buitendeur. Mijnheer wil tegen de struiken gaan plassen. Ik verzoek hem vriendelijk om boven op het toilet pipi te gaan doen. Hij vertrekt naar de gang. En blijft daar talmen.

    ‘Jasper, ga nu eens naar boven, seffes doe je pipi in je broek jongen!’ Mijn woorden zijn nog niet koud of ik hoor ‘ppppppssssssssss’. Mijn eerste idee is een paniekerige ‘Fuckkkkkk dat kind is in de gang aan het plassen!!!!!!’ Dus ik stuif de gang in… en zie hem staan voor de kattenbak met zijn broek op zijn enkels. Met grote ogen kijkt hij me aan in al zijn kinderlijke onschuld.

    Mijn tweede idee is ‘oef, ’t is maar in de kattenbak.’ Toen ging er een tekstballonnetje boven mijn hoofd hangen met daarin de afbeelding van een brandende lamp: ‘DE KATTENBAK?????’ Ik kan het niet helpen: ik word boos. Zeg hem dat hij dat nooit meer mag doen met luide stem. Terwijl ik dat doe, valt mijn frank. Ik snap zijn redenering. Dus ga ik er rustig met hem even over praten. De kattenbakken zijn de toiletten van de poezen. Daar mogen kindjes niet aankomen. Ook niet als ze superdringend pipi moeten doen. Net zoals de poezen geen gebruik maken van ons mensentoilet. Hij heeft waarschijnlijk bij zichzelf de keuze gemaakt tussen enerzijds op zijn donder krijgen voor een natte broek omdat hij niet meer tijdig boven geraakte of anderzijds op zijn donder krijgen omdat hij de kattenbak als toilet gebruikte maar wel met een droge broek. Uiteindelijk, die katten mogen gerust ons toilet gebruiken dus mogen wij dat van hun ook gebruiken in geval van nood.

    Gonzo en Wilma vertikken het nu om die ene kattenbak nog te gebruiken. Verontwaardigd kijken ze me aan met een blik die zegt ‘Mensenvrouw, stel die kleine mens terecht als een volwassene. In Molenstede wordt de doodstraf nog uitgevoerd.’ Ik excuseer me uitgebreid en beloof hen dat ik vanavond hun kattenbak zal verschonen.

    * Ik ben er eindelijk in geslaagd een volledige maaltijd te bereiden voor ons drietjes (broer en wederhelft zijn niet thuis voor het avondeten). Voor het eten moeten de kinders van mij altijd eerst nog gaan proberen pipi doen (op het mensentoilet dus) en hun handen wassen. Tijdens het eten stelt de zus vast dat ze een drukkie moet gaan doen. Ik volg haar om haar bevallige bips schoon te vegen. Als we terug beneden komen, is de kom spaghetti van de zus leeg. Raketman zit met een brede smile te blinken boven zijn overvolle bord spaghetti. Zus krijgt een dessert omdat ze niet genoeg pasta heeft kunnen eten, hij moet zijn kom leeg eten en krijgt geen dessert. Daar had hij niet op gerekend.

    *Na het eten moeten ze allebei nog gewassen worden. Raketman mag even tv kijken zodat zus kan gaan douchen. Ze heeft een lelijke schaafwonde op haar knie die ook nog verzorgd moet worden. Als we terug beneden komen, zit hij gefascineerd te kijken naar CNN. De televisie is volledig ontregeld. ‘Ik wilde naa et nieuwt tien mama.’ Even alles uitzetten, krokodillen tellen en terug opstarten. Zus mag naar Doornroosje kijken terwijl hij gaat douchen.

    Om 19 u vliegen ze naar bed. tegen 20 u zijn ze uitgetaterd en liggen ze ofwel te slapen ofwel hebben ze elkaar bewusteloos gemept. Ik gok op het eerste, we zien morgenochtend wel…

  • Stijlicoon

    De beste beslissing die ik ooit nam voor mijn project ‘Vervrouwelijking’, was het advies van mijn oudste vragen bij het shoppen. 6 jaar is hij nu. Eerlijker reacties in het pashokje krijg je nergens anders. Hij weet ook goed kledij te kiezen die ik vlot kan combineren met andere spullen die thuis al in de kleerkast hangen.

    Vandaag heb ik hem voor mij alleen want broer en zus zitten in de vakantie-opvang. De gelegenheid maakt de dief dus ik kidnapte hem richting Gouden Kruispunt. Een half uurtje later was ik 2 paar schoenen en wat kledij rijker. Telkens ik een outfit draag die hij hielp kiezen, krijg ik complimentjes van anderen. Mijn hart smolt toen hij zei ‘Zeg mama, die schoenen die je nu gekocht hebt, die passen heel mooi bij dat rokje met die bloem (Desigual) waar jij zo mooi mee bent!’ Wat kan een vrouw zich nog meer wensen 🙂

    Mijn kleine Jani Kazaltzis kan buiten de schooluren gehuurd worden. Zijn tarief is een pannenkoek en een Fristi per 2 uur. Mijn commissieloon als manager bestaat uit een waardebon van een boetiek voor vrouwen van zijn keuze.

     

    IMG_0631

  • Pseudo-allergeenvrij dieet

    Robin zit nu over de helft van zijn 5 weken durend dieet. Nadien moet hij op controle in Gasthuisberg. Daar zal het verdere verloop worden uitgelegd om te achterhalen op welke voedingsmiddelen hij allergisch reageert. Hij blijft het voortreffelijk doen. Respect! Deze week maken we samen een aftelkalender. Ik heb daar bewust mee gewacht tot nu. Anders zou het nogal deprimerend zijn om zoveel vakjes te zien die nog moeten passeren voor D-Day.

    Wat heeft hij voorgeschoteld gekregen de afgelopen dagen:

    – ovenschotel met varkenslapje, broccoli, puree (lekker sausje gemaakt voor het vlees trouwens)

    – zelfgemaakte frieten met kip en zelfgemaakte appelmoes

    – wekelijks asperges, telkens op een andere wijze geserveerd

    – kip met gewokte (toegelaten) groente en rijst

    – wortelsoep met zelfgemaakte croûtons (hà, dan is mijn oud brood nog voor iets goed!)

    – cake

    – pannenkoeken (aangepast recept)

    – wafels (beetje mislukt maar soit)

    – koekjes van zanddeeg (beslag was mislukt maar met wat creativiteit toch nog iets van kunnen maken)

    Zondag gingen we kijken naar het carnaval in Diest. Robin raapte snoepjes dat het een lieve lust was. Thuis mocht hij dan kiezen welke snoepjes in zijn ‘er is leven na mijn dieet’-doos  gaan en welke we aan andere kindjes gaan geven.

    Pasen nadert met rasse schreden. Ik heb de kinderen uitgelegd wat er dit jaar gaat gebeuren. Ze weten dat ik een briefje ga sturen naar het eierkonijn. We gaan vragen om dit jaar minder chocolade en snoep te brengen, maar meer andere dingen. Ze mogen mee een lijstje maken van dingetjes die ze graag zouden hebben. En dan is het afwachten wat er her en der in de tuin zal liggen wachten op hen volgende week…

     

  • Buitenspeeldag

    Onze Koters hebben bijna elke dag buitenspeeldag. Bij droog weer en temperaturen boven de 10°C, stormt Triple Trouble gezwind naar buiten voor pret in de gezonde buitenlucht. Zo ook vandaag. Zolang ze flink zijn mogen ze ravotten, kliederen en klodderen dat het een lieve lust is. Er is bijna niks wat een douche niet kan oplossen. Oh wacht…

    Vandaag gingen ze samen mortel maken. Ze zochten een schaaltje, vulden het met aarde en water en roerden als gek. De keuken zag al gauw fris bruin, op de deuren zaten bruine kinderhandafdrukjes. Hun water kwamen ze immers telkens in de keuken halen. Nadat ze enkele kilo’s van die prut gemaakt hadden, kregen ze een waterverbod. Buiten was De Wederhelft gras aan het maaien zonder dat de zak aan de grasmaaier zat. Het vers gemaaide gras vloog dus letterlijk in het rond. Binnen was ik alvast aan de voorbereidingen voor het avondmaal begonnen. Als ik in de keuken met eten bezig ben, wil ik niet dat ze met zand en viezigheid komen rotzooien in de pompbak. Vandaar dus het waterverbod.

    Ze speelden rustig buiten verder. Dacht ik. Ik had beter moeten weten want het was stil. Plots zag ik de oudste als een speer van de stal richting tuin stuiteren. Mijn intern alarm stond meteen in de hoogste fase. Stilletjes ging ik richting stal. Ik opende de deur en betrapte Miss H en Raketman op heterdaad. Hun kiepwagen zat vol… frituurolie. Ah ja mama want in mortel zit ook lijm hè en we krijgen van u geen water meer dus gebruiken we dat want dat is water en lijm in 1! Hoe cool is dat zeg :\

    Om zulk een dosis oplossingsgericht denken met een creatieve toets kon ik me niet druk maken. Ik sommeerde hen naar buiten met een verbod om nog 1 voet binnen te zetten zonder dat ze het eerst aan me vroegen. Ze zaten namelijk van kop tot teen onder de frituurolie. Al wat met hun lichaam in aanraking kwam, veranderde in een permanent vettige toestand. Toen kregen ze het lumineuze idee om hun t-shirts uit te trekken. Mij niet gelaten, het was buiten warm genoeg. Ikke terug de keuken in.

    Ik dacht bij mezelf dat ik nu alles wel gehad had voor vandaag. Nope, toch niet. 6 kinderoogjes werden zo groot als voetballen toen ze De Wederhelft in de mot kregen. Rond hem zat een groene waas van rondvliegend gras. De oogjes begonnen te blinken, hun mondhoeken krulden van oor tot oor. In een nanoseconde waren ze 5 are verder in het rondvliegende gras aan het rollen. Bij mezelf dacht ik ‘Aàààààààààhhhhhhhh!’ gevolgd door ‘ach ja, ze kunnen het maar beter ineens goed doen’.

    In recordtempo veranderden ze van 3 blanke kindjes met blond haar en blauwe ogen in dit:

    130704042206-sesame-street-muppet-oscar-grouch-horizontal-gallery

    De Wederhelft was om te ontploffen na het debâcle met de frituurolie. Ik kon me er echt niet boos om maken. Hoogstens wenste ik hen op dat moment toe dat ze later gezegend worden met kinderen zoals henzelf. Weet je, dit is zoiets typisch hè. Je kan daar razend kwaad om zijn of je kan daar nuchter mee om gaan. Experimenteren hoort bij het opgroeien. Over 20 jaar zullen we lachend herinneringen ophalen à la ‘weet je nog toen jullie die frituurolie gevonden hadden om mortel mee te maken’ of ‘weet je nog toen Raketman besloot zich te verstoppen in het compostvat’…

    Eén voor één droeg ik hen naar de douche zodat er in huis geen frietvetvoetjes van de achterdeur tot boven zouden staan. De stal en de veranda dweilde ik grondig zodat we onze nek niet breken als we daar passeren. Opgeruimd staat netjes. Maar ze moeten er geen gewoonte van maken 😉

  • Pasen

    Nog één keertje slapen en de paasvakantie begint. Op school werd de afgelopen weken naarstig gewerkt rond het thema Pasen en al wat daar zo wat bij komt kijken. De vasten bijvoorbeeld. En het paasverhaal. Da’s logisch want onze kinderen gaan naar een katholieke school. Onze oudste zit in het eerste leerjaar. Hij heeft een heel toffe meester die al tig jaren ervaring op zijn teller heeft staan. Vandaag heb ik toch mijn wenkbrauwen eens gefronst.

    Deze week bereikten mij verhalen van andere mama’s van klasgenootjes. Hun kind was beginnen huilen toen ze in de klas hoorden hoe Jezus aan zijn eind kwam. Onze zoon vertelde ook elke dag wie er nu weer was beginnen wenen omdat ze het zo erg vonden voor Jezus. Ah ja mama, want dat is wel erg hè als ze je aan een kruis nagelen met nagels door je handen en je voeten zodat je goed blijft hangen. En dan zetten ze dat kruis boven op een berg en ze lieten Jezus daar dan in de hete zon achter om te sterven… Voor een kind van 6 à 7 jaar geeft dat veel stof tot nadenken.

    Ik bedacht me dat het er ‘in mijn tijd’ op de meisjesschool toch wat omfloerster aan toe ging. Wij lazen over het paasverhaal in een boekje. Die versie was echte niet zo Hollywoodiaans geïnspireerd als wat ik de laatste dagen hoor van mijn zoon. Vandaag is hij ook geknapt. Huilend kroop hij kort na bedtijd uit zijn bed en op mijn schoot. ‘Mama, ik ben bang! Ik wil niet sterven! Dan zie ik niemand meer! En ik ben nog nooit in de hemel geweest en ik ken daar niemand mama!’

    Het gegeven ‘rijstpap met gouden lepeltjes’ bracht geen troost want dat lust hij niet. Voor zijn 70 maagden is hij nog te jong. Bon, dan filosoferen we maar even mee. We praatten even over de dood en het leven, over de hemel, over vriendjes en familie. Ik lieg niet tegen hem want daar is hij niet mee geholpen. Sterven hoort bij het leven en we moeten het allemaal ooit eens doen. Of het pijn doet, weten we niet. En hoe je in de hemel geraakt? Tja, wie zal het zeggen? Uiteindelijk is hij terug naar bed gegaan maar ik zag aan zijn gezicht dat het molentje nog steeds aan het malen is.

    De volgende dagen mogen we ons ongetwijfeld nog aan enkele boeiende vragen verwachten…